Μουσικά Ταξίδια...

Nature



...δεν πιστεύω στην τύχη. Και παίρνω πάντα σιωπηλές επιβεβαιώσεις γι αυτό. Ετσι έγινε με τον Kitaro. Σιγά μην φανταζόμουν πως θα ερχόταν στην Ελλάδα αυτός ο τόσο ιδιαίτερος μουσικός.
Πάνω σε μια διαδικτυακή βόλτα απ΄το Ticket.gr για να δω πότε ήταν η παράσταση Disney on Ice για τα παιδιά είδα το όνομά του. "Απίστευτο" σκέφτηκα. "Σε πόσα ταξίδια δεν με έχουν ταξιδεύψει οι μουσικές του τόσα χρόνια...."

Το θέατρο Badminton γεμάτο. Τα έσοδα θα δοθούν στο "Ιδρυμα Δράσης Κατά Του Καρκίνου Του Μαστού". Οι θέσεις των επισήμων μισοάδειες (έτσι δεν γίνεται σχεδόν πάντα;). Κοιτούσα τον κόσμο και αναρωτιόμουν: "είναι τόσοι αυτοί που τον ξέρουν και τον ακούν;". Οι διάφορες απαντήσεις δεν άργησαν να έρθουν. Μπροστά μας καθόταν ένα ζευγάρι που είχε κερδίσει τα εισιτήρια και μας ρωτούσε αν τον ξέραμε, τι πρόκειται να ακολουθήσει κλπ. Με την αρχή της μουσικής παράστασης, εκεί που στον πρώτο ήχο ξύπνησαν όλα τα κύτταρα του κορμιού μου, δίπλα μου ένας άντρας γελούσε ασταμάτητα....

Χρειαζόταν στίχο, τρόμαξε στην σκέψη πως δυό ώρες θα μείνει μόνος με τον εαυτό του και τα μουσικά ταξίδια που θα του επέβαλαν οι μουσικές του Kitaro. Σκουντούσε τους δυό φίλους του, χαχάνιζαν παρέα κι έχαναν όλη τη μαγεία...



Χαμογέλασα στη σκέψη πως είμαστε οι επιλογές μας, πως έχουμε ολόκληρη την ευθύνη του σχεδιασμού της ζωής μας, και αφέθηκα στη μουσική αγκαλιά. Τα φώτα έσβησαν και το σκοτάδι απλώθηκε ανάμεσα στα σώματά μας. Οι πρώτες νότες ακούστηκαν και σιγά σιγά οι αισθήσεις άρχισαν να τεντώνονται. "Φτάσε όπου μπορείς" άκουσα να μου ψιθυρίζει ο Νίκος Καζαντζάκης και να συνεχίζει: "Φτάσε όπου δεν μπορείς..." Ενα κόκκινο φως έκανε την εμφάνισή του, πάνω από τον Kitaro που καθόταν στο κέντρο της σκηνής, άγγιζε τα μουσικά του όργανα κι ήταν σαν να έβγαινε η μουσική μέσα απ΄την ψυχή του....

Αρχισα να αδειάζω τις σκέψεις μου, όπως αδειάζω τις τσέπες μου απο κλειδιά, λεφτά κι ότι άλλο, όταν γυρίζω σπίτι από την δουλειά...

Δύσκολο να γράψω υπότιτλους σε αυτό που ένιωσα, στις εικόνες που οι μουσικές ζωγράφιζαν μες το μυαλό μου...

Εγινα η Βασίλισσα στην σκακιέρα που έπρεπε να βρει την ιδανική κίνηση, ύστερα έγινα η δροσοσταλίδα μιας φθινοπωρινής βροχής πάνω σ΄ένα κίτρινο χρυσάνθεμο. Κι έπειτα πάλι ένα μόνο κι έρημο δέντρο - ζωντανό - στην καμένη πλαγιά του βουνού...

Ενιωσα τον φόβο του θανάτου, την ζεστασιά της αγάπης, τον πόνο της προδοσίας...

΄Εγινα το πεφταστέρι που θέλησε να πραγματοποιήσει τις ευχές των ανθρώπων. Κι ύστερα ένα απ΄τα φυλακισμένα καναρίνια που έχω στο μπαλκόνι, να τραγουδάω για την ελευθερία που δεν γνώρισα ποτέ....

Ενα δάκρυ κυλάει τώρα που τα γράφω αυτά... ένα δάκρυ χαράς... που είμαι μέρος του σύμπαντος κόσμου, που αναπάντεχα δέχτηκα αυτό το δώρο...


Χαίρομαι που μπορώ να μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σας. Χαίρομαι που υπάρχουν τα blogs. Χαίρομαι που μπορώ να αφιερώσω το Lady Of Dreams στις φίλες μου. Δεν βάζω ονόματα, ξέρουν εκείνες...



Don't go the way life takes you
Take the life the way you go...

Η Ραδιοφωνική Μου Παρέα

"Είμαστε στον αέρα!"



Τι θυμήθηκα τώρα! Υπήρξα ραδιοπειρατίνα τον παλιό καιρό. Και ο αδερφός μου ραδιοπειρατής. Κάπου στο 1984 με 1986... Ο σταθμός μας, ένας μικρούλης, με το ζόρι έπιανε στα στενά όρια Ν.Μάκρη - Ραφήνα. Είχε δυό λυχνίες και μας είχε χαρίσει άπειρα ηλεκτροσόκ λόγω πολικότητας. Η αδρεναλίνη έτρεχε στο κορμί μας όταν τα ραδιογωνόμετρα ήταν στην περιοχή.

Η δισκοθήκη μου μετρούσε 2.500 δίσκους βινυλίου που ακόμα υπάρχουν στην βιβλιοθήκη μου. Είχα τρέλα με την μουσική και με τα βιβλία. Για χρόνια όλο μου το χαρτζιλίκι εκεί πήγαινε. Κάθε Παρασκευή.



Αφιερώσεις, προτιμήσεις όλα ακόμα φυλαγμένα σε ένα τετράδιο....



Προτιμώ το ραδιόφωνο απ΄την τηλεόραση. Το θεωρώ πιο ζωντανό. Πιό άμμεσο. Εχω ακόμα γραμμένες κασσέτες από ραδιοπειρατές και όχι μόνο. Κι αν έχω ξεχάσει ονόματα, έχω φυλαγμένες αρκετές φωνές στην μνήμη μου. Και πολλές στιγμές...



Δίπλα στο κρεβάτι μου υπάρχουν πάντα τα αγαπημένα μου βιβλία και φυσικά ένα φορητό mp3 - ραδιόφωνο. Ισως γι αυτό δεν καταλαβαίνω από μοναξιά. Ολοι οι "φίλοι" μου είναι εκεί δίπλα.



Η μέρα μου αρχίζει στις 6:30 το πρωί. Κάποτε το πρώτο που έκανα αφού σηκωνόμουν ήταν ένα τσιγάρο. Τώρα είναι τριαντάλεπτη γυμναστική. Οι πρώτες φωνές που ακούω είναι του Γιάννη Καλαμίτση και της Κατερίνας Σερέτη στην ΝΕΤ 105,8.

Ο Γιάννης Καλαμίτσης είναι η πρωινή μου παρέα πολλά χρόνια τώρα. Αν δεν κάνω λάθος κάπου στις αρχές του 1990 τον πρωτο-άκουσα. Ο αγαπημένος ραδιοπαραγωγός του πατέρα μου επίσης. Κάθε καλοκαίρι είναι "συνοδηγός" μου στη διαδρομή Νέα Μάκρη - Αθήνα. Μου αρέσει ο ευθύς λόγος του, η ωριμότητά του και οι γνώσεις του. Θαυμάζω τα πολύπλευρα ταλέντα του και τους χαμηλούς του τόνους. Στιχουργός, θεατρικός συγγραφέας (περισσότερο επιθεώρησης), ραδιοπαραγωγός, μα πάνω απ΄όλα ένας άνθρωπος που δεν μπαίνει σε καλούπια...




Τα δύσκολα είναι στην ζώνη 8:00 - 10:00. Συνήθως μοιράζω τον χρόνο ή τις μέρες, ανάμεσα στον Χρήστο Μιχαηλίδη που τώρα είναι στο Τρίτο Πρόγραμμα 90.9 είναι blogger, νομίζω πως αντικατοπτρίζει τον κοινό νου, μου αρέσει ο τρόπος που αντιμετωπίζει την καθημερινότητα και τα προβλήματά της, και στον Βασίλη Αδαμόπουλο στον ΑΝΤ1 97.2, που να πω την αλήθεια πρώτα γνώρισα ως blogger και μετά ως ραδιοπαραγωγό. Με τον Βασίλη πίνω τον πρώτο μου καφέ και ξεκινάω την δουλειά στο γραφείο. Κάθε μερα γίνεται καλύτερος. Του αρέσει να αναλύει ένα θέμα απ όλες τις πλευρές του και θέλει να το εξαντλεί. Μου αρέσει ο ενθουσιασμός που τον διακρίνει.





Η επόμενη επίσκεψη στον Δίεση 101,3 και την Δήμητρα Τριανταφυλλίδη που εκπέμπει από τις 10:00 ως τις 13:00.

Η επόμενη βόλτα στις 16:00 - 17:00 στα λημέρια του Γιάννη Πετρίδη - που είναι τόσο παλιά παρέα για μένα και τόσο αγαπημένη, στη ΝΕΤ και πάλι. Πάντα θαύμαζα τις μουσικές του γνώσεις και τους τόσους πολλούς δίσκους του.

Σχόλασα! Περνάω λοιπόν απο τον Δίεση και τον Πέτρο Κουμπλή στην εκπομπή "ο Πέτρος και ο λύκος" από τις 17:00 - 18:00.

Στο δρόμο πάλι για τις εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών. Από τις 18:00 - 19:00 παρέα με τον ραδιοφωνικό σταθμό που ήταν ο πρώτος ελεύθερος. Εποχή Εβερτ λέω τώρα... Αρης Δαβαράκης, επίσης blogger στην εκπομπή του "Πάντα στη Βεράντα".

Επιστροφή σπίτι με την παρέα του Σπύρου Σεραφείμ, που επίσης πρώτα γνώρισα ως blogger κι ύστερα άκουσα την φωνούλα του στον angel 88,9. Μου κάνει παρέα απ΄τις 19:00 - 22:00. Αγαπώ τις ροκ επιλογές του. Αγαπάει την αυτοκίνηση, του αρέσει η ταχύτητα και νομίζω πως χαίρεται να ακροβατεί... Τις περισσότερες φορές σε εκείνον λέω την ραδιοφωνική μου καληνύχτα.


Να μην ξεχάσω τις μικρές ροκ εκπομπές του an205 Βράχος Είναι Και Κυλά, blogger απ΄την λατρεμένη μου Σαντορίνη που βγαίνει στον αέρα τα Σάββατα μα εγω τις ακούω όποτε θέλω. :-)

Ακόμα ακούω την φωνή που έρχεται από το ραδιοφωνικό παρελθόν να λέει: "Για σένα. Οπου κι αν είσαι, όποιος κι αν είσαι..."

Καλή Ακρόαση!!!

Πριν Τα Χριστούγεννα

...πάνω που λες ότι όλα είναι στον δρόμο τους, κάτι συμβαίνει (τυχαία άραγε;) και τ΄ανατρέπει...

Χθές είχα Χριστουγεννιάτικη διάθεση. Θυμάμαι πως πριν κάτι χρόνια την είχα χάσει αυτή τη διάθεση. Ούτε δέντρο δεν στόλιζα. Είναι για μικρά παιδιά, σκεπτόμουν, μα εγω καλώς ή κακώς μεγάλωσα...

Θυμήθηκα ένα χριστουγεννιάτικο στολίδι που είχα αγοράσει όταν ήμουν στην Αμερική για τον ανιψιό μου, το πρώτο μωρό της οικογένειας. Μια μπότα του Αγιου Βασίλη που έγραφε Baby's First Christmas.

Υστερα έκανα και εγω παιδιά...

Τα Χριστούγεννα ξαναμπήκαν στη ζωή μου! Και ο Αγιος Βασίλης που μαζί με τα παιχνίδια μοιράζει και χαρά επίσης. Χθες ήρθε ο Γιώργος και μου είπε:

-"Η κυρία των αγγλικών μας είπε πως δεν υπάρχει Αγιος Βασίλης. Η μαμά ή ο μπαμπάς κάνει τον Αγιο Βασίλη"

- "Η κυρία έτσι σου λέει. Μα εσυ τι πιστεύεις;" τον ρώτησα με την σειρά μου.

-" Πιστεύω πως υπάρχει, μαμά. Αφου τον έχω δεί. Εχω και φωτογραφία μαζί του. Οχι με τους ψεύτικους που ήταν στην πλατεία (εννοούσε στην πλατεία Συντάγματος. Πόσο καθαρά βλέπουν τα παιδιά...)

- "Και τότε γιατί πιστεύεις την κυρία και όχι τον εαυτό σου;" τον ξαναρώτησα εγω, ακροβατώντας στο σχοινί της λογικής με την σιγουριά της υπνοβάτισσας καρδιάς μου...

-"Γιατί είναι μεγάλη. Και οι μεγάλοι ξέρουν πιο πολλά απ΄τα παιδιά. Ετσι δεν μας λέτε;"

Πήγα κοντά του και τον αγκάλιασα.

-"Οι μεγάλοι όμως σταμάτησαν να έχουν πίστη. Και έτσι διώχνουν τις νεράιδες, τα ξωτικά και τους αγιο Βασίληδες. Και νομίζουν πως είναι έξυπνοι" του χαμογέλασα.

Αντε πήγαινε να παίξεις τον παρότρυνα. Σε λίγο θα πέσεις για ύπνο. Είδα την απορία για λίγο στο πρόσωπό του. Τι να πιστέψει; Την καρδιά ή την λογική του;

Ατέρμονας αγώνας... άδικος πολλές φορές...

"Αυτά που ανήκουν στην καρδιά με την καρδιά να τα νιώθεις" βγήκαν οι λέξεις αβίαστα " και αυτά που ανήκουν στην λογική με την λογική να τα σκέπτεσαι" .

Κι ύστερα το μυαλό μου έτρεξε σε ένα φίλο και δύο φιλενάδες: Στον ΄Αγγελο που θα περάσει τα πρώτα Χριστούγεννα του μικρού του και θα είναι απ΄τα Χριστούγεννα που γράφονται κατευθείαν στην καρδιά, με ασημόσκονη κατευθείαν απ τον ουρανό, την maya που δεν αγαπάει τα Χριστούγεννα και μου μοιάζει με Καλικαντζαράκι και την Talisker που έβαψε κόκκινο το ένα δωμάτιο του σπιτιού της και υποδέχεται τα Χριστούγεννα με χαρά...

Αργά όμως το βράδυ κάτι μου έφερε σύννεφα στον ουρανό μου... θυμήθηκα την ελπίδα κι ένα απόσπασμα απ΄το βιβλίο του Εριχ Φρόμ με τίτλο "Η επανάσταση της ελπίδας". Σας το έφερα:

"... ένα αποτέλεσμα του γκρεμίσματος της ελπίδας είναι η σκλήρυνση της καρδιάς". Βλέπουμε πολλούς ανθρώπους - από τους ανήλικους εγκληματίες ως τους ξεροκέφαλους, αλλά αποτελεσματικούς ενήλικους - που σε κάποιο σημείο της ζωής τους, μπορεί στα πέντε, μπορεί στα δώδεκα, μπορεί στα είκοσι χρόνια τους, δεν ανέχονται πια να πληγώνονται.

Μερικοί απ΄αυτούς αποφασίζουν, θαρρείς απο κάποια ξαφνική ενόραση ή μεταστροφή, πως φτάνει πια. Πως κανένας δεν θα μπορέσει πια να τους πληγώσει, αλλά πως θα είναι εκείνοι ικανοί να πληγώσουν άλλους. Μπορεί να παραπονιούνται για την κακοτυχία ττους που δε βρίσκουν φίλους ή κάποιον που να τους αγαπάει, δεν φταίει όμως η κακοτυχία τους αλλά η μοίρα τους.

Εχοντας χάσει τη συμπάθεια και την εμπάθεια, δεν μπορούν να συγκινήσουν κανένα - ούτε μπορούν κι αυτοί να συγκινηθούν. Ο θρίαμβός τους στη ζωή δεν έχει ανάγκη απο κανέναν. Περηφανεύονται για το ότι δε συγκινούνται και για την ευχαρίστησή τους να μπορούν να πληγώνουν τους άλλους.

Οι περισσότεροί τους παραμένουν ψυχροί και κατά συνέπεια δυστυχισμένοι ώσπου να τελειώσει η ζωή τους. Όχι πολύ σπάνια, συμβαίνει κάποιο θαύμα κι αρχίζει να λιώνει ο πάγος...

Αν είναι τυχεροί, ξεπαγώνουν ολοκληρωτικά κι έρχονται τότε στη ζωή οι σπόροι της ελπίδας που φαινόταν πως είχαν καταστραφεί ολότελα..."

Μακάρι η αγάπη να πάρει την σκληρότητα απ΄τις καρδιές όλων των ανθρώπων....

*Η φωτογραφία είναι απ΄τον τάφο του Νίκου Καζαντζάκη

** Το τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά - Χριστούγεννα

Για την Talisker και τον Αγγελο που τους κούρασε η θλίψη της Κυριακής που ξεχάστηκε μέχρι σήμερα....

Στιγμές

...σου λέω θέλω να γείρω...

να ξεκουραστώ...

να γείρω να μάθω πάλι

να μετρώ τ΄άστρα,

χωρίς να χάνω τον ουρανό...

Να ξαναγίνω θαυμαστής

του ηλιοβασιλέματος,

να λαχταρώ το τσιγάρο,

ενω δεν το έχω ακόμα μάθει...

...σου λέω εγω,

που αγάπησα τα πάντα

πριν τα γνωρίσω,

θέλω να αγαπήσω

-επιτέλους-

κάτι που το ξέρω...

Update: Ο Γιώργος μου έγραψε κάτι. Δείτε το blog του.

Βαρέθηκα Πια...

Νομίζω πως είναι ένα Τ-shirt που θα φορεθεί πολύ στις φετινές εκλογές....

Σκουπίδια

Είναι διαφημιστική αφίσα από την wind μα μου άρεσε πολύ!

Θα ήθελα να μπορούσα να την μοιράσω σε όλους τους Έλληνες που τόσο λίγο προσέχουν τα σκουπίδια τους στις παραλίες που και εκείνοι κάνουν μπάνιο.

Το έχω κάνει πια σύστημα. Αργά το απόγευμα, μαζί με τα παιδιά, καθόμαστε και μαζεύουμε όσα σκουπίδια μπορούμε. Προς μεγάλη μας χαρά, τελευταία, είδαμε κι άλλους να το κάνουν.

Είμαι σε κλίμα διακοπών! Μετρώ τις μέρες, μετρώ τις ώρες, μετρώ τα κύματαααα που τραγουδάει ο Νίκος Πορτοκάλογλου.

Να αράξω, να μην σκέφτομαι τίποτα σπουδαίο! Να ξεκουραστεί το σώμα μου που μ΄αντέχει και μ΄ανέχεται! Να αφεθώ στους ήχους της φύσης! Να μην με νοιάζει ο χρόνος, να του γυρίσω την πλάτη κι ας είναι για μόνο 12 μέρες. Μου φτάνει!

Να σκέφτομαι όλους εσάς που γνωρίζω από εδώ κι ας μην έχω την μορφή σας παρά μόνο κάποιες σκέψεις σας!

Τελικά, με αρκετή προσπάθεια μπορούμε να κάνουμε την ζωή μας καλύτερη...

Οι Ανακαλύψεις.... Του ΄Ανδρα και της Γυναίκας

O άνδρας ανακάλυψε τα ΧΡΩΜΑΤΑ και δημιούργησε την ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ,
Η γυναίκα ανακάλυψε την ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ & δημιούργησε το ΜΑΚΙΓΙΑΖ.

O άνδρας ανακάλυψε τις ΛΕΞΕΙΣ και δημιούργησε την ΣΥΖΗΤΗΣΗ.
Η γυναίκα ανακάλυψε την ΣΥΖΗΤΗΣΗ & δημιούργησε το ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΟ.

O άνδρας ανακάλυψε το ΠΑΙΧΝΙΔΙ & δημιούργησε τα ΧΑΡΤΙΑ.
Η γυναίκα ανακάλυψε τα ΧΑΡΤΙΑ & δημιούργησε τα TAROT.

Ο άνδρας ανακάλυψε την ΓΗ & δημιούργησε την ΤΡΟΦΗ
Η γυναίκα ανακάλυψε την ΤΡΟΦΗ & δημιούργησε την ΔΙΑΙΤΑ.

O άνδρας ανακάλυψε τα ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ & δημιούργησε την ΑΓΑΠΗ,
Η γυναίκα ανακάλυψε την ΑΓΑΠΗ & δημιούργησε τον ΓΑΜΟ.

O άνδρας ανακάλυψε την ΓΥΝΑΙΚΑ & δημιούργησε το ΣΕΞ.
Η γυναίκα ανακάλυψε το ΣΕΞ & δημιούργησε τον ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟ.

O άνδρας ανακάλυψε το ΕΜΠΟΡΙΟ & δημιούργησε το ΧΡΗΜΑ,
Η γυναίκα ανακάλυψε το ΧΡΗΜΑ & τα ΓΑ__ΣΕ ΟΛΑ!!!!!! .....

Φωτιά στον Υμηττό

...και πάνω που τελείωσε η ημέρα και ετοιμαζόμουν για την επιστροφή στο εξοχικό, μόλις 42 χλμ από την Αθήνα, στην Νέα Μάκρη για την ακρίβεια, άρχισαν να χτυπούν ανήσυχα τα τηλέφωνα.

Από φόβο μην και είχα ξεκινήσει...

Γαμώ την τύχη μου! Είναι τόσο μικρή η ζωή σκέφτηκα... είναι ανάγκη στην δική μου ζωή να μαζέψω τόσες φωτιές;

Από το 1978 που θυμάμαι την πρώτη φωτιά και έχω τραβήξει και τις πρώτες φωτογραφίες, τότε που ήμουν μια πιτσιρίκα, επαναστάτρια που ήθελα να αλλάξω τον κόσμο, τρομάρα μου, έχω δεί δεκάδες φωτιές... Τις τραβούσε η περιοχή τις φλόγες ή καλύτερα οι άνθρωποι θέλαν τις φλόγες για να φτιάξουν τις μελλοντικές κατοικίες τους...

Και το κράτος θα ρωτούσε με αφέλεια κάποιος πολίτης άλλης χώρας φυσικά... Αχ, το κράτος, το κράτος δηλαδή ο άλλος μας εαυτός, θέλει τις ψήφους... οπότε χτίστε μωρέ τι έγινε... χωρίς σχέδιο, έτσι...
...περνούν τα χρόνια και φαίνεται πως κάτι γίνεται... αν σωθούμε απ΄τις φλόγες δεν θα γλιτώσουμε απ΄ τις πλημμύρες - και όχι γιατί όπως με αφέλεια λένε κάποιοι δημοσιογράφοι - η φύση εκδικείται αλλά γιατί η φύση παίζει τα τελευταία της χαρτιά πια...

Κόλαση. Τα παιδιά μας θα ζήσουν στην επίγεια κόλαση!

Κοιτούσα όλες αυτές τις μέρες πόσο είχε αρχίσει να πρασινίζει ο Υμηττός και η Πεντέλη και αναρωτιόμουν αν θα άφηναν τα βουνά να επουλώσουν κάποιες πληγές... Μπα, με τις πλάτες του κράτους κάνουν σχέδια για τα οικόπεδα.... Μπείτε στο google earth και πες τε μου τι έχει μείνει; Ποιοί μένουν σ΄αυτά τα σπίτια; Που είναι τα ρεπορτάζ που θα μας ενημερώνουν τα ονόματα αυτών; Να ξέρουμε προς τα που να φτύνουμε αν μη τι άλλο.

Θα φύγω με μαύρη την καρδιά και πάλι... την ξέρω αυτή τη μαυρίλα, την αναγνωρίζω χρόνια τώρα.... Μετά το κάψιμο της Πεντέλης άλλαξα διαδρομή... μα δεν υπάρχουν άλλοι δρόμοι πια...

Συμπολίτες, ΄Ελληνες και Ελληνίδες, δεν μας αξίζει αυτή η χώρα...

Πραγματικότητα

Αλλα είχα σκοπό να γράψω σήμερα, φίλοι μου καλοί. Μα η πραγματικότητα χτύπησε έντονα την πόρτα.

Ενας 65 χρονος νεκρός γιατί; Γιατί είπε σε αυτούς που του ζήτησαν να τους δώσει τα χρήματα της σύνταξής του ότι το όπλο είναι ψεύτικο. Και του απέδειξαν με τον χειρότερο τρόπο πως ήταν αληθινό.

Ποιός να μου το έλεγε ότι θα νοσταλγούσα τους κλέφτες του παρελθόντος. Αυτούς που είχαν αρχές. Μάλιστα αρχές. Που ήταν κλέφτες γιατί η ζωή δεν τους έδωσε την ευκαιρία. Που δεν θα γινόντουσαν ποτέ κλέφτες συνταξιούχων και σίγουρα δεν θα γινόντουσαν ποτέ δολοφόνοι. Αυτές οι σκέψεις είναι για καιρό στο μυαλό μου. Οι κλέφτες του παρελθόντος είχαν κώδικα τιμής. Να φτάνεις να πεθαίνεις από κυνισμό 65 χρονών; Ανατρίχιασα.

Και μετά η φωτιά. Αχ η φωτιά που καίει δάση... η αδίστακτη φωτιά που συνήθως βάζουν ανθρώπινα χέρια για την "κονόμα". Για να πουλήσουν στους ανόητους μικροαστούς μια βίλα, όνειρο ζωής. Εχω τσακωθεί πολλές φορές με ανθρώπους που υπερασπίζουν τους καταπατητές. Οταν κάηκε η Πεντέλη πόνεσα. Υπολόγισα ότι αν μου επέτρεπε ο Θεός θα το ξαναέβλεπα δάσος στα βαθιά 60 μου. Τα σπίτια πρώτα να σωθούν η εντολή στους πυροσβέστες. Τι λέτε ρε παιδιά; αντέτεινα. Τα σπίτια φτιάχνονται, τα δάση όμως;

Θυμάμαι τα καλοκαίρια στην Νέα Μάκρη. Οταν έρχονταν φίλοι από την Αθήνα τους σύστηνα να φέρνουν και ένα μπουφανάκι και εκείνοι γελούσαν. Είχα αγοράσει 3-4 για να μπορώ να τους δανείζω επειδή δεν με πίστευαν. Από τότε όμως που κάηκε η Πεντέλη χάθηκε και η δροσιά.

Και κλαίω γιατί οι άνθρωποι προτιμούν την δροσιά του κλιματιστικού τους αντί της δροσιάς των δέντρων. Κλαίω γιατί κανένας ποτέ δεν έχει μιλήσει, δεν έχει θρηνήσει για τα πουλιά και τα ζώα που καίγονται ζωντανά μες την φωτιά.

Πως να αντέξεις τόση ανθρώπινη βλακεία! Καλά το είχε πει ο Αινστάιν: "Η ανθρώπινη βλακεία και το διάστημα είναι άπειρα. Και για το δεύτερο δεν είμαι σίγουρος" (ήταν όμως για το πρώτο).

Σώστε πρώτα τα σπίτια που γεννήθηκαν πάνω στους νεκρούς κορμούς των δέντρων κι όταν έρθει η ώρα να πεθάνετε απο ασφυξία ας με αξιώσει ο Θεός να σας δω....

Καταπατητές της ανάσας μας....

Αχ τα έχεις τραγουδήσει Κώστα Χατζή ανθρωπογνώστη:

Αν έπαιρνα τα βάσανα του κόσμου τα μεγάλα

χίλιες μπαλάντες θα 'γραφα πικρές

και τα τραγούδια θα 'σβηνα που χω γραμμένα τ' άλλα

που 'ναι γεμάτα από έρωτες ελπίδες και χαρές

Είπα λοιπόν το γράψιμο για πάντα πως θα πάψω

ένα τραγούδι αλλιώτικο αν δε γράψω

κι έτσι ξεκίνησα ένα πρωί

τους πόνους και τα βάσανα να βρω μες τη ζωή

Και περπατούσα και περπατούσα

κι έφτασα κάπου σε ένα σημείο

κι είδα γραμμένο τι να πεις

Βρεφοκομείο η ελπίς

Εκεί οι ανώνυμοι γονείς πηγαίνουν τα μωράκια

όταν θα βγούνε στη ζωή κάποια φορά

παιδιά με δίχως όνειρα γεμάτα με ρυτίδες

και μάτια θλιβερά

Και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και με αισθήματα

τι ειν' τα νόθα παιδιά μας μπρος τα τόσα προβλήματα

και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και καρδιά

και πετάμε στους δρόμους τα μικρά τα παιδιά

Εμείς στραβή τη φτιάξαμε αυτή την κοινωνία

εμείς με την καρδιά μας και το νου

γεμάτη απ' το σκοτάδι μας γεμάτη απ' αγωνία

του κακού ψάχνει να βρει την πόρτα του ουρανού

κι αφού είμαι άνθρωπος κι εγώ τον κόσμο πως να αλλάξω

αφού κι εγώ γκρεμίζω οτι θα φτιάξω κι όμως

Ξεκίνησα και πάλι ένα πρωί

τους πόνους και τα βάσανα να βρω μες τη ζωή

και περπατούσα και περπατούσα

κι έφτασα κάπου σε ένα σημείο

κι είδα γραμμένο τι να πεις

Γηροκομείο η ελπίς

Εκεί τα στοργικά παιδιά πετάνε τους γονείς

το μόνο έγκλημά τους ότι ζήσαν πολλά χρόνια

και τους ξεχνούν παιδιά κι εγγόνια

γέροι με δίχως όνειρα γεμάτοι με ρυτίδες

και μάτια θλιβερά

Και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και με αισθήματα

τι ειν' οι γέροι γονείς μας μπρος τα τόσα προβλήματα

και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και καρδιά

και πετάμε τους γέρους και πετάμε παιδιά...

Τα δάση και τα ζώα θα σκεφτούμε;

Τον Δρόμο τον Φτιάχνεις Προχωρώντας

Η ζωγραφιά είναι έργο του Michaelaggelo και βρίσκεται στην Capella Sixtina στο Βατικανό.

Η ζωή δεν έχει την απαίτηση να είμαστε συνεπείς, καλοί, υπομονετικοί, εξυπηρετικοί, κακοί, άσπλαχνοι, θυμωμένοι, ορθολογιστές, συναισθηματικοί, απερίσκεπτοι, στοργικοί, βιαστικοί, δεκτικοί, νευρωτικοί, προσεκτικοί, δύσκαμπτοι, ανεκτικοί, σπάταλοι, πλούσιοι, καταπιεσμένοι ευγενικοί, άρρωστοι, διακριτικοί, αστείοι, τεμπέληδες, υγιείς, πλεονέκτες, όμορφοι, αντιδραστικοί, ανόητοι, αλτρουιστές, αγχωμένοι, μεγαλόψυχοι, ηδονιστές, φιλόπονοι, εκμεταλευτές, διορατικοί, ιδιότροποι, σοφοί, εγωιστές, θύματα ή ότι άλλο.......

Η ζωή, ωστόσο, απαιτεί να ζούμε με τις συνέπειες των επιλογών μας....

Για να Ευθυμήσουμε λιγάκι...

Φθινόπωρο και πρώτη μέρα στα θρανία για τους μαθητές του αμερικανικού κολεγίου. Η δασκάλα παρουσιάζει στα αμερικανάκια έναν καινούργιο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της Sony).



Το μάθημα αρχίζει με μικρές ερωτήσεις ιστορίας:



"Για να δούμε λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικάνικη ιστορία;" λέει η δασκάλα. " Ποιός είπε 'Δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου Θάνατο;' "



Κάποιοι μουρμουρίζουν, αλλά κανείς δεν σηκώνει το χέρι του, εκτός από τον καινούργιο:



"Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη Φιλαδέλφεια" απαντά.



"Μπράβο Σουζούκι. Και ποιός είπε 'Κυβέρνηση του Λαού, από το Λαό και για το Λαό;' " ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα.



"Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο Γκέτυσμπουργκ" απαντά και πάλι ο Σουζούκι.



Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει: "Ντροπή σας! Ο Σουζούκι είναι γιαπωνέζος και ξέρει την αμερικάνικη ιστορία καλύτερα από σας!"



Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια μικρή φωνή από τα πίσω θρανία: "Ρε δεν πάτε να πνιγείτε όλοι, μαλάκες γιαπωνέζοι!"



"Ποιός το είπε αυτό;;;" ρωτάει αυστηρά η δασκάλα.



Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει λέει: "Ο στρατηγός Μακάρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόκα, το 1982 στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς."



Η τάξη πνίγεται στην σιωπή. "Θέλω να ξεράσω!" ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή.



"Ποιός το είπε αυτό;;;" ξαναρωτάει με το ίδιο βλοσυρό ύφος η δασκάλα.



Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι: "Ο Τζόρτζ Μπούς ο πρώτος, στον πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο το 1991."



Ένας μαθητής έξαλλος σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει: "Ρε δε μας παίρνεις καμιά πίπα, λέω εγώ!"



Και ο Σουζούκι ψύχραιμα: "Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λουίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου."



Δυό, τρείς μαθητές πετάγονται και φωνάζουν αγανακτησμένοι: "Αει γαμ...σου ρε μαλακ...νο,
Σουζούκι".



Ατάραχος ο γιαπωνέζος: "Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας. Ράλυ Νότιας Αφρικής, το 2002."



Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές ουρλιάζουν και πετάνε καρέκλες, η δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο διευθυντής: "Ε, μα την Παναγία δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο."



Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι: "Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κώστας Καραμανλής, το 2004, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησής του."



Αντε παιδιά! Το σχολείο τελειώνει! ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Μια Ιστορία Ενδιαφέρουσα Για Σκέψη

Φαντάσου ότι υπάρχει μια τράπεζα, η οποία κάθε μέρα καταθέτει στον λογαριασμό σου το ποσό τνω 86.000 Ευρώ.

Αυτή η περίεργη τράπεζα, την ίδια στιγμή, δεν μεταφέρει τα λεφτά σου από την μια μέρα στην άλλη: κάθε βράδυ σβήνει από τον λογαριασμό αυτά που δεν πρόλαβες να ξοδέψεις.

Τι θα έκανες;

Λοιπόν, ο καθένας μας έχει αυτήν την τράπεζα:

Το όνομά της; - Χρόνος!

Κάθε μέρα, αυτή η τράπεζα καταθέτει στον προσωπικό μας λογαριασμό 86.400 δευτερόλεπτα! Κάθε βράδυ αυτή η τράπεζα σβήνει από τον λογαριασμό σου και θεωρεί χαμένη οποιαδήποτε ποσότητα του χρόνου δεν χρησιμοποίησες ωφέλιμα.

Αυτή η τράπεζα δεν μεταφέρει λογαριασμούς απ΄την μια μέρα στην άλλη. Κάθε μέρα σου ανοίγει καινούργιο λογαριασμό. Κάθε βράδυ σβήνει τις καταθέσεις της ημέρας.

Δεν υπάρχουν χρωστούμενα για την αυριανή μέρα: πρέπει να ζεις το σήμερα με την σημερινή κατάθεση. Γι΄αυτό μια καλή συμβουλή είναι να επενδύσεις τον χρόνο σου με τέτοιο τρόπο, ώστε να βρεις το καλύτερο στην υγεία, την ευτυχία και την επιτυχία.

-Για να καταλάβεις την αξία ενός χρόνου, ρώτα κάποιον μαθητή που επανέλαβε κάποια τάξη.

- Για να καταλάβεις την αξία ενός μήνα, ρώτα μια μητέρα που μόλις έχει γεννήσει.

- Για να καταλάβεις την αξία μιας εβδομάδας, ρώτησε τον εκδότη ενός εβδομαδιαίου περιοδικού.

- Για να καταλάβεις την αξία μιας ώρας, ρώτησε τους εραστές που περιμένουν για να συναντηθούν.

- Για να καταλάβεις την αξία ενός λεπτού, ρώτησε έναν ταξιδιώτη που μόλις έχασε το τραίνο.

- Για να καταλάβεις την αξία ενός δευτερολέπτου, ρώτησε κάποιον που κόντεψε να πάθει κάποιο ατύχημα.

- Για να καταλάβεις την αξία ενός δέκατου του δευτερολέπτου, ρώτησε έναν αθλητή που κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

ΦΥΛΑΞΕ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΘΑ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΞΙΑ ΑΝ ΤΟ ΜΟΙΡΑΖΕΣΑΙ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΤΟΜΟ, ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟΥ ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΟΥ.

θΥΜΗΣΟΥ: Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ! ! !

Με διάθεση ανοιξιάτικη και καλοκαιρινό καιρό