Νυστάζεις;

...Οι νύχτες που ξημερώνουμε κουβεντιάζοντας, δεν ανήκουν σε μας. Στην ουσία υπάρχουν ανεξάρτητα απ΄τη θέλησή μας - θέμα δικό μας είναι το αν θα επιλέξουμε τη διαδρομή του ύπνου, ή τον άλλο "δρόμο".

Οι νύχτες υπάρχουν, έστω και ερήμην μας, κάθε λευκή νύχτα μ΄ένα δικό της έγχρωμο κίνητρο.

-"Νυστάζεις;"

Περισσότερο απ΄όλα τα ταξίδια μου, τα πιο μακρινά και τα πιο απροσδόκητα, έγιναν παρέα με σένα, σε τροχιές απότομες κι ακτινωτές, γύρω από τους τέσσερις τοίχους κάποιου δωματίου. Ο φωτισμός χαμηλός, οι φωνές λίγο βραχνές, η μουσική (κάποτε βουβή αλλά) πάντα παρούσα, σ΄ένα ρυθμό εσωτερικό, ερωτηματικό, επίμονο.

"Μη Νυστάξεις!" Ακούγεται σαν διαταγή, σαν παράκληση ή σαν ήχος αγάπης, εξαρτάται από το τι έχει προηγηθεί στο κοντινό μας σώμα ή στο μακρινό παρελθόν μας.

Στις σκιές των τοίχων, στις μυρωδιές απ΄το πάρκο, στα χρώματα που αλλάζουν, στο θόρυβο της καινούργιας δόσης του καφέ που "βγαίνει" σε ήχους από γέλια και σε αναμνήσεις από παλιά δάκρυα, η νύχτα κυλάει με μια ταχύτητα που κανένας ύπνος δεν έφτασε ποτέ την ορμή της.

Το Ταξίδι είναι μακρύ, μερικές φορές ακροβατεί πάνω από κενά επικίνδυνα, περνώντας πάνω από λόγια που δεν πρέπει να ειπωθούν, μέσα από εικόνες που το σχήμα τους ακόμα μας πονάει.

"Μη νυστάξεις!" και εννοείς "Μη φοβηθείς". Κι αλήθεια, σε κάτι τέτοιες στιγμές, το μόνο που έχω να φοβηθώ είναι το φως της μέρας που φτάνει κι αλλάζει νοήματα και μορφές.

Η μέρα παλιώνει τις ομολογίες μας, τις κάνει μακρινές γνωστές μας, σαν φράσεις λιγάκι ρομαντικές, που διαβάσαμε κάποτε, πολύ παλιά, στις σελίδες ενός περιοδικού.

"Μη νυστάξεις!" θα το ρισκάρω. Αύριο ξημερώνει μια καινούργια ημέρα...

2 Ιουνίου 1987