ΣΤΑ ΚΑΜΕΝΑ
Μιχάλης Γκανάς, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Ελα να πάμε στα καμένα στον Υμηττό και στην Αυλώνα
πουλιά και πεύκα συλλογίσου ενός καμένου παραδείσου
δέντρα που ήτανε φαντάσου και στη σκιά τους ξεκουράσου
Ελα και πάρε με μαζί σου στην Κυριακάτικη εκδρομή σου
βγάλε με στο χλωρό κορμί σου στις εκβολές του παραδείσου
Ελα να πάμε στα καμένα δεν μας χωράει πιά το σπίτι
έρχονται δύσκολες ημέρες μουτζουρωμένες σα Δευτέρες
έρχονται φλόγες απ’τα δάση και μιά φωτιά να μας δικάσει
μέσα στο πύρινό της χνώτο από τον έσχατο στον πρώτο
Ελα και πάρε με μαζί σου στην Κυριακάτικη εκδρομή σου
βγάλε με στο χλωρό κορμί σου στις εκβολές του παραδείσου
Ελα να βγούμε απ΄το σπίτι ξανά σε δρόμους και πλατείες
πάρε και τα παιδιά μαζί σου εδώ, στο χείλος της αβύσσου
κι άφησε μόνη στο τραπέζι την τηλεόραση να παίζει
Να δείχνει έγχρωμο τον πόνο δίπλα σ’ένα φιλέτο τόνο
Να δείχνει φονικά και φλόγες τράντες πολιτικούς
και ρώγες ενώ εμείς θα ‘χουμε φτάσει
στο σταυροδρόμι του εξήντα
Με τα παιδάκια μας στον ώμο για να μας δείχνουνε το δρόμο...
Ελεος...
12 σχόλια:
Εγώ δεν μπορώ να βρω τραγούδι που να περιγράψει αυτό που αισθάνομαι με το θέμα που μας "καίει" αυτές τις μέρες. Το μόνο που θα κάνω είναι να βάλω στο μπλογκ μου μια φωτό που έχω τραβίξει. Τα λέει όλα νομίζω.
Καλημέρα Ad.
@cinestef: σε ποιό απ΄όλα τα blog σου; γιατί τα δυό από τα 3 δεν επιτρέπουν να δω...
Στο Tickle...
Μπωρώ να σου στείλω invite για να μπεις στα άλλα μπλόγκια μου αλλά δεν έχω κάποιο ημέηλ σου για να στο στείλω.
Το ημέηλ μου είναι στο προφίλ μου!
Χόουπ του χήαρ φρομ γιου σουν!
:)
Στεφ
Καμένα όλα τα δάση και οι βίλλες στη σειρά να δούμε τι θα καταλάβουν όταν θα παρακαλάνε για λίγη φύση γιατι η φύση παίρνει σταθερά την εκδίκησή της ...θα έρθουν κι άλλοι καύσωνες, πλημμύρες κλπ και θα τρέχουμε όλοι.
@trelofantasmenh: ε ναι κάνε υπομονή. Τον Χειμώνα θα έχουμε πλημμύρες που δεν θα τις περιμένουμε κιόλας και θα κατηγορούμε και την φύση από πάνω.
Aχ, γλυκιά μου adiple,
Ένας διπλός στίχος ήταν αυτός
που με συγκλόνισε περισσότερο απ’ όλους:
«…δέντρα πού ήτανε φαντάσου και στη σκιά τους ξεκουράσου…»
Και γω που τα καλοκαίρια κάνω ατελείωτες – τις ομορφότερές μου – εκδρομές στην Πελοπόννησο του πρωταγωνιστή Χελμού της, χώνομαι στα σπήλαια, προσκυνώ στα μοναστήρια, να μείνουν έτσι οι εικόνες που κοινωνώ, να τις επισκέπτομαι κάθε χρόνο, να τις αγαπώ όλο και περισσότερο, να τις γνωρίζω όλο και καλύτερα.
Αχ, τόσο καλά συντονισμένη με την βαριά εικόνα της αλήθειας adiple μου, ένα μονάχα νιώθω να πω: συγνώμη εκ μέρους όλων,
συγνώμη για τη ζωή που κάρβουνο και τέφρα γίνεται, και λέω: αν όλοι εμείς κατεβάζαμε αύριο μια πορεία προς το υπουργείο Εσωτερικών και σπάζαμε τζάμια και κεφάλια,
ποιος θα ‘ρχοταν να μας δικάσει
και με τι ακριβώς αντικίνητρο; Της προστασίας της έννομης τάξης;
Ποιάς έννομης τάξης ακριβώς,
Και τι εκφράζει αυτή επί λέξει,
Να μας μιλήσουν, απλά ελληνικά…
Και μπορεί
και να συμφωνήσουμε.
Οι λίγοι σκεπτόμενοι που είμαστε τόσοι πολλοί…
Χρόνια μιλάνε τα τραγούδια και μόνο αν είμαστε ξύπνιοι ακούμε.
@γιάννης φιλιππίδης γιάννη δυστυχώς μηρμηγκάκια θα μας θεωρούσαν και θα μας πατούσαν με το παπούτσι να μην τους ενοχλούμε. τόσο ασήμαντοι είμαστε. έβλεπα ένα δεντράκι μες την μέση ενός χτισμένου δρόμου το απόγευμα και σκεφτόμουν την παπάρα που λένε "η φύση εκδικείται". μα τόσο μωροί είμαστε? έλεος...για την φύση, τα δέντρα, τα ζώα που κάηκαν. γαμότο πια.
@Γιάννης Φιλιππίδης: γιατί Γιάννη έχεις δει ποτέ παραδειγματική τιμωρία σε κανέναν εμπρηστή; Μήπως έχεις δει καμια τιμωρία σε κανέναν καταπατητή;
Ή μήπως είδες κανέναν να μην αγοράζει στα "καμένα" από συνείδηση; όλοι την βραχυπρόθεσμη ματαιοδοξία που την λέμε και ανάγκη κοιτάζουν...
Και εμείς απλοί θεατές, απλά πονάμε... Είχε μια θλιβερή εικόνα μια εφημερίδα σήμερα. Τα καμένα δέντρα και ένα ελάφι που δεν τα κατάφερε και πέθανε (και όχι ψόφισε.Κακό ψόφο κάποιοι άλλοι πρέπει να έχουν)... Ποιός το θρήνησε; Χτες έβρεχε...
@maya καλωσόρισες! Ελεος δεν θα πει τίποτα. Η κόλαση είναι μπροστά μας κι ας μην την βλέπουμε.
Ηρθε ένας φίλος που πήγε για διακοπές Πολωνία (δυστυχώς όλο και περισσότεροι Ελληνες έχουν τάσεις για καλοκαιρινές διακοπές εκτός Ελλάδας) και μου είπε πως μέσα στο δάσος ανα τακτά διαστήματα έβλεπε με ξυλινους πασσάλους κλεισμένα μικρά κομμάτια γης σκεπασμένα και από πάνω. Οταν ρώτησε τι ήταν γέλασε γιατί θεώρησε ότι αν το έλεγε πίσω στην Ελλάδα, μάλλον θα γελούσαμε... Ηταν λοιπόν μυρμηγκοφωλιές από κάτω που τις προστάτευαν όχι μόνο από τους ανθρώπους, μα και από τα αγριογούρουνα κλπ. Φαντάσου...
που ζούμε... πόσα χρόνια πίσω...
Δημοσίευση σχολίου