Αrrivederci ! ! !

H Βενετία, σε ένα απ΄τα πολλά της κανάλια! Φτάσαμε βράδυ κι αυτή είναι απ΄τις πρώτες φωτογραφίες της πρώτης μας μέρας. Απ΄τις πόλεις που σε μαγεύουν στο πρώτο κοίταγμα...

Η πλατεία του Αγίου Μάρκου που έχει πολύ Ελλάδα πάνω της. Τα λιοντάρια που κλάπηκαν απ΄τον Πειραιά, τα τέσσερα χρυσά άλογα που πήραν απ΄την Κωνσταντινούπολη... Υποτίθεται ότι πήγαμε σε χαμηλή τουριστική εποχή, αλλά ο κόσμος γέμιζε άνετα την πλατεία. Η Βενετία έχει 12.000.000 επισκέπτες τον χρόνο! Μαντέψτε που δεν πάνε πια... Εδω φαίνεται το παλάτι των Δόγηδων που μέσα ήταν ακόμα πιο όμορφο.

Η ελληνική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, δίπλα στην βυζαντινή σχολή με το καμπαναριό της, που μας φάνηκε να έχει μια κλήση. Η πλευρά που έχω πάρει την φωτογραφία είναι αυτή που βλέπει στο κανάλι.
Παρακολουθήσαμε όλη την λειτουργία, ίσως για πρώτη φορά, με τον παπά να μας ρίχνει μύρο αφού πρώτα μύρανε τον επιτάφιο και ύστερα χαμογελαστά να μας εύχεται "Καλή Ανάσταση". Ισως όταν είσαι μακριά να σε αγγίζουν πιο γλυκά κάποια πράγματα. Μετά την περιφορά μες τα σοκάκια της Βενετίας, με τους τουρίστες να κοιτάζουν με απορία, επιστροφή στην εκκλησία και ο ίδιος παπάς μας έδωσε λουλούδια απ΄τον επιτάφιο.

Στην πλατεία του Αγίου Μάρκου οι καφετέριες/restaurant έχουν ορχήστρες, η συγκεκριμένη που κάτσαμε κιόλας έπαιξε μέχρι Μίκη Θεοδωράκη. Πληρώνεις κάτι παραπάνω αλλά αξίζει.

Απο βιτρίνα της Βενετίας, τι άλλο, μάσκα και η παραδοσιακή Βενετσιάτικη παλιά φορεσιά. Δεν χορταίναμε να χαζεύουμε τα πάμπολα μαγαζάκια μες τα στενά σοκάκια της.

Η γέφυρα Ριάλτο. Η πιο διάσημη γέφυρα που βρίσκεται πάνω από το μεγάλο κανάλι.

Οι αγαπημένες γόνδολες. Δεν χόρταινα να τις φωτογραφίζω.

Το μεγάλο κανάλι. Πανέμορφο. Εδω γίνεται η μεγάλη παρέλαση του γάμου της Βενετίας με την θάλασσα. Πιο μεγάλη γιορτή και απ΄το καρναβάλι, που λαμβάνει χώρα κάθε Σεπτέμβριο.

Ο γονδολιέρης, ξεναγός, τραγουδιστής που μας πήγε μισάωρη βόλτα. Μας έδειξε το σπίτι του Μάρκο Πόλο, την πιο παλιά εκκλησία της Βενετίας, το πιο παλιό κτίριο της και το σπίτι του Καζανόβα με το σχόλιο: "Ο μεγαλύτερος εραστής, αλλά όχι κι ο τελευταίος..."

Περνώντας την γέφυρα των αναστεναγμών. Η τελευταία φορά που οι βαρυποινίτες έβλεπαν το φως του ήλιου, στο παλάτι των Δόγηδων...

Κι ύστερα ένα άλλο μικρό νησί. Το Murano με τους πολλούς φούρνους και τα διάσημα γυαλικά του. Ωρες να έχεις να χαζεύεις και ευρώπουλα να αγοράζεις.... Στην πόλη διάσπαρτα γυάλινα αγάλματα...

Ενας κατασκευαστής σε ώρα δουλειάς. Μας δείχνει πως φτιάχνονται τα μοναδικά murano.

Μετά από δυό μέρες αφήσαμε την Βενετία. Περάσαμε από Βερόνα με την διάσημη αρένα, το σπίτι της Ιουλιέτας, ξέρετε του Ρωμαίου (το είδαμε νύχτα) κι ύστερα λίμνη Garda η μεγαλύτερη της Ιταλίας και ένα πάρκο πόλος έλξης τουριστών και αγαπημένος προορισμός των παιδιών.

Ομορφοι κήποι, νερά τρεχούμενα, καθαριότητα παντού, εστιατόρια, ευγένεια, όμορφα roller coaster για τους τολμηρούς. Εμείς μετά το πάρκο των Buschgardens της Αμερικής μάλλον δεν μπορούμε να τρομάξουμε με κανένα roller coaster πια.

Σόου με Ιταλούς Cowboys...

Ενα τεράστιο δεντρόσπιτο του ήρωα του πάρκου Prezzemolo.

Ως και τον Ταρζάν συναντήσαμε... Εμείς βολτίτσα σε βαρκούλα...

Μείναμε δυό μέρες στην Γκάρντα και στο υπέροχο τεσσάρων αστέρων ξενοδοχείο. Κι ύστερα η τελευταία μέρα. Η μέρα της επιστροφής. Οχι όμως πριν επισκεφτούμε το χωριό της Ferrari: το Maranello.

Το τελευταίο μοντέλο της Ferrari που είναι τετραθέσιο. Σε προκαλούσε να την χαϊδέψεις. Λαμπερή και μαύρη!

Κι έξω νοίκιαζαν για 20 λεπτά βόλτα μια Ferrari 430. Αδραξε την ευκαιρία ο αδερφός μου και την πήγε βόλτα στην autostrada....

Το ταξίδι λίγο έλειψε να είχε άσχημο τέλος, αφού παραλίγο, να χάσουμε το αεροπλάνο. Οι Ferrari φταίνε!

Μπήκαμε κυριολεκτικά τελευταίοι... Ευτυχώς που ο πιλότος ήταν φίλος! Μας τιμώρησε βάζοντάς μας στο cockpit του αεροπλάνου ενός 737 Boing. Απίστευτη εμπειρία, μοναδικό δώρο για να κλείσει το ταξίδι μας. Απογείωση, επεξήγηση όσων κουμπιών βλέπαμε μπροστά μας, κι ήταν πολλά, σούρουπο, χορός των αστεριών που τόσα πολλά είχα χρόνια πολλά να δω, μια καταιγίδα κοντά στην Κέρκυρα που εμείς περάσαμε κοντά κι έτσι είδαμε τις αστραπές όπως ποτέ πριν, φιλική κουβέντα, αμηχανία και τέλος προσγείωση...

Χρόνια Πολλά σε όλους!

Στα καλύτερα που είναι μπροστά μας!!

Μια ημέρα στο Μαϊάμι

Παλεύω να χωρέσω 1000 λέξεις σε λίγες φωτογραφίες:

Πριν συνεχίσω άλλες τρείς φωτογραφίες απ΄το Key West:

Διαμαρτυρία κατά της συμμετοχής του αμερικάνικου στρατού στο Ιρακ. "Των πλουσίων ο πόλεμος, των φτωχών το αίμα". Πάντα έτσι δεν ήταν; πάντα έτσι, δυστυχώς, θα είναι.

Η γλαρένια που ποζάρισε πριν το ηλιοβασίλεμα. Θα χαμογελώ καιρό στην σκέψη των ζώων και των πουλιών που ζουν αρμονικά με τον άνθρωπο. Από την μια οι ουρανοξύστες και από την άλλη τα καταπράσινα πάρκα γεμάτα ζώα και πουλιά που κανείς δεν τα πειράζει.

Χορός χρωμάτων. Το γαλανό του δικού μας ουρανού, όμως, δεν μπορείς να το δείς εκεί.

Κι έτσι μετά από αρκετές όμορφες πρωινές ώρες οδήγησης, αφού προσπεράσαμε και το εθνικό πάρκο Everglades, ένα απ τα μεγαλύτερα πάρκα στον κόσμο, αν όχι το μεγαλύτερο, φτάσαμε στο Μαϊάμι. Η φωτογραφία είναι από το κέντρο της πόλης. Και είναι από τις αγαπημένες μου.

Στην Αθήνα κλείσαμε τον Ιλισσό και κάνουμε ότι μπορούμε για να κλείσουμε και τον Κηφισό. Εκεί έχουν άλλη αντίληψη για την φύση. Την σέβονται και την εκτιμούν λιγάααακι παραπάνω. Και συμβιώνουν μια χαρά μαζί της. Στις περισσότερες πόλεις η ανακύκλωση είναι της τάξης του 70%.

Αποφασίσαμε να κάνουμε την κρουαζιέρα στα Fisher Islands ή πιο απλά στα νησιά που εκτός από ένα ενώνονται μεταξύ τους, αλλά όχι με την στεριά και φιλοξενούν πολλούς απ΄τους star κι όποιον άλλο εκλεκτό του χρήματος έχει την τρέλα να δώσει τα εκατομμύριά του για να γειτονεύσει με τον Σιλβέστερ Σταλόνε, Την Τίνα Τέρνερ, την Λιζ Τέιλορ, τον Χούλιο Ιγγλέσιας, την Γκλόρια Εστεφαν και πολλούς πολλούς ακόμα. Πάντως δεν πείστηκα πως αγαπούν τα σπίτια τους. Και δεν ξέρω πόσο όμορφο είναι να θέλεις να κάτσεις στην πισίνα σου και να έχεις όλα αυτά τα καραβάκια που κάνουν τις κρουαζιέρες να σε δείχνουν με το δάκτυλο. Τς, καλά μου είχε πει ο οικογενειακός φίλος κάποτε: Του πλουσίου τα λεφτά κουράζουν του φτωχού το στόμα.

Στην ξενάγηση η κοπέλα μας ρώτησε αν ξέρουμε τον κύριο .... και είπε ένα όνομα που σιγά μην συγκράτησα. Φυσικά κανείς δεν τον ήξερε και τότε μας είπε πως τον ξέρουμε σαν Κύριο Βιάγκρα. Αυτός ο κύριος λοιπόν έχει το μεγαλύτερο σε έκταση σπίτι. Και να ένα μέρος του:

...άλλοι πάλι έχουν την... αξίωση να έχουν σκάφη τόσο μεγάλα σε μήκος, όσο και η "φάτσα" του σπιτιού τους προς την θάλασσα. Να το αποτέλεσμα της καταραμένης φτώχιας χαχαχα.

Μετά την κρουαζιέρα κάναμε μια βόλτα στα μαγαζιά κι ύστερα σταματήσαμε για φαγητό σε ένα τεράστιο χώρο που είχε ότι φαγητό ήθελες. Ακόμα και πίτα με γύρο. Κάτσαμε και φάγαμε κι εκεί μας περίμενε η άλλη όψη του νομίσματος. Οταν η νύφη μου πήγε να αδειάσει τον δίσκο με τα αποφάγια την πλησίασε ένας μαύρος και την ρώτησε αν μπορούσε να την βοηθήσει. Εκείνη έγνεψε καταφατικά και τότε τον είδε να μαζεύει τα αποφάγια και να κάθεται σε ένα τραπέζι για να τα φάει. Στην συνέχεια φεύγοντας δώσαμε κι οι υπόλοιποι τα δικά μας πιάτα και μας ευχαρίστησε λες και του είχαμε προσφέρει ... γουρουνόπουλο.

Αυτή είναι η Αμερική. Με τα καλά της και τα στραβά της.

Το Miami έχει δωρεάν τρείς εναέριες γραμμές. Κάτι σαν το Μετρό το δικό μας μετά από αρκετά χρόνια. Αντί να είναι κάτω στη γη, είναι ψηλά ανάμεσα στους ουρανοξύστες. Δεν έχουν οδηγό. Με αυτόν τον τρόπο είδαμε όλη την πόλη από ψηλά. Κι ήταν ωραίες οι εικόνες που μαζέψαμε. Οι άνθρωποι όταν άκουγαν πως μιλούσαμε μια ξένη γι αυτούς γλώσσα μας ρωτούσαν από που είμαστε και έτσι συνήθως ξεκινούσε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα.

Πήραμε το αυτοκίνητο και πήγαμε στο ξενοδοχείο. Η παραλιακή του Μαϊάμι ήταν γεμάτη από ξενοδοχεία και restaurant. Το ξενοδοχείο που μείναμε για ένα βράδυ, ίσα για να κολυμπήσουμε στα ζεστά νερά του Ατλαντικού (η υψηλή θερμοκρασία των νερών οφείλεται στα ζεστά ρεύματα της Αφρικής και είναι ο λόγος της ύπαρξης τυφώνων) φαίνεται στην φωτογραφία. Μέναμε στον 13ο όροφο - που όμως για αυτούς που είναι προληπτικοί - ήταν γραμμένος σαν 14ος.

Από εκεί λοιπόν είχαμε καταπληκτική θέα προς την Θάλασσα και την ατέλειωτη, οργανωμένη παραλία, τόσο σε μήκος, όσο και σε πλάτος. Λεπτή, λευκή άμμος, καθαρή, χωρίς γόπες αποτσίγαρων, ομπρέλες και ξαπλώστρες δωρεάν για να απολαύσεις τον ωκεανό χωρίς καρχαρίες όπως πολλοί νομίζουν. Ναυαγοσώστες υπαρκτοί, έτοιμοι να βοηθήσουν. Οι φοίνικες και το γκαζόν λίγο πιο πίσω με τον πεζόδρομο ανάμεσα στην παραλία και τα ξενοδοχεία ιδανικός για βόλτα, ποδήλατο, πατίνια...

΄Οταν μιλάμε για αρχιτεκτονική τεχνοτροπίας art deco εννοούμε τα μεγάλα κτίρια της παραλίας του Μαϊάμι σε φωτεινούς χρωματισμούς. Παρόλο που το όνομα το οφείλει στο Παρίσι, παρόλο που φαίνεται να είναι μια μοντέρνα άποψη, η τεχνοτροπία art deco ξεκινάει την εποχή των τύμβων στην Αίγυπτο. Το 1910 η τεχνοτροπία αυτή ήρθε στο Μαϊάμι απ΄τους John Collins και Carl Fisher που θέλησαν να συγκεντρώσουν τουρισμό στην παραλία. Κατά μήκος της Ocean Drive λοιπόν υπάρχουν αυτά τα κτίρια. Φαντάστηκα την maya και τον κωνσταντίνο π στην παρέα μας.

Κι απ' το ηλιοβασίλεμα, στο ξημέρωμα. Το φως έπαιξε με τις ανοιχτές κουρτίνες κι ύστερα σαν να με πλησίασαν τα ξωτικά και να μου ψιθύρισαν μια καλημέρα που έκανε τα μάτια μου να ανοίξουν και να κοιτάξω έξω απ΄το παράθυρο την μαγεία των πρωινών χρωμάτων του ήλιου που τεντωνόταν νωχελικά πίσω απ΄τα σύννεφα. Η θάλασσα ήρεμη δέχτηκε τα χρώματα και έπαιξε με τις αντανακλάσεις, έψαξε για τον ήλιο μα δεν πίστεψε τις υποσχέσεις του.

Οι άνθρωποι ακόμα στην αγκαλιά του Μορφέα εκτός από κάποιους λίγους που είχαν ξεκινήσει την γυμναστική τους, μόνοι ή παρέα με τους τετράποδους φίλους παραδίπλα. Κοίταξα ψηλά στον ουρανό και χαιρέτισα όλους τους άγγελους μου. Ευχαρίστησα τον Θεό που με αξίωσε να είμαι εδώ τηρώντας την υπόσχεση που είχα δώσει 12 χρόνια πριν.

Πήγαμε την τελευταία βόλτα πριν φύγουμε για το Ορλάντο. Περπατήσαμε στον πεζόδρομο της Ocean Drive. Βρεθήκαμε έξω από το σπίτι του Βερσάντζε. Το Casa Casuarina χτίστηκε το 1930. Είναι το παλιότερο σπίτι στο Μαϊάμι. Ο Γιάννη Βερσάντζε το αγόρασε το 1992 έναντι 2,9 εκατομμυρίων δολλαρίων, μαζί με το διπλανό κτίριο. Κατεδάφισε το διπλανό ξενοδοχείο και έβαλε άλλα 6 εκατομύρια για να φτιάξει την παραλιακή του βίλα. Εδω άφησε την τελευταία του πνοή στις 15 Ιουλίου το 1997, στις 8:45 το πρωί, επιστρέφοντας από μια σύντομη βόλτα στο news Cafi, όπου αγόρασε περιοδικά. Φορούσε σόρτς, ένα σκούρο μπλουζάκι και σανδάλια και είχε στην τσέπη του είχε 1200 δολλάρια. Εβαλε το κλειδί στην εξώπορτα, ήταν έτοιμος να το γυρίσει όταν ο Andrew Cunanan τον πλησίασε. Τον πυροβόλησε δυό φορές. Η πρώτη σφαίρα τον βρήκε στην μέση του προσώπου του και η δεύτερη στον λαιμό. Ο Peter Loftin, ένας δισεκατομυριούχος που ασχολείται με τηλεπικοινωνίες αγόρασε το σπίτι το Σεπτέμβριο του 2000 για 19 εκατομμύρια δολλάρια και μένει εκεί κάπου κάπου.

Κλείσαμε ότι είδαμε στην καρδιά μας, και μπήκαμε στο αμάξι. Ακόμα δεν είχαμε φτάσει στον προορισμό μας που δεν ήταν άλλος από το Ορλάντο.

(συνεχίζεται)

Οι πρώτες δυό μέρες των διακοπών στο Key West

... Σε όλα μου τα ταξίδια κρατάω ημερολόγιο. Από τον φόβο μην ξεχαστεί, μην κρυφτεί ή μην χαθεί κάτι απ΄όσα ένιωσα, απ΄όσα είδα, απ΄όσα γνώρισα με τον χρόνο . Γυρνάω τις σελίδες του μια μέρα πριν το ταξίδι, ένα μήνα πριν και αντιγράφω:



"Το ξυπνητήρι χτύπησε και νομίζω πως ήταν απ΄τις φορές που χτύπησε σε χαρούμενο τόνο. Σηκωθήκαμε αμέσως κι ας κοιμηθήκαμε αργά. Όταν καληνύχτησα χθες τον Γιώργο μου είπε πως ένιωθε την καρδιά του να χτυπά δυνατά. Ανυπομονούσε να βρεθεί στην Αμερική. Η Ανθή ήρθε και κούρνιασε κοντά μας. Τότε μόνο κοιμήθηκε.



Φτάσαμε στο αεροδρόμιο. Ο Νίκος παρέδωσε τις βαλίτσες κι ο υπάλληλος με απορία ρώτησε: "Μόνο αυτές οι δυό;" Ο Νίκος χαμογέλασε και του απάντησε καταφατικά. Υστερα με κοίταξε και μου είπε χαμογελώντας: "Στην Καλαμάτα για 5 μέρες πήραμε 4 βαλίτσες, τώρα που πάμε Αμερική για 3 βδομάδες πήραμε δυό σχεδόν άδειες". "Μην στεναχωριέσαι, μεγάλο μου μωρό" του απάντησα με την σειρά μου "θα τις γεμίσουμε εκεί και θα πάρουμε ακόμα μία. Ολόκληρο εργοστάσιο Samsonite έχει εκεί." (Διαβάζεις Talisker?)


Κάτσαμε μακριά για να έχουν και τα δυό παιδιά παράθυρο. Εγω με την Ανθή και ο Νίκος με τον Γιώργο. Δίπλα μου ήρθε και έκατσε ένας Αμερικάνος απ΄το Key West και εγω χαμογέλασα που η τύχη ήταν μαζί μου. Ελευθερος Επαγγελματίας που δεν φρόντισε να έχει καλή ασφάλεια και έτσι σε ένα εργατικό ατύχημα (έπεσε από την στέγη ενώ την επισκεύαζε)

χτύπησε τον αριστερό ώμο και το αριστερό του γόνατο. Ο ώμος έπαθε παρόμοια ζημιά με αυτήν του Νίκου. "Στην Αμερική μου ζήτησαν 15.000 δολλάρια για το χειρουργείο" μου αιτιολόγησε "μα η ασφάλεια μου κάλυπτε μόνο τα 7.000 δολλάρια. Ευτυχώς που η γυναίκα μου σκέφτηκε γρήγορα, έχει τους γονείς της στην Ουκρανία, και έτσι τα κανόνισε όλα και χειρουργήθηκα εκεί. Ολα μου τα έξοδα και περίπου ένας μήνας εκεί διαμονή πήγαν 4.000 δολλάρια. Δεν πνίγηκα. Το νοσοκομείο μου στοίχισε 2.000 δολλάρια όλα κι όλα". Καλά λένε πως έτσι και δεν έχεις καλή ασφάλεια είσαι χαμένος στην Αμερική μονολόγησα.



Οι ώρες πολλές, 9 και κάτι συνολικά κι έτσι είχαμε πολύ χρόνο για κουβέντα. Η Ανθή κοιμόταν ήσυχη την περισσότερη ώρα. Τον ρώτησα για την πατρίδα του Key West το μικρό νησάκι που απ΄την μια βρέχεται από τον Ατλαντικό και απ΄την άλλη απ΄ τον κόλπο του Μεξικό. Αγώνες με σκάφη, ψαρέματα , πιλοτάρισμα μικρών αεροπλάνων έκαναν διάσημο τον τόπο του.




Φτάσαμε στο Μαϊάμι την ίδια μέρα Σάββατο στις 14:30. Κερδίζουμε την μέρα, 7 ώρες πίσω η διαφορά με την Ελλάδα. Ενα λεωφορείο της Αvis μας πήρε από το αεροδρόμιο να μας πάει να πάρουμε το αυτοκίνητο που έχουμε νοικιάσει. Μας παρέδωσαν ένα Ford Expedition που το αγαπήσαμε αμέσως, αφού μας χώρεσε με άνεση. Ακόμα και τα διόδια ήταν προπληρωμένα. Τέσσερεις μεγάλοι και τέσσερα παιδιά με τέσσερεις συνολικά βαλίτσες κι άλλες τόσες χειραποσκευές."

Το ταξίδι μας είχε αρχίσει.

Η διαδρομή από Μαϊάμι για Key West μοναδική οδηγική εμπειρία και όχι μόνο. Ενας δρόμος που συνδέει τα νησιά Key μεταξύ τους και που η μεγαλύτερη γέφυρα είναι 7 Μίλια! Συνολικό μήκος 110 μίλια. Η θάλασσα δεξιά κι αριστερά όταν δεν διασχίζει κάποιο νησί, υπέροχο θέαμα. Από τους 10 τυφώνες οι 7 περνούν από τα Key Islands.

Περνώντας συναντάς το Key Largo ιδανικό για καταδύσεις, το Key Islamorada που είναι γνωστό για τους αγώνες ψαρέματος που γίνονται εκεί με παγκόσμιο χαρακτήρα κι ύστερα το Key Marathon που βρίσκεται στην μέση της διαδρομής και προσφέρει ήρεμη διαμονή σε όμορφα ξενοδοχεία. Το Big Pine Key είναι μετά και προσφέρει καταδύσεις, ξεναγήσεις με σκάφη, ψάρεμα ή απλά παρατήρηση πουλιών.

Τελικός προορισμός το Key West με την Duval Street να μας θυμίζει το Φαληράκι της Ρόδου, γεμάτη από καταστήματα και Bar που μπορείς να ξενυχτίσεις με ζωντανή μουσική κι όσα ποτά αντέχεις και την Mallory Square που μπορείς να δεις ένα από τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα και attraction κάθε είδους δίνοντας ότι "έχεις ευχαρίστηση". Εκεί ήπιαμε το πρώτο mohito (στην υγειά σου Αγγελε!). Στην φωτογραφία ένας Γάλλος που είχε εκπαιδεύσει γάτες.

Κι ένας άλλος που έπαιζε με την φωτιά χωρίς φόβο.




Το μικρότερο μπαράκι του Key West ακριβώς δίπλα από το δωμάτιό μας, εύκολη στάση για ένα ποτό.



Λίγο πιο κάτω ένα άλλο μπαρ με ζωντανή μουσική και παράξενη διακόσμηση.

Το Key West είναι το νοτιότερο σημείο της Αμερικής και απέχει μόλις 90 μίλια από την Κούβα. Εχει πολλά ωραία Κουβανέζικα πούρα για όσους τα αγαπούν. Δυό διανυκτερεύσεις στο όμορφο αυτό νησάκι που θα μείνει στην καρδιά μου.

Επισκευτήκαμε το σπίτι του Ernest Hemingway που λάτρευε τις γάτες και .... τις γυναίκες. Κάποιους από εσας τους είχα παρέα εκεί. maya, talisker, cinestef, negma, Γιάννη...

Γεννημένος στο Ιλινόις στις 21 Ιουλίου 1899 υπηρέτησε στον Ερυθρό Σταυρό στην Ιταλία το 1918 στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όπου τραυματίστηκε σοβαρά. Εκεί ερωτεύτηκε την νοσοκόμα του Agnes von Kurowsky, που όμως αρνήθηκε να τον παντρευτεί γιατί τον θεώρησε ένα μικρό επιπόλαιο αγόρι. Επέστρεψε στην Αμερική αφού έγινε καλά και αργότερα γνώρισε την πρώτη του γυναίκα Hadley Richardson. Εκαναν μαζί έναν γιό τον Jack. Τον Δεκέμβριο του 1921 μετακόμισε στο Παρίσι όπου γνώρισε την δεύτερη γυναίκα του Pauline Pfeiffer. Απόκτησε και τον πρώτο του λογοτεχνικό κύκλο: James Joyce, Scott Fitzgerald, John Dow Passos. Το Key West του το έμαθε ο φίλος του Dos Passos και εκείνος το επισκέφτηκε πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1928. Είχε τουλάχιστον μια γάτα σε κάθε του σπίτι. Μια στο διαμέρισμά του στο Παρίσι, 50 με 60 στο σπίτι του στο Key West και άλλες τόσες στο σπίτι του στην Κούβα. To 1937 και 1938 κάλυπτε τα ρεπορτάζ του Ισπανικού εμφύλιου μαζί με την φίλη του που αργότερα έγινε η τρίτη γυναίκα του την Martha Gellhorn. Πήγαν μαζί στο σπίτι του στην Κούβα. Σαν δημοσιογράφος γνώρισε την τέταρτη και τελευταία γυναίκα του Mary.

Απέναντι απ΄το σπίτι του είναι το στούντιο του, εκεί όπου έγραφε. Η παραγωγή του ήταν 300 με 700 λέξεις την ημέρα. Δεν έγραψε λίγα έργα σε αυτό το στούντιο: "Αποχαιρετισμός στα όπλα", "Για ποιόν χτυπά η καμπάνα", "Να έχεις και να μην έχεις" και πολλά διηγήματα όπως "Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο".

Πλάι στο σπίτι η πισίνα που η δεύτερη γυναίκα του Pauline Pfeiffer θεώρησε σκόπιμο να του κάνει έκπληξη, μα που στοίχισε στον Ernest πολλά χρήματα. "Μπορείς να πάρεις και την τελευταία μου penny επίσης" της είπε. 25.000 δολλάρια αγόρασε το σπίτι, 120.000 δολλάρια στοίχισε η πισίνα με το θαλασσινό νερό και το μόλις μισό μέτρο βάθος της. Το νερό ακριβώς επειδή ήταν θαλασσινό έπρεπε να αλλάζει κάθε 4 μέρες. Η πισίνα αυτή ήταν η πρώτη που φτιάχτηκε στο Key West και που ο Ernest αξιοποιούσε συνήθως τα απογεύματα. Ανάμεσα στο στούντιο και το σπίτι υπήρχε ένας κήπος γεμάτος γάτες.

H Pauline πήρε το διαζύγιο από τον Ernest το φθινόπωρο του 1940, η οποία έμεινε στο σπίτι μαζί με τα δυό τους παιδιά ως τον θάνατό της. Το 1954 πήρε το Νόμπελ λογοτεχνίας για το έργο του "Ο Γέρος και η Θάλασσα" το 1959 η υγεία του κλονίστηκε και τον Ιούλιο του 1961 αυτοκτόνησε.

Αυτή η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από την Mallory Square. Τα χρώματα που χάρισε ο ήλιος στα σύννεφα απίστευτα. Σε αυτό το υπέροχο νησί τράβηξα 270 φωτογραφίες και μιά ώρα βίντεο. Πουθενά στον δρόμο δεν είδαμε σκουπίδια κι όπου ήταν δυνατό είχε πυκνή τροπική βλάστηση και πολύ πράσινο. Ο Δρόμος δεν είχε πολλές λωρίδες (όπως εσφαλμένα νομίζουμε εδώ, αλλά δεν είχαν κυκλοφορικό πρόβλημα γιατί τηρούνται τα όρια ταχύτητας.) Η αστυνομία με αισθητή την παρουσία της αποτρέπει τις οδηγικές ατασθαλίες και την υπερβολική ταχύτητα. Τα όρια ήταν μεταξύ 55 και 70 μιλίων/ώρα. Δηλαδή 80 με 120 χλμ/ώρα το όριο ταχύτητας.



Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε από τον θόρυβο των κομπρεσέρ ακριβώς κάτω από το δωμάτιο που μέναμε. Επισκευή στον δρόμο. Τα συνεργεία τους όλα εκεί. Επιτόπου άνοιγαν την τρύπα περνούσαν το καλώδιο που ήθελαν και έκλειναν με ταχείας πήξης τσιμέντο. Λίγοι θα καταλάβαιναν τις επόμενες ώρες ότι είχε υπάρξει επισκευή. Η πολυσύχναστη Duval Street καθαριζόταν ήδη από τα σκουπίδια με έναν τρόπο που τον είδαμε σε όλη την Φλόριντα. Ανθρωποι με σωλήνες αέρα στην πλάτη έσπρωχναν τα πάντα από το πεζοδρόμιο στον δρόμο όπου περνούσε αυτοκίνητο με σκούπα και μάζευε τα πάντα. Ούτε φύλλο δεν έμενε στο πεζοδρόμιο. Ο θόρυβος όμως που μας ξύπνησε μας έκανε να φύγουμε χαράματα, μα με ανεβασμένη την διάθεση για την μια μέρα που είχαμε κανονίσει στο Μαϊάμι.



(συνεχίζεται)

Σε Απόσταση Αναπνοής Οι Διακοπές

Δέκα μέρες απομένουν για το ραντεβού μας με τις διακοπές. Στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος θα ανέβουμε στο αεροπλάνο και θα αφήσουμε πίσω, για τρεις βδομάδες την καθημερινότητα που βάφει με τόσο όμοια χρώματα τις μέρες μας...

Νομίζω πως τα δικά μου φτερά θα είναι πιο μεγάλα από του αεροπλάνου. Με φαντάζομαι να κάθομαι στις αεροπορικές θέσεις με τα βιβλία μου αγκαλιά: "Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι αχ" του Γιάννη Φιλιππίδη εκδόσεις Άγκυρα, το "Σε τέμπο κόκκινο" της Βασιλικής Νευροκοπλή εκδόσεις Λιβάνη που είναι ολόφρεσκα και επιτέλους στην αγκαλιά μου, αφού είχα την αγωνία μην και δεν προλάβω να τα πάρω, και δεν ταξιδέψουν μαζί μου, και φυσικά τα δυό βιβλιαράκια του Άρη Δαβαράκη το "Τώρα δεν μπορείς να κάνεις πίσω" και το "Συμπτώσεις δεν υπάρχουν" ή αλλιώς οι ιστορίες του Ελλάδιου 1 και 2 εκδόσεις Φερενίκη, να διαβάζω στον Νικόλα μου κι όταν κουράζομαι να γέρνω και να αποκοιμιέμαι στον ώμο του. Να με βομβαρδίζουν με ερωτήσεις τα παιδιά, με μάτια και αυτιά ορθάνοιχτα, μη τυχόν και χάσουν τίποτα, να περιμένουν τις απαντήσεις. Τα συναισθήματα, θα γίνουν λέξεις και το διαδίκτυο θα γίνει άλλη μια φορά το μέσο που θα διαβάσετε ότι θα νιώσω, ότι θα δω, ότι θα γράψω.

Θα δουλεύω Παρασκευή κι εύχομαι μέχρι που θα φύγουμε να μην κοιμηθούμε καθόλου. Να τραγουδάω "απόψε λέω να μην κοιμηθούμε", να βλέπω στις φάτσες των παιδιών μας τον ενθουσιασμό και την ανυπομονησία. Να προσπαθώ να τους εξηγήσω τι σημαίνει 18 περίπου ώρες στα αεροδρόμια και τα αεροπλάνα, να τους δώσω να καταλάβουν πως θα είμαστε πάνω απ΄τα σύννεφα, να τους εξηγώ πόσα όμορφα καινούργια πράγματα θα δουν και πως είμαι περίεργη να δω μετά από πολλά χρόνια τι θα τους έχει μείνει.

Περιμένουν να γνωρίσουν τους ήρωες τους, να μπουν στα roller coaster, να δουν απο κοντά διαστημόπλοιο, να δουν μεγάλα δάση, να διαπιστώσουν πως είναι ο ορίζοντας χωρίς βουνά, να βουτήξουν μαζί με τα δελφίνια. Να δουν την μεγάλη πίστα αγώνων αυτοκινήτων στην Daytona. Είναι που ήδη ρωτούν τόσα πολλά...

Κι εγω περιμένω να δω πως είναι να πηγαίνω ξανά εκεί. Εκεί που, δώδεκα χρόνια πριν, βγήκαμε από το ξωκκλήσι της Αγίας Κυριακής και σε σάρκα μια πια, πήραμε το αεροπλάνο να κάνει ένα απ΄τα όνειρά μας πραγματικότητα. Να μας πάει στην Φλόριντα των ΗΠΑ. Εκεί ζήσαμε το όνειρο. Το δικό μας πρώτο όνειρο.

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ που κρατιόμασταν χέρι χέρι στο Disney World και περιμέναμε να υπογράψει το αυτόγραφο του ανιψιού μας ο Μίκυ Μάους και μπροστά ένα μικρό κορίτσι όταν έφτασε η σειρά του -ήταν δεν ήταν τεσσάρων - είπε δυνατά: - "Περίμενα όλη μου την ζωή να σε συναντήσω" και τον κόσμο, που ήταν πολύς εκείνη την ώρα, να γελάει με την δήλωση της πιτσιρίκας που εννοούσε αυτό που έλεγε. Μήπως θα ξεχάσω ποτέ που έκλαιγα παρέα με τον 3χρονο τότε ανιψιό μας όταν φεύγαμε από το Disney World με την αβεβαιότητα αν θα το ξανάβλεπα ποτέ...

Ούτε την εμπειρία, που χωρίς σχεδιασμό, βιώσαμε στο ακρωτήρι Κανάβεραλ, όταν ένα διαστημικό λεωφορείο επέστρεψε στη γη. Η επικοινωνία του πύργου ελέγχου με τους αστροναύτες γινόταν με ανοιχτή ακρόαση κι εμείς νομίζαμε πως είμαστε μέρος ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Και το φυσικό περιβάλλον απείραχτο. Αετοί, αλιγάτορες εκεί πλάι στον διαστημικό σταθμό.

Πως να ξεχάσουμε την βόλτα με ιδιωτικό σκάφος φίλου στον κόλπο του Μεξικό παρέα με τα δελφίνια. Το πάρτυ που η γειτονιά μας είχε διοργανώσει όταν φτάσαμε και τον αμερικάνο με το καουμποϊκο καπέλο που ήταν λες και είχε βγει από κάποιο γουέστερν. Ακόμα και το απορριματοφόρο τους που είχε σχεδιασμένους φοίνικες πάνω του και μεις λέγαμε πως έχει προσωπικότητα και γελούσαμε. Τα σκιουράκια που χωρίς φόβο ερχόντουσαν στο παράθυρο και μας χάριζαν την πρώτη "καλημέρα"...

Την αγάπη που έκανε τις καρδιές μας να χτυπούν στον ίδιο ρυθμό. Τις καρδιές μας που μοιράζονταν τον ίδιο κοινό φόβο: Θα άντεχε η αγάπη μας στον χρόνο;

Σαν δεύτερο όνειρο πέρασαν 12 χρόνια. Η οικογένεια μεγάλωσε. Πολλά άλλαξαν μέσα σ΄αυτά τα χρόνια. Ανθρώπους που βρήκα, ανθρώπους που έχασα, αγαπημένους, πολύτιμους. Τα παιδιά που γεννήθηκαν και μας δίδαξαν τόσα πρωτόγνωρα πράγματα, μας χάρισαν τόσο φρέσκα συναισθήματα, πρωτόγνωρα κι αυτά. Οι αναμνήσεις που μας ξεσήκωσαν - και ακόμα το κάνουν - απ τα δικά μας παιδικά χρόνια...

Που να φανταζόμουν τότε πως θα ξαναπερπάταγα μέσα στο κάστρο, που η μεγαλοφυία του Walt Disney σχεδίασε, μαζί με τον γιό μου και την κόρη μου αυτή τη φορά;

Ένα όμορφο όνειρο σε εξέλιξη, ένα όνειρο που μοιάζει τόσο πραγματικό....