Όταν Εσβησαν Οι Φωτιές

Λίγο πριν χαθεί ο ήλιος πίσω από τον καπνό της φωτιάς...

Θυμήθηκα τις πρώτες μου φωτογραφικές απόπειρες. Τι ειρωνεία - ήταν με θέμα "το βουνό πάνω απ΄το σπίτι μου στην Νέα Μάκρη καίγεται" το σωτήριον (;) έτος 1978.

Η φωτιά ήρθε λίγες βδομάδες αργότερα από το παιχνίδι μας, τους μικρούς εξερευνητές, που ξεχαστήκαμε στο πιο βαθύ σημείο του βουνού. Θυμάμαι ακόμα τα νερά που έτρεχαν, τα πουλιά λες κι είχαν διαγωνισμό τραγουδιού για την ανάδειξη του καλύτερου τραγουδιστή κι εμείς να ονειρευόμαστε... Νομίζω πως τότε αποφάσισα πως αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να έχω ένα ράντζο με όσα ζώα μπορούσαν να χωρέσουν...

Η όμορφη εξερεύνησή μας τελείωσε απότομα στην διαπίστωσή μας πως "πέρασε η ώρα", και πως οι δικοί μας ανήσυχοι θα μας έψαχναν...

Η φωτιά με έκανε να ανατριχιάσω στην σκέψη των πουλιών και των μικρών άγριων ζώων που έχασαν την ζωή τους. Η αστική "ανάπτυξη" έκανε πολλές φορές τις αλεπούδες να κατεβαίνουν στην πόλη ή να στέκονται έντρομες μπροστά στα φώτα των αυτοκινήτων. Πολλές έχασαν την ζωή τους κάτω από τους τροχούς τους.

Και περνούσαν τα χρόνια και οι φωτιές έδιναν συχνά πυκνά το παρόν τους. Το 1982 στον Διόνυσο, το 1993 στον Αγιο Στέφανο, το 1995 στην Πεντέλη, το 1998 ξανά στην Πεντέλη, το 2005 στην Ραφήνα - εκεί πρωτοεμφανίστηκε και η γειτονιά της Αγίας Κυριακής μέσα στο δάσος και πάλι φέτος σε όλη την περιοχή.

Θυμάμαι τις καταθέσεις που έκανα σ΄αυτά τα βουνά. Τις χαρές μου και τις λύπες στα χρόνια της "επανάστασης χωρίς αιτία". Καθόμουν στις στροφές της Πεντέλης και χάζευα την έκτασή της και την θέα του λεκανοπεδίου. Χάζευα την δύναμη της φύσης και την μεγάλη έκταση της Πεντέλης και η ματιά μου χανόταν ώς τον κόλπο του Σχοινιά κι ακόμα πιο πίσω, στην Εύβοια όταν είχε καθαρό ουρανό. Η σπηλιά του Νταβέλη μου θύμιζε τι μπορεί να κάνει ο έρωτας και το κάστρο της Δούκισας της Πλακεντίας γέμιζε από νότες και ήχους κάθε καλοκαίρι απ τις συναυλίες που γίνονταν εκεί. Αργότερα σπίτια κι εκεί κι οι περίοικοι ενοχλούνταν απ΄την "φασαρία" (είναι φασαρία η μουσική;) και σταμάτησαν τις συναυλίες.

Εικοσι πέντε χρόνια θυμώνω με την "ανάπτυξη" που υποχρέωνε τα βουνά να συρρικνώνονται. Το αστεροσκοπείο που άλλοτε έστεκε μόνο του σιγά σιγά απέκτησε γείτονες...

Κι ύστερα τα μεγάλα κεφάλια αποφάσισαν να φέρουν στα Μεσόγεια και το αεροδρόμιο. Κι έτσι ο τόπος που μεγάλωνε αμπέλια για χιλιάδες χρόνια και ελιές που έδιναν τους υπέροχους καρπούς τους, δυό απ΄τα πιο σημαντικά ελληνικά προϊόντα το κρασί και το λάδι ήταν καταδικασμένος στον βωμό της Αττικής ανάπτυξης.

Ηξερα πως κι αν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, δεν θα είμαι εκεί για να το διαπιστώσω.

Το 1998 που γεννήθηκε ο Γιώργος μου, έγραψα στο λεύκωμά του για τη μεγάλη φωτιά της Πεντέλης και τις συνέπεις στο κλίμα και στην καρδιά μου. Τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο κι εγω δεν θα μπορούσα να ξαναδώ το βουνό όπως ήταν παρά μόνο στα γεράματά μου.

Κι ύστερα ήρθαν άνθρωποι που φούντωσαν - όπως φουντώνουν οι φωτιές πάνω στα αιωνόβια βουνίσια δέντρα - τις ελπίδες ξανά. Με αναδασώσεις, με περιφρουρήσεις....

Αυτά σκεφτόμουν το βράδυ του Σαβάτου πάνω στην μηχανή που γυρίζαμε για να δούμε την έκταση της καταστροφής. Ο καπνός γέμισε μαυρίλα τα πνευμόνια μου, οι στάχτες εμπόδιζαν την όρασή μου, τ΄αυτιά μου άκουγαν τους πολίτες που προσπαθούσαν να πείσουν τις μοναχές να αφήσουν το μοναστήρι του Αγίου Εφραίμ κι η φαντασία μου έκανε ένα γρήγορο πέρασμα στο μέλλον κι είδε σπίτια, πολλά σπίτια παντού, όταν περνώντας από μια αυλή ένα νυχτολούλουδο άγγιξε τους αισθητήρες της μύτης μου.

Την Δευτέρα το απόγευμα που γυρνούσα απ΄την δουλειά, με τ΄αεροπλάνα να πετούν ακόμα, σταμάτησα σ΄ενα φυτώριο και αγόρασα μια μικρή Κορωναίϊκη ελιά.

Ενα αιωνόβιο δέντρο για να κρατήσει ζωντανή την ελπίδα κι ας μην είμαι εκεί να το διαπιστώσω.

*Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε εκείνο το νυχτολούλουδο που ζωντάνεψε αυτό που οι άνθρωποι προσπαθούν τόσα χρόνια να κάψουν: Τις ελπίδες μας...

** Η δεύτερη φωτογραφία είναι του Bob που την τράβηξε στην παραλία της Νέας Μάκρης.

***Η τελευταία είναι απ΄την Πεντέλη μετά την φωτιά. Μεγάλες εκτάσεις γυμνές από δέντρα.

Θησαυροί των Χάρτινων Θαλασσών...

...πόσο μακριά στέκεται η χαρά απ΄την λύπη;

Πόσο εύκολα μπορεί να μεταλλαχθεί η καθημερινότητα και να γίνει όνειρο; "Δεν κοιμάμαι καλά γιατί ονειρεύομαι" μου είπε προχθές ένας γνωστός μου. Τι παράξενο... πόσοι θα ήθελαν να ονειρεύονται και πόσοι να μην βλέπουν εφιάλτες...

Ετσι παράξενη είναι η ανθρώπινη φύση. Τίποτα δεν φαίνεται να της είναι αρκετό...

Αλλοι μετρούν την πίεσή τους ή τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Μαθαίνω να μετρώ το νιώθω μου. Το αφήνω να ποζάρει στον χρόνο που γλύπτης γίνεται για χάρη του και το σμιλεύει κατά τα κέφια του...

Πόση απόσταση έχει το παρελθόν από το μέλλον; Λάθη που δεν αναγνωρίστηκαν, είναι καταδικασμένα να επαναληφθούν, ακριβώς όπως κι η ιστορία που δεν μελετήθηκε σωστά. Λάθη και πάθη φίλοι άσπονδοι. Πως μπόρεσες να ταπεινώσεις τόσο τον εαυτό σου; Πως μπόρεσες να τον προδώσεις;

Χθες αφέθηκα στο φως του πανσέληνου που μικραίνει μέρα τη μέρα και στα μυστικά της θάλασσας που μου ψιθύριζαν στην καρδιά. Ενα γλυκό αεράκι επισφράγισε την σοφία της. "Δεν χορταίνω τ΄αστέρια" σου είπα " η πόλη έχει κλέψει την λάμψη τους με τα φώτα της".

Νικήθηκε η κούρασή μου...

Συναισθήματα που γίνονται λέξεις ή λέξεις που γίνονται συναισθήματα; "Τι θα πει ελευθερία;" Μυρίζω το μελάνι πάνω στις φρεσκοτυπωμένες σελίδες. Η 3η Πράξη με περιμένει...

Ανθρώπινες επιλογές στον λαβύρινθο της ζωής, αρνούμαι να αφήσω σημάδια πίσω μου, παίζω με τις αισθήσεις μου, αλήθεια ποτέ δεν πίστεψα πως είναι μόνο πέντε...

"Ο κόσμος είναι γεμάτος από τσακισμένους ανθρώπους" και από ανθρώπους που κάποιοι τους δίνουν φτερά επίσης.

Πόσο μακριά είναι ο παράδεισος απ΄την κόλαση;

Μια Θάλασσα Νότες...

...Μαζεύτηκαν σιγά σιγά κι αντάλλαξαν τις πρώτες κουβέντες.

Υστερα τα φώτα έσβησαν.

Τα λόγια σώπασαν.

Τότε άνοιξε το μικρό μπλοκάκι της. Το έπαιρνε πάντα μαζί της, μην ξεγλιστρήσει καμιά σκέψη και χαθεί...

Οι νότες άρχισαν το παιχνίδι με τις καρδιές τους. Τις τόσο διαφορετικές καρδιές, που όμως συναντήθηκαν, σκέψου αναπάντεχα, ασχεδίαστα, πρώτα μέσα από το διαδίκτυο κι ύστερα δια ζώσης...

Ξεχύθηκαν ελεύθερες οι νότες και έφτιαξαν σκέψεις που έγιναν δρόμοι ανάμεσα στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον...

Τέλειωσε το τραγούδι την ώρα που σήκωνε το ποτήρι της να πιεί το ποτό της. Το μόνο που του ζητούσε ήταν να μουδιάσει για λίγο την λογική. Τότε πρόσεξε τον ήχο του πάγου μες το ποτήρι κι ύστερα την ησυχία που επικρατούσε στον χώρο.

Κι άλλες νότες κι άλλοι στίχοι που έφτιαξαν κάστρα, κατέβηκαν ύστερα στην θάλασσα κι έπαιξαν με μια νεράιδα...

Ενα τραγούδι την πήρε από το χέρι και την χόρεψε ένα τανγκό.

Στο διάλειμμα γέλια και πειράγματα απ΄αυτά που οι φίλοι κάνουν.

Ενα πιάνο έγινε καράβι και τους ταξίδεψε, με καπετάνιο του τον Δημήτρη Μαραμή που ξέρει από καιρούς κι ανέμους. Από σκέψεις και συναισθήματα που γίνονται νότες για να κοινωνήσουν τις καρδιές.

Τον βοήθησαν ο Γιωργής Χριστοδούλου και η Ειρήνη Δερέμπεη με τις φωνές τους και ο Σωτήρης Τριβιζάς με τους στίχους του.

maya, kulpa, cinestef ήταν μια ακόμα υπέροχη βραδιά παρέα σας!

* Οι «ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΒΟΥΒΗ ΤΑΙΝΙΑ» θα παρουσιαστούν για τέσσερεις μόνο παραστάσεις, κάθε Σάββατο στο Αγγέλων Βήμα ξεκινώντας από το Σάββατο 21 Μαρτίου έως και το Σάββατο 11 Απριλίου στις 11:00 μ.μ

Στους ήλιους και τα σύννεφα

.........................* Ε Ν Η Μ Ε Ρ Ω Σ Η *


Η μουσική Κωμωδία "Φούστ" που ανέβασαν τα παιδιά το Σάββατο ήταν υπέροχη. Ηταν μια διασκευή για παιδιά του Φάουστ του Γκαίτε. Η μικρή μου τα κατάφερε πολύ καλά. Διασκέδασε, το ευχαριστήθηκε όπως όλα τα παιδιά. Συναισθήματα αξέχαστα μου χάιδεψαν την καρδιά που περήφανα χτυπούσε στο ρυθμό των χειροκροτημάτων...

Η μικρή μου γατούλα όλο ευτυχία και νάζι. Αχ πόσα ξεχασμένα συναισθήματα μου ξεσηκώνουν τα παιδιά. Σαν απαλό κύμα που σκάει στην καθημερινότητα....

Κι ύστερα την Κυριακή μετά από 4 ώρες παιξίματος μαζί με τα διαλείματα μια άλλη γεύση. Ενα ξαφνικό, απρόσμενο μετάλλιο. Ο Γιώργος παίζει σκάκι απ΄τον Οκτώβριο και κατάφερε να κάνει 4 νίκες και 1 μόνο ήττα στα 5 συνολικά παιχνίδια που έπαιξε στο σκάκι. Δεύτερη θέση και ... μετάλλιο! Με συγκίνησε όταν μου ζήτησε να πάμε στο νεκροταφείο να το δείξει στον παππού του. Φυσικά και πήγαμε. Και εκείνος αφού του έδειξε τα μετάλλια του, είπε στεναχωρημένα: "Αχ, παππού, να ήσουν εδω..." "Είναι εδω κι ας μην τον βλέπουμε. Πάντα χαίρεται όταν είστε ευτυχισμένα τα εγγονάκια του και πάντα κοιτάζει λυπημένα, όταν χάνεται τον δρόμο σας" του είπα.

Το δεύτερο μετάλλιο για φέτος. Το πρώτο το πήρε την προηγούμενη Τρίτη στο bowling.

Μακάρι να ανταμείβονται πάντα οι προσπάθειές του. Γιατί δεν εισπράττεις πάντα αυτό που σου αξίζει....

Ετσι, έκανε τον κύκλο της μια εβδομάδα. Μια εβδομάδα που έκλεισε στην αγκαλιά της μήνες δουλειάς των παιδιών.

-------------------------------------------------------------------------------------------------




Χρειάζομαι τον ήλιο όπως πολλοί από σας...


Πάνε μέρες που δεν είχα χρόνο και διάθεση να αναρτήσω κάτι καινούργιο. Σκεφτόμουν και το μόνο που κατάφερνα είναι να μπερδεύομαι στις σκέψεις μου που μου έβαζαν τρικλοποδιές και κάπου κάπου έπεφτα. Αααα όχι είμαι πεισματάρα και απόλυτη. Σηκώνομαι πάντα.

Αρκετά τα όμορφα και τα άσχημα των ημερών που πέρασαν. Ο θάνατος άπλωσε τα μαύρα του σύννεφα πάνω απ΄τις μικρές χαρές μου. Μα εκείνες μικροί ήλιοι φέγγουν το σκοτάδι του και προσπαθούν τα σύννεφα να διώξουν.


Την Κυριακή έλαβα μέρος - για να προσέχω τον Γιώργο μου - στον ποδηλατικό γύρο της πόλης μας. Ομορφα ήταν, χωρίς αυτοκίνητα, χωρίς φασαρία. Οταν πιέστηκα σκέφτηκα πως ο προορισμός μπορεί να δώσει κουράγιο. Αυτός με κράτησε από το να τα παρατήσω. Κι έτσι έδωσα κουράγιο και στον γιό μου να συνεχίσει. Τα καταφέραμε μια χαρά.

Την Δευτέρα μπήκαμε στα play off με την ομάδα μου και ήταν μεγάλη η χαρά μας αφού το πρωτάθλημα του συλλόγου είναι δύσκολο με τους καλύτερους να οδηγούν...

Την Τρίτη πήρα 3 σημαντικά ατομικά κύπελλα για την φετινή μου προσπάθεια στο bowling. Ερασιτεχνικό βέβαια το πρωτάθλημα μα δούλεψα πολύ γι΄αυτά. Κι έχω δρόμο ακόμα μπροστά. Περιμένω να τελειώσει και το πιο δύσκολο πρωτάθλημα του συλλόγου για να κάνω - επιτέλους - μια ανάρτηση για το σπόρ που τόσο αγαπώ.


Την Τετάρτη γιόρταζε ο αδερφός μου - από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στην ζωή μου που τον λατρεύω και δυό φίλες που η μια πήρε τηλεφωνικά με μια μέρα καθυστέρηση τα Χρόνια Πολλά και Καλά.


Την Πέμπτη τριπλή χαρά: τα γενέθλια ένος φίλου που ζήλεψα για τα ποτάκια που ήπιαν χαλαρώνοντας σε ενα όμορφο μπαράκι, μα που δεν μπορούσα να πάω και ένα φιλαράκι μικρό που σήμερα βαπτίστηκε. Ο μικρός που κυκλοφορεί στη σκέψη μου όλη μέρα. Ελπίζω να μην τρόμαξε στην κοινωνική πρεμιέρα του.


Υστερα την ίδια μέρα η Βασιλική Νευροκοπλή έδωσε σάρκα και οστά στο μουσικό της παραμύθι που δυστυχώς έχασα - ο χρόνος που τρέχει και δεν περιμένει - κι ύστερα η ανάγνωση των δυό της βιβλίων από την μικρή μου κόρη, που με νανούρισε το ίδιο βράδυ. Α ναι, με κοιμίζει συχνά διαβάζοντάς μου παραμύθια. Καλά λένε πως η ευτυχία βρίσκεται στις μικρές όμορφες στιγμές...


Εκεί διάβασα δυό από τα ομορφότερα βιογραφικά, σαν μεταφέρω το ένα που βρίσκεται στο πανέμορφο βιβλίο "Αν τ΄αγαπάς ξανάρχονται":


"Καμιά φορά τα χαρτιά των δημόσιων υπηρεσιών γράφουν ό,τι θέλουν, όπως το χαρτί που γράφει πως γεννήθηκα το 1968. Γιατί εγω επιμένω πως γεννιέμαι κάθε μέρα. Αφού κάθε μέρα όλα γεννιούνται απ΄την αρχή, ο ήλιος, τα σύννεφα, οι σκέψεις, τα αισθήματα, τα όνειρα. Τα παιχνίδια μου με τις νότες, τις λέξεις και τα παιδιά κάθε μέρα γεννιούνται. Όταν έρχεται το βράδυ, τα βάζω μέσα στο καζάνι των παραμυθιών και κάθε φορά άλλο μαγικό φίλτρο προκύπτει. Και μόλις όλοι κοιμηθούν, εγω, η μιας μέρας μάγισσα, το σκορπάω βροχή στους ύπνους των ανθρώπων. Το φίλτρο θεωρείται πετυχημένο αν όποιος βραχεί ξυπνήσει το πρωί με διάθεση να παίξει απ΄την αρχή, τι άλλο, το ατέλειωτο παιχνίδι της ζωής.


Αυτοί ήταν οι μικροί μου ήλιοι απέναντι στο μαύρο σύννεφο...


Παρασκευή και πάνε κιόλας εννιά μέρες που ο φίλος μου ξεκίνησε για το ταξίδι στην χώρα των αγγέλων... Κοίταξα τον χθεσινό ουρανό να δω το αστέρι του.


Σάββατο σήμερα. Γράφω το κείμενο και αφήνω σκέψεις και συναισθήματα να κυκλοφορούν ελεύθερα. Γλυκόπικρες μέρες.... Εμαθα για άλλους τρείς θανάτους. Ο ένας του ξαδέρφου του Αρη Δαβαράκη...

Και μεις που μένουμε πίσω νιώθουμε την διαφορά; Καταλαβαίνουμε την ζωή;


Θυμήθηκα ένα κομμάτι του Λέο Μπουσκάλια που νομίζω πως αξίζει τον κόπο να το διαβάσουν όσοι αγαπούν την ζωή. Βγαίνω στο μπαλκόνι που βλέπει την θάλασσα και σας μεταφέρω τα λόγια του:




...χρειάζονται δύο για να δούν τον ένα. Θέλεις να ξέρεις ποιός είσαι; Κοίταξε γύρω σου τα μάτια των ανθρώπων που σε αγαπούν. Είναι η μόνοι άνθρωποι που θα τολμήσουν να σου πουν ότι είναι βρώμικη η μύτη σου. Όλοι οι άλλοι θα σ΄αφήσουν να γυρίζεις όλη τη μέρα με τη βρωμιά στη μύτη.


...ο Φρόυντ είπε πολλά έξυπνα πράγματα κι ένα απ΄αυτά ήταν πως πολλά από τα προβλήματά μας και η ανικανότητά μας να ζήσουμε, πηγάζει από την πίστη ότι δε θα πεθάνουμε ποτέ. Νομίζουμε πως ο χρόνος μπροστά μας είναι άπειρος. Αν το σκεφτείτε καλά, θα δείτε πως κατά βάθος πιστεύετε ότι πεθαίνουν μόνο οι άλλοι. Έχω άσχημα νέα για σας! Θα πεθάνουμε όλοι!

Ο θάνατος είναι το πιο δημοκρατικό πράγμα που έγινε ποτέ. Όποιος και να ΄σαι, όσο πλούσιος ή διάσημος, όσα πτυχία κι αν έχεις, όσο άσχημη ή όσο όμορφη κι αν έκανες τη ζωή σου, μια μέρα θα πεθάνεις. Γιατί όμως φοβάσαι;

Αν είσαι ενεργά μέσα στη διαδικασία της ζωής, δεν κλαίς, ούτε οδύρεσαι. Αν έχεις φερθεί στους άλλους όμορφα όσο είναι ζωντανοί, δεν πέφτεις στο φέρετρό τους φωνάζοντας: "Μη μ΄αφήνεις, μη μ΄αφήνεις!" Για τ΄όνομα του Θεού! Δεν αφήνουμε τους ανθρώπους ούτε να πεθάνουν με αξιοπρέπεια. Τους αφήνουμε να πεθαίνουν με ενοχή φωνάζοντας: "Μην πεθαίνεις!"


Ο θάνατος είναι καλός φίλος, ένας πολύ καλός φίλος, γιατί μας λέει πως δεν είμαστε αιώνιοι και πρέπει να ζήσουμε το τώρα. Ετσι καταλαβαίνουμε πόσο πολύτιμο είναι το κάθε λεπτό. Το διαβάζουμε αυτό που λέμε: "ναι, ναι πόσο αληθινό!" Ζούμε όμως πραγματικά έτσι; Πόσο θαυμάσιο είναι να είσαι ολόκληρος μέσα στη στιγμή που βλέπεις ένα λουλούδι. Όταν κάποιος σου μιλάει, για τον Θεό, άκουσέ τον και πάψε να κοιτάς πάνω από τον ώμο του, μη χάσεις τίποτε από τα γύρω. Σαν να είσαι σε κοκτέιλ! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη προσβολή! Αν δε θέλεις να είσαι μαζί μου, μην είσαι! Εντάξει, μπορώ να το δεχτώ αυτό. Αν όμως θέλεις να είσαι μαζί μου, είσαι αποφασισμένος να είσαι μαζί μου; Λες: "Πάω να κοιτάξω την θάλασσα." Κοιτάζεις πραγματικά την θάλασσα; "Ω, τι ωραίο ηλιοβασίλεμα" Το λες στ΄αλήθεια αυτό, το βλέπεις, αναγνωρίζεις ότι δε θα ξαναγίνει ποτέ πια;


Ο θάνατος μας διδάσκει, αν θέλουμε να τον ακούσουμε, πως ΤΩΡΑ είναι η στιγμή. Τώρα είναι η στιγμή να σηκώσεις το ακουστικό και να τηλεφωνήσεις σ΄αυτόν που αγαπάς. Ο θάνατος μας διδάσκει τη χαρά της στιγμής. Μας διδάσκει πως δεν είμαστε αιώνιοι. Μας διδάσκει ότι δεν υπάρχει τίποτε μόνιμο. Μας διδάσκει να αφεθούμε, ότι δεν μπορούμε να κρατηθούμε από τίποτε. Και μας λέει να παραιτηθούμε από προσδοκίες και ν΄αφήσουμε το αύριο να πει την δική του ιστορία, γιατί κανείς δεν ξέρει αν θα γυρίσει σπίτι του απόψε.


Ο θάνατος λέει: "Ζήσε Τώρα". Ας το πούμε αυτό στα παιδιά...


Περνάει η ώρα... Σήμερα η μικρή μου θα παίξει στο πρώτο θεατρικό έργο εκτός σχολείου. Εχει αγωνία. Εχει ζωντάνια. Ζει το κάθε λεπτό. Μήπως να σταματήσουμε να μαθαίνουμε τα παιδιά και να τα αφήσουμε να μας πούνε εκείνα για τον χαμένο μας παράδεισο;

Στους φίλους - τους αληθινούς! Αυτοί ξέρουν!!!




"Η πιο σκοτεινή ώρα είναι αυτή, λίγο πριν το ξημέρωμα..."

Αναμνήσεις....

Αυτό ήταν!

μαζί με τα ρούχα που πλύθηκαν, μετά την πασχαλινή ολιγοήμερη απόδραση, και που μόλις πριν λίγα λεπτά βρήκαν την θέση τους ξανά στην ντουλάπα, φρεσκοσιδερωμένα και αρωματισμένα με την μυρωδιά που υπόσχεται το σπρέυ σιδερώματος, παίρνουν την θέση τους στο νου και την καρδιά μου τα συναισθήματα, οι εικόνες και οι σκέψεις...

Τακτοποιώ τις αναμνήσεις μέσα μου. Μην ξεχάσω τίποτα. Μην υπερβάλλω σε κάτι.

Σκέπτομαι τα ρούχα που δεν φορέθηκαν. Τα κοιτάζω με συμπάθεια. Θα τα αγνοήσουν οι αναμνήσεις, δεν θα υπάρχουν σε φωτογραφίες.

Κοιτάζω στην κρεμάστρα το κόκκινο αμάνικο φουστάνι, που ταξίδεψε μαζί μου. Υπολόγιζα να το φορέσω στην Ανάσταση. Τι καλύτερο απέναντι στο μαύρο του θανάτου το κόκκινο της ζωής.

Αν είχε φωνή και συναίσθημα θα περηφανευόταν πως ήταν το πιο διαλεκτό μου ρούχο, το καλύτερο της βαλίτσας μου. Φοβήθηκα το κρύο και δεν το φόρεσα. Ατολμη πάλι....

Το μαγιώ δεν πήγε ακόμα στη θέση του. Σαν να μου κλείνει το μάτι.

- Ε, ψιτ! μου φωνάζει. Τι λες εκεί; Εμένα πως με φόρεσες; Πως τόλμησες και βούτηξες στη θάλασσα;

- Η θάλασσα με ξελόγιασε, του απαντώ. Με ξεγέλασε η ηρεμία της και ο φίλος της ο ήλιος που πίστεψα πως της χάρισε τις πιο ζεστές του αχτίνες.

Οταν έβαλα τις πατούσες μου στη θάλασσα πάγωσα. Μα η χαρά μου που ήμουν εκεί, δίπλα στη θάλασσα με τον ζεστό ήλιο πάνω μου, που τόσες μέρες απουσίας είχε γράψει, με πείσμωσε.

Θα μπω! φώναξα στον εαυτό μου με θάρρος. Μην με προδώσεις!

Τις προηγούμενες μέρες υποχώρησε το θέλω μου στο θέλω της βροχής. Μα τώρα έπρεπε να κάνω και εγω το κέφι μου. Θα αργήσει η επόμενη ευκαιρία. Και εγω ανυπόμονη σαν παιδί ζήτησα το καλοκαίρι.

Παράτεινα τις διακοπές μας δυό ημέρες, σε ένα κρυφό μου ραντεβού με τον ήλιο, για να έχω την χαρά του ήλιου και της θάλασσας. Δεν θα με σταματούσε τίποτα. Ετσι μπήκα. Κολύμπησα μέσα της και σιγά σιγά συνήθισα την θερμοκρασία της. Το σώμα μου δεν με πρόδωσε.

Ρούχα, που μετάνιωσα που δεν πήρα, κάθονται ξεκούραστα, καθαρά και τυλιγμένα στα συρτάρια τους. Εντάξει η ΕΜΥ ρουφιάνεψε τις βροχές μα ποιός την πιστεύει όταν η διάθεση διαφωνεί;

Στο Πολυλίμνι λάθος επιλογή. Ούτε που ήξερα τι θα έβλεπα. Μπότα με τακούνι και σακάκι με καπαρτίνα γιατί ούτε χοντρό μπουφάν δεν πήρα... Μα εκεί το θέαμα υπέροχο: Καταράκτες που έπεφταν σε μικρές λίμνες. Κι όσο ανέβαινες άλλοι καταράκτες και άλλες λίμνες. Πως να σταματήσω τον ενθουσιασμό των παιδιών; Τι να τους έλεγα;

"Παιδιά η μαμά έκανε λάθος και φόρεσε τακούνι;" Να τα απογοήτευα;

Τα πήρα απ΄το χέρι και ανεβήκαμε. Ο Νίκος μπορούσε μέχρι ενός σημείου, γιατί τα βράχια ψηλά και απότομα, θα ήταν παρακινδυνευμένο να διακινδυνέψει ένα χτύπημα στον ήδη πληγωμένο από το τροχαίο ώμο του. Κι έτσι μας περίμενε.

Τα παιδιά δεν ήθελαν να φύγουν.

Ηθελα την σιωπή να αφήσει τα νερά να μιλήσουν.

Να κοιτάξω για λίγο μέσα μου. Να σκεφτώ τι είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να έχουμε την ομορφιά και όχι να θέλουμε να είμαστε απλά εκεί. Να μπορούμε να θαυμάζουμε και να κρατάμε στην καρδιά μας αυτό που αγαπήσαμε, που θαυμάσαμε... Ομως όχι, ο άνθρωπος κόβει τα δέντρα για να χτίσει την δική του ανθρώπινη φωλιά και όταν δεν υπάρχει πια δέντρο, αναζητεί άλλα βουνά για να τα έχει και πάλι.

Ενα έμπειρο μάτι μπορεί να ξεχωρίσει την νεράιδα των ποταμών...

Τράβηξα πολλές φωτογραφίες. Σας έφερα μερικές.

Ενα χελιδόνι μες την φωλιά του, στον τοίχο του ξενοδοχείου, μας θυμίζει πως η άνοιξη - με βροχή ή όχι - είναι εδώ!

Τα σπουργίτια έμαθαν τους ανθρώπους και δεν τους φοβούνται. (Εγώ πότε θα τους μάθω;) Μας έκαναν την τιμή να παίρνουν μαζί μας το πρωινό τους. Πολλές φορές μάλιστα τσακώθηκαν για μια μπουκιά!

Ενα προβατάκι που γλίτωσε απ΄την φετινή πασχαλινή σφαγή και χαίρεται το χορτάρι...

Κι ύστερα στον δρόμο της επιστροφής η τελευταία γρήγορη επίσκεψη στην Αγία Θεοδώρα. Που συκοφαντήθηκε και βίαια οδηγήθηκε στο σημείο που σήμερα υπάρχει η μικρή εκκλησία και ύστερα εκτελέστηκε. Τα τελευταία της λόγια λένε πως ήταν: "Το σώμα μου να γίνει ναός, τα μαλλιά μου δέντρα και το αίμα μου ποτάμι". Πάνω στην σκεπή της εκκλησίας υπάρχουν 17 δέντρα. Οι ρίζες τους δεν υπάρχουν όμως πουθενά....

Κάπως έτσι πέρασαν οι μέρες σε χαλαρό ρυθμό. Με τον χρόνο κλεισμένο στο συρτάρι. Χωρίς ρολόγια. Με οδηγό την διάθεση. Και μόνο!

Είδαμε Μια Ασπρη Μέρα

...με ξύπνησαν τα κελαϊδίσματα των καναρινιών μου το πρωί. Με το κρύο ζήτησα λίγο χουζούρεμα κι έτσι ζήτησα την ζεστή αγκαλιά του αγαπημένου μου. Εκείνος άμμεσα ανταποκρινόμενος μου έδωσε ένα φιλί. Εκεί μες την αγκαλιά του ένιωσα το τζάκι της δικής μου καρδιάς μου αναμένο.

Μείναμε αγκαλιασμένοι κανα δύωρο κι ύστερα ήρθε η μικρή μας κόρη να χουχουλιάσει μες την αγκαλιά μας. "Μανούλα Μπαμπάκα σας αγαπώ πολύ" είπε καθώς έμπαινε μες τα σκεπάσματα κι εγω της χαμογέλασα ευτυχισμένη...

Σηκώθηκα για να δω αν όντως οι μετερεωλόγοι έπεσαν μέσα και χιόνισε. Δεν έκαναν λάθος. Βγήκα και τράβηξα λίγες φωτογραφίες απ΄τα φυτά στις γλάστρες που δέχτηκαν το χιόνι πάνω τους. Κοίταξα τα πουλιά που απ΄τον παγετό πετούν χαμηλά. Τουλάχιστον δεν κινδυνεύουν απ΄τους κυνηγούς σκέφτηκα. Τα λουλούδια σκεπάστηκαν απ΄το χιόνι. Τα παιδιά έπαιζαν έξω χιονοπόλεμο.

Εφτιαξα έναν ζεστό καφέ και το πρωινό για τα παιδιά. Πήρα λίγα ξύλα και άναψα το τζάκι που ήταν ακόμα ζεστό από χθες. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου και οι πρώτες φλόγες ξεκίνησαν τον χορό τους. Εκατσα μαγεμένη σχεδόν να τις παρατηρώ. Χάιδεψα λίγο την χθεσινή μου ανάμνηση. Πόσα λίγα θέλουμε για να περνάμε καλά, είπα στον εαυτό μου ρουφώντας μια μεγάλη ποσότητα απ΄τον καφέ.

Εχουμε εισιτήρια για το θέατρο Περοκέ σήμερα. Το παιδικό θέατρο. Πήρα τηλέφωνο για να δω αν θα γίνει η παράσταση. Θα γίνει κανονικά μου είπαν. Καλά που υπάρχει το Μετρό γιατί το θέατρο είναι δίπλα στη στάση Μεταξουργείο. Δεν το αναβάλαμε. Ο Νίκος θα μείνει σπίτι. Φοβάται μην γλιστρίσει και χτυπήσει το πονεμένο του χέρι. Θα πάμε μαζί με τον αδερφό μου την νύφη μου και τα ανίψια μου. Περπατήσαμε μέχρι το μετρό και βέβαια τα παιδιά δεν άφησαν το χιόνι ανέγγιχτο. Τι ομορφιά! Χιονίζει ακόμα και η πλατεία Καραϊσκάκη είναι πιο όμορφη τώρα. Ο λιγοστός κόσμος που περπατάει και τα λίγα αυτοκίνητα δεν θυμίζουν την Αθήνα.

Το κρύο αρκετό μα εμείς εξοπλισμένοι με μπότες και γάντια. Τα παιδιά είναι πολύ χαρούμενα.

Το έργο που είδαμε είναι το "Σταματήστε τη Γη" της Κέλλυς Σταμουλάκη. Γράφει η ίδια στο εισαγωγικό της σημείωμα στο πρόγραμμα:

"Με το έργο αυτό θέλησα να αναλάβω ένα - έστω κι έλαχιστο - μερίδιο ευθύνης, ως ενήλικας και πολίτης μιας κοινωνίας, η οποία, λειτουργώντας ανθρωποκεντρικά και αυτοκαταστροφικά συμπεριφέρεται με αδιαφορία απέναντι στα μεγάλα περιβαλλοντικά ζητήματα.

Οι τελευταίες εξελίξεις στη χώρα μας αλλά και ευρύτερα σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν αφήνουν περιθώριο για εφησυχασμό. Κάθε κρίκος που σπάει, κάθε δάσος που καίγεται, κάθε θάλασσα που μολύνεται, διαταράσσει ακέραια το σύνολο του οικοσυστήματος κι υποβαθμίζει ακόμα περισσότερο την ποιότητα ζωής στον πλανήτη. Δεν αρκεί πλέον να θεωρητικολογούμε και να εξαντλούμαστε σε ασκήσεις επι χάρτου, αλλά πρέπει να αναδείξουμε την ευαισθησία και τον σεβασμό προς τη φύση σε φιλοσοφία ζωής, σε δράση και καθημερινή μέριμνα.

Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει αρκετό νερό για όλους τους κατοίκους της γης και ότι τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα αφορίζουν - δικαίως - την γενιά μας για άγνοια, αλαζονεία και απερισκεψία. Πιστεύω ότι είναι στο χέρι μας να αντιστρέψουμε, έστω και με καθυστέρηση την κατάσταση.

Ως καλλιτέχνιδα και πρωταρχικά ως μητέρα, θεώρησα καθήκον μου να ενώσω την φωνή μου με όλους όσους αγωνίζονται ουσιαστικά για την προστασία του περιβάλλοντος και να προσπαθήσω, μέσα από μια αυτοσαρκαστική και ταυτόχρονα διασκεδαστική παράσταση, να ενθαρρύνω τα παιδιά να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους για ένα καλύτερο αύριο αλλά, να συνειδητοποιήσουν, παράλληλα, και την υποχρέωσή τους να το υπερασπιστούν.

Επειδή, λοιπόν, θέλω - όπως και κάθε γονιός - να μπορώ με καθαρή συνείδηση να κοιτάω τα μάτια τον γιό μου και κάθε παιδί του κόσμου, σας ζητώ να συστρατευτούμε, μικροί και μεγάλοι και να αντιδράσουμε συντονισμένα, με γνώση και υπευθυνότητα, όπου κι αν βρισκόμαστε: στο σχολείο, στο σπίτι, στη δουλειά, σε διακοπές, στην πόλη ή στην ύπαιθρο.

Αν ονειρευόμαστε ένα ευοίωνο μέλλον για την Γη, πρέπει να αποδείξουμε τώρα ότι είμαστε αντάξιοι της μεγαλοσύνης και της ομορφιάς της φύσης."

Ομορφη η παράσταση, που έδωσε στα παιδιά την ευκαιρία να συμμετέχουν με τις απαντήσεις τους. Μια ιστορία αγάπης με κερδισμένη στο τέλος την φύση και την ανακύκλωση...

Στην επιστροφή συναντήσαμε την παιδική χαρά χωρίς παιδιά.

Αύριο δεν έχουν σχολείο και μόλις το έμαθαν διπλασιάστηκε η χαρά τους. Ετσι ένιωθα κι εγω και δείχνει πόσο λάθος στημένο είναι το εκπαδευτικό μας σύστημα, μα αυτό θα είναι η αφορμή για μια άλλη αγανάκτηση - όπως συνηθίζει να λέει η maya - και δεν έχει άδικο - όταν αναφέρεται στις αναρτήσεις.

Να είναι καλά ο χιονιάς που Είδαμε Μια Ασπρη Μέρα.....

Φως

Μες το σκοτάδι ψάχνω να βρω ένα φως.

Μες την ερημιά ζητώ τα μάτια σου,

που κλαίνε για μια ζωή

που δεν μπορείς να ζεις...

Κλαις αδιάκοπα και εγω σε κοιτώ

γεμάτη τρυφερότητα και αγάπη.

Σκέφτομαι να σου δώσω την δική μου

ζωή για να ζήσεις,

τα δικά μου μάτια, για να βλέπεις,

την δική μου φωνή για να μιλάς.

Μα δεν μπορεί να γίνει.

Είναι αδύνατον...

Φιλία

Ανάσα πήρα απ΄την ανάσα σου.

Με φώτισε η μορφή σου.

Αγγιξα τους θησαυρούς σου.

Γεύτηκα τα φιλιά σου.

Γαλήνεψα στην αγκαλιά σου.

Ακουσα τη φωνή σου.

Σ΄αγαπώ όχι μόνο γι αυτό που είσαι,

μα γι΄αυτό που είμαι εγω όταν είμαι

κοντά σου

Είναι λίγο ένα ευχαριστώ

Υγ: επί πέντε...

Φυγή

Ηταν προγραμματισμένο να αρχίσει το καλοκαίρι μας αυτήν την Παρασκευή, μα όχι έτσι. Όχι με μια Ελλάδα στις φλόγες...

Σήμερα δεν άντεξα άλλο, έκλεισα ραδιόφωνο και τηλεόραση και έφυγα. Μια εφημερίδα που πήρα να μου κάνει συντροφιά στην παραλία είχε πρωτοσέλιδο καμένα δέντρα και ένα καμένο ελάφι που δεν κατάφερε να ξεφύγει και πέθανε κι αυτό. Θα το θρηνήσει κανείς;

Φτάσαμε στη θάλασσα και οι αναμνήσεις με αγκάλιασαν. Είμασταν σε ένα σημείο της Αττικής που ακόμα και τα πεύκα είναι μοναδικά, γιατί μοιάζουν με γιγάντια μανιτάρια. Θυμήθηκα τότε που ήμουν παιδί και λίγο που έσκαβα με τα μικρά μου χέρια, ερχόντουσαν στις χούφτες μου οι αχιβάδες. Προσπαθούσα να κρατήσω στην μνήμη μου τα χρώματά τους, τους μιλούσα λίγο και μετά τις ξαναάφηνα απαλά στο κύμα να τις πάρει. Σήμερα έκανε το ίδιο ο γιός μου που με είχε ακούσει να λέω πόσο αγαπούσα τις αχιβάδες. Έλα μου είπε να τις παλιές σου φίλες... Δεν είπα τίποτα, μην τον στεναχωρήσω με την αλήθεια που είναι πικρή...
Πάλεψε λίγο με τα χεράκια του, μα τίποτα... δεν έχει μείνει αχιβάδα πια. Σπασμένα κοχύλια ήταν ότι βρήκαμε. Απογοητεύτηκε. Προσπάθησα να του εξηγήσω.

Τον άφησα με το κουβαδάκι του να ελπίζει, πως οι αχιβάδες θα ξανάρθουν μόλις οι άνθρωποι τις αγαπήσουν...

Koίταξα πίσω το βουνό. Κι άλλες μνήμες. Το βλέπω ζωντανό και εγω μικρή εξερευνήτρια να λείπω όλη μέρα. Ημουν δεν ήμουν 10. Η μαμά και ο μπαμπάς ανήσυχοι. Είχα πει πως θα γυρνούσα κατά τις 14:00 μα έχει πάει 17:00 και δεν έχω γυρίσει. Σκέφτεται να πάει στην αστυνομία να μας ψάξει. Ξελογιαστήκαμε πάνω στο βουνό με τους θησαυρούς που έκρυβε και αργήσαμε. Ευτυχώς προλάβαμε, αλλά μας τα έψαλαν κανονικά. Σηκώνω το κεφάλι μου. Γύμνια! Το γυμνώσανε το βουνό απ΄τη φυσική του φορεσιά το πράσινο, και το ντυσαν με το καφέ της γης και το γκρι της πέτρας. Μα εγω θυμάμαι και όποτε το βλέπω θρηνώ. Πως να πω στα παιδιά για το πράσινο που δεν υπάρχει πια;

Εκατσα στην ταβέρνα που καθόταν κάποτε η μητέρα μου και με παρακολουθούσε, εμένα και τον αδερφό μου, που παίζαμε στην άμμο... Ηπια το πρώτο ούζο στην νιότη που έφυγε, που ήταν μόλις χτες... Παράξενο που είναι σκέφτηκα. Μεγάλωσα και τώρα κάθομαι πλάι με την μητέρα μου και παρακολουθώ τα δικά μου παιδιά να παίζουν στη ακρογιαλιά...
Η ταβέρνα αυτή είναι ίδια και απαράλλαχτη μέσα στα χρόνια. Και ο δρόμος που οδηγεί σ΄αυτήν επίσης όπως ήταν. Εχει αλλάξει το τοπίο πριν στρίψεις για την παραλία βέβαια, λόγω Ολυμπιάδας. Χάλασαν τον τελευταίο υδροβιότοπο για τις λίγες μέρες των αγώνων.
Βραχυπρόθεσμοι οι άνθρωποι και τα έργα τους, σκέφτηκα, και ήπια το δεύτερο ουζάκι.

Ηρθαν οι φίλοι και έκατσαν και οι σκέψεις έφυγαν για λίγο μακριά...

Πολυκατάστημα έγινε και η παραλία... οι μικροέμποροι συνήθως από την Αφρική άρχισαν να παρελαύνουν... Καπέλα, μαγιώ, αναπτήρες, βραχιόλια, φουστάνια και τόσα άλλα... Ενας δέχτηκε και τον έβγαλα φωτογραφία. Με ευχαρίστησε κιόλας.

Ηπια κι άλλο ένα. Στην υγειά σου αυτή τη φορά. Που δεν μπορείς να είσαι εδω.

Αυτή η δύναμη του ποτού. Πάντα έβλεπα πιο αισιόδοξα μετά από 2-3 ποτηράκια... Δεν ήθελα να φύγω. Ούτε τα παιδιά. Και μείναμε να δούμε το φεγγάρι. Πανσέληνος σήμερα! Το φεγγάρι άρχισε να φαίνεται στην αρχή ολοκόκκινο, σαν φωτιά... Κι ύστερα ανεβαίνοντας λευκό.

Αντι για μουσική υπήρχαν ήχοι πουλιών, θροίσματα πεύκων και η φωνή της θάλασσας να μου θυμίζει πως ήταν κάποτε η ζωή μας...

Αν διάλεγα ένα τραγούδι θα ήταν των Pink Floyd το I Wish You Were Here...






και μετά νυχτερινό μπάνιο ακολουθώντας το φως του φεγγαριού ευχαριστώντας τον Θεό που αξιώθηκα να δω όσα έχω δει.... που έζησα, όλα όσα έχω ζήσει... και παρακαλώντας τις αναμνήσεις να μην φύγουν ποτέ...

Ευτυχία

Καμιά φορά, όταν οι ώρες σου είναι άδειες και όταν η μοναξιά σε πλακώνει, ανοίγεις το παράθυρο.

Σε κάποια μεριά που να μην έχει θλίψη, καυσαέριο, φωνές και κόσμο.

Βυθίζεσαι και χάνεσαι στο χρώμα του ουρανού, εκεί κάτω, εκεί που ο ήλιος παίζει με την θάλασσα, εκεί που το γλυκό φως του δειλινού στον ατέλειωτο ορίζοντα σε κάνει ευτυχισμένο.

Εκεί που το κύμα σκάει ήρεμα στην ακροθαλασσιά. Τα μάτια μου δακρύζουν, δεν ξέρω γιατί.
Αυτή τη στιγμή νιώθω ευτυχισμένη. Έτσι απλά!

Μια κιθάρα, ένας ήλιος ξεχασμένος στη δύση του, μια θάλασσα, δυό - τρία βότσαλα, μια φωτιά, λίγη μοναξιά και.... Θεέ μου αυτό λέγεται Ευτυχία;

Εφηβεία ! ! !

Γύρω στα 14, πατάς το κατώφλι που σε φέρνει σ΄ένα κόσμο μαγικό. Πραγματικά μαγικό κι ας έχεις τόσους και τόσους γύρω σου που προσπαθούν να σε προσγειώσουν. Με αρχές και θεωρήματα. Με κανόνες και αξιώματα.

Εφηβεία! Η δική σου ηλικία!

Τώρα που ψάχνεσαι, φτιάχνεσαι, αρνείσαι, παθιάζεσαι, οραματίζεσαι! Τώρα που χτίζεις τον κόσμο σου.

Μεγάλωσες ένα χρόνο. Μπήκες στα 15! Ξέρεις τι θέλεις; Αν πεις ναι, είσαι η εξαίρεση. Οι περισσότεροι συνομίληκοί σου ακόμα ψάχνουν. Στόχους, όνειρα, ελπίδες...

Αλλοτε περιπλανιέσαι σε δρόμους μοναχικούς κι άλλοτε παρέα με τους "κολλητούς" σου. Ναι, το ξέρεις! Περνάς το στάδιο των μεγάλων αντιφάσεων. Τη μια στιγμή πετάς από ευτυχία, την άλλη βυθίζεσαι στη θλίψη. Την μια νιώθεις δυναμίτης και θέλεις να κάψεις τον κόσμο και την άλλη αποκοιμιέσαι στον καναπέ αγκαλιά με το αρκουδάκι.

Τώρα αρχίζεις την αντίστροφη μέτρηση για την επανάστασή σου, σε λίγο θα γυρνάς πάλι πίσω, στην σιωπή, ψάχνοντας για ένα ακόμα "γιατί".

Πέρασε άλλος ένας χρόνος. Κλείνεις τα 16. Πότε πρόλαβες να γευτείς τόσες εμπειρίες; Πως κατάφερες να μηδενίσεις τον καιρό; Δυστυχώς γνώρισες το τσιγάρο. Δοκίμασες ήδη το πρώτο σου φιλί. Μπορεί και το πρώτο ερωτικό χάδι. Ίσως και άλλα πιο πολλά. Αν όχι, περίμενε λίγο.

Έφτασες τα 17. Είσαι ακόμα έφηβος. Μα τώρα.... με πιο πολλές εμπειρίες καλές και κακές. Ξέρεις καλά πόσο κοστίζει μια αποτυχία, έμαθες πόσο κόπο και πείσμα θέλει μια επιτυχία.

Με πιο ώριμα συναισθήματα. Έχεις αφήσει πίσω πολλές καταιγίδες, τώρα πια δεν είσαι παιδί. Ερωτεύεσαι, κατακτάς, υπολογίζεις, κριτικάρεις, αποφασίζεις... με πιο τολμηρές εκφράσεις.

Τώρα πια λές ανοιχτά την γνώμη σου και θέλεις να σ΄ακούν. Και ίσως το παρακάνεις.

Γίνεσαι πανκ, φρικιό, ροκάς, βίαιος. Το σκας από το σπίτι, τρέχεις στις συναυλίες, αράζεις με τις ώρες στην καφετέρια και ακολουθείς πιστά στυλ. Δανεικό σίγουρα. Όμως μ΄αυτό πας να ξεχωρίσεις. Πας να αποδείξεις το δικό σου Εγώ...

Αυλαία στα 18. Η εφηβεία σου κλείνει. Η τρυφερή, η σκληρή, η δύσκολη, η επικίνδυνη, η αντιφατική - ή όπως αλλιώς σου την είπαν- ηλικία έκανε τον κύκλο της! Τελείωσε το πέρασμά της. Σαν την... γρίπη!

Και σου άφησε χιλιάδες αντισώματα. Τις μνήμες. Χιλιάδες μνήμες που θα σ΄ακολουθούν σ΄όλη σου την ζωή. Καλές και κακές. Τώρα έχεις θέση, άποψη για όλα: την πολιτική, την ζωή.

Ναι κορίτσι μου! Πάλι θα ερωτευτείς! Όμως πάντα θα φέρνεις μέσα σου το αρχέτυπο του πρώτου έρωτά σου.

Ναι αγόρι μου! θα σκίσεις από δω και πέρα! Όμως πάντα θα θυμάσαι εκείνο το μουτράκι, που σε πλήγωσε τόσο άδικα, όταν για πρώτη φορά πήγες να δείξεις άντρας.

Εφηβεία ! ! !

Η μαγεία από τα 14 ως τα 18. Η γέφυρα από την παιδική στην μεγάλη ώριμη ηλικία.

Τότε που συνειδητοποιείς ότι όλα τα πράγματα στη ζωή μας, έχουν μια πρώτη φορά.........

Νυστάζεις;

...Οι νύχτες που ξημερώνουμε κουβεντιάζοντας, δεν ανήκουν σε μας. Στην ουσία υπάρχουν ανεξάρτητα απ΄τη θέλησή μας - θέμα δικό μας είναι το αν θα επιλέξουμε τη διαδρομή του ύπνου, ή τον άλλο "δρόμο".

Οι νύχτες υπάρχουν, έστω και ερήμην μας, κάθε λευκή νύχτα μ΄ένα δικό της έγχρωμο κίνητρο.

-"Νυστάζεις;"

Περισσότερο απ΄όλα τα ταξίδια μου, τα πιο μακρινά και τα πιο απροσδόκητα, έγιναν παρέα με σένα, σε τροχιές απότομες κι ακτινωτές, γύρω από τους τέσσερις τοίχους κάποιου δωματίου. Ο φωτισμός χαμηλός, οι φωνές λίγο βραχνές, η μουσική (κάποτε βουβή αλλά) πάντα παρούσα, σ΄ένα ρυθμό εσωτερικό, ερωτηματικό, επίμονο.

"Μη Νυστάξεις!" Ακούγεται σαν διαταγή, σαν παράκληση ή σαν ήχος αγάπης, εξαρτάται από το τι έχει προηγηθεί στο κοντινό μας σώμα ή στο μακρινό παρελθόν μας.

Στις σκιές των τοίχων, στις μυρωδιές απ΄το πάρκο, στα χρώματα που αλλάζουν, στο θόρυβο της καινούργιας δόσης του καφέ που "βγαίνει" σε ήχους από γέλια και σε αναμνήσεις από παλιά δάκρυα, η νύχτα κυλάει με μια ταχύτητα που κανένας ύπνος δεν έφτασε ποτέ την ορμή της.

Το Ταξίδι είναι μακρύ, μερικές φορές ακροβατεί πάνω από κενά επικίνδυνα, περνώντας πάνω από λόγια που δεν πρέπει να ειπωθούν, μέσα από εικόνες που το σχήμα τους ακόμα μας πονάει.

"Μη νυστάξεις!" και εννοείς "Μη φοβηθείς". Κι αλήθεια, σε κάτι τέτοιες στιγμές, το μόνο που έχω να φοβηθώ είναι το φως της μέρας που φτάνει κι αλλάζει νοήματα και μορφές.

Η μέρα παλιώνει τις ομολογίες μας, τις κάνει μακρινές γνωστές μας, σαν φράσεις λιγάκι ρομαντικές, που διαβάσαμε κάποτε, πολύ παλιά, στις σελίδες ενός περιοδικού.

"Μη νυστάξεις!" θα το ρισκάρω. Αύριο ξημερώνει μια καινούργια ημέρα...

2 Ιουνίου 1987