Ο Νόμος Του Μέρφυ

...το έλεγαν άλλωστε και οι αρχαίοι μας πρόγονοι: Κανένα κακό δεν έρχεται μόνο του. Πάντα φέρνει παρέα άλλα κακά μαζί του, να συμπληρώσω δειλά εγω. Εφερα λίγο Μέρφυ. Για να γελάσουμε κυρίως και να αυτοσαρκαστούμε:

- Ο ανείπωτος νόμος: από την στιγμή που αναφέρεις κάτι:

α) αν είναι καλό, χάνεται.

β) αν είναι κακό, συμβαίνει...

- Όσοι δυσκολεύονται να πληρώνουν νοίκι, πληρώνουν νοίκι.

όσοι έχουν την άνεση να πληρώσουν νοίκι, ιδιοκατοικούν...

- Όποιος γελάει όταν όλα πάνε στραβά, έχει βρει κάποιον να "του τα φορτώσει"...

- Ανεξάρτητα από το πόση εργασία κάνεις, ποτέ δεν θα κάνεις τόση, όση θα έπρεπε.

Αυτό που ΔΕΝ κάνεις, είναι πάντα πιο σημαντικό από αυτό που κάνεις.

- Δεν μπορείς ποτέ να ξέρεις πόσο βαθιά είναι μια λακκούβα, αν δεν πέσεις μέσα.

- Το μέγεθος της εξυπνάδας στον πλανήτη είναι σταθερό. Ο πληθυσμός αυξάνει...

- Δεν υπάρχει τίποτα τόσο μικρό, που να μην μπορεί να πάρει μεγάλες διαστάσεις...

- Αν τα στοιχεία είναι εναντίον σου, αμφισβήτησε το νόμο.

Αν ο νόμος είναι εναντίον σου, αμφισβήτησε τα στοιχεία.

Αν και τα στοιχεία και ο νόμος είναι εναντίον σου, ΟΥΡΛΙΑΞΕ...

- Η αλαζονεία είναι πολύ συχνά ο σύντροφος της μετριότητας...

- Η επιτυχία έρχεται πάντα κατ΄ιδίαν, ενώ η αποτυχία ενώπιον όλων...

- Δυό μονόλογοι δεν κάνουν ένα διάλογο...

- Αν μπορείς να κάνεις διάκριση μεταξύ μιας καλής και κακής συμβουλής, τότε δεν

χρειάζεσαι συμβουλή...

- Κάθε φορά που θέλεις να "χτυπήσεις ξύλο" διαπιστώνεις ότι ο κόσμος είναι

φτιαγμένος από αλουμίνιο και πλαστικό...

- Λένε όλοι ψέματα, αλλά αυτό δεν έχει σημασία γιατί κανείς δεν ακούει...

- Αν μπορείς να κρατήσεις την ψυχραιμία σου ενω την έχουν χάσει όλοι οι άλλοι,

απλώς δεν έχεις καταλάβει το πρόβλημα...

- Σε συμπέρασμα φτάνει κανείς πάντα όταν έχει κουραστεί να σκέφτεται...

- Μην αποδίδεις ποτέ σε κακία αυτό που μπορεί απλά να ερμηνευτεί ως ηλιθιότητα.

Σταματάω εδω γιατί ο Μέρφυ και τα στραβά του δεν έχουν τέλος....

Καινούργιο Blog - ο - παίχνιδο

Στην απογευματινή μου βόλτα στην blogoγειτονιά, πέρασα από του Αρη Δαβαράκη όπου τον είχαν καλέσει σε ένα ενδιαφέρον παιχνίδι. Είπα να το φέρω και από δω λοιπόν:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.

2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).

3. Βρες την πέμπτη περίοδο (από τελεία σε τελεία) της σελίδας.

4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).

5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Το βιβλίο που είναι ακριβώς δίπλα μου στον υπολογιστή είναι του Θανάση Αραπίδη με τον τίτλο "Σοφίες" εκδόσεις Αγκυρα. Στην σελίδα 123 αφήνω τις 5 προτάσεις - ρητά και γράφω τα επόμενα τρία:

"Μετά τη μουσική, αυτό που μπορεί να εκφράσει καλύτερα το ανείπωτο είναι η μουσική" Αλντους Χάξλει

"Το πιάνο είναι επικίνδυνη ιστορία, αλλά είναι ανάγκη να ρισκάρεις, γιατί η ζωή είναι μικρή". Ντέιβιντ Χέλφγκστ (ο πιανίστας)

και

"Νεότητα είναι να σηκώνεσαι κάθε πρωί, να βγαίνεις από το σπίτι σου και να βλέπεις το δέντρο στον δρόμο του σπιτιού σου, να το βλέπεις για πρώτη φορά, σαν να μην το έχεις ξαναδεί ποτέ". Νίκος Γκάτσος

Και τώρα καλώ τους πέντε (;) και όποιον άλλο θέλει να συνεχίσει:

Αγγελο Σπύρου

Cinestef

maya

negma

Γιάννης Φιλιππίδης όταν μπορέσεις και μόνο αν θέλεις.... κρίμα να χάνεται η ζωή απ΄το τίποτα και την αδιαφορία των γιατρών... Θα ζει μες τις καρδιές σας!

lockheart

kalynama και την

una mama και όχι μόνο

*η μουσική είναι του Σταμάτη Σπανουδάκη με τίτλο "Ξεχασμένο Παιχνίδι"

Είδαμε Μια Ασπρη Μέρα

...με ξύπνησαν τα κελαϊδίσματα των καναρινιών μου το πρωί. Με το κρύο ζήτησα λίγο χουζούρεμα κι έτσι ζήτησα την ζεστή αγκαλιά του αγαπημένου μου. Εκείνος άμμεσα ανταποκρινόμενος μου έδωσε ένα φιλί. Εκεί μες την αγκαλιά του ένιωσα το τζάκι της δικής μου καρδιάς μου αναμένο.

Μείναμε αγκαλιασμένοι κανα δύωρο κι ύστερα ήρθε η μικρή μας κόρη να χουχουλιάσει μες την αγκαλιά μας. "Μανούλα Μπαμπάκα σας αγαπώ πολύ" είπε καθώς έμπαινε μες τα σκεπάσματα κι εγω της χαμογέλασα ευτυχισμένη...

Σηκώθηκα για να δω αν όντως οι μετερεωλόγοι έπεσαν μέσα και χιόνισε. Δεν έκαναν λάθος. Βγήκα και τράβηξα λίγες φωτογραφίες απ΄τα φυτά στις γλάστρες που δέχτηκαν το χιόνι πάνω τους. Κοίταξα τα πουλιά που απ΄τον παγετό πετούν χαμηλά. Τουλάχιστον δεν κινδυνεύουν απ΄τους κυνηγούς σκέφτηκα. Τα λουλούδια σκεπάστηκαν απ΄το χιόνι. Τα παιδιά έπαιζαν έξω χιονοπόλεμο.

Εφτιαξα έναν ζεστό καφέ και το πρωινό για τα παιδιά. Πήρα λίγα ξύλα και άναψα το τζάκι που ήταν ακόμα ζεστό από χθες. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου και οι πρώτες φλόγες ξεκίνησαν τον χορό τους. Εκατσα μαγεμένη σχεδόν να τις παρατηρώ. Χάιδεψα λίγο την χθεσινή μου ανάμνηση. Πόσα λίγα θέλουμε για να περνάμε καλά, είπα στον εαυτό μου ρουφώντας μια μεγάλη ποσότητα απ΄τον καφέ.

Εχουμε εισιτήρια για το θέατρο Περοκέ σήμερα. Το παιδικό θέατρο. Πήρα τηλέφωνο για να δω αν θα γίνει η παράσταση. Θα γίνει κανονικά μου είπαν. Καλά που υπάρχει το Μετρό γιατί το θέατρο είναι δίπλα στη στάση Μεταξουργείο. Δεν το αναβάλαμε. Ο Νίκος θα μείνει σπίτι. Φοβάται μην γλιστρίσει και χτυπήσει το πονεμένο του χέρι. Θα πάμε μαζί με τον αδερφό μου την νύφη μου και τα ανίψια μου. Περπατήσαμε μέχρι το μετρό και βέβαια τα παιδιά δεν άφησαν το χιόνι ανέγγιχτο. Τι ομορφιά! Χιονίζει ακόμα και η πλατεία Καραϊσκάκη είναι πιο όμορφη τώρα. Ο λιγοστός κόσμος που περπατάει και τα λίγα αυτοκίνητα δεν θυμίζουν την Αθήνα.

Το κρύο αρκετό μα εμείς εξοπλισμένοι με μπότες και γάντια. Τα παιδιά είναι πολύ χαρούμενα.

Το έργο που είδαμε είναι το "Σταματήστε τη Γη" της Κέλλυς Σταμουλάκη. Γράφει η ίδια στο εισαγωγικό της σημείωμα στο πρόγραμμα:

"Με το έργο αυτό θέλησα να αναλάβω ένα - έστω κι έλαχιστο - μερίδιο ευθύνης, ως ενήλικας και πολίτης μιας κοινωνίας, η οποία, λειτουργώντας ανθρωποκεντρικά και αυτοκαταστροφικά συμπεριφέρεται με αδιαφορία απέναντι στα μεγάλα περιβαλλοντικά ζητήματα.

Οι τελευταίες εξελίξεις στη χώρα μας αλλά και ευρύτερα σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν αφήνουν περιθώριο για εφησυχασμό. Κάθε κρίκος που σπάει, κάθε δάσος που καίγεται, κάθε θάλασσα που μολύνεται, διαταράσσει ακέραια το σύνολο του οικοσυστήματος κι υποβαθμίζει ακόμα περισσότερο την ποιότητα ζωής στον πλανήτη. Δεν αρκεί πλέον να θεωρητικολογούμε και να εξαντλούμαστε σε ασκήσεις επι χάρτου, αλλά πρέπει να αναδείξουμε την ευαισθησία και τον σεβασμό προς τη φύση σε φιλοσοφία ζωής, σε δράση και καθημερινή μέριμνα.

Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει αρκετό νερό για όλους τους κατοίκους της γης και ότι τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα αφορίζουν - δικαίως - την γενιά μας για άγνοια, αλαζονεία και απερισκεψία. Πιστεύω ότι είναι στο χέρι μας να αντιστρέψουμε, έστω και με καθυστέρηση την κατάσταση.

Ως καλλιτέχνιδα και πρωταρχικά ως μητέρα, θεώρησα καθήκον μου να ενώσω την φωνή μου με όλους όσους αγωνίζονται ουσιαστικά για την προστασία του περιβάλλοντος και να προσπαθήσω, μέσα από μια αυτοσαρκαστική και ταυτόχρονα διασκεδαστική παράσταση, να ενθαρρύνω τα παιδιά να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους για ένα καλύτερο αύριο αλλά, να συνειδητοποιήσουν, παράλληλα, και την υποχρέωσή τους να το υπερασπιστούν.

Επειδή, λοιπόν, θέλω - όπως και κάθε γονιός - να μπορώ με καθαρή συνείδηση να κοιτάω τα μάτια τον γιό μου και κάθε παιδί του κόσμου, σας ζητώ να συστρατευτούμε, μικροί και μεγάλοι και να αντιδράσουμε συντονισμένα, με γνώση και υπευθυνότητα, όπου κι αν βρισκόμαστε: στο σχολείο, στο σπίτι, στη δουλειά, σε διακοπές, στην πόλη ή στην ύπαιθρο.

Αν ονειρευόμαστε ένα ευοίωνο μέλλον για την Γη, πρέπει να αποδείξουμε τώρα ότι είμαστε αντάξιοι της μεγαλοσύνης και της ομορφιάς της φύσης."

Ομορφη η παράσταση, που έδωσε στα παιδιά την ευκαιρία να συμμετέχουν με τις απαντήσεις τους. Μια ιστορία αγάπης με κερδισμένη στο τέλος την φύση και την ανακύκλωση...

Στην επιστροφή συναντήσαμε την παιδική χαρά χωρίς παιδιά.

Αύριο δεν έχουν σχολείο και μόλις το έμαθαν διπλασιάστηκε η χαρά τους. Ετσι ένιωθα κι εγω και δείχνει πόσο λάθος στημένο είναι το εκπαδευτικό μας σύστημα, μα αυτό θα είναι η αφορμή για μια άλλη αγανάκτηση - όπως συνηθίζει να λέει η maya - και δεν έχει άδικο - όταν αναφέρεται στις αναρτήσεις.

Να είναι καλά ο χιονιάς που Είδαμε Μια Ασπρη Μέρα.....

Ημέρα Των Ερωτευμένων

...ημέρα των ζευγαριών - που ο έρωτας χτύπησε με τα βέλη του και έμπλεξε τις καρδιές τους σε ιστορίες αγάπης - η σημερινή...

Η δική μου καρδιά χτυπάει σε ρυθμούς heavy metal γιατί θυμωμένη θυμάται δυό φίλες της καρδιές - του Δημήτρη και της Κικής - που δεν θα είναι κοντά. Δεν θα μπορέσουν να αγκαλιαστούν, δεν θα μπορέσουν να αγαπηθούν ούτε σήμερα...

Περιμένουν καρτερικά και με όση δύναμη τους απομένει την ημέρα που θα βγει η ετυμηγορία. Εκείνο το αθώος θα ήταν το καλύτερο δώρο αγάπης...

Θα ήθελα να ήμουν πρόεδρος στο δικαστήριο και θα κανόνιζα να ακουστεί σήμερα αυτή η λέξη.

...για να τους δω αγκαλιασμένους, λυτρωμένους και φωτισμένους απ΄την αθωότητα που η αδικία είχε φυλακίσει και που τους κράτησε μακριά αυτά τα χρόνια.

...για να τους δω να φιλιούνται και να ξέρω πως τη γεύση αυτού του φιλιού δεν θα την ξεχάσουν ποτέ.

...για να δω τα δάκρυα χαράς να κυλούν απ΄τα μάτια τους και να ελευθερώνουν τον πόνο των χρόνων που πέρασαν, σε έναν λυγμό ελευθερίας.

κι ύστερα μ΄όλη μου την ψυχή να τους ευχηθώ η αγάπη τους να καρπωθεί σ΄όσα κομμάτια μέλλοντος θελήσει.

Μα αύριο θα είναι μια ακόμα δύσκολη γι εκείνους μέρα κι αντι για λόγια αγάπης θα ανταλλάξουν κουβέντες με θέμα την δίκη και την συνέχειά της την Παρασκευή. Αυτή θα ορίσει τα σύνορα της ελευθερίας τους...

Μα πάει καλά ως τώρα. Εξετάστηκε πρώτο το θύμα αστυνομικός που εύκολα στριμώχθηκε απ΄την αλήθεια σε απαντήσεις του τύπου: "ουδέν σχόλιο". Κι ύστερα ο μάρτυρας καθηγητής που δεν είδε μα άκουσε τον πυροβολισμό. Κι ύστερα η αλήθεια - σκέτη μελωδία - απ΄τα στόματα των στρατιωτικών γιατρών που εξέτασαν το θύμα, όπως και του Διευθυντή τους που επιβεβαίωσαν πως είχε πλήρεις τις αισθήσεις του και δεν διέτρεχε κανένα κίνδυνο απ΄την αρχή. Μάλιστα ο ένας απ΄τους γιατρούς κατέθεσε πως δεν θα ξεχάσει ποτέ πως έτρεμε απ΄τον φόβο του ο Δημήτρης και πως το θύμα βλέποντάς τον δεν αναγνώρισε τον ένοχο παρά άρχισε να φωνάζει: "δεν είναι αυτός! αφήστε τον και βρείτε τον ένοχο." Τι άραγε ποιό δυνατό από την αλήθεια που τον έκανε και άλλαξε γνώμη και δήλωσε πως ήταν ο Δημήτρης αυτός που απείλησε την ζωή του με σιγουριά 101% λίγες μέρες μετά;

Οσοι ήταν εκεί δεν θα ξεχάσουν την μητέρα του Δημήτρη που προσπάθησε να βγει έξω απ΄την αίθουσα γιατί δεν ένιωθε καλά μα έπεσε δίπλα στην πόρτα λιποθυμώντας...

Το δικαστήριο θα συνεχιστεί την Παρασκευή. Με την ελπίδα πως η αλήθεια δεν θα φύγει στιγμή απ΄τον χώρο του δικαστηρίου....

Σήμερα διάβασα την πικρή ιστορία του Αγιου Βαλεντίνου: Η 14 Φεβρουαρίου ήταν για τους αρχαίους Ρωμαίους ημέρα παγανιστικής γιορτής προς τιμήν της Juno, της βασίλισσας των θεών της Ρώμης γνωστή σαν θεά των γυναικών και του γάμου.

Την επομένη ξεκινούσε η γιορτή Lupercalia κατά την οποία τα κορίτσια και αγόρια έρχονταν σε επαφή και ακολουθούσαν μία σειρά από έθιμα που συχνά τους οδηγούσαν στο να ερωτευτούν.

Τα πράγματα άρχιζαν να αλλάζουν κατά τον 3ο αιώνα π.Χ., όταν ο σκληρός αυτοκράτορας Κλαύδιος Β’ ανακάλυψε πως αυτά τα έθιμα μάλλον έβλαπταν τους στρατιώτες του που, προσκολλημένοι στις αγαπημένες τους, έδειχναν απρόθυμοι να φεύγουν για πολέμους. Δεν προβληματίστηκε όμως πολύ και με ένα διάταγμα απαγόρευσε όλους τους αρραβώνες και τους γάμους στη Ρώμη.

Η απόφαση αυτή βρήκε αντίθετο το νεαρό ιερέα Βαλεντίνο ο οποίος, αψηφώντας την, συνέχισε να παντρεύει ζευγάρια κρυφά. Ο Κλαύδιος όμως δεν άργησε να το μάθει και τιμώρησε τον Βαλεντίνο με φυλάκιση και αποκεφαλισμό. Λέγεται μάλιστα πως την ημέρα που θα πέθαινε, η οποία μάλλον ήταν η 14η Φεβρουαρίου, άφησε ένα ευχαριστήριο γράμμα στην κόρη του φύλακα των φυλακών, που του κρατούσε συχνά συντροφιά, υπογράφοντας "Με αγάπη, ο Βαλεντίνος σου"- η φράση που έμελλε να γραφτεί εκατομμύρια φορές στους επόμενους αιώνες.

Συγνώμη Αγιε Βαλεντίνε μα φέτος δεν θα γιορτάσω....

* Το τραγούδι είναι το αγαπημένο μου The Unforgiven των Metallica που μου το θύμισε η φίλη μου Πέλη...

Η Ιστορία Του Πρόβατου

...Ενας βοσκός, ενω έβοσκε τα πρόβατά του σε μια απόμερη τοποθεσία, βλέπει από μακριά να πλησιάζει μια αστραφτερή BMW. Ο οδηγός, ένας νεαρός ντυμένος με κοστούμι VERSACE, παπούτσια GUCCI, γυαλιά ηλίου RAY BAN και YVES SAINT LAURENT γραβάτα, σταματάει δίπλα του, κατεβάζει το παράθυρο και του λέει:

"Αν σου πω ακριβώς πόσα πρόβατα έχεις στο κοπάδι σου, θα μου δώσεις ένα;"

Ο βοσκός κοιτάει τον νεαρό, που ήταν φανερά ένας Γιάπης, κοιτάει και το κοπάδι του και του απαντάει ήρεμα:

"Ναι, γιατί όχι;"

Αμέσως λοιπόν ο Γιάπης κατεβαίνει απ΄το αυτοκίνητο μαζί με ένα DELL laptop υπολογιστή, το οποίο και συνδέει με ένα SONY-ERICSSON κινητό με δορυφορική σύνδεση. Αφου συνδέεται με το ΙΝΤΕRNET πηγαίνει σε μια σελίδα της NASA, και επιλέγει ένα σύστημα δορυφορικού προσδιορισμού τοποθεσίας GPS το οποίο υπολογίζει την ακριβή τοποθεσία στην οποία βρίσκονται και αποστέλει τα στοιχεία αυτά σε έναν άλλο δορυφόρο της NASA ο οποίος σκανάρει την περιοχή και βγάζει μια φωτογραφία υπερ-υψηλής ανάλυσης.

Αφού επεξεργάζεται την φωτογραφία με το πρόγραμμα ADOBE PHOTOSHOP, στέλνει την εικόνα σε ένα εργαστήριο ερευνών στο Αμβούργο και μετά από μερικά δευτερόλεπτα λαμβάνει στο PALM PILOT του ένα e-mail που επιβεβαιώνει ότι η φωτογραφία έχει αναλυθεί και τα στοιχεία έχουν καταχωρηθεί σε μια βάση δεδομένων.

Μέσω μιας σύνδεσης ODBC εισχωρεί σε μια MS-SQL DATA-BASE και καταχωρεί όλα τα στοιχεία σε ένα φίλο εργασίας EXCEL το οποίο και στέλνει μέσω e-mail στο BLACKBERRY του.

Μετά από λίγα λεπτά εκτυπώνει μια έκθεση 150 σελίδων με έγχρωμες φωτογραφίες από τον καινούργιο του HP LASER εκτυπωτή και αφού την διαβάζει λέει στον βοσκό:

-"Εχεις ακριβώς 1586 πρόβατα!!!"

-"Ακριβώς! καλώς λοιπόν, μπορείς να πάρεις όποιο πρόβατο θέλεις." λέει ο βοσκός και κοιτάζει τον νεαρό καθώς διαλέγει το ζώο και το μεταφέρει στο πορτ-παγκάζ του αυτοκινήτου. Εκείνη τη στιγμή λέει ο βοσκός στον νεαρό:

"Να σου πω, αν βρω ακριβώς τι δουλειά κάνεις θα μου επιστρέψεις το πρόβατο;"

Ο Γιάπης το σκέφτεται για μια στιγμή και μετά λέει γελώντας του βοσκού:

-"Οκ. Γιατί όχι;"

-"Είσαι σύμβουλος επιχειρήσεων." λέει ο βοσκός.

-"Απίστευτο!" λέει αποσβολωμένος ο νεαρός. "Ετσι είναι! Μα πως το μάντεψες;"

-"Δεν ήταν και τόσο δύσκολο" του λέει ο βοσκός. "Ηρθες χωρίς να στο ζητήσει κανείς, θέλεις να πληρωθείς για μια απάντηση την οποία ήδη ξέρω, σε μια ερώτηση που δεν σε ρώτησε κανείς και όλα αυτά ενώ δεν έχεις ιδέα για την δουλειά μου. ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ ΜΟΥ!"

Απ΄ το ημερολόγιο του Χρήστου

Όσο σκέφτομαι πως για μια απλή οδική μετακίνηση μόλις κάποιων ωρών, ας πούμε για την διαδρομή Αθήνα - Θεσσαλονίκη το σκεφτόμαστε και καταστρώνουμε σχέδιο πως, πότε και για πόσο θα κάτσουμε, τόσο γελάω όταν ξεκλέβω από τις εμπειρίες του φίλου μου του Χρήστου που επαγγελματικά ασχολείται με τις καταδύσεις. Πιο συγκεκριμένα επισκευάζει τα τεράστια βαπόρια εξωτερικά και κάτω από το νερό. Επαγγελματίας δύτης.

Δεν νομίζω πως έχω ή πως θα γνωρίσω πιο ταξιδεμένο άνθρωπο. Οπου θάλασσα και χαλασμένο βαπόρι εκεί ο Χρήστος. Μια δουλειά που κάνει τα τελευταία περίπου είκοσι χρόνια.

Με ενθουσιάζουν τα μέρη που επισκέπτεται και οι περιπέτειες που ζει. Πριν πολύ καιρό του ζήτησα να μου φέρνει ένα χαρτονόμισμα απ΄τα μέρη που πηγαίνει κι έτσι σήμερα έχω μια συλλογή χαρτονομισμάτων εξωτική. Περιλαμβάνει τα πιο απίθανα μέρη.

Κράτησα σημειώσεις κι έφτιαξα το ημερολόγιο του τελευταίου του ταξιδιού:

"Η αναχώρηση του ταξιδιού προγραμματίστηκε για την Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2008 στις 7:00 το πρωί. Ποτέ δεν ξέρω την επιστροφή. Είχα να επισκευάσω δυό βαπόρια και συνοδευόμουν από έναν ακόμα συνάδελφο. Εφυγα Τετάρτη και έφτασα ...Τετάρτη στις 23:00 αφού η Καραϊβική είναι -6 ώρες από την Ελλάδα.
Τα βαπόρια με περίμεναν στο Trinidad ένα νησί της Καραϊβικής που είναι κάτω από την ίδια σημαία με το Tobago. Μέσα σ΄αυτά θα έμενα μέχρι το πέρας των επισκευών.

Οι συνθήκες στην εργασία μας αποδείχθηκαν δύσκολες στην θέα κάποιων ψαριών όπως τα barracuda (Είναι αρκετά λαίμαργα, σχεδόν πάντα βρίσκονται σε αναζήτηση τροφής, είναι άγρια επιθετικά σε ζώα και ψάρια αρκετά μεγαλύτερα απ' αυτά και μπορούν ν' αναπτύξουν μεγαλύτερη ταχύτητα από σχεδόν όλους τους άλλους κατοίκους της θάλασσας. Για τους λόγους αυτούς τα ψάρια μπαρακούντα είναι εξαιρετικά επικίνδυνα και για τον άνθρωπο ιδιαίτερα εκεί που τα νερά είναι θολά και δεν είναι δυνατό να προβλεφθεί η παρουσία τους. Τα δόντια με τα οποία είναι καλά οπλισμένα επιτρέπουν σ' αυτά να προκαλούν τρομακτικές πληγές και γι αυτό το λόγο θεωρούνται περισσότερο επικίνδυνα από τα ίδια τα σκυλόψαρα στα τροπικά Αμερικάνικα νερά κοντά στις Βραζιλιάνικες ακτές και σ' εκείνες της Φλόριδας όπου τα συναντάμε σε μεγαλύτερο αριθμό απ' ό,τι στις θαλάσσιες περιοχές της Αφρικής και της Ινδίας. Η λαιμαργία τους προκαλεί και την εύκολη σύλληψη τους. Πιάνονται με τη συρτή και τον εξακοντισμό με την χρησιμοποίηση εξαρτημάτων μέσης ισχύος. Είναι απαραίτητη η χρησιμοποίηση μεταλλικής αρματωσιάς. Πρέπει να σκοτωθούν πριν τραβηχτούν στο κατάστρωμα γιατί και έξω από το στοιχείο που ζουν είναι εξαιρετικά άγρια και δεν σταματούν μέχρι τον θάνατο τους τις προσπάθειες να δαγκώσουν οτιδήποτε τους πλησιάσει. Το κρέας τους σε μερικούς αρέσει πολύ ενώ αντίθετα, από άλλους δεν θεωρείται φαγώσιμο.) και αυτά με το όνομα κολαούζοι (shark sucker στα αγγλικά, πάνε εκεί που υπάρχουν καρχαρίες) που σήμαινε πως οι καρχαρίες ήταν κάπου κοντά.

Απ΄όλα τα νησιά της Καραϊβικής το Trinidad έχει πετρέλαιο. Εκεί οφείλει τους οικονομικούς πόρους του. Τα υπόλοιπα νησιά της Καραϊβικής οικονομικά βασίζονται στον τουρισμό τους.

Από την Αθήνα και τους 2 βαθμούς Κελσίου βρέθηκα εκεί με 36 βαθμούς και πολύ ζέστη.

Τα βράδια είχα την ευκαιρία να μιλάω με τον ντόπιο καπετάνιο και να μαθαίνω πως το εθνικό τους - ας πούμε - όργανο είναι το τύμπανο κατασκευασμένο από βαρέλι. Βρήκα στο you tube έναν ντράμερ επί τω έργω:




Επίσης, είχαν καρναβάλι που το παρακολούθησα από την τηλεόραση και έμεινα άφωνος με την ορχήστρα των 60 περίπου τυμπάνων που σε έκανε να πιστεύεις πως υπήρχαν πολλά διαφορετικά όργανα εκτός από τύμπανα. Πως το κατάφερναν δεν ξέρω. Εγω είμαι δύτης, όχι μουσικός.






Ξύπνησα για το ταξίδι της επιστροφής στις 3:00 το πρωί της Παρασκευής 1 Φεβρουαρίου 2008, πάνω στο βαπόρι. Εφυγα με προορισμό το αεροδρόμιο για να πετάξω με προορισμό τα Barbados ( μια ώρα πτήση) αυτή τη φορά και απο εκεί να αλλάξω αεροπλάνο στις 18:00 με προορισμό το Gatwick του Λονδίνου.


Στις 6:00 το πρωί του Σαββάτου 2 Φεβρουαρίου 2008 έφτασα στο Λονδίνο. Επρεπε να περιμένω για τις αποσκευές μου που ζύγιζαν 60 κιλά να τις πάρω και να βγάλω εισιτήριο για το λεωφορείο που θα με πήγαινε στο Heathrow του Λονδίνου για την τελευταία πτήση της επιστροφής μου στην Αθήνα. Στο Ηeathrow έμεινα από τις 8:30 μέχρι τις 12:30. Οι λεπτομέρειες αυτές δεν θα χρειαζόντουσαν αν ήξερα έστω και μια λέξη στα αγγλικά ή σε όποια άλλη γλώσσα. Είχα βέβαια τον συνεργάτη μου που ήξερε αγγλικά αλλά δεν κατάφερε να συννενοηθεί...

Μέσα σε 8 ώρες από τους 36 βαθμούς Κελσίου βρέθηκα στους -2 του Λονδίνου. Εχω κάνει πολλά - πολλά ταξίδια με αεροπλάνα όλα αυτά τα χρόνια μα ποτέ δεν είχα φοβηθεί σε πτήση τόσο όσο στην πρώτη ώρα από Barbados για Λονδίνο μέσα στο Air Bus 737 που κουνούσε τόσο που έλεγα πως θα κοπεί στα δυό. Ο πιλότος πήγαινε με 1090 χλμ/ώρα ταχύτητα που δεν είχα ξαναβιώσει. Κάτι παράξενες σκέψεις με έκαναν να ζητάω το "τελευταίο μου τσιγάρο" που βεβαίως απαγορευόταν...

Ευτυχώς μπορώ ακόμα να τραγουδάω το "είμαστε ακόμα ζωντανοί" και να περιμένω το επόμενό μου ταξίδι..."