Μια Μικρή Ιστορία του Umberto Eco

Μου το έστειλαν σήμερα με mail και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας. Συγγραφέας του ο Umberto Eco.

Ένας άντρας, το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν σ΄ένα δάσος. Καθώς περνούσαν κάτω από ένα τεράστιο δέντρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε και τους τρεις στάχτη.

Όμως ο άντρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο και συνέχισε την πορεία του με τα δυό του ζώα (κάποιες φορές περνάει κάποιος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι νεκροί την καινούργια τους κατάσταση).

Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μια πανέμορφη μαρμάρινη πύλη που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι.

Ο διαβάτης μας κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο και είχε μαζί του τον εξής διάλογο:

-Καλημέρα.

-Καλημέρα, απάντησε ο φύλακας.

-Πως λέγεται αυτό το τόσο όμορφο μέρος;

-Αυτός είναι ο Παράδεισος!

-Τι καλά που φτάσαμε στον Παράδεισο, γιατί διψάμε!

-Μπορείτε, κύριε, να μπείτε και να πιείτε όσο νερό θέλετε και ο φύλακας του έδειξε την πηγή.

-Το άλογο και ο σκύλος μου διψούν επίσης...

-Λυπάμαι πολύ, είπε ο φύλακας, αλλά εδω απαγορεύεται η είσοδος στα ζώα.

Ο άντρας αρνήθηκε με μεγάλη δυσκολία, μιας και διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιεί μόνο αυτός. Ευχαρίστησε τον φύλακα και συνέχισε την πορεία του.

Αφού περπάτησαν για αρκετή ώρα στην ανηφοριά, εξαντλημένοι πλέον και οι τρείς, έφτασαν σε ένα άλλο μέρος, η είσοδος του οποίου ξεχώριζε απο μια παλιά πόρτα που οδηγούσε σ΄έναν χωματόδρομο περικυκλωμένο από δέντρα... Στη σκιά ενός δέντρου καθόταν ένας άντρας και είχε το κεφάλι του σκεπασμένο μ΄ένα καπέλο. Μάλλον κοιμόταν.

-Καλημέρα, είπε ο διαβάτης.

Ο άντρας έγνεψε σε απάντηση με το κεφάλι του.

-Διψάμε πολύ, το άλογό μου, ο σκύλος μου κι εγώ.

-Υπάρχει μια πηγή ανάμεσα σ΄εκείνα τα βράχια, είπε ο άντρας, δείχνοντας το μέρος. Μπορείτε να πιείτε όσο νερό θέλετε.

Ο άνθρωπος, το άλογο και ο σκύλος πήγαν στην πηγή και κατεύνασαν τη δίψα τους. Ο διαβάτης γύρισε πίσω να ευχαριστήσει τον άντρα.

-Μπορείτε να ξανάρθετε όποτε θέλετε, του απάντησε εκείνος.

-Επί την ευκαιρία, πως ονομάζεται αυτό το μέρος; ρώτησε ο άντρας.

- ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

-Ο Παράδεισος; Μα, ο φύλακας της μαρμάρινης εισόδου μου είπε πως εκεί ήταν ο Παράδεισος!

- Εκείνο δεν ήταν ο Παράδεισος. Ηταν η Κόλαση, απάντησε ο φύλακας.

Ο διαβάτης έμεινε σαστισμένος.

- Θα έπρεπε να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας! Αυτή η λάθος πληροφορία μπορεί να προκαλέσει μεγάλο μπέρδεμα, είπε ο διαβάτης.

- Σε καμιά περίπτωση! αντέτεινε ο άντρας.

Στην πραγματικότητα, μας κάνουν μεγάλη χάρη, διότι εκεί παραμένουν όλοι όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερούς τους φίλους...