Επανένωση της Τάξης μας με Απολυτήριο το 1983

Τα re-union δεν τα καταλάβαινα... έλεγα πως για να χαθείς αποτελεί επιλογή, οπότε τι νόημα έχει... Μέχρι που λόγω φ/β αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλον και πάλι... 

Σαν να σου δίνει η ζωή μια δεύτερη ευκαιρία, να γνωρίσεις ανθρώπους που ήξερες ξανά, πολλά χρόνια αργότερα, σαν να ξανασυστήνεσαι απ την αρχή, γνωρίζοντας πως έχεις μοιραστεί αρκετά μαζί τους στο παρελθόν... 

Συναντηθήκαμε εκείνη την πρώτη φορά πριν κάτι χρόνια 4-5 άτομα... Λίγα χρόνια αργότερα λίγοι περισσότεροι μιλάμε για το 2014... κάποιοι κοιταζόμασταν αμήχανοι. Είχαμε μοιραστεί 6 χρόνια ζωής αλλά οι μορφές άλλαξαν... Μισό αιώνα ζωής ο καθένας... 

Πριν λίγο καιρό ήρθε ένα ηλεκτρονικό ταχυδρομείο να με ενημερώσει ότι θα γινόταν επανένωση και πως αυτή τη φορά ο Κώστας κι η Ευβούλη έχουν έρθει σε επαφή με κάποιους καθηγητές. Κοντοστάθηκα... ήθελα να πάω; πως θα ήταν; ποιοί θα ήταν; Είχα λίγο καιρό να το σκεφτώ...

Η ημερομηνία ορίστηκε και δεν θα μπορούσα να την ξεχάσω αφού ήταν η ίδια ημερομηνία με τα γενέθλια του γιού μου. Για φέτος επίσης την ίδια ημερομηνία και  η γιορτή της μητέρας. Λίγες μέρες αργότερα ορίστηκε και ο τόπος συνάντησης. Πρωτεργάτες της συνάντησης η Ευβούλη κι ο Κώστας. Είναι περίεργο μα λόγω φ/β είχα κάνει "φίλο" τον πατέρα του Κώστα πριν την πρώτη επανένωσή μας. Τώρα πια έχει φύγει για το ταξίδι δίχως γυρισμό μα ήταν σαν να γνώριζα λίγο καλύτερα τον Κώστα. Είχε όμορφη γραφή ο καπετάνιος και χάρηκα που τον γνώρισα έστω και διαδικτυακά. 

Με ανυπομονησία και με ενθουσιασμό για ακόμα μια φορά πήγα στον τόπο συνάντησης. Η Ευβούλη περίμενε στην είσοδο. Είχαν ήδη φτάσει η Εφη, ο Δημήτρης, ο Νώντας, ο Κώστας, η Νένα, η Βάσω, η Τασούλα... αγκαλιές και φιλιά... τον Νώντα δεν τον γνώρισα. Τα κορίτσια ίδια... σαν να μην πέρασε - σχεδόν - μια μέρα... Το ίδιο κι ο Δημήτρης... Αφησα ελεύθερη την σκέψη μου να τρέξει πίσω στον χρόνο, 34 ολόκληρα χρόνια πίσω... να θυμηθεί ποιός καθόταν με ποιόν, ποιός ήταν με ποιόν. Ο Νώντας είχε ερωτευτεί την Ελένη κι ήταν ζευγάρι. Η αγάπη τους έδωσε δυό παιδιά αλλά κάπου στα 27 τους χρόνια χώρισαν... Κάπου ανάμεσα στις σκέψεις ήρθε ο κύριος Γιάννης. Ο καθηγητής μας στη φυσική.  Ηταν συνδεδεμένος με τόσα πολλά... Συνοδός μας στην πενταήμερη. Σε πέντε μέρες είχα κοιμηθεί συνολικά το πολύ 4 ώρες... και να ήθελα η μνήμη δεν κρατιόταν... Σαν παιδί που έφυγε απ το χέρι της μάνας του έτρεχε κοιτώντας που και που πίσω,  γελώντας... Κάνει καλό το γέλιο...

Θυμόταν την Ευβούλη που καθόταν στο πρώτο θρανίο, την Τασούλα που ήταν πάντα ήρεμη σαν λιμνοθάλασσα. Η Εφη του θύμισε πως ήμουν η φασαρία της τάξης και καθόμουν στο τελευταίο θρανίο. Πως ήμουν η πρώτη μαζί με την Τόνια και την Μαρία που είχαμε τολμήσει να καπνίσουμε στο σχολείο. Ναι, τότε κάπνιζα και τίποτα δεν έδειχνε ότι θα γινόμουν φανατική αντικαπνίστρια. 

Λίγο αργότερα ήρθε κι ο κύριος Ιορδάνης. Το λέω εύκολα τώρα, γιατί εκείνα τα χρόνια τους ξέραμε με το επίθετό τους. Οταν του ζήτησα το e mail του για να μπορέσει να πάρει τις φωτογραφίες κοντοστάθηκα γιατί συνειδητοποίησα ότι δεν θυμόμουν το όνομά του. Τον ρώτησα... "Ιορδάνης" μου αποκρίθηκε και ήταν αλήθεια σαν να το άκουγα πρώτη φορά... 

Θυμηθήκαμε τόσα πολλά... Κι ύστερα το παρόν... Τα νέα απ το σήμερα... ευτυχώς δεν ακούστηκαν απώλειες ανάμεσα στους συμμαθητές και συμμαθήτριες. Το σχολείο έκλεισε το 2010. Πέρασε γρήγορα η ώρα. Ανταλλάξαμε κάποια e mail, πρόσθεσα κάποιους φίλους ακόμα στο φ/β. Δώσαμε υπόσχεση να βρεθούμε ξανά... Αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε, συγκινηθήκαμε... Μοναδική εμπειρία για μια ακόμη φορά... 

Σαν ένα γρήγορο ταξίδι στο χρόνο... κι άλλωστε τι άλλο είναι η ζωή; 

Αrrivederci ! ! !

H Βενετία, σε ένα απ΄τα πολλά της κανάλια! Φτάσαμε βράδυ κι αυτή είναι απ΄τις πρώτες φωτογραφίες της πρώτης μας μέρας. Απ΄τις πόλεις που σε μαγεύουν στο πρώτο κοίταγμα...

Η πλατεία του Αγίου Μάρκου που έχει πολύ Ελλάδα πάνω της. Τα λιοντάρια που κλάπηκαν απ΄τον Πειραιά, τα τέσσερα χρυσά άλογα που πήραν απ΄την Κωνσταντινούπολη... Υποτίθεται ότι πήγαμε σε χαμηλή τουριστική εποχή, αλλά ο κόσμος γέμιζε άνετα την πλατεία. Η Βενετία έχει 12.000.000 επισκέπτες τον χρόνο! Μαντέψτε που δεν πάνε πια... Εδω φαίνεται το παλάτι των Δόγηδων που μέσα ήταν ακόμα πιο όμορφο.

Η ελληνική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, δίπλα στην βυζαντινή σχολή με το καμπαναριό της, που μας φάνηκε να έχει μια κλήση. Η πλευρά που έχω πάρει την φωτογραφία είναι αυτή που βλέπει στο κανάλι.
Παρακολουθήσαμε όλη την λειτουργία, ίσως για πρώτη φορά, με τον παπά να μας ρίχνει μύρο αφού πρώτα μύρανε τον επιτάφιο και ύστερα χαμογελαστά να μας εύχεται "Καλή Ανάσταση". Ισως όταν είσαι μακριά να σε αγγίζουν πιο γλυκά κάποια πράγματα. Μετά την περιφορά μες τα σοκάκια της Βενετίας, με τους τουρίστες να κοιτάζουν με απορία, επιστροφή στην εκκλησία και ο ίδιος παπάς μας έδωσε λουλούδια απ΄τον επιτάφιο.

Στην πλατεία του Αγίου Μάρκου οι καφετέριες/restaurant έχουν ορχήστρες, η συγκεκριμένη που κάτσαμε κιόλας έπαιξε μέχρι Μίκη Θεοδωράκη. Πληρώνεις κάτι παραπάνω αλλά αξίζει.

Απο βιτρίνα της Βενετίας, τι άλλο, μάσκα και η παραδοσιακή Βενετσιάτικη παλιά φορεσιά. Δεν χορταίναμε να χαζεύουμε τα πάμπολα μαγαζάκια μες τα στενά σοκάκια της.

Η γέφυρα Ριάλτο. Η πιο διάσημη γέφυρα που βρίσκεται πάνω από το μεγάλο κανάλι.

Οι αγαπημένες γόνδολες. Δεν χόρταινα να τις φωτογραφίζω.

Το μεγάλο κανάλι. Πανέμορφο. Εδω γίνεται η μεγάλη παρέλαση του γάμου της Βενετίας με την θάλασσα. Πιο μεγάλη γιορτή και απ΄το καρναβάλι, που λαμβάνει χώρα κάθε Σεπτέμβριο.

Ο γονδολιέρης, ξεναγός, τραγουδιστής που μας πήγε μισάωρη βόλτα. Μας έδειξε το σπίτι του Μάρκο Πόλο, την πιο παλιά εκκλησία της Βενετίας, το πιο παλιό κτίριο της και το σπίτι του Καζανόβα με το σχόλιο: "Ο μεγαλύτερος εραστής, αλλά όχι κι ο τελευταίος..."

Περνώντας την γέφυρα των αναστεναγμών. Η τελευταία φορά που οι βαρυποινίτες έβλεπαν το φως του ήλιου, στο παλάτι των Δόγηδων...

Κι ύστερα ένα άλλο μικρό νησί. Το Murano με τους πολλούς φούρνους και τα διάσημα γυαλικά του. Ωρες να έχεις να χαζεύεις και ευρώπουλα να αγοράζεις.... Στην πόλη διάσπαρτα γυάλινα αγάλματα...

Ενας κατασκευαστής σε ώρα δουλειάς. Μας δείχνει πως φτιάχνονται τα μοναδικά murano.

Μετά από δυό μέρες αφήσαμε την Βενετία. Περάσαμε από Βερόνα με την διάσημη αρένα, το σπίτι της Ιουλιέτας, ξέρετε του Ρωμαίου (το είδαμε νύχτα) κι ύστερα λίμνη Garda η μεγαλύτερη της Ιταλίας και ένα πάρκο πόλος έλξης τουριστών και αγαπημένος προορισμός των παιδιών.

Ομορφοι κήποι, νερά τρεχούμενα, καθαριότητα παντού, εστιατόρια, ευγένεια, όμορφα roller coaster για τους τολμηρούς. Εμείς μετά το πάρκο των Buschgardens της Αμερικής μάλλον δεν μπορούμε να τρομάξουμε με κανένα roller coaster πια.

Σόου με Ιταλούς Cowboys...

Ενα τεράστιο δεντρόσπιτο του ήρωα του πάρκου Prezzemolo.

Ως και τον Ταρζάν συναντήσαμε... Εμείς βολτίτσα σε βαρκούλα...

Μείναμε δυό μέρες στην Γκάρντα και στο υπέροχο τεσσάρων αστέρων ξενοδοχείο. Κι ύστερα η τελευταία μέρα. Η μέρα της επιστροφής. Οχι όμως πριν επισκεφτούμε το χωριό της Ferrari: το Maranello.

Το τελευταίο μοντέλο της Ferrari που είναι τετραθέσιο. Σε προκαλούσε να την χαϊδέψεις. Λαμπερή και μαύρη!

Κι έξω νοίκιαζαν για 20 λεπτά βόλτα μια Ferrari 430. Αδραξε την ευκαιρία ο αδερφός μου και την πήγε βόλτα στην autostrada....

Το ταξίδι λίγο έλειψε να είχε άσχημο τέλος, αφού παραλίγο, να χάσουμε το αεροπλάνο. Οι Ferrari φταίνε!

Μπήκαμε κυριολεκτικά τελευταίοι... Ευτυχώς που ο πιλότος ήταν φίλος! Μας τιμώρησε βάζοντάς μας στο cockpit του αεροπλάνου ενός 737 Boing. Απίστευτη εμπειρία, μοναδικό δώρο για να κλείσει το ταξίδι μας. Απογείωση, επεξήγηση όσων κουμπιών βλέπαμε μπροστά μας, κι ήταν πολλά, σούρουπο, χορός των αστεριών που τόσα πολλά είχα χρόνια πολλά να δω, μια καταιγίδα κοντά στην Κέρκυρα που εμείς περάσαμε κοντά κι έτσι είδαμε τις αστραπές όπως ποτέ πριν, φιλική κουβέντα, αμηχανία και τέλος προσγείωση...

Χρόνια Πολλά σε όλους!

Στα καλύτερα που είναι μπροστά μας!!

Μια ημέρα στο Μαϊάμι

Παλεύω να χωρέσω 1000 λέξεις σε λίγες φωτογραφίες:

Πριν συνεχίσω άλλες τρείς φωτογραφίες απ΄το Key West:

Διαμαρτυρία κατά της συμμετοχής του αμερικάνικου στρατού στο Ιρακ. "Των πλουσίων ο πόλεμος, των φτωχών το αίμα". Πάντα έτσι δεν ήταν; πάντα έτσι, δυστυχώς, θα είναι.

Η γλαρένια που ποζάρισε πριν το ηλιοβασίλεμα. Θα χαμογελώ καιρό στην σκέψη των ζώων και των πουλιών που ζουν αρμονικά με τον άνθρωπο. Από την μια οι ουρανοξύστες και από την άλλη τα καταπράσινα πάρκα γεμάτα ζώα και πουλιά που κανείς δεν τα πειράζει.

Χορός χρωμάτων. Το γαλανό του δικού μας ουρανού, όμως, δεν μπορείς να το δείς εκεί.

Κι έτσι μετά από αρκετές όμορφες πρωινές ώρες οδήγησης, αφού προσπεράσαμε και το εθνικό πάρκο Everglades, ένα απ τα μεγαλύτερα πάρκα στον κόσμο, αν όχι το μεγαλύτερο, φτάσαμε στο Μαϊάμι. Η φωτογραφία είναι από το κέντρο της πόλης. Και είναι από τις αγαπημένες μου.

Στην Αθήνα κλείσαμε τον Ιλισσό και κάνουμε ότι μπορούμε για να κλείσουμε και τον Κηφισό. Εκεί έχουν άλλη αντίληψη για την φύση. Την σέβονται και την εκτιμούν λιγάααακι παραπάνω. Και συμβιώνουν μια χαρά μαζί της. Στις περισσότερες πόλεις η ανακύκλωση είναι της τάξης του 70%.

Αποφασίσαμε να κάνουμε την κρουαζιέρα στα Fisher Islands ή πιο απλά στα νησιά που εκτός από ένα ενώνονται μεταξύ τους, αλλά όχι με την στεριά και φιλοξενούν πολλούς απ΄τους star κι όποιον άλλο εκλεκτό του χρήματος έχει την τρέλα να δώσει τα εκατομμύριά του για να γειτονεύσει με τον Σιλβέστερ Σταλόνε, Την Τίνα Τέρνερ, την Λιζ Τέιλορ, τον Χούλιο Ιγγλέσιας, την Γκλόρια Εστεφαν και πολλούς πολλούς ακόμα. Πάντως δεν πείστηκα πως αγαπούν τα σπίτια τους. Και δεν ξέρω πόσο όμορφο είναι να θέλεις να κάτσεις στην πισίνα σου και να έχεις όλα αυτά τα καραβάκια που κάνουν τις κρουαζιέρες να σε δείχνουν με το δάκτυλο. Τς, καλά μου είχε πει ο οικογενειακός φίλος κάποτε: Του πλουσίου τα λεφτά κουράζουν του φτωχού το στόμα.

Στην ξενάγηση η κοπέλα μας ρώτησε αν ξέρουμε τον κύριο .... και είπε ένα όνομα που σιγά μην συγκράτησα. Φυσικά κανείς δεν τον ήξερε και τότε μας είπε πως τον ξέρουμε σαν Κύριο Βιάγκρα. Αυτός ο κύριος λοιπόν έχει το μεγαλύτερο σε έκταση σπίτι. Και να ένα μέρος του:

...άλλοι πάλι έχουν την... αξίωση να έχουν σκάφη τόσο μεγάλα σε μήκος, όσο και η "φάτσα" του σπιτιού τους προς την θάλασσα. Να το αποτέλεσμα της καταραμένης φτώχιας χαχαχα.

Μετά την κρουαζιέρα κάναμε μια βόλτα στα μαγαζιά κι ύστερα σταματήσαμε για φαγητό σε ένα τεράστιο χώρο που είχε ότι φαγητό ήθελες. Ακόμα και πίτα με γύρο. Κάτσαμε και φάγαμε κι εκεί μας περίμενε η άλλη όψη του νομίσματος. Οταν η νύφη μου πήγε να αδειάσει τον δίσκο με τα αποφάγια την πλησίασε ένας μαύρος και την ρώτησε αν μπορούσε να την βοηθήσει. Εκείνη έγνεψε καταφατικά και τότε τον είδε να μαζεύει τα αποφάγια και να κάθεται σε ένα τραπέζι για να τα φάει. Στην συνέχεια φεύγοντας δώσαμε κι οι υπόλοιποι τα δικά μας πιάτα και μας ευχαρίστησε λες και του είχαμε προσφέρει ... γουρουνόπουλο.

Αυτή είναι η Αμερική. Με τα καλά της και τα στραβά της.

Το Miami έχει δωρεάν τρείς εναέριες γραμμές. Κάτι σαν το Μετρό το δικό μας μετά από αρκετά χρόνια. Αντί να είναι κάτω στη γη, είναι ψηλά ανάμεσα στους ουρανοξύστες. Δεν έχουν οδηγό. Με αυτόν τον τρόπο είδαμε όλη την πόλη από ψηλά. Κι ήταν ωραίες οι εικόνες που μαζέψαμε. Οι άνθρωποι όταν άκουγαν πως μιλούσαμε μια ξένη γι αυτούς γλώσσα μας ρωτούσαν από που είμαστε και έτσι συνήθως ξεκινούσε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα.

Πήραμε το αυτοκίνητο και πήγαμε στο ξενοδοχείο. Η παραλιακή του Μαϊάμι ήταν γεμάτη από ξενοδοχεία και restaurant. Το ξενοδοχείο που μείναμε για ένα βράδυ, ίσα για να κολυμπήσουμε στα ζεστά νερά του Ατλαντικού (η υψηλή θερμοκρασία των νερών οφείλεται στα ζεστά ρεύματα της Αφρικής και είναι ο λόγος της ύπαρξης τυφώνων) φαίνεται στην φωτογραφία. Μέναμε στον 13ο όροφο - που όμως για αυτούς που είναι προληπτικοί - ήταν γραμμένος σαν 14ος.

Από εκεί λοιπόν είχαμε καταπληκτική θέα προς την Θάλασσα και την ατέλειωτη, οργανωμένη παραλία, τόσο σε μήκος, όσο και σε πλάτος. Λεπτή, λευκή άμμος, καθαρή, χωρίς γόπες αποτσίγαρων, ομπρέλες και ξαπλώστρες δωρεάν για να απολαύσεις τον ωκεανό χωρίς καρχαρίες όπως πολλοί νομίζουν. Ναυαγοσώστες υπαρκτοί, έτοιμοι να βοηθήσουν. Οι φοίνικες και το γκαζόν λίγο πιο πίσω με τον πεζόδρομο ανάμεσα στην παραλία και τα ξενοδοχεία ιδανικός για βόλτα, ποδήλατο, πατίνια...

΄Οταν μιλάμε για αρχιτεκτονική τεχνοτροπίας art deco εννοούμε τα μεγάλα κτίρια της παραλίας του Μαϊάμι σε φωτεινούς χρωματισμούς. Παρόλο που το όνομα το οφείλει στο Παρίσι, παρόλο που φαίνεται να είναι μια μοντέρνα άποψη, η τεχνοτροπία art deco ξεκινάει την εποχή των τύμβων στην Αίγυπτο. Το 1910 η τεχνοτροπία αυτή ήρθε στο Μαϊάμι απ΄τους John Collins και Carl Fisher που θέλησαν να συγκεντρώσουν τουρισμό στην παραλία. Κατά μήκος της Ocean Drive λοιπόν υπάρχουν αυτά τα κτίρια. Φαντάστηκα την maya και τον κωνσταντίνο π στην παρέα μας.

Κι απ' το ηλιοβασίλεμα, στο ξημέρωμα. Το φως έπαιξε με τις ανοιχτές κουρτίνες κι ύστερα σαν να με πλησίασαν τα ξωτικά και να μου ψιθύρισαν μια καλημέρα που έκανε τα μάτια μου να ανοίξουν και να κοιτάξω έξω απ΄το παράθυρο την μαγεία των πρωινών χρωμάτων του ήλιου που τεντωνόταν νωχελικά πίσω απ΄τα σύννεφα. Η θάλασσα ήρεμη δέχτηκε τα χρώματα και έπαιξε με τις αντανακλάσεις, έψαξε για τον ήλιο μα δεν πίστεψε τις υποσχέσεις του.

Οι άνθρωποι ακόμα στην αγκαλιά του Μορφέα εκτός από κάποιους λίγους που είχαν ξεκινήσει την γυμναστική τους, μόνοι ή παρέα με τους τετράποδους φίλους παραδίπλα. Κοίταξα ψηλά στον ουρανό και χαιρέτισα όλους τους άγγελους μου. Ευχαρίστησα τον Θεό που με αξίωσε να είμαι εδώ τηρώντας την υπόσχεση που είχα δώσει 12 χρόνια πριν.

Πήγαμε την τελευταία βόλτα πριν φύγουμε για το Ορλάντο. Περπατήσαμε στον πεζόδρομο της Ocean Drive. Βρεθήκαμε έξω από το σπίτι του Βερσάντζε. Το Casa Casuarina χτίστηκε το 1930. Είναι το παλιότερο σπίτι στο Μαϊάμι. Ο Γιάννη Βερσάντζε το αγόρασε το 1992 έναντι 2,9 εκατομμυρίων δολλαρίων, μαζί με το διπλανό κτίριο. Κατεδάφισε το διπλανό ξενοδοχείο και έβαλε άλλα 6 εκατομύρια για να φτιάξει την παραλιακή του βίλα. Εδω άφησε την τελευταία του πνοή στις 15 Ιουλίου το 1997, στις 8:45 το πρωί, επιστρέφοντας από μια σύντομη βόλτα στο news Cafi, όπου αγόρασε περιοδικά. Φορούσε σόρτς, ένα σκούρο μπλουζάκι και σανδάλια και είχε στην τσέπη του είχε 1200 δολλάρια. Εβαλε το κλειδί στην εξώπορτα, ήταν έτοιμος να το γυρίσει όταν ο Andrew Cunanan τον πλησίασε. Τον πυροβόλησε δυό φορές. Η πρώτη σφαίρα τον βρήκε στην μέση του προσώπου του και η δεύτερη στον λαιμό. Ο Peter Loftin, ένας δισεκατομυριούχος που ασχολείται με τηλεπικοινωνίες αγόρασε το σπίτι το Σεπτέμβριο του 2000 για 19 εκατομμύρια δολλάρια και μένει εκεί κάπου κάπου.

Κλείσαμε ότι είδαμε στην καρδιά μας, και μπήκαμε στο αμάξι. Ακόμα δεν είχαμε φτάσει στον προορισμό μας που δεν ήταν άλλος από το Ορλάντο.

(συνεχίζεται)

Μονοήμερη Απόδραση Στην Θεσσαλονίκη

Εντάξει, το παραδέχομαι ήμουν κουρασμένη. Μα πως να αντισταθώ στην πρόκληση να διασχίσω ένα τόσο μεγάλο ελληνικό κομμάτι, να γεμίσω εικόνες φυσικές σε θαλασσί και πράσινο φόντο και να ξαναδώ το Πύργο τον Λευκό, να αγοράσω τα διάσημα τσουρέκια και τριγωνάκια πανοράματος και να υποστηρίξω τα παιδιά της ομάδας;



"Σοβαρά; Θα έρθετε;" Με ρώτησαν οι παίχτες. "Εμ έτσι θα σας αφήσουμε, χωρίς υποστήριξη;" τους απάντησα εγω. Αλλωστε είχα κι άλλον κρυφό λόγο, μυστικό που ήθελα να κάνω το γρήγορο αυτό ταξίδι.



Δυό αλλαξιές ρούχα στην τσάντα για τον καθένα, ξυπνητήρι στις 4:00 το πρωί, να προλάβουμε την κίνηση και τους τροχαίους - ποιός να ξέρει πότε έχουν όρεξη να γεμίσουν τον κουμπαρά τους - και ύπνο με όνειρα για την επόμενη μέρα.

Ξεκινήσαμε αφού ρούφηξα 3 τζούρες (έκφραση που μου έχει μείνει κι ας πάνε πια κοντά 10 χρόνια μακριά από το τσιγάρο) αέρα πρωινό...

Μακρύς ο δρόμος αλλά ο προορισμός είχε μια έκπληξη. Πόσο εύκολο είναι να θυμηθούμε την αν-υπομονησία την παιδική...

Το αυτοκίνητό μας έτρωγε τα χιλιόμετρα με σχετική άνεση δεν είναι και λίγα τα άλογα του κάτω από το καπώ - αλλά πάντως καμμιά σχέση με τα άλογα, τα καθαρόαιμα της σνομπ, της Φεράρι, ντε.

Σε λίγη ώρα έκανε νυσταγμένη ακόμα την εμφάνισή της η μέρα. Να έφερα και αποδείξεις:

Μας γέμισε χρώματα πρωινά απ΄την παλέτα της η μέρα. Σκέφτηκα πόσο τυχερή είναι η maya που μπορεί να τα κάνει πίνακα και να κρατήσει τη στιγμή. Εγω πήρα την φωτογραφική μηχανή και ευχήθηκα τα 8 της megapixel να ανταποκριθούν και να αποτυπώσουν την ομορφιά που είχα μπροστά μου.


Η θερμοκρασία χαμηλή. Κάπου στα Τέμπη είδαμε και -2. Και ο λεβέντης Ολυμπος με τα πρώτα χιόνια φορτωμένος. Τι ομορφιά κι αυτή:

Οσο ανέβαινα σκεφτόμουν τον Γιάννη, από κει ψηλά είναι και εκείνος. Τι έμπνευση θα του ερχόταν, σκέφτηκα, που θα την ανέβαζε μετά να ξεδιψάσει η ψυχούλα μας με τα λόγια του...

Επιβλητικό το κάστρο, αν θες κάνε τον αδιάφορο. Αποκλείεται να αντισταθεί το βλέμμα σου, θα το κοιτάξει.

Μετά λοιπόν απο 4.5 ώρες δρόμο, να είναι καλά η καινούργια σήραγγα στον Μαλιακό, φτάσαμε Θεσσαλονίκη που μόνο φτωχομάνα δεν είναι πια! Πανέμορφη, στολισμένη με τα Χριστουγεννιάτικά της και μες τον κόσμο που πηγαινοερχόταν. Το βράδυ του Σαββάτου την θαυμάσαμε φωτισμένη με το τεράστιο καραβάκι της να θυμίζει το ελληνικό έθιμο. Ενας γλάρος μας πήγαινε κόντρα απ΄το πλάι:

Πήγαμε αεροδρόμιο να πάρουμε τους αθλητές μας. Σε μια ώρα ξεκινάει το παιχνίδι. Τι καλά! Είδα τους παίχτες του Παναθηναϊκού που θα έπαιζαν ποδόσφαιρο με τον Ηρακλή. Τι τύχη! Να ήταν εδω ο γιόκας μας θα χαιρόταν πολύ.

Αρχισε το παιχνίδι και εγω γνωστοποίησα την παρουσία μου με sms στην έκπληξή μου. Και τι μεγαλύτερη έκπληξη. Ήρθε σε έναν αδιάφορο για εκείνην χώρο, μόνο για να με δει. Για να χορέψουν και οι 5 (πάντα μπερδεύομαι στο μέτρημα και τις βγάζω 6) αισθήσεις και πιο πολύ η καρδιά και η ψυχή μας. Ηξερα πως το πρώτο που ήθελα να κάνω και που θα έστελνα την αμηχανία - τουλάχιστον την δική μου - στη γωνιά της ήταν μια αγκαλιά και σιωπή. Ενα κομμάτι χρόνου της πιο ουσιαστικής επικοινωνίας, αυτής που τίποτα δεν λέει, μα τα λέει όλα!

Ελεύθερο το ποτάμι - ακους Talisker που αγαπάς τα ποτάμια; - να ξεχυθεί, τώρα που το φράγμα των χιλιομέτρων δεν μας κρατούσε πια σε απόσταση. Γέμισε ο τόπος λουλούδια και χρώματα. Το κόκκινο είναι το αγαπημένο μου χρώμα, που το ξερες και ζωγράφισες μ΄αυτό τα μάγουλά σου; Και κείνη η ματιά σου η καθαρή έκανε της καρδιάς μου την φωνή να πει: "είδες, δεν έκανα λάθος¨ στην λογική.

Πέρασαν γρήγορα οι ώρες. Μισή στο παιχνίδι, μισή δίπλα σου. Σε ένιωθα να θες να μου χαρίσεις τον κόσμο όλο. Τον κόσμο σου. Ηθελα να σου χαρίσω τον δικό μου. Να χαθούμε στον κοινό μας χρόνο παρέα να κοινωνήσουμε αυτό που τόσο καιρό κάνουμε μέσα από mail και από τις λέξεις στα blog. Μείναμε να κοιταζόμαστε. "Η σιωπή λέει τα πιο όμορφα λόγια" είπες.

Υστερα έφυγες. "Θα ειδωθούμε κι αύριο" είπες. Σε άφησα στον δικό σου χωρόχρονο ελεύθερη.

Πήγαμε για φαγητό σε έναν γνωστό, γνωστού, στα Λαδάδικα. Πίκρες, αναμνήσεις, σχέδια όλα εκεί σαν πάνω σε λαδόκολλα από φίλους - αντίπαλους στο παιχνίδι. Γέλια, φωτογραφίες που θα κρατήσουν την στιγμή στο άλμπουμ των αναμνήσεων. Κι ύστερα ξενοδοχείο, δεν μου κόλαγε ύπνος, έμεινα να συζητώ με 2 φίλους μέχρι τις 2 το πρωί.

Και το πρωί τα ημιτελικά. Οσοι τα κατάφερναν θα έπαιζαν με αντίπαλο μέχρι να μείνουν δυό. Ανταγωνισμός, πείσμα, παραίτηση, δυσκολία και τέλος χαρά για τον νικητή, όλα εκεί. Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους στις εκδηλώσεις τους. Πήραμε την δεύτερη θέση. Δεν έμεινες στον τελικό.

Διακριτικά έφυγες με την υπόσχεση πως την επόμενη φορά θα ξεκλέψουμε παραπάνω χρόνο, για μας... Πόσο λίγο είναι ένα Ευχαριστώ!!!

Ο δρόμος της επιστροφής μας περίμενε. Η μέρα σύντομα θα γινόταν νύχτα. Σαν να την είδα να μου κλείνει το μάτι. Υπάρχει φιλία. Υπάρχει αγάπη. Υπάρχουν ακόμα καθαρά βλέμματα. Υπάρχει ελπίδα. Θα ξανάρθω!!!

* οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες απο μένα, μέσα από το αυτοκίνητο σε κίνηση.

** Το τραγούδι λέγεται "Ονείρου Γη" το έχει συνθέσει και το τραγουδάει (πρώτη φορά στα
ελληνικά) ο Haig Yazidjian.

Σ΄Αγαπώ για όσο, για Πάντα!

...ξύπνησα με το φιλί της μικρής μας. "Σ΄αγαπάω, μανούλα" μου ψιθύρισε γλυκά στο αυτί. "Θα κάνεις λίγο πιο κει, να με κάνεις αγκαλίτσα;". Ηξερα πως άρχιζε μια όμορφη μέρα. Με τέτοια καλημέρα τίποτα δεν θα μου χαλάσει την διάθεση... Κοίταξα δίπλα μου, άδειο το κρεβάτι, είχες φύγει για δουλειά.

Είχαμε την επέτειο της γνωριμίας μας. Πέρασαν 14 χρόνια! Θυμάσαι πως γνωριστήκαμε; Πως έπλεξε τις τύχες μας η κοινή μας φίλη η Αλίκη; Αχ εκείνο το βράδυ...

Αφού περίσωσα ότι πρόλαβα απ τα κομμάτια μου, όταν ένα χρόνο πριν σμπαράλιασα απ΄το αδιέξοδο που ο έρωτας με είχε βάλει, πέφτοντας σε ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο, οικειοθελώς, αποφασίσα εκείνο το βράδυ, να βγω επιτέλους από το καβούκι μου.

Παράξενο είναι, μα εκείνο το βράδυ δεν είχα καμιά προσδοκία, τίποτα δεν περίμενα να συμβεί. Ήθελα μόνο να μεθύσω και να αποχαιρετίσω μ΄αυτόν τον τρόπο ότι είχε απομείνει από κεινον, που με πρόδωσε...

Μας σύστησε η Αλίκη και μου πρότεινε να έρθω να σας βρω λίγο αργότερα σε ένα μπαράκι παραθαλάσσιο στον Σχοινιά, την αγαπημένη μου παραλία. Φύγατε μαζί...

...και ήρθα. Μου μιλούσες αλλά εγω δεν ήμουν εκεί. Αλλού ταξίδευε ο λογισμός μου. Ηπια ένα, και δεύτερο και τρίτο... Σου είπα κάτι που σε πείραξε, "Θα είμαι μπροστά, πάω να χορέψω" μου είπες και έφυγες. Ηπια κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο... Η παρέα μου έφυγε κι αυτή, μα εγω δεν ήθελα να φύγω ακόμα. Μου άρεσε αυτό που ζούσα: Εγω, στην παραλία να αποχαιρετώ έναν έρωτα που πέρασε, αφήνοντας την στάχτη του στη θάλασσα κι ύστερα αντι για πικρό καφέ, να πίνω Bacardi με κόλα, πανηγυρίζοντας που έμεινα ζωντανή.

Ηταν η πρώτη φορά που δεν είχα δικό μου μέσο. Περίεργο παίξιμο της τύχης και αυτό αφού ποτέ πριν δεν είχε τύχει κάτι τέτοιο. Αυτόνομη απ΄τα 12 με δικό μου μηχανάκι.

"Μείνε" μου είπε η φίλη μας, "θα σε πάει σπίτι ο Νίκος". Και έμεινα...

Η τύχη ήταν με το μέρος μας. Η Αλίκη έκανε πως νύσταξε (δεν πήραμε τότε χαμπάρι, πως ήταν απλά πρόφαση για να μας αφήσει μόνους) και σου ζήτησε να την πας σπίτι. Μετά το αυτοκίνητο σου έμεινε από λάστιχο και δεν είχες ρεζέρβα, θυμάσαι; Πήγαμε με δανεικό αμάξι σπίτι μου και πήραμε το δικό μου. "Νυστάζεις;" σε ρώτησα. "Οχι" μου αποκρίθηκες, γιατί είχες και συ τους λόγους σου, παρόμοιους με τους δικούς μου κι ήθελες να μείνεις...

Ξεφορτώσαμε ο ένας στον άλλο τον πόνο της καρδιάς μας... Ηπιαμε κι άλλο και κουβεντιάσαμε πολύ εκείνο το πρώτο μας βράδυ και διαφωνήσαμε μα συμφώνησαν οι καρδιές μας που είχαν τόσα κοινά, που διψούσαν η μια να πιεί απ΄το ποτήρι της άλλης.

Σπίτι φτάσαμε τα ξημερώματα κι αυτό γιατί έπρεπε να πας στη δουλειά. Πήγες κατευθείαν. Χωρίς λεπτό ύπνου. Απ το παράθυρο του αυτοκινήτου μου έδωσες το τηλέφωνο της δουλειάς σου. "Πάρε με, μόλις ξυπνήσεις" μου είπες.Ξύπνησα. Δεν ήξερα αν έπρεπε να σε πάρω τηλέφωνο. "Ξεφόρτωσε, ξεφόρτωσα" σκέφτηκα, "είχαμε πιεί πολύ, αυτό ήταν. Τι να τον πάρω..." Ποτέ δεν μου άρεσε να δεσμεύω. Μόνο με τους όρους της απόλυτης ελευθερίας ήθελα τους ανθρώπους γύρω μου. Σχημάτισα 3-4 φορές το νούμερο του τηλεφώνου σου, μα το έκλεινα στον πρώτο χτύπο....

Τελικά σε πήρα, μα η φωνή μου είχε τόνο αδιάφορο, μιλούσε η λογική, την καρδιά την φίμωσε για λίγο. Το κατάλαβες, μα ήθελες να με δεις, είπες. Βγαίναμε συχνά... και κάποια μέρα δεν άντεξαν οι καρδιές μας... ενωθήκαμε. Ο χορός της αγάπης ξεκίνησε και εμείς σφιχταγκαλιασμένοι ακολουθήσαμε τον ρυθμό της. Κάθε μήνα και ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Και οι μήνες περνούσαν, τα τριαντάφυλλα πλήθαιναν. "Σ΄αγαπώ" μου είπες ένα βράδυ, κάπου στο 6 κόκκινο τριαντάφυλλο. Με αναστάτωσες. "Σώπα" σου είπα. "Μην το λές, είναι νωρίς ακόμα και δεν αντέχει άλλη προδοσία η καρδιά μου". Απόρρησες...

Πέρασε κι άλλος καιρός και οι μέρες μας κυλούσαν όμορφα μες το κόκκινο του έρωτα. Σε μάθαινα και σ΄αγαπούσα σιγά σιγά. Με ήξερες και μ΄αγαπούσες και συ. "Ολα τα ζευγάρια έχουν ένα τραγούδι" σου είπα ένα βράδυ στο μπαράκι που συνηθίσαμε να πηγαίνουμε όλο αυτόν τον καιρό "το δικό μας ποιό θα ΄ναι;" "Μας βρήκε εκείνο το βράδυ μόνο του: Θάλασσες,μέσα στα μάτια σου θάλασσες...." Τ΄αγάπησα τα γκριζοπράσινα μάτια σου, την πολύχρωμη καρδιά σου...

Κι ένα βράδυ, που κουρασμένη απ΄τον έρωτά μας, κουλουριάστηκα στην αγκαλιά σου, μου είπες: "Θα με παντρευτείς;" και εγω δεν το περίμενα, το φοβόμουν μόνο. Ο γάμος ήταν εκτός της πραγματικότητάς μου. "Καλά δεν είμαστε;" σου είπα. "Δεν μ΄αγαπάς!" μου είπες μελαγχολικά. "Και βέβαια σ΄αγαπώ, μα..." και σου αράδιασα όλα μου τα ελαττώματα. Μπας και σου είχε ξεφύγει κανένα και δεν ήξερες. Χαμογέλασες. "Μουρμουράω πολύ" σου είπα. "Δεν με νοιάζει. Σ΄αγαπώ" μου είπες. " Να ξέρεις ότι θα είσαι, ίσως, ο μόνος Ελληνας, που ενώ η γυναίκα του δεν θέλει να παντρευτεί, εκείνος επιμένει." "Γέλασες πάλι" "Δέχομαι" είπες. Αγκαλιαστήκαμε και αφεθήκαμε στο κουμάντο του έρωτα. Και παντρευτήκαμε...

"Μαμά, μαμά δεν ακούς;" με ταρακούνησε η κόρη μας. "Μαμά, δεν σ΄αγαπάω!!!" "Τι;" είπα εγώ "Μαμά, δεν σ΄αγαπάω, ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ!!!" μου είπε....

Και εγω νιώθω τύψεις που νιώθω τόση ΕΥΤΥΧΙΑ, που η ΑΓΑΠΗ με έχει πλημμυρίσει, που είστε Εδώ στην ζωή μου: Εσυ, ο Γιώργος και η Ανθή μας!!! Σας ΑΓΑΠΩ!!!

Πόσο άλλαξαν οι διακοπές

Υποσχέθηκα φωτογραφίες και νά ΄τες!

Αυτός είναι ο κήπος και κάποια από τα Μπάγκαλοους του ξενοδοχείου που μείναμε. Το περπάτημα από το δωμάτιο μέχρι την θάλασσα, έφτανε για να χωνέψουμε ότι είχαμε φάει...

Σκέφτομαι πόσο άλλαξαν οι διακοπές μας. Καλύτερα: πόσο αλλάξαμε εμείς και οι ανάγκες μας.

Αν κάποιος μου έλεγε πριν 10 χρόνια ότι θα διάλεγα και θα μου άρεσαν οι διακοπές τύπου All Inclusive μάλλον θα γελούσα. Κάτι ο κακός επαγγελματισμός των συμπατριωτών Ελλήνων (που έβλεπαν Ελληνα και δεν έδιναν σημασία..) κάτι οι ανάγκες που αλλάζουν (τα παιδιά τα θέλουν όλα) όμως μας έκαναν να τις επιλέγουμε τα τελευταία 5 χρόνια.

Θυμάμαι τις τελευταίες διακοπές τύπου "ενοικιαζόμενο δωμάτιο" στην Σαντορίνη. Ο Γιώργος μας ενός χρονού και 2 μηνών. Είχαμε κλείσει νωρίς και συστημένα ένα δωμάτιο με air condition και κουζίνα. Αμ δε! βρήκαμε ένα δωμάτιο με ... ανεμιστήρα και υποτυπώδη κουζίνα. Την κούνια του μωρού δίπλα στον σκουπιδοτενεκέ στημένη. Με φαντάζεστε ε; Σηκωμένη τρίχα και ... το πρώτο ματς με τον ιδιοκτήτη. Υστερα προς αναζήτηση άλλου δωματίου μα χωρίς αποτέλεσμα...

Οσο για φαγητό, άτυχοι και εκεί. Την δεύτερη μέρα και για τις 2 επόμενες με διάρροια και οι τρείς. Οσο για χρήματα; Το 1999 που αναφέρομαι για 2 βδομάδες 800.000 δρχ. Ορκιστήκαμε ότι τέτοιες διακοπές δεν θα ξανα-κάναμε. Η Σαντορίνη κατά τα άλλα απλά υπέροχη. Ισως ένα από τα πιο ξεχωριστά σημεία του πλανήτη...

Οι διακοπές all inclusive - ή οι διακοπές με το βραχιολάκι - λοιπόν μας συστήθηκαν όταν η Ανθή ήταν ενός χρόνου. Εκεί πρωτοπερπάτησε. Μάλιστα τότε είχαμε πάει διακοπές Πάσχα, αλλά ήταν τέτοιος ο ενθουσιασμός που τελικά τις κάναμε καλοκαιρινές διακοπές προσθέτοντας μια ακόμα εβδομάδα. Απο τότε είναι ο τύπος καλοκαιρινών διακοπές που προτιμούμε οικογενειακώς...

Το μεγάλο κάστρο της Ρόδου με την γαλανόλευκη να κυματίζει. Το έχω επισκεφτεί κάμποσες φορές μα δεν κουράζομαι να περπατώ στα βοτσαλένια του σοκάκια και να πλάθω ιστορίες χρόνων περασμένων... Φυσικά δεν κρατιέμαι από το να ψωνίσω -και το μεγάλο μου μωρό να παραπονιέται- στα υπέροχα μαγαζάκια του.... Ο Γιώργος διάλεξε έναν ιππότη για το δωμάτιο του κι η Ανθή ένα περιδέραιο με μια καρδιά κρυστάλλινη και το αρχικό της μέσα.

Γειά σου ιππότη, ανάμνηση άλλων εποχών!

Στην επόμενη ανάρτηση Πεταλούδες που όλο και λιγοστεύουν.