Η Απουσία Σου Πονάει Ακόμα

Ξενύχτησα χθες.

Ημέρα δική σου. Δεν ήθελα να σε βγάλω από το μυαλό μου. Εψαξα στις αναμνήσεις, έψαξα στα συρτάρια μου, έψαξα στα φωτογραφικά μας άλμπουμ. Σημειώματα δικά σου με ευχές σε μένα, με αγάπη γραμένα... Εκανα χάδι τις μνήμες και σε χάιδεψα. Τα χέρια σου, τα μπράτσα σου που μέσα τους χανόμουν και ένιωθα πάντα ασφαλής, το πρόσωπό σου, η λάμψη των ματιών σου, το χαμόγελό σου. Ολα τόσο ζωντανά μέσα στο μυαλό και την καρδιά μου.

Πόσο πολύτιμος ήσουν!!

Χθες, ήθελα να γεμίσω με μουσική την απουσία σου. Υπάρχουν τραγούδια που εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο αυτό που νιώθω... Εψαξα στον ουρανό να βρω το δικό σου αστέρι...

Λένε πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Κάθε χρόνος που περνάει μου το διαψεύδει όμως. Ο χρόνος είναι δάσκαλος που σκοτώνει όλους τους μαθητές του...

Είναι και αυτός ο ευτελισμός της ζωής γύρω μου....

Ο θάνατος βγήκε παγανιά για να πάρει ανθρώπους που δεν είναι η ώρα τους...

Μετά τον Αλέξη, τον 15 χρονο που αστυνομικός σκότωσε, ένας άλλος άνθρωπος έχασε την ζωή του. Ελαβα με mail την είδηση πως: "έσβησε πριν λίγες μέρες -αθόρυβα- 24 αστυνομικός, θύμα βίας το καλοκαίρι του 2007. Είχε δεχθεί επίθεση σε συναυλία στο Ελληνικό. Όλο αυτό το διάστημα ήταν ουσιαστικά ζωντανός-νεκρός.

Δεν ήταν αρκετά νέος, ήταν ήδη 24 ετών.

Δεν ανήκε στη γενιά των 700 ευρώ, γιατί έβγαζε 750.

Δεν είχε όνειρα για τη ζωή του, είχε όπλο, κι ας μην το τράβηξε ποτέ για να σωθεί.

Δεν είχε μάνα να τον κλάψει, γιατί ήταν ένας μπάτσος, ένα γουρούνι, ένας δολοφόνος.

Κάποιοι θάνατοι δεν πουλάνε το ίδιο, αλλά μαντέψτε.... πονάνε το ίδιο.


Γι' αυτό το γεγονός όμως, κανένας δημοσιογράφος δε θα φωνάξει, κανένα μέσο ενημέρωσης δε θα γράψει αράδες, κανένας ψευτοδημοκράτης μπλόγκερ δε θα αναρτήσει έστω και μία γραμμή...."

Οι δύο όψεις του νομίσματος...


Που να βρω γύρω μου τις αξίες που με μεγάλωσες; την αγάπη, τον σεβασμό που μου έλεγες; Ζευγάρια που χωρίζουν με τα πρώτα σύννεφα στον ουρανό τους, φιλίες παραγκωνισμένες και χτυπημένες από μικρότητες, εγωισμούς και συμφέρον...

Εξη χρόνια πέρασαν από το απόγευμα που έγινες άγγελος, μπαμπά... Μα ακόμα και μ΄ αυτήν την τελευταία πράξη με έμαθες κάτι. Μου έμαθες να κοιτάζω ψηλά...

Μια μέρα φτάνει;

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να μεγαλώσει...