Πόση Ακόμα Αντοχή...

Πως να ξεχάσω αυτά τα μάτια;

Πως να ξεχάσω τον Δημήτρη που από ένα άσχημο παιχνίδι της μοίρας βρέθηκε κατηγορούμενος για κάτι που δεν έκανε; Που το Εφετείο τον Ιούνιο του 2008, ύστερα από δίκη διάρκειας 2 1/2 μηνών, αθώωσε με τις 4 αθωωτικές ψήφους των ενόρκων έναντι των 3 ενοχοποιητικών ψήφων των δικαστών;

Τότε που οι δικαστές τόνιζαν στους ενόρκους πως στέκονται κι εκείνοι σαν δικαστές, ισάξια. Πως έτσι πρέπει να σκεφτούν. Κι εκείνοι σκέφτηκαν, ένιωσαν και αποφάνθηκαν πως ο Δημήτρης ήταν αθώος. Ολα τα στοιχεία άλλωστε αυτό έδειξαν.

Κι όμως παρόλο που ο κατήγορος ξέρει την αλήθεια, διαμέσου της πολιτικής αγωγής ζητάει επανεξέταση και αναίρεση της αθωότητας απ΄τον Αρειο Πάγο. Ζητούν να ακυρωθεί η αθώωση και να ξαναγίνει η δίκη απ΄την αρχή.

Στις 23 Ιανουαρίου ζήτησαν την επανεξέταση, και το αξιότιμο δικαστήριο θα βγάλει την απόφασή του, αν χρίζει επανεξέτασης ή όχι η αθωότητά του στους επόμενους 6 μήνες. Στην περίπτωση που κρίνουν πως πρέπει η υπόθεση να πάει στον Αρειο Πάγο, θα απαιτηθεί η άμεση σύλληψή του, κάτι που ο Δημήτρης τρέμει και στην σκέψη μόνο.

Εκλεισα τα μάτια για λίγο κι έγινα ο Δημήτρης. Οσο είναι κάτι τέτοιο δυνατόν. Σκέψου να πρέπει να είσαι έτοιμος ανα πάσα στιγμή και ώρα να σε συλλάβουν πάλι και να σε κλείσουν φυλακή, ποιός ξέρει για πόσο, μέχρι να ξαναγίνει η δίκη. Μόνο που εσυ που είσαι ο Δημήτρης ξέρεις πως είσαι αθώος. Πρέπει να αντέξεις κι αυτήν την δοκιμασία....

Ανοιξα έντρομη τα μάτια. Όχι δεν θα το άντεχα! Τουλάχιστον έτσι νιώθω τώρα. Υστερα έριξα την σκέψη μου στο δικαστικό σύστημα. Πως μπορεί να αφήνει πάνω σε ένα σκοινί ανθρώπους; Πως μπορεί να τους υποχρεώνει να χάνουν την ζωή τους για μήνες ή χρόνια λες και η ζωή είναι παντοτινή; Γιατί δεν σέβεται την ανθρώπινη αγωνία και τουλάχιστον να δώσει άμμεση απάντηση στο ερώτημα: θα ξαναγίνει δίκη;

Μακάρι να μην τύχει στον άνθρωπο ότι μπορεί να αντέξει έγραψε πριν χρόνια ο Νίκος Καζαντζάκης. Πόσο δίκιο είχε...

Ούτε ο Δημήτρης το αντέχει. Ομως πρέπει να σταθεί παλληκάρι για άλλη μια φορά. Με τους αγαπημένους του για στήριγμα. Με τους φίλους του συντροφιά. Με την αλήθεια του και την αθωότητά του σημαία.

Με την ελπίδα πως η αλήθεια θα λάμψει ξανά. Με το όνειρο πως ο εφιάλτης θα τελειώσει για πάντα.

Πως η δικαιοσύνη θα σταθεί απέναντί του με ορθάνοιχτα τα μάτια και όχι με κλειστά.

* Το τραγούδι δεν θα το ήξερα αν δεν μου το έστελνε ο South of the river. Eίναι το Outlaw Pete από το τελευταίο άλμπουμ του Bruce Springsteen

Ανοιξαν οι ουρανοί να σε δεχτούν. Πόσο πρόωρα σε πήρε ο θάνατος να σε κάνει αστέρι του... Πόσο βιαστικά μοίρασε πόνο στους αγαπημένους σου και δάκρυα...

Κρίμα που σου στέρησαν την ευκαιρία να τον κοιτάξεις κατάματα. Σου έκρυψαν την αρρώστια σου και συ δεν ήθελες να δεις... Δεν συμφώνησα, μα μήπως με ρώτησε κανείς; Τα ψέματα σε συντρόφευσαν κοντά στους έξι μήνες. Ενα ερωτηματικό στα μάτια σου. Μόνιμο...

Εγω ήξερα! Τυχαία εντελώς έμαθα...

Γιατί τα κακά νέα έχουν τρόπο και ταξιδεύουν γρήγορα; Γιατί δεν γίνεται το ίδιο με την χαρά; Γιατί βρίσκουμε χρόνο να παρευρεθούμε στη κηδεία και όχι στη ζωή; Γιατί ο θάνατος μας δίνει υπερεντατικά μαθήματα που όμως εύκολα ξεχνάμε;

Γιατί, γιατί, γιατί....

ξέρω, ξέρω αναπάντητα θα μείνουν...

Καλό σου ταξίδι!

Για τον Δημήτρη...

Η αλλαγή του χρόνου πλησιάζει. Οι ώρες θα σπρώχνουν τους δείκτες και θα γίνονται μέρες. Μια μέρα - κοντινή εύχομαι - θα ακουστεί το καλό νέο της αθώωσης...

Εγραψα ένα μικρό κείμενο για έναν άνθρωπο που γνώρισε και βίωνει ακόμα μια αδικία. Έναν ήρωα ζωής, αισιοδοξίας, αγάπης και ελπίδας. Που κοντά του έχει ανθρώπους που τον αγαπούν και παλεύουν μαζί του. Εχει την αγάπη του που δεν τον πρόδωσε και δεν έφυγε, μα τον στήριξε και τον στηρίζει. Εχει εσας που με τα σχόλιά σας ενισχύετε το κουράγιο του.

Ας ενώσουμε τις ευχές μας σε μια: να λάμψει η αλήθεια.

Καλή χρονιά σε όλους!!!

..."Μα δεν το έκανα!" αυτό είπε μόνο. Κι ύστερα έκρυψε το κεφάλι του μέσα στις χούφτες του. Δεν άφησε τα δάκρυα να τρέξουν. Όχι δεν θα τους έδειχνε το ποτάμι της ψυχής του.

Τον πήραν.

Τον μετέφεραν στις φυλακές. Δεν θα ξεχάσει αυτήν την διαδρομή ποτέ. Ούτε την αίσθηση των χειροπέδων που του περιόριζαν τις κινήσεις του και τον πονούσαν. Οι τελευταίες εικόνες ελευθερίας. Υστερα το κελί. Ποτέ του δεν μπορούσε να φανταστεί τι σημαίνει "χάνω την ελευθερία" μου. Ούτε στα ανόητα παιδικά παιχνίδια, τότε που έπαιζε κλέφτες κι αστυνόμους κι ήταν πάντα με την πλευρά των "καλών".

Θυμάται πόσο χαιρόταν με την απόδοση δικαιοσύνης στις αστυνομικές περιπέτειες, που οι "κακοί" έμπαιναν φυλακή και οι καλοί ζούσαν ευτυχισμένοι και ασφαλείς. Έβαλε τα κλάματα. Έκλαψε κι έκλαψε πολύ! Ούτε που είχε περάσει ποτέ η σκέψη απ΄το μυαλό του ότι υπάρχουν άδικα στην φυλακή κρατούμενοι. Τι τρέλα ήταν όλα αυτά που ζούσε, ή μήπως ήταν ένας εφιάλτης; Ηταν εκείνος άδικα στη φυλακή!!!

Πόσο αδύναμος ένιωθε, πόσο μόνος...

Από αναβολή σε αναβολή το κελί έγινε σπίτι του τα τελευταία πέντε χρόνια!

Ο αντίδικος του πρότεινε να δηλώσει ενοχή, να βγει γρηγορότερα απ΄την φυλακή και βέβαια η οικογένειά του να πληρώσει ότι .... δεν είχε. Φυσικά δεν το δέχτηκε. "Καλύτερα να πεθάνω στη φυλακή, παρά να δεχτώ ότι έκανα μια απόπειρα δολοφονίας. Εγώ; που ούτε μυρμήγκι δεν πείραξα ποτέ..."

Ήταν μόλις 23 χρονών όταν η κακή του τύχη - συγκυρία, μοίρα, τι σημασία είχε άλλωστε - τον έφερε σε λάθος τόπο, λάθος ώρα, λάθος μέρα. Κι αυτό το τυχαίο λάθος το πληρώνει ακόμα. Ηταν τότε που η μικρή του ξαδέρφη ήταν λίγο μόνο μηνών. Τώρα κορίτσι πια πάει στην Γ Δημοτικού. Δεν μπορούσε να συμμετέχει στο μεγάλωμά της. Δεν τον άφησε η μοιραία εκείνη μέρα. Ψάχνει μές το μυαλό του να βρει, να καταλάβει γιατί του στερούν την ελευθερία του αυτοί που γνωρίζουν πως τον αδικούν. Γι αυτό αλλάζουν τις καταθέσεις τους. Οικονομικοί οι λόγοι. Τρελαίνεται στην σκέψη. Αυτός έγκλειστος στη φυλακή γιατί κάποιοι θέλουν από την απελπισία του να βγάλουν χρήματα.

Κι αυτή η δικαιοσύνη. Η αργόστροφη σαν χελώνα. Δέχεται τις αναβολές. Αναβολή στην αναβολή του έφαγαν τις ώρες του που έγιναν χρόνια. "΄Οτι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό" έγραψε ο Νίτσε. Κι αυτός είναι ακόμα ζωντανός. Δεν πέθανε. Ούτε το έχει σκοπό.
Το κελί του, τον δίδαξε πως ο άνθρωπος βρίσκει την δύναμη και παλεύει. Του έμαθε πόσο μόνοι είμαστε, τον σύστησε στον εαυτό του. Αυτός του δίνει κουράγιο.
"Μακάρι να μην τύχει στον άνθρωπο, αυτό που μπορεί να αντέξει" είχε γράψει ο Νίκος Καζαντζάκης. Κι αυτός αντέχει.

Μες το σκοτάδι μια μικρή φλόγα ελπίδας η 21 Ιανουαρίου...

Μετά τα Χριστούγεννα. Η μεγαλύτερη και η καλύτερη γιορτή των παιδιών. Γελάει με την αφέλεια που είχε μικρός. Οχι δεν υπάρχει Αγιος Βασίλης. Μα αν υπήρχε ήξερε πολύ καλά τι θα του ζητούσε. Την ελευθερία του. Τίποτα άλλο.

Όχι, δεν τους μισεί. Ομως με ευχαρίστηση θα τους έφτυνε στα μούτρα όταν ο πρόεδρος θα έλεγε δυνατά την ετυμηγορία: "ΑΘΩΟΣ!"

Γι αυτήν την μέρα ζει...

*το τραγούδι είναι το Return to Innocence των Enigma.

**Δυστυχώς η ιστορία βασίζεται σε αληθινό γεγονός.

Ένα Κλάμα ! ! !

...σου χρωστάω ένα κλάμα με πολλά δάκρυα.

θέλω να κλάψω για την ζωή που σε δοκιμάζει διαρκώς

θέλω να κλάψω για τον θάνατο που δεν έμεινε σε απειλές μα έδειξε το άσχημο πρόσωπό του.

Μια αγκαλιά χρωστάω στην ψυχή σου.

Ενα χάδι που τόσο καιρό έχει να νιώσει το κορμί σου.

Ενα φιλί χρωστάω ακόμα που άντεξες, που αντέχεις.

Και μια υπόκλιση στην καρδιά που τον πόνο κάνει λέξεις...

Την τύψη δεν την αφήνω να φύγει από κοντά μου, θέλω να νιώσω λίγο όπως νιώθεις.

Μια ευχή ομορφιά μου κάνω μόνο: ν΄αντέξεις, να΄χεις υπομονή και αγάπη...

Λέω:

...μην πεις ποτέ σε έναν βαθιά πληγωμένο άνθρωπο πως ξέρεις πως νιώθει. Γιατί δεν ξέρεις.

*το τραγούδι που ακούγεται είναι από την παιδική παράσταση Δωδέκατη Νύχτα του Σαίξπηρ σε ελεύθερη
απόδοση του Χάρη Ρώμα και της Κέλλυ Σταυρουλάκη. Ακούστε το ως το τέρμα...
**τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στην καρδιά μου και είναι εκεί κατοχυρωμένα.