"Γιατί;" μια λέξη που με βασάνιζε όταν ήμουν παιδί...
Μια λέξη με το Γ να μοιάζει κρεμάλα για κάθε περίεργο που ψάχνει τα διότι του.
Με το ι να στηρίζει σαν δεκανίκι την ενήλικη λογική: "Γιατί ο κόσμος δεν αλλάζει" ή "Γιατί έτσι!" ...
Κι ύστερα ένα ολοστρόγγυλο α να μου θυμίζει πάντα την δασκάλα που το ήθελε, τέλειο κύκλο, - χωρίς αρχή και τέλος - και με μπαστουνάκι που δεν θα του επέτρεπε να κουτρουβαλίσει όπως το τυχερό ο. Μου αρέσει η σταθερότητα του α μα ζηλεύω την ελευθερία του ο. Είναι τραγικό μα και αστείο μαζί το ότι δεν ξεχνάμε ποτέ εκείνα τα πρώτα μας βήματα...
Το τ μου έφερνε στο μυαλό έναν άνθρωπο με τα χέρια ανοιχτά, έτοιμο να αγκαλιάσει αυτό που πλησίαζε και δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα μικρό ι που έψαχνε να βρει τον δρόμο του, την ταυτότητά του, τον προορισμό του κι ύστερα όταν θα το κατάφερνε φανταζόταν πως θα ψήλωνε τόσο που θα μπορούσε να ανέβει σε ένα σύννεφο ή σε ένα αστέρι...
Αυτές τις σκέψεις γέννησε το μυαλό μου όσο άκουγα το "tell me why" του Declan Gallbraith που μου έστειλε χθες ένας φίλος.
Μου αρέσει να χαρτογραφώ ανθρώπους. Κι αν ο Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική, πάντα αναρωτιόμουν πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη ψυχή. Μου αρέσει να με ταξιδεύουν οι άνθρωποι που αγαπώ στα δικά τους μέρη.
Πάει καιρός που έμαθα πως δεν μπορούσα να αλλάξω τον κόσμο. Αν με ρωτήσει κάποιος σήμερα θα έλεγα πως δεν θέλω πια να τον αλλάξω. Μου αρέσει αυτή η ανθρώπινη ποικιλία κι ας με τρελαίνουν καθημερινά οι ανθρώπινες αντιφάσεις.
Είναι πιο όμορφο να διαπιστώνω πως "έν οίδα ότι τίποτα δεν οίδα" απ το "θα στα πω εγω, δεν ξέρεις εσυ"...
Για να δεχτείς κάτι καινούργιο πρέπει να έχεις χώρο και για να έχεις χώρο πρέπει να πετάς ότι δεν σου αρέσει πια...
Αλλωστε σε συμπέρασμα φτάνει κανείς, όταν έχει κουραστεί να σκέφτεται...
