Για τον Δημήτρη...

Η αλλαγή του χρόνου πλησιάζει. Οι ώρες θα σπρώχνουν τους δείκτες και θα γίνονται μέρες. Μια μέρα - κοντινή εύχομαι - θα ακουστεί το καλό νέο της αθώωσης...

Εγραψα ένα μικρό κείμενο για έναν άνθρωπο που γνώρισε και βίωνει ακόμα μια αδικία. Έναν ήρωα ζωής, αισιοδοξίας, αγάπης και ελπίδας. Που κοντά του έχει ανθρώπους που τον αγαπούν και παλεύουν μαζί του. Εχει την αγάπη του που δεν τον πρόδωσε και δεν έφυγε, μα τον στήριξε και τον στηρίζει. Εχει εσας που με τα σχόλιά σας ενισχύετε το κουράγιο του.

Ας ενώσουμε τις ευχές μας σε μια: να λάμψει η αλήθεια.

Καλή χρονιά σε όλους!!!

..."Μα δεν το έκανα!" αυτό είπε μόνο. Κι ύστερα έκρυψε το κεφάλι του μέσα στις χούφτες του. Δεν άφησε τα δάκρυα να τρέξουν. Όχι δεν θα τους έδειχνε το ποτάμι της ψυχής του.

Τον πήραν.

Τον μετέφεραν στις φυλακές. Δεν θα ξεχάσει αυτήν την διαδρομή ποτέ. Ούτε την αίσθηση των χειροπέδων που του περιόριζαν τις κινήσεις του και τον πονούσαν. Οι τελευταίες εικόνες ελευθερίας. Υστερα το κελί. Ποτέ του δεν μπορούσε να φανταστεί τι σημαίνει "χάνω την ελευθερία" μου. Ούτε στα ανόητα παιδικά παιχνίδια, τότε που έπαιζε κλέφτες κι αστυνόμους κι ήταν πάντα με την πλευρά των "καλών".

Θυμάται πόσο χαιρόταν με την απόδοση δικαιοσύνης στις αστυνομικές περιπέτειες, που οι "κακοί" έμπαιναν φυλακή και οι καλοί ζούσαν ευτυχισμένοι και ασφαλείς. Έβαλε τα κλάματα. Έκλαψε κι έκλαψε πολύ! Ούτε που είχε περάσει ποτέ η σκέψη απ΄το μυαλό του ότι υπάρχουν άδικα στην φυλακή κρατούμενοι. Τι τρέλα ήταν όλα αυτά που ζούσε, ή μήπως ήταν ένας εφιάλτης; Ηταν εκείνος άδικα στη φυλακή!!!

Πόσο αδύναμος ένιωθε, πόσο μόνος...

Από αναβολή σε αναβολή το κελί έγινε σπίτι του τα τελευταία πέντε χρόνια!

Ο αντίδικος του πρότεινε να δηλώσει ενοχή, να βγει γρηγορότερα απ΄την φυλακή και βέβαια η οικογένειά του να πληρώσει ότι .... δεν είχε. Φυσικά δεν το δέχτηκε. "Καλύτερα να πεθάνω στη φυλακή, παρά να δεχτώ ότι έκανα μια απόπειρα δολοφονίας. Εγώ; που ούτε μυρμήγκι δεν πείραξα ποτέ..."

Ήταν μόλις 23 χρονών όταν η κακή του τύχη - συγκυρία, μοίρα, τι σημασία είχε άλλωστε - τον έφερε σε λάθος τόπο, λάθος ώρα, λάθος μέρα. Κι αυτό το τυχαίο λάθος το πληρώνει ακόμα. Ηταν τότε που η μικρή του ξαδέρφη ήταν λίγο μόνο μηνών. Τώρα κορίτσι πια πάει στην Γ Δημοτικού. Δεν μπορούσε να συμμετέχει στο μεγάλωμά της. Δεν τον άφησε η μοιραία εκείνη μέρα. Ψάχνει μές το μυαλό του να βρει, να καταλάβει γιατί του στερούν την ελευθερία του αυτοί που γνωρίζουν πως τον αδικούν. Γι αυτό αλλάζουν τις καταθέσεις τους. Οικονομικοί οι λόγοι. Τρελαίνεται στην σκέψη. Αυτός έγκλειστος στη φυλακή γιατί κάποιοι θέλουν από την απελπισία του να βγάλουν χρήματα.

Κι αυτή η δικαιοσύνη. Η αργόστροφη σαν χελώνα. Δέχεται τις αναβολές. Αναβολή στην αναβολή του έφαγαν τις ώρες του που έγιναν χρόνια. "΄Οτι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό" έγραψε ο Νίτσε. Κι αυτός είναι ακόμα ζωντανός. Δεν πέθανε. Ούτε το έχει σκοπό.
Το κελί του, τον δίδαξε πως ο άνθρωπος βρίσκει την δύναμη και παλεύει. Του έμαθε πόσο μόνοι είμαστε, τον σύστησε στον εαυτό του. Αυτός του δίνει κουράγιο.
"Μακάρι να μην τύχει στον άνθρωπο, αυτό που μπορεί να αντέξει" είχε γράψει ο Νίκος Καζαντζάκης. Κι αυτός αντέχει.

Μες το σκοτάδι μια μικρή φλόγα ελπίδας η 21 Ιανουαρίου...

Μετά τα Χριστούγεννα. Η μεγαλύτερη και η καλύτερη γιορτή των παιδιών. Γελάει με την αφέλεια που είχε μικρός. Οχι δεν υπάρχει Αγιος Βασίλης. Μα αν υπήρχε ήξερε πολύ καλά τι θα του ζητούσε. Την ελευθερία του. Τίποτα άλλο.

Όχι, δεν τους μισεί. Ομως με ευχαρίστηση θα τους έφτυνε στα μούτρα όταν ο πρόεδρος θα έλεγε δυνατά την ετυμηγορία: "ΑΘΩΟΣ!"

Γι αυτήν την μέρα ζει...

*το τραγούδι είναι το Return to Innocence των Enigma.

**Δυστυχώς η ιστορία βασίζεται σε αληθινό γεγονός.