Για τον Δημήτρη...

Η αλλαγή του χρόνου πλησιάζει. Οι ώρες θα σπρώχνουν τους δείκτες και θα γίνονται μέρες. Μια μέρα - κοντινή εύχομαι - θα ακουστεί το καλό νέο της αθώωσης...

Εγραψα ένα μικρό κείμενο για έναν άνθρωπο που γνώρισε και βίωνει ακόμα μια αδικία. Έναν ήρωα ζωής, αισιοδοξίας, αγάπης και ελπίδας. Που κοντά του έχει ανθρώπους που τον αγαπούν και παλεύουν μαζί του. Εχει την αγάπη του που δεν τον πρόδωσε και δεν έφυγε, μα τον στήριξε και τον στηρίζει. Εχει εσας που με τα σχόλιά σας ενισχύετε το κουράγιο του.

Ας ενώσουμε τις ευχές μας σε μια: να λάμψει η αλήθεια.

Καλή χρονιά σε όλους!!!

..."Μα δεν το έκανα!" αυτό είπε μόνο. Κι ύστερα έκρυψε το κεφάλι του μέσα στις χούφτες του. Δεν άφησε τα δάκρυα να τρέξουν. Όχι δεν θα τους έδειχνε το ποτάμι της ψυχής του.

Τον πήραν.

Τον μετέφεραν στις φυλακές. Δεν θα ξεχάσει αυτήν την διαδρομή ποτέ. Ούτε την αίσθηση των χειροπέδων που του περιόριζαν τις κινήσεις του και τον πονούσαν. Οι τελευταίες εικόνες ελευθερίας. Υστερα το κελί. Ποτέ του δεν μπορούσε να φανταστεί τι σημαίνει "χάνω την ελευθερία" μου. Ούτε στα ανόητα παιδικά παιχνίδια, τότε που έπαιζε κλέφτες κι αστυνόμους κι ήταν πάντα με την πλευρά των "καλών".

Θυμάται πόσο χαιρόταν με την απόδοση δικαιοσύνης στις αστυνομικές περιπέτειες, που οι "κακοί" έμπαιναν φυλακή και οι καλοί ζούσαν ευτυχισμένοι και ασφαλείς. Έβαλε τα κλάματα. Έκλαψε κι έκλαψε πολύ! Ούτε που είχε περάσει ποτέ η σκέψη απ΄το μυαλό του ότι υπάρχουν άδικα στην φυλακή κρατούμενοι. Τι τρέλα ήταν όλα αυτά που ζούσε, ή μήπως ήταν ένας εφιάλτης; Ηταν εκείνος άδικα στη φυλακή!!!

Πόσο αδύναμος ένιωθε, πόσο μόνος...

Από αναβολή σε αναβολή το κελί έγινε σπίτι του τα τελευταία πέντε χρόνια!

Ο αντίδικος του πρότεινε να δηλώσει ενοχή, να βγει γρηγορότερα απ΄την φυλακή και βέβαια η οικογένειά του να πληρώσει ότι .... δεν είχε. Φυσικά δεν το δέχτηκε. "Καλύτερα να πεθάνω στη φυλακή, παρά να δεχτώ ότι έκανα μια απόπειρα δολοφονίας. Εγώ; που ούτε μυρμήγκι δεν πείραξα ποτέ..."

Ήταν μόλις 23 χρονών όταν η κακή του τύχη - συγκυρία, μοίρα, τι σημασία είχε άλλωστε - τον έφερε σε λάθος τόπο, λάθος ώρα, λάθος μέρα. Κι αυτό το τυχαίο λάθος το πληρώνει ακόμα. Ηταν τότε που η μικρή του ξαδέρφη ήταν λίγο μόνο μηνών. Τώρα κορίτσι πια πάει στην Γ Δημοτικού. Δεν μπορούσε να συμμετέχει στο μεγάλωμά της. Δεν τον άφησε η μοιραία εκείνη μέρα. Ψάχνει μές το μυαλό του να βρει, να καταλάβει γιατί του στερούν την ελευθερία του αυτοί που γνωρίζουν πως τον αδικούν. Γι αυτό αλλάζουν τις καταθέσεις τους. Οικονομικοί οι λόγοι. Τρελαίνεται στην σκέψη. Αυτός έγκλειστος στη φυλακή γιατί κάποιοι θέλουν από την απελπισία του να βγάλουν χρήματα.

Κι αυτή η δικαιοσύνη. Η αργόστροφη σαν χελώνα. Δέχεται τις αναβολές. Αναβολή στην αναβολή του έφαγαν τις ώρες του που έγιναν χρόνια. "΄Οτι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό" έγραψε ο Νίτσε. Κι αυτός είναι ακόμα ζωντανός. Δεν πέθανε. Ούτε το έχει σκοπό.
Το κελί του, τον δίδαξε πως ο άνθρωπος βρίσκει την δύναμη και παλεύει. Του έμαθε πόσο μόνοι είμαστε, τον σύστησε στον εαυτό του. Αυτός του δίνει κουράγιο.
"Μακάρι να μην τύχει στον άνθρωπο, αυτό που μπορεί να αντέξει" είχε γράψει ο Νίκος Καζαντζάκης. Κι αυτός αντέχει.

Μες το σκοτάδι μια μικρή φλόγα ελπίδας η 21 Ιανουαρίου...

Μετά τα Χριστούγεννα. Η μεγαλύτερη και η καλύτερη γιορτή των παιδιών. Γελάει με την αφέλεια που είχε μικρός. Οχι δεν υπάρχει Αγιος Βασίλης. Μα αν υπήρχε ήξερε πολύ καλά τι θα του ζητούσε. Την ελευθερία του. Τίποτα άλλο.

Όχι, δεν τους μισεί. Ομως με ευχαρίστηση θα τους έφτυνε στα μούτρα όταν ο πρόεδρος θα έλεγε δυνατά την ετυμηγορία: "ΑΘΩΟΣ!"

Γι αυτήν την μέρα ζει...

*το τραγούδι είναι το Return to Innocence των Enigma.

**Δυστυχώς η ιστορία βασίζεται σε αληθινό γεγονός.

Τρία Τραγούδια Από το Juke Box Των Αγαπημένων

Το Imagine του John Lennon - γιατί πάντα πρέπει το όνειρο να γίνεται πίστη - είναι το πρώτο τραγούδι που διαλέγω ως αγαπημένο μου, αποδεχόμενη την πρόσκληση του φίλου μου Lockheart . Σε ευχαριστώ που με έχεις στη σκέψη σου και στη καρδιά σου.

Δεύτερο τραγούδι που διαλέγω είναι το Dust in the Wind των Kansas. Οι στίχοι του μου θυμίζουν πόσο μικρή είναι η διαδρομή της ζωής μα και πόσο μοναδικοί εμείς άλλοτε "μικροί" και άλλοτε τόσο "μεγάλοι"...

Τρίτο και τελευταίο ένα ελληνικό τραγούδι με στίχο αγαπημένο. Εδω σε εκτέλεση του Χρήστου Θηβαίου live στην Θεσσαλονίκη.

Στο jukebox των μουσικών αναμνήσεων υπάρχει η ζωή μου μέσα από τα τραγούδια....

Ποιός θέλει να παίξει;

Maya - Dee dee - Talisker - Κυβέλη Δραγούμη - Κωνσταντίνος π - adaeus - freedula - kalynama - Una mama - aggelos spyroy και γιατί όχι Γιάννη Φιλιππίδη θα παίξετε;

Μαθήματα... συνοδηγού...

Κυριακάτικο πρωινό στην κουζίνα και η σύζυγος τηγανίζει αυγά. Ο σύζυγος αγουροξυπνημένος, ετοιμάζει τον καφέ, πίνει μια γουλιά και μετά πάει και στέκεται ακριβώς δίπλα από τη σύζυγο, παρατηρώντας προσεκτικά τα αυγά.

Πίνει άλλη μια γουλιά καφέ... και αρχίζει να φωνάζει πανικόβλητος:

"Πρόσεχε.... ΠΡΟΣΕΧΕ! Βάλε κι άλλο βούτυρο! Θεούλη μου! Έχεις βάλει πολλά μαζί στο τηγάνι! ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ Γύρνα τα. Γύρνα τα ΤΩΡΑ! Χρειάζονται κι άλλο βούτυρο. Μα που θα βρούμε κι άλλο ΒΟΥΤΥΡΟ; Ωραία... ΜΗ, ΠΡΟΣΕΧΕ, θα σου ΚΟΛΛΗΣΟΥΝ! Προσεκτικά... ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ! Σου είπα ΠΡΟΣΕΧΕ!

Ποτέ δεν μ΄ακούς εμένα... ΠΟΤΕ!

Γρήγορα! Γύρνα τα ΓΡΗΓΟΡΑ! Είσαι τρελή; Τα έχεις παίξει; Μην ξεχάσεις να τα αλατίσεις, όλο το ξεχνάς το αλάτι. Βάλε αλάτι. ΑΛΑΤΙ! ΒΑΛΕ ΑΛΑΤΙ ΣΟΥ ΕΙΠΑ!"

Η γυναίκα έχει μείνει αποσβολωμένη. "Τι έπαθες άνθρωπέ μου; Τι φωνάζεις μέσα στο αυτί μου;"

Ο σύζυγος ξαφνικά ηρεμεί τελείως και απαντάει: " Ήθελα να σου δείξω πως είναι να σε έχω συνοδηγό όταν οδηγάω." ! ! ! ! ! ! !

Μονοήμερη Απόδραση Στην Θεσσαλονίκη

Εντάξει, το παραδέχομαι ήμουν κουρασμένη. Μα πως να αντισταθώ στην πρόκληση να διασχίσω ένα τόσο μεγάλο ελληνικό κομμάτι, να γεμίσω εικόνες φυσικές σε θαλασσί και πράσινο φόντο και να ξαναδώ το Πύργο τον Λευκό, να αγοράσω τα διάσημα τσουρέκια και τριγωνάκια πανοράματος και να υποστηρίξω τα παιδιά της ομάδας;



"Σοβαρά; Θα έρθετε;" Με ρώτησαν οι παίχτες. "Εμ έτσι θα σας αφήσουμε, χωρίς υποστήριξη;" τους απάντησα εγω. Αλλωστε είχα κι άλλον κρυφό λόγο, μυστικό που ήθελα να κάνω το γρήγορο αυτό ταξίδι.



Δυό αλλαξιές ρούχα στην τσάντα για τον καθένα, ξυπνητήρι στις 4:00 το πρωί, να προλάβουμε την κίνηση και τους τροχαίους - ποιός να ξέρει πότε έχουν όρεξη να γεμίσουν τον κουμπαρά τους - και ύπνο με όνειρα για την επόμενη μέρα.

Ξεκινήσαμε αφού ρούφηξα 3 τζούρες (έκφραση που μου έχει μείνει κι ας πάνε πια κοντά 10 χρόνια μακριά από το τσιγάρο) αέρα πρωινό...

Μακρύς ο δρόμος αλλά ο προορισμός είχε μια έκπληξη. Πόσο εύκολο είναι να θυμηθούμε την αν-υπομονησία την παιδική...

Το αυτοκίνητό μας έτρωγε τα χιλιόμετρα με σχετική άνεση δεν είναι και λίγα τα άλογα του κάτω από το καπώ - αλλά πάντως καμμιά σχέση με τα άλογα, τα καθαρόαιμα της σνομπ, της Φεράρι, ντε.

Σε λίγη ώρα έκανε νυσταγμένη ακόμα την εμφάνισή της η μέρα. Να έφερα και αποδείξεις:

Μας γέμισε χρώματα πρωινά απ΄την παλέτα της η μέρα. Σκέφτηκα πόσο τυχερή είναι η maya που μπορεί να τα κάνει πίνακα και να κρατήσει τη στιγμή. Εγω πήρα την φωτογραφική μηχανή και ευχήθηκα τα 8 της megapixel να ανταποκριθούν και να αποτυπώσουν την ομορφιά που είχα μπροστά μου.


Η θερμοκρασία χαμηλή. Κάπου στα Τέμπη είδαμε και -2. Και ο λεβέντης Ολυμπος με τα πρώτα χιόνια φορτωμένος. Τι ομορφιά κι αυτή:

Οσο ανέβαινα σκεφτόμουν τον Γιάννη, από κει ψηλά είναι και εκείνος. Τι έμπνευση θα του ερχόταν, σκέφτηκα, που θα την ανέβαζε μετά να ξεδιψάσει η ψυχούλα μας με τα λόγια του...

Επιβλητικό το κάστρο, αν θες κάνε τον αδιάφορο. Αποκλείεται να αντισταθεί το βλέμμα σου, θα το κοιτάξει.

Μετά λοιπόν απο 4.5 ώρες δρόμο, να είναι καλά η καινούργια σήραγγα στον Μαλιακό, φτάσαμε Θεσσαλονίκη που μόνο φτωχομάνα δεν είναι πια! Πανέμορφη, στολισμένη με τα Χριστουγεννιάτικά της και μες τον κόσμο που πηγαινοερχόταν. Το βράδυ του Σαββάτου την θαυμάσαμε φωτισμένη με το τεράστιο καραβάκι της να θυμίζει το ελληνικό έθιμο. Ενας γλάρος μας πήγαινε κόντρα απ΄το πλάι:

Πήγαμε αεροδρόμιο να πάρουμε τους αθλητές μας. Σε μια ώρα ξεκινάει το παιχνίδι. Τι καλά! Είδα τους παίχτες του Παναθηναϊκού που θα έπαιζαν ποδόσφαιρο με τον Ηρακλή. Τι τύχη! Να ήταν εδω ο γιόκας μας θα χαιρόταν πολύ.

Αρχισε το παιχνίδι και εγω γνωστοποίησα την παρουσία μου με sms στην έκπληξή μου. Και τι μεγαλύτερη έκπληξη. Ήρθε σε έναν αδιάφορο για εκείνην χώρο, μόνο για να με δει. Για να χορέψουν και οι 5 (πάντα μπερδεύομαι στο μέτρημα και τις βγάζω 6) αισθήσεις και πιο πολύ η καρδιά και η ψυχή μας. Ηξερα πως το πρώτο που ήθελα να κάνω και που θα έστελνα την αμηχανία - τουλάχιστον την δική μου - στη γωνιά της ήταν μια αγκαλιά και σιωπή. Ενα κομμάτι χρόνου της πιο ουσιαστικής επικοινωνίας, αυτής που τίποτα δεν λέει, μα τα λέει όλα!

Ελεύθερο το ποτάμι - ακους Talisker που αγαπάς τα ποτάμια; - να ξεχυθεί, τώρα που το φράγμα των χιλιομέτρων δεν μας κρατούσε πια σε απόσταση. Γέμισε ο τόπος λουλούδια και χρώματα. Το κόκκινο είναι το αγαπημένο μου χρώμα, που το ξερες και ζωγράφισες μ΄αυτό τα μάγουλά σου; Και κείνη η ματιά σου η καθαρή έκανε της καρδιάς μου την φωνή να πει: "είδες, δεν έκανα λάθος¨ στην λογική.

Πέρασαν γρήγορα οι ώρες. Μισή στο παιχνίδι, μισή δίπλα σου. Σε ένιωθα να θες να μου χαρίσεις τον κόσμο όλο. Τον κόσμο σου. Ηθελα να σου χαρίσω τον δικό μου. Να χαθούμε στον κοινό μας χρόνο παρέα να κοινωνήσουμε αυτό που τόσο καιρό κάνουμε μέσα από mail και από τις λέξεις στα blog. Μείναμε να κοιταζόμαστε. "Η σιωπή λέει τα πιο όμορφα λόγια" είπες.

Υστερα έφυγες. "Θα ειδωθούμε κι αύριο" είπες. Σε άφησα στον δικό σου χωρόχρονο ελεύθερη.

Πήγαμε για φαγητό σε έναν γνωστό, γνωστού, στα Λαδάδικα. Πίκρες, αναμνήσεις, σχέδια όλα εκεί σαν πάνω σε λαδόκολλα από φίλους - αντίπαλους στο παιχνίδι. Γέλια, φωτογραφίες που θα κρατήσουν την στιγμή στο άλμπουμ των αναμνήσεων. Κι ύστερα ξενοδοχείο, δεν μου κόλαγε ύπνος, έμεινα να συζητώ με 2 φίλους μέχρι τις 2 το πρωί.

Και το πρωί τα ημιτελικά. Οσοι τα κατάφερναν θα έπαιζαν με αντίπαλο μέχρι να μείνουν δυό. Ανταγωνισμός, πείσμα, παραίτηση, δυσκολία και τέλος χαρά για τον νικητή, όλα εκεί. Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους στις εκδηλώσεις τους. Πήραμε την δεύτερη θέση. Δεν έμεινες στον τελικό.

Διακριτικά έφυγες με την υπόσχεση πως την επόμενη φορά θα ξεκλέψουμε παραπάνω χρόνο, για μας... Πόσο λίγο είναι ένα Ευχαριστώ!!!

Ο δρόμος της επιστροφής μας περίμενε. Η μέρα σύντομα θα γινόταν νύχτα. Σαν να την είδα να μου κλείνει το μάτι. Υπάρχει φιλία. Υπάρχει αγάπη. Υπάρχουν ακόμα καθαρά βλέμματα. Υπάρχει ελπίδα. Θα ξανάρθω!!!

* οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες απο μένα, μέσα από το αυτοκίνητο σε κίνηση.

** Το τραγούδι λέγεται "Ονείρου Γη" το έχει συνθέσει και το τραγουδάει (πρώτη φορά στα
ελληνικά) ο Haig Yazidjian.

Κόκκινο Της Φωτιάς...

Ρώτησαν κάποτε τον διάσημο κατασκευαστή αγωνιστικών αυτοκινήτων Έντσο Φεράρι:

- " Όταν τα πράγματα δεν καταλήγουν καλά, έχετε την τάση να το αποδίδετε στην κακοτυχία;"

- " Όχι!" απάντησε. "Γιατί έχω συνειδητοποιήσει ότι η κακή τύχη και οι δυσκολίες είναι συχνά εκείνα που μας δείχνουν τι δεν ξέραμε ή τι δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε ή να προβλέψουμε"

Για τον Σουμάχερ η Φεράρι έχει σχεδόν αγγίξει διαστάσεις καλλιτεχνικές.

«Αν και οδηγός της, αν και θα έπρεπε να ρίχνω περισσότερο βάρος στην ταχύτητα παρά στην αισθητική, ομολογώ ότι στα χέρια μου, μία Φεράρι παύει να γίνεται εργαλείο δουλειάς. Μετατρέπεται, σχεδόν αντανακλαστικά, σ' έναν πολύ ευαίσθητο και πανάκριβο πίνακα ζωγραφικής που σε κερδίζει κι αναγκαστικά θαυμάζεις με εύλογο δέος. Και να φανταστεί κανείς ότι μέχρι το '95, ήδη με δύο παγκόσμια πρωταθλήματα στην πλάτη, για μένα η Φεράρι δεν ήταν παρά ένα κόκκινο αυτοκινητάκι που προσπερνούσα και νικούσα με την Μπενετόν"

...Και που αλλού να είναι ο νους μου παρά στο αυτοκίνητο μου, που θα με ταξιδέψει τα ξημερώματα.

Θα τα πούμε Κυριακή ή Δευτέρα. Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!

Update Μουσική επιλογή του Cinestef

Χρόνια Πολλά Αγάπη Μου ! ! !

Χρόνια σου Πολλά Αγάπη Μου, Χρόνια σου Καλά!

Σκιρτάει από χαρά η καρδιά μου στον ήχο του ονόματός σου.

Λάφυρο της αγάπης μας τα χρόνια που μαζί περνάμε,

Κι ανθός της τα παιδιά μας !

Μεγάλο μου μωρό εύχομαι η Υγεία ποτέ να μην σ΄αφήσει, ούτε η χαρά!

Και το όσο μας στην αγκαλιά του για πάντα να μείνει.

Σ΄αγαπώ, σ΄αγαπώ, σ΄αγαπώ και σε χαίρομαι!

Στη Δύση η γιορτή του αγίου Νικολάου, που λέγεται Santa Claus, συνδέεται με τα Χριστούγεννα και με την ανταλλαγή δώρων που γίνεται τότε. Και στην Ελλάδα ταυτίζεται η μορφή του Αγιου Βασίλη (Santa Claus) που φοράει κόκκινα ρούχα και έχει λευκή γενειάδα με τον Αγιο Βασίλειο, στην ουσία όμως ο συμβολισμός αναφέρεται στον άγιο Νικόλαο και περιέχει στοιχεία από παγανιστικές, προχριστιανικές δοξασίες για τον "πατέρα του χιονιού" κτλ. Ο Άγιος Νικόλαος , θεωρείται ο κατ' εξοχήν προστάτης των ναυτικών καθώς και του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και Λιμενικού Σώματος, γιατί στον βίο του αναφέρονται θαύματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα. Για το λόγο αυτό, όλα τα πλοία του πολεμικού ναυτικού, καθώς και όλα τα εμπορικά, φέρουν την εικόνα του. Παρεκκλήσια που φέρονται επί πλοίων είναι αφιερωμένα στον Άγιο Νικόλαο.