Η Μοναξιά Είναι Από Χώμα

Μετά από πρόσκληση του Lockheart και με δεδομένo ότι η εποχή αυτή είναι αγαπησιάρα, παρά τις υψηλές θερμοκρασίες, για πολλούς bloggers - Αγγελος Σπύρου και Χαμηλοπετάγματα μεταξύ άλλων, θυμήθηκα την Μοναξιά Είναι Από Χώμα της "ποιήτριας" των σχέσεων Μάρως Βαμβουνάκη. (Να ναι καλά η Κρήτη!!!)

Παραθέτω αποσπάσματα:

1. Υπήρξε κάποτε ένας άνθρωπος που στεκόταν μπροστά στον καθρέπτη και δεν υπήρχε το είδωλό του. Επιθυμώ ν΄αποκτήσω τόση επίγνωση μια μέρα κι εγω, που να στέκομαι όρθιος μπροστά στον ολόσωμό καθρέπτη μου και να μη βλέπω τίποτα. Να έχω απορροφήσει τις αντανακλάσεις μου όλες.

2. ...Είναι ο θάνατος", έλεγα "και πρέπει να γλιτώσω". Αυτό είναι ο θάνατος: να εξαφανίζεσαι άβουλα, να μη βρίσκεται τι να περισώσεις, να ξεχνάς.

3. Ο Χίτλερ, οι τύραννοι κι οι τυραννίσκοι έρχονται και παρέρχονται όμως το πλήθος που τους ζητωκραυγάζει και τους τρέφει είναι αιώνιο.

4. Το καλό είναι δυνατώτερο απ΄το κακό, μόνο που εμείς δεν είμαστε σταθερά καλοί, αληθινά καλοί που να αξιωθούμε την ισχύ του. Είμαστε ασθενείς γιατί είμαστε σε όλα ασταθείς. Ετσι παραζαλισμένοι θα την περάσουμε τη ζωούλα μας. Στο περίπου.

5. Δεν είναι τυχαία η κουβέντα πως ο εγκληματίας επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Την τιμωρία του αποζητά γι΄αυτό επιστρέφει. Λαχταρώ βαθιά να υπάρχει κάπου η δικαιοσύνη κι ας είναι σε βάρος μου. Τίποτα δεν είναι πιο εξευτελιστικό από το να μου επιτρέπονται τα πάντα, πως δρω χωρίς συνέπειες, πως αταχτώ χωρίς ποινές.

6. Δεν φταις εσυ καλή μου και μη λυπηθείς για τίποτα. Δεν φταις εσυ για όσα δεν μπορείς καλή μου. Εγω ο ανόητος που χτυπιόμουνα να λάβω απ΄αυτά που δεν είχες...

7. Σε ήθελα τόσο που προσπάθησα να βρώ κι άλλη. Για αντιπερασπισμό στην αβάσταχτη λαχτάρα μου για σένα, για να τη μειώσω, για να την ανακουφίσω... Πιο πολύ για να περιορίσω την φοβερή ανασφάλεια πως ίσως μ΄αφήσεις και να μετριάσω τον όλεθρο του πιθανού χωρισμού μας με μια ρεζέρβα.

8. Αλλάζω συνέχεια σαν την άμμο. Παραπλανητικός και παραπλανημένος σαν κι εκείνη δείχνω σταθερός και συμπαγής και μόνιμος κι όμως και το πιο ελαφρό αεράκι μας μετακινεί και αλλοιώνει τους συσχετισμούς δυνάμεων.

9. Το νιώθω κι ας διστάζω κι ας τρέχουν κόμποι ιδρώτα απ΄το μέτωπό μου. Το καταλαβαίνω πια πως δεν αρκεί να πονάς για να γλιτώσεις, πρέπει να μάθεις να πονάς με ευχαριστία.

Πως γίνεται να πονέσω μ΄ευχαριστία εγω ο φοβιτσιάρης, ο χέστης, ο κάλπης. Εγω που σαν γούνινο κούνελο με παραχαϊδέψανε κι επιμελώς με διδάξανε να παραχαϊδεύω κι εγω τον εαυτό μου. Εγω ο ατροφικός, ο μίζερος, ο κλάψας, εγω που έκανα επιστήμη τη λούφα, τη δικαιολογία, την υπεκφυγή.

10. Τουλάχιστον μέσα από τα πάθη μου κερδίζω τη σοφία του πως ελάχιστα ξέρω. Πως τίποτα δεν ξέρω.

11. Η αγάπη δεν επιβάλλεται, η αγάπη εμπνέεται. Η ανάγκη κι η εξάρτηση είναι κάτεργο που μαραζώνει, όμορφος μόνο με ελευθερία γίνεσαι. Γι΄αυτό μ΄αγαπούσαν πάντοτε γυναίκες που δεν αγαπούσα, γιατί μαζί τους ήμουν ελεύθερος.

12. Αποφεύγω ν΄αναρωτηθώ τι σήμαινα εγω για σένα. Τη σημασία μου σ΄όσα τώρα θυμάσαι. Μόνο τη δική σου σημασία μέσα μου ανιχνεύω σκάβοντας στοές, λαγούμια, υπόγεια ατελείωτα. Η ανάγκη μου να σε αποκρυπτογραφήσω με αναγκάζει να μελετώ τη γεωγραφία της ύπαρξής μου. Για να σ΄εντοπίσω πάνω μου ασχολούμαι με μένα.

13... Αν ίσως είσαι λυπημένη που χωρίσαμε, περισσότερο η λύπη σου θα είναι που έμεινες χωρίς αγάπη, παρά χωρίς εμένα. Λύπη που άλλωστε εύκολα παρηγοριέται και δεν θέλω να το σκέφτομαι.

14. Να γίνω άτρωτος όπως οι ανυπεράσπιστοι και ισχυρός όπως οι αθώοι. Η καχυποψία είναι κακομοιριά, η δυσπιστία φτώχια. Συνεχώς το διαπιστώνω, από κανένα δεν κινδυνεύω, απ΄τον εαυτό μου μονάχα. Οσο γεμίζω αυτοπεποίθηση τόσο αφήνομαι και εμπιστεύομαι τους άλλους.

15. Αν δεν μ΄έκανες έτσι πολύ δυστυχισμένο δεν θα την υποψιαζόμουνα την αληθινή ευτυχία, αν δεν με απέλπιζες τόσο βαριά, δεν θα την έβρισκα την αξία της ελπίδας κι αν δεν μ΄έσερνες κοντά στον θάνατο δεν θα ανακάλυπτα μέσα μου πόση μπορεί να είναι η δύναμη της ζωής.

Τα υπόλοιπα στο βιβλίο. Η έκδοση είναι του Φιλιππότη (1987) και εγώ το διάβασα την ίδια χρονιά. Είναι από τα βιβλία που αγάπησα. Και που με βοήθησαν να μην πνιγώ.