Παρασκευή, Ιουλίου 27, 2007

Μάθημα Φιλοσοφίας


Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του με ένα μεγάλο χάρτινο κουτί. Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες.
Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλες ρώτησε:
- Είναι γεμάτο το βάζο;
Και οι μαθητές απάντησαν:
-Ναι! είναι γεμάτο.
Εκείνος χαμογέλασε και χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βότσαλα και τα προσθέσε στο βάζο, το κούνησε λίγο και τα βότσαλα κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο ξαναρώτησε:
- Είναι γεμάτο το βάζο;
Και οι μαθητές απάντησαν:
-Ναι! είναι γεμάτο.
Εκείνος χαμογέλασε πάλι και χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακκουλάκι με άμμο και άρχισε να το αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά μεταξύ των πετρών και των βότσαλων. Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο ξαναρώτησε:
- Είναι γεμάτο το βάζο;
Οι μαθητές δίστασαν για λίγο, μα απάντησαν:
-Ναι! είναι γεμάτο.
Εκείνος χαμογέλασε και πάλι και χωρίς να μιλήσει πήρε από την χάρτινη σακκούλα δυό κουτάκια μπύρες και άρχισε να τις αδειάζει μες το βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλο το υπόλοιπο κενό του βάζου. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:
-Είναι γεμάτο το βάζο;
Οι μαθητές αυτή τη φορά γέλασαν και είπαν:
-Ναι! είναι γεμάτο!!!
Τώρα, λέει ο καθηγητής, θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αυτό αντιπροσωπεύει τη ΖΩΗ σας.
1. Οι πέτρες είναι τα Πιο σημαντικά στη ζωή σας. Οικογένεια, ο σύντροφός σας, τα παιδιά σας, η υγεία σας, οι καλοί σας φίλοι. Είναι τόσο σημαντικοί που ακόμα κι αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.
2. Τα βότσαλα είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στη ζωή μας, όπως οι σπουδές, η δουλειά μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητό μας, τα στερεοφωνικά κλπ. Αν αυτά τα βάλετε πρώτα στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά της ζωής.
3. Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, τα πολύ μικρά της ζωής. Αν βάλεις πρώτα άμμο στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για τις πέτρες, αλλά ούτε για τα βότσαλα.
Το βάζο είναι η ΖΩΗ σας! Αν ξοδεύετε χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματα, δεν θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά!
Ξεχωρίστε ποιά είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας!
Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε τη σύντροφό σας, προσέξτε την υγεία σας, χαρείτε με τους φίλους σας!
Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να φτιάξετε το σπίτι σας, το αυτοκίνητό σας, τα στερεοφωνικά σας.
ΟΜΩΣ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΣΕΤΕ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ ΠΡΩΤΑ. Ξεχωρίστε τις προτεραιότητες.
Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι. Ένας όμως ρώτησε:
- Μα καλά, η μπύρα τι αντιπροσωπεύει;
Ο καθηγητής χαμογελώντας του απαντά:
- Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σου πω. Δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία πόσο στριμωγμένος είσαι, γιατί πρέπει να ξέρεις ότι Πάντα θα υπάρχει λίγος χρόνος για δυό μπυρίτσες....

Τρίτη, Ιουλίου 24, 2007

Οτι Αξίζει....

Posted by Picasa
... και εκεί που καθόμασταν και απολαμβάναμε το ουζάκι μας και την υπέροχη ηρεμία της θάλασσας και μακαρίζαμε εαυτούς που έχουμε την "πολυτέλεια" να δροσιζόμαστε στην αγκαλιά της, η νύφη μου μου κάνει την εξής ερώτηση: "Πάμε Δελφούς;" "Τι λες καλέ;" ήταν η πρώτη δική μου αντίδραση. "Καλά δεν καθόμαστε και απολαμβάνουμε; Τι έχει στους Δελφούς;" Πονηρό βλέμμα και "έχει γενική πρόβα ο Σταμάτης Σπανουδάκης". (Σαν να με ξέρει καλά η νυφούλα μου. Ξέρει πως να μου ανάβει φωτιές... ) "Τι;;;;" η δεύτερη αντίδρασή μου. "Χα" σκέφτομαι. Δεν είναι και άσχημη ιδέα. Είναι ήδη απογευματάκι 5:30 η ώρα και έχουμε καιρό να κάνουμε κάτι τολμηρό. "και τι ώρα αρχίζει η πρόβα;" "κατά τις 8:30" έρχεται η απάντηση. "Χμ" προλαβαίνουμε δεν προλαβαίνουμε... πρέπει να ξεπλύνουμε το αλάτι της θάλασσας πρώτα. "Πάμε! Φύγαμε" Τα παιδιά θα τα κρατήσει η γιαγιά και τα τέσσερα (ζωή να έχουν!) ένα αυτοκίνητο, έχουμε τον καλύτερο και γρηγορότερο οδηγό (ο αδερφός μου), θα προλάβουμε.
Επιστροφή στο σπίτι, γρήγορο ντους για τέσσερεις, φιλιά στα παιδιά που μας κοιτάζουν με απορία (είναι τρελοί οι μεγάλοι θα σκέφτονται), ευχαριστίες στην μαμά που θα τα κρατήσει: "Πηγαίνετε, αυτά αξίζουν στη ζωή" και μέσα στο αυτοκίνητο. Παίρνουμε και την κουνιάδα μου (σιγά μην και δεν ερχόταν), πλήρη ανθρώπων το αυτοκίνητο και ξεκινάμε.
Λίμνη Μαραθώνα "Ρε σεις καιρό έχουμε να έρθουμε εδω για καφέ και το έχουν ανακαινίσει..." Αγιος Στέφανος, τα βουνά έχουν αρχίσει να επουλώνουν πληγές, φυσικά πιο γρήγορα φύτρωσαν και εδω τα σπίτια από τα δέντρα και λίγο πιο κάτω Εθνική οδός.
Δεν έχει πολύ κίνηση και ο δρόμος είναι αρκετά καλός... Το καινούργιο μας στοίχημα. Θα προλάβουμε; "Μιάμιση ώρα δρόμος" λέει ο αδερφός μου με σιγουριά! Παρακολουθώ την κίνηση του αυτοκινήτου. Σκέφτομαι τα παλιά μας αυτοκίνητα. Ενα Mini Cooper που το λέγαμε Τζεμπίνα και που πέρασα όλη την εφηβεία μου μαζί του. Αυτό με έμαθε τους δρόμους, με ταξίδεψε στους πρώτους μου προορισμούς και δεν με πρόδωσε ποτέ. Κι ας ήταν μόνο 1300 κυβικά εκατοστά... Χα! Θυμάσαι αδερφέ το Record; "που τον θυμήθηκες τώρα τον Ταρζάν;" και πως να τον ξεχάσω; ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που με δίδαξε πως δεν πρέπει να υπερεκτιμάς τις... οδηγικές δυνάμεις σου. Πόσες φορές δεν μάζεψα την ουρά του.... μέχρι και σε πλατεία με είχε ανεβάσει γιατί δεν υπολόγισα καλά... Μαζί του έκανα τις πρώτες κόντρες. Ηθελα να μετρηθώ...
Διόνυσος: ο μεγάλος δάσκαλος. Δύσκολα μαθητεύεις εκεί... μα αν σε συμπαθήσει σου μαθαίνει να αγαπάς και να σέβεσαι την κάθε στροφή. Σαν τις γυναίκες κι εκείνες, έχουν τα χούγια τους κι αν τις κερδίσεις δεν σου στερούν τις χαρές και τις αγκαλιές τους... ούτε τα μυστικά τους...
Πόσο άλλαξαν τα αυτοκίνητα! πόσο γρήγορα! δυστυχώς δεν έχει αλλάξει, προς το καλύτερο, τόσο πολύ η οδηγική συμπεριφορά των Ελλήνων...
Το κοντέρ όλο και ν΄ανεβαίνει και ο δρόμος να χάνεται πίσω και άλλος πάλι να ανοίγεται μπροστά μας... κάτι σαν το pac-man (το θυμάστε εκείνο το φημισμένο arcade game?) που "τρώει" τις τελίτσες... Θα προλάβουμε;
Χάνουμε την έξοδο... ουπς! αυτό σημαίνει καθυστέρηση... σίγουρα ένα 15 λεπτο χαμένο, γυρίζουμε προς τα πίσω να βρούμε την χαμένη έξοδό μας... Το κοντέρ ανεβαίνει κι ανεβαίνει... τέρμα γκάζια... απόλαυση!!! ωωωωωωω τι είναι αυτό; "Την βάψαμε!!!" προλαβαίνω να φωνάξω βλέποντας δεξιά μας το μπλόκο. Κοιτάζω το κοντέρ 215!!!! τι να πεις; δεν έτρεχα; αυτόφωρο θα μας πάνε!!! Εκπληξη!!! Είναι όλοι με γυρισμένες τις πλάτες!!! Εχουν σταματήσει μια Mercedes. Δεν πιστεύουμε στην τύχη μας!!! Στην ταβέρνα το νούμερο του τραπεζιού μας ήταν το 13... απ΄ότι φαίνεται δεν ήταν γρουσούζικο...
Περνάμε την Λιβαδειά και μου θυμίζει μια φορά που είχαμε σταματήσει για να φάμε τα φημισμένα της σουβλάκια εως ότου διαπιστώσαμε ότι ήταν από συσκευασία του Macro... απογοήτευση...
Αρχίζουν οι στροφές! Η χαρά του αδερφού μου! και η δική μου.... Συνενοήσεις από το τηλέφωνο... και τσουπ μετά από μια φανταστική απ΄όλες τις απόψεις διαδρομή φτάνουμε. Ναι! στην ώρα μας.
Προλαβαίνουμε τον ήλιο στη δύση όπως φαίνεται στην πρώτη φωτογραφία. Όλοι έτοιμοι για την γενική πρόβα. Η όμορφη θέα οι 42 χορωδιακές φωνές και άλλοι τόσοι μουσικοί που παίζουν τις μουσικές του Σταμάτη κάνουν μασάζ στο μυαλό μας... Είναι και η μαγεία του τόπου που είναι τόσο παλιός όσο ο άνθρωπος...
Την Κυριακή ήταν η κανονική συναυλία. Δεν ξέρω αν ο Κ.Καραμανλής και οι 10 ξένοι αρχηγοί κρατών την απόλαυσαν όπως εμείς...
Στον δρόμο της επιστροφής κάτσαμε και φάγαμε Αράχωβα... τι κακός χαμός γίνεται τον χειμώνα, μα τώρα είναι απόλαυση....
Γεμίσαμε τις καρδιές μας χαρά και ευεξία από μια ξαφνική πρόταση και κάναμε άλλη μια ωραία τρέλα πραγματικότητα! Βάλαμε άλλη μια πινελιά στο μπλοκ των αναμνήσεων....
Να σαι καλά Ταξούλα με τις ιδέες σου και συ αδερφούλη Κώστα που τις εκτελείς με τον πιο γρήγορο τρόπο!!!
Υγ η συναυλία δόθηκε στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών.

Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007

Οι Ανακαλύψεις.... Του ΄Ανδρα και της Γυναίκας



O άνδρας ανακάλυψε τα ΧΡΩΜΑΤΑ και δημιούργησε την ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ,
Η γυναίκα ανακάλυψε την ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ & δημιούργησε το ΜΑΚΙΓΙΑΖ.

O άνδρας ανακάλυψε τις ΛΕΞΕΙΣ και δημιούργησε την ΣΥΖΗΤΗΣΗ.
Η γυναίκα ανακάλυψε την ΣΥΖΗΤΗΣΗ & δημιούργησε το ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΟ.

O άνδρας ανακάλυψε το ΠΑΙΧΝΙΔΙ & δημιούργησε τα ΧΑΡΤΙΑ.
Η γυναίκα ανακάλυψε τα ΧΑΡΤΙΑ & δημιούργησε τα TAROT.

Ο άνδρας ανακάλυψε την ΓΗ & δημιούργησε την ΤΡΟΦΗ
Η γυναίκα ανακάλυψε την ΤΡΟΦΗ & δημιούργησε την ΔΙΑΙΤΑ.

O άνδρας ανακάλυψε τα ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ & δημιούργησε την ΑΓΑΠΗ,
Η γυναίκα ανακάλυψε την ΑΓΑΠΗ & δημιούργησε τον ΓΑΜΟ.

O άνδρας ανακάλυψε την ΓΥΝΑΙΚΑ & δημιούργησε το ΣΕΞ.
Η γυναίκα ανακάλυψε το ΣΕΞ & δημιούργησε τον ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟ.

O άνδρας ανακάλυψε το ΕΜΠΟΡΙΟ & δημιούργησε το ΧΡΗΜΑ,
Η γυναίκα ανακάλυψε το ΧΡΗΜΑ & τα ΓΑ__ΣΕ ΟΛΑ!!!!!! .....

Πέμπτη, Ιουλίου 19, 2007

Φωτιά



Μετά από πρόσκληση - της Γλαρένιας μας - γίνομαι κατά φαντασίαν εμπρήστρια...


Που θα έβαζα φωτιά; Επιγραμματικά:






- Στους 300 όχι του Λεωνίδα, της Βουλής!!! Ετσι για να πάρουν μυρωδιά...







- Σε όποιον πετάει το τσιγάρο του - και όχι μόνο - από το παράθυρο του αυτοκινήτου του...







- Σίγουρα σε αυτούς που σπεύδουν να φυτέψουν βίλες αντί για δέντρα στα καμένα...





- Φωτιά στους ανεύθυνους και τους ασυνείδητους. Και η βλακεία έχει τα όριά της....
και βέβαια "Φωτιά στα Σαββατόβραδα να μην ξαναγυρίσουν
αυτοί που μείναν μοναχοί να μην ξαναδακρύσουν"
Και ένα τραγουδάκι από τον Μίλτο Πασχαλίδη "αφιερωμένο εξαιρετικά":
"Φωτιά μου εσύ κι αέρας στο σύνορο τούτης της μέρας
Τη φλόγα σου δώσ' μου και γίνε μου φως μου χρυσόμαλλο δέρας
Φωτιά μου εσύ και αέρας στο σύνορο τούτης της μέρας
Το γέλιο σου δώσ' μου και γίνε του κόσμου το πέρας"
Άντε σύγχρονοι Νέρωνες πάρτε πάσααααααα

Τετάρτη, Ιουλίου 18, 2007

Άντε Απάντησε....



Χωρίς Λόγια.... από την Greenpeace με αγάπη και από την νέα γενιά επίσης....

Δευτέρα, Ιουλίου 16, 2007

Φωτιά στον Υμηττό

...και πάνω που τελείωσε η ημέρα και ετοιμαζόμουν για την επιστροφή στο εξοχικό, μόλις 42 χλμ από την Αθήνα, στην Νέα Μάκρη για την ακρίβεια, άρχισαν να χτυπούν ανήσυχα τα τηλέφωνα.

Από φόβο μην και είχα ξεκινήσει...

Γαμώ την τύχη μου! Είναι τόσο μικρή η ζωή σκέφτηκα... είναι ανάγκη στην δική μου ζωή να μαζέψω τόσες φωτιές;

Από το 1978 που θυμάμαι την πρώτη φωτιά και έχω τραβήξει και τις πρώτες φωτογραφίες, τότε που ήμουν μια πιτσιρίκα, επαναστάτρια που ήθελα να αλλάξω τον κόσμο, τρομάρα μου, έχω δεί δεκάδες φωτιές... Τις τραβούσε η περιοχή τις φλόγες ή καλύτερα οι άνθρωποι θέλαν τις φλόγες για να φτιάξουν τις μελλοντικές κατοικίες τους...

Και το κράτος θα ρωτούσε με αφέλεια κάποιος πολίτης άλλης χώρας φυσικά... Αχ, το κράτος, το κράτος δηλαδή ο άλλος μας εαυτός, θέλει τις ψήφους... οπότε χτίστε μωρέ τι έγινε... χωρίς σχέδιο, έτσι...
...περνούν τα χρόνια και φαίνεται πως κάτι γίνεται... αν σωθούμε απ΄τις φλόγες δεν θα γλιτώσουμε απ΄ τις πλημμύρες - και όχι γιατί όπως με αφέλεια λένε κάποιοι δημοσιογράφοι - η φύση εκδικείται αλλά γιατί η φύση παίζει τα τελευταία της χαρτιά πια...

Κόλαση. Τα παιδιά μας θα ζήσουν στην επίγεια κόλαση!

Κοιτούσα όλες αυτές τις μέρες πόσο είχε αρχίσει να πρασινίζει ο Υμηττός και η Πεντέλη και αναρωτιόμουν αν θα άφηναν τα βουνά να επουλώσουν κάποιες πληγές... Μπα, με τις πλάτες του κράτους κάνουν σχέδια για τα οικόπεδα.... Μπείτε στο google earth και πες τε μου τι έχει μείνει; Ποιοί μένουν σ΄αυτά τα σπίτια; Που είναι τα ρεπορτάζ που θα μας ενημερώνουν τα ονόματα αυτών; Να ξέρουμε προς τα που να φτύνουμε αν μη τι άλλο.

Θα φύγω με μαύρη την καρδιά και πάλι... την ξέρω αυτή τη μαυρίλα, την αναγνωρίζω χρόνια τώρα.... Μετά το κάψιμο της Πεντέλης άλλαξα διαδρομή... μα δεν υπάρχουν άλλοι δρόμοι πια...

Συμπολίτες, ΄Ελληνες και Ελληνίδες, δεν μας αξίζει αυτή η χώρα...

Κυριακή, Ιουλίου 15, 2007

Η Κυριακή Του Δημητράκη

Η Κυριακή είναι ημέρα αργίας, αφιερωμένη στο Θεό και στα ... μυστήρια. Τουλάχιστον σε δυό απ΄αυτά.


Ήταν η ημέρα του Δημητράκη που μπήκε στον κόσμο των μεγάλων και πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο πρώτο απ΄τα επτά μυστήρια, την βάπτιση. (αλήθεια θυμάστε τα υπόλοιπα έξι; καλά μην κάνετε τον κόπο σας τα φρεσκάρω εγω: Χρίσμα, Θεία Ευχαριστία, Μετάνοια και Εξομολόγηση, Ιεροσύνη, Γάμος και Ευχέλαιο).

Ανεβήκαμε λοιπόν κι εμείς, μάρτυρες στο μυστήριο, με τους σύγχρονους ίππους του αυτοκινήτου μας - 102 τον αριθμό - στον Καρέα.
Πριν ξεκινήσει το μυστήριο ο καλός παππάς, υπενθύμισε στους καλούς χριστιανούς ότι βρίσκονται εκει για να προσευχηθούν μαζί με τους γονείς και τους νονούς για το μικρό που κάνει τα πρώτα βήματα στην κοινωνικοποίησή του.

Και ξεκίνησε το μυστήριο. Μυστήρια είναι και η ζωή σκέφτηκα. Όταν γεννιόμαστε μετά την προσπάθεια που κυριολεκτικά μας πνίγει, το πρώτο δείγμα ζωής μας είναι το κλάμα. Εμείς κλαίμε από προσπάθεια και οι άλλοι κλαίνε από Ευτυχία...


Κοιτάζω τον μικρό. Τα έχει χαμένα με τον πολύ κόσμο. Να καταλαβαίνει ότι όλα τα μάτια είναι στραμένα πάνω του;


Κοιτάζω μετά τον κόσμο και αναρωτιέμαι πόσοι ξέρουν το εθιμοτυπικό της βάπτισης; Ούτε εγω ήξερα. Έψαξα λίγο πριν βαπτιστεί ο ανιψιός μου - το πρώτο μωρό της οικογένειας!
Το μυστήριο λοιπόν ξεκινάει μετ τον εξορκισμό του διαβόλου απ΄το βαπτιζόμενο. Απόταξη με τη στροφή προς τη δύση (να δύσει το κακό) και σύνταξη με τον Θεό και στροφή προς την ανατολή (ανατέλει το καλό). Μετά το σύμβολο της πίστης: το πιστεύω!


Κι ύστερα στην κολυμπήθρα. Το λάδι για να ξεγλιστρά απ΄το κακό ο βαπτιζόμενος γι αυτό και πρέπει να είναι πολύ καλά λαδωμένος. Το νερό σύμβολο κάθαρσης και αναγέννησης. Μετά τις τρείς καταδύσεις στο όνομα της Αγίας Τριάδας, συνανασταίνεται μαζί με τον Χριστό. Πεθαίνει ο παλιός άνθρωπος (πότε πρόλαβε να παλιώσει;) και με την δύναμη της Αγ. Τριάδας ξεπηδάει η νέα ζωή.
Το μύρο είναι η ευωδιά του Χριστού και η σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος. Με την χάρη του Αγ. Πνεύματος είναι δυνατή η ένταξή μας στην κοινωνία. Το όνομα που αγιάζεται απ΄τ΄όνομα του Χριστού δηλώνει την προσωπικότητά μας.

Η λαμπάδα είναι το σύμβολο του φωτισμού από το Χριστό και τον λόγο του.

Το κόψιμο των μαλλιών είναι η προσφορά και θυσία στον θεό σαν τρόπος ευχαριστίας.

Το μυστήριο τελειώνει με την αποδοχή της πνευματικής μητέρας (νονάς) απ΄την φυσική μητέρα με το προσκύνισμα της δεύτερης στην πρώτη.

Επιστρέφω στην ωμή πραγματικότητα. Παρά τις παραινέσεις ο κόσμος δεν σταματάει το κους κους. "Τι κάνεις μωρέ Λίτσα;" "Μια χαρά χαθήκαμε..." "Τα παιδιά που είναι;" "Να εκεί" "Πω,πω πως μεγάλωσαν..." κλπ κλπ

Ακόμα ένας ανθρώπινος βάλτος σκέφτηκα. Κολλήσαμε...

Τις σκέψεις τις έκοψε ο νεοφώτιστος με το κλάμα του. Γιατί κάνουν τα μωρά να κλάψουν στην κολυμπήθρα;

Τα τζιτζίκια έχουν σκάσει από την ζέστη και εμείς επίσης, αφού ο ναός δεν διαθέτει κλιματισμό και του παιδιού του φορούν όλο το σετ ρούχων. Μέχρι και το μπουφάν. Ελεος ψέλισσα...

Και μετά ο χαιρετισμός: - Να σας Ζήσει! - Πάντα ΄Αξιοι...

Ο μικρούλης αποκοιμήθηκε εκεί στην χαιρετούρα με του κόσμου τις ευχές. Στην αγκαλιά της μαμάς του.

Μικρέ Δημήτρη πάντα να σε συντροφεύουν η Υγεία, η αγάπη, η συμπόνοια, η κατανόηση, η ελπίδα, η φιλία και γιατί όχι και η Τύχη... (όλες γένους θηλυκού τυχαίο άραγε;)

Πέμπτη, Ιουλίου 12, 2007

Ένας Πατέρας Μετανοεί

Το έγραψε ο Λίβιγκστον Λέρνεντ στον γιό του, αλλά όλοι οι γονείς κάποια στιγμή θα θέλαμε να το έχουμε γράψει...

Αγγελε, Βασίλη σας είχα στο μυαλό μου όταν το αντ-έγραφα, που είστε νέοι γονείς και σας το αφιερώνω, με την ευχή να μην χρειαστεί ποτέ να μετανοήσετε...

Υπενθυμίζω σε όλους τη δύναμη της συγνώμης... της αγκαλιάς...και της αγάπης που όλα τα διορθώνει...


" Άκου γιέ μου! Στα λέω αυτά ενω εσύ κοιμάσαι, διπλωμένο κουβαράκι μικρό, με το ένα σου μπράτσο κάτω απ΄το κεφαλάκι και τις σγουρές σου ξανθές μπούκλες να σου πέφτουν στο μέτωπο...

Μπήκα κρυφά στο δωμάτιό σου. Λίγα λεπτά πριν, καθώς καθόμουν και διάβαζα στο σαλόνι, ένα αποπνικτικό κύμα τύψεων με πλημμύρισε.

Νιώθοντας λοιπόν ένοχος ήρθα στο κρεβατάκι σου.

Να τι σκεφτόμουν: τα έβαλα μαζί σου, γιέ μου. Σου φώναξα και σε μάλωσα την ώρα που ντυνόσουν για να πας στο σχολείο, επειδή δεν έπλυνες καλά το πρόσωπό σου. Τα έβαλα μαζί σου επειδή έφευγες με βρώμικα παπούτσια. Σου φώναξα αγριεμένος όταν κάτι απ΄το χέρι σου έπεφτε στο πάτωμα.

Την ώρα του προγεύματος, ανακάλυπτα σφάλματα. Λέρωνες το τραπεζομάντηλο. Μπουκωνόσουν με πολύ φαγητό. Ακουμπούσες τους αγκώνες σου στο τραπέζι. Άλειφες με περισσότερο βούτυρο τη φέτα του ψωμιού σου. Κι ωστόσο, όταν έβγαινες έξω να παίξεις κι εγω έφευγα για την δουλειά μου, εσύ μου φώναζες και μου κουνούσες το χέρι: "γειά σου μπαμπά!" Κι εγω, ζάρωνα τα φρύδια μου και σου έλεγα: "Μην καμπουριάζεις!"

Αυτά λοιπόν σκεφτόμουν τώρα το απόγευμα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Γυρνώντας απ΄τη δουλειά σε βρήκα στο πεζοδρόμιο πεσμένο στα γόνατα να παίζεις. Οι κάλτσες σου ήταν τρύπιες. Σε ταπείνωσα μπροστά στους φίλους σου, παίρνοντας σε μαζί μου στο σπίτι. Σου φώναζα πως οι κάλτσες είναι ακριβές και πως αν έπρεπες να τις πληρώνεις εσύ θα τις πρόσεχες περισσότερο! Φαντάσου γιέ μου να τα λέει αυτά ένας πατέρας!!!

Θυμάσαι, αργότερα, όταν διάβαζα στο σαλόνι, που μπήκες μέσα ντροπαλά, με μια πληγωμένη έκφραση στο βλέμμα; Όταν σήκωσα τα μάτια μου απ΄την εφημερίδα, εκνευρισμένος γι΄αυτή τη διακοπή, στάθηκες διστάζοντας στην πόρτα. "Τι συμβαίνει;" σου φώναξα...
Κι εσυ δεν είπες τίποτα, παρά μόνο έτρεξες ίσια πάνω μου και μ΄αγκάλιασες και με φίλησες και τα μικρά σου χέρια μ΄έσφιγαν με τόση τρυφερότητα, όση μπορούσε να βάλει ο Θεός στη μικρή σου καρδούλα και που σ΄αυτήν κανένας δεν θα μπορούσε να αντέξει. Κι ύστερα έφυγες και ανεβαίνοντας την σκάλα, έτρεμες.

Λοιπόν, γιέ μου, αμέσως μετά απ΄αυτό, η εφημερίδα μου έπεσε απ΄τα χέρια κι ένας τρομερός, αρρωστημένος φόβος με πλημμύρισε. Τι ήταν αυτό που μου έκανε η συνήθεια; Η συνήθεια να βρίσκω λάθη παντού, να κατηγορώ τους άλλους - μήπως δεν έκανα κι εγω τα ίδια όταν ήμουν μικρός; Όχι πως δεν σ΄αγαπώ, γιέ μου, αλλά είναι που έκανα το λάθος να περιμένω πολλά από ένα μικρό αγόρι. Σε μετρούσα με το δικό μου μέτρο.

Κι ωστόσο υπάρχουν τόσα πολλά που είναι καλά και αληθινά και όμορφα στο χαρακτήρα σου. Η μικρή σου καρδιά ήταν πελώρια και γεμάτη καλωσύνη και τρυφερότητα. Αυτό μου έδειξες με τον αυθόρμητο τρόπο που έτρεξες να μ΄αγκαλιάσεις και να με φιλήσεις για να με καληνυχτίσεις. Τίποτε άλλο δεν άξιζε περισσότερο απ΄αυτό γιέ μου. Έτσι ήρθα μές το σκοτάδι, πλάι στο κρεβατάκι σου και γονάτισα ταπεινωμένος.

Είναι κάτι πάρα πολύ λεπτό. Το ξέρω πως δε θα τα καταλάβαινες όλα αυτά αν σου τα έλεγα όταν θα ξυπνούσες. Αλλά από αύριο, θα είμαι ένας αληθινός πατέρας! Θα παίζω μαζί σου και θα υποφέρω όταν υποφέρεις και θα γελάω όταν γελάς. Θα δαγκώνων την γλώσσα μου όταν ανεβαίνουν στο στόμα μου απότομες κουβέντες. θα λέω συνέχεια μέσα μου: "Μα, είναι ένα μικρό αγόρι. Μόνο ένα αγόρι."

Φοβάμαι πως ως τώρα σε αντιμετώπιζα σαν άντρα. Ωστόσο, καθώς σε βλέπω τώρα γιέ μου, μαζεμένο ένα κουβαράκι, να κοιμάσαι, αδύναμος, καταλαβαίνω πως είσαι ακόμα μωράκι.
Χτες ακόμη ήσουν στην αγκαλιά της μητέρας σου κι ακουμπούσες το κεφαλάκι σου στον ώμο της.

Σου ζήτησα πολλά, πάρα πολλά...."

Τρίτη, Ιουλίου 10, 2007

Στιγμές Ζωής


Υπάρχουν στιγμές στη ζωή, όταν σου λείπει κάποιος τόσο πολύ που θέλεις μόνο και μόνο να τον πάρεις απ΄τα όνειρά σου και να τον αγκαλιάσεις στην πραγματικότητα!


Οταν η πόρτα της ευτυχίας κλείνει, μια άλλη ανοίγει, αλλά συχνά κοιτάζουμε τόσο πολύ την κλειστή πόρτα που δεν βλέπουμε αυτή που έχει ανοίξει για μας...


Μην ψάχνεις την εμφάνιση, μπορεί να εξαπατήσει.

Μην ψάχνεις τον πλούτο, ακόμη και αυτός ξεθωριάζει...

Ψάξε για κάποιον που σε κάνει να χαμογελάς, επειδή χρειάζεται μόνο ένα χαμόγελο για να κάνει κάποιος μια σκοτεινή μέρα, να φανεί φωτεινή.


Βρες κάποιον που να κάνει την καρδιά σου να χαμογελάει.

Ονειρεύσου ό,τι θέλεις να ονειρευτείς....

Πήγαινε όπου θέλεις να πας....

Να είσαι αυτό που θέλεις να είσαι...

Επειδή έχεις μόνο μια ζωή και μια ευκαιρία να κάνεις όλα τα πράγματα που θέλεις να κάνεις.

Κυριακή, Ιουλίου 08, 2007

Χωρίς Προορισμό



Μόνος οδηγάω μόνος
ατέλειωτος ο δρόμος
ατέλειωτες στροφές

Σκόνη μια χώρα μες τη σκόνη
μα πάντα με πληγώνει
κι αρχίζω ανασκαφές

Είδα την άγνωστη πατρίδα
χαμένη Ατλαντίδα στις χωματερές
Τώρα περιμένει τώρα
με τα κρυφά της δώρα τους εθελοντές

Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι

Φώτα της πόλης μας τα φώτα
σαν τα βαρελότα
που ρίχναμε μικροί
Φιλίες οι παιδικές φιλίες
χαμένες παραλίες
χαμένη διαδρομή

Στάση, κορίτσια που ‘χω χάσει
πληγές που ‘χω ξεχάσει
ανοίγουνε ξανά
Βράδια τα εφηβικά μας βράδια
τα πιο πικρά μας χάδια
πατρίδα μας γλυκιά

Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι

Κρίμα να μείνεις πάντα θύμα
πάλι το ίδιο ποίημα
για ξένες καλλονές

Μόνος οδηγάω μόνος
κι όλο με βγάζει ο δρόμος
στις ίδιες γειτονιές

Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι....
...σταμάτησα για ένα τσιγάρο (θά λεγα πριν το κόψω, ορίζοντας έτσι ένα δεκάλεπτο)...
κοίταξα πίσω. Τον δρόμο που ήδη διένυσα... και μετά κοίταξα μπροστά, όσο έπαιρνε το μάτι
μου. Ποιός να ξέρει τι κρύβει, σκέφτηκα.
Χρησιμοποιώ τις εθνικές οδούς για να πάω γρήγορα, μα όταν πραγματικά θέλω να με
ταξιδέψω διαλέγω τους αγροτικούς δρόμους. Μου αρέσει να γεμίζω εικόνες και μυρωδιές...
Αλλος αέρας. Αυτοί οι δρόμοι έγιναν μοναχικοί. Οι άνθρωποι βιάζονται να φτάσουν στους
προορισμούς τους.
Μπήκα πάλι μέσα. Υπάκουα τα σύγχρονα άλογα, ξύπνησαν, πανέτοιμα περιμένουν εντολές.
Πάτησα ελαφρά το γκάζι...
Σκέφτηκα το ΠΑΝΤΑ της σιγουριάς και αγκάλιασα το ΟΣΟ της δικής μου καρδιάς.
Δεν μου αρέσουν οι πλάνες.
΄Εμαθα στα λίγα, όσα χωρούν στην αγκαλιά μου.
΄Οταν έχεις πολλά πρέπει να διαλέγεις, να αποφασίζεις ποιά να πάρεις, ποιά να αφήσεις.
΄Οταν ότι έχεις είναι μια βαλίτσα δεν προβληματίζεσαι...
Πάτησα λίγο γκάζι ακόμα. Ανοιχτά τα παράθυρα και προκαλώ τον αέρα ν΄απαντήσει:
Υπάρχει προορισμός; ή μόνο δρόμος;
Χαμογέλασα μόνη μου. Σκέφτηκα το λίγο μας. Στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι παλιό:
Λεν πως οι έρωτες δεν ζουν
κι αυτοί που αγαπούν
μια μέρα θα ξεχάσουν
Λεν ακόμα πως μπορεί
συνήθεια να γινεί
η αγάπη σαν χορτάσουν
Αν το τέλος είναι αυτό
δε θέλω να το δω
δε θέλω καν ν' αρχίσω
Αν το τέλος είναι αυτό
με τι να κάνω αρχή
και πώς να συνεχίσω
δε θέλω καν ν' αρχίσω
Λεν πως είναι μια αλλαγή
ολόκληρη ζωή
πως τίποτα δε μένει
Λεν πως όσων αγαπάν
η αγάπη θα χαθεί
λες κι η ζωή πεθαίνει
Αν το τέλος είναι αυτό
δε θέλω να το δω
δε θέλω καν ν' αρχίσω
Αν το τέλος είναι αυτό
με τι να κάνω αρχή
και πώς να συνεχίσω
δε θέλω καν ν' αρχίσω
Μιλάνε τα τραγούδια;
Μιλάνε και κάπου κάπου συμμετέχουν στους εσωτερικούς διαλόγους μας...

Τετάρτη, Ιουλίου 04, 2007

Lessons Of Life


by Bobette Bryan 1999


I feared being alone until I learned to like myself....



I feared failure until I realize that I only fail when I don't try...



I feared success until I realized that I had to try in order to be happy with

myself...



I feared people's opinions until I learned that people would have opinions

about me anyway...



I feared rejection until I learned to have faith in myself...



I feared pain until I learned that it's necessary for growth...



I feared the truth until I saw the ugliness in lies...



I feared life until I experienced its beauty....



I feared death until I realized that it's not an end, but a beginning....



I feared my destiny, until I realized that I had the power to change my life...



I feared hate until I saw that it was nothing more than ignorance...



I feared love until it touched my heart making the darkness tade into endless sunny days...



I feared ridicule until I learned how to laugh at myself...



I feared growing old until I realized that I gained wisdom every day....



I feared the future until I realized that life just kept getting better....



I feared the past until I realized that It could no longer hurt me...



I feared the dark until I saw the beauty of the starlight....



I feared the light until I learned that the truth would give me strength



I feared change until I saw that even the most beautiful butterfly
had to undergo a metamorphosis before it could fly....

Τρίτη, Ιουλίου 03, 2007

Ανθρωποι Του Ψεύδους

Από ένα βιβλίο που διάβασα τον Δεκέμβριο του 2000 και μου έδωσε σκέψεις που δεν είχα ως τότε κάνει. Το βιβλίο λέγεται Ανθρωποι του Ψεύδους του Σκοτ Πεκ εκδ Κέδρος.



Μια πραγματεία πάνω στην έννοια του ανθρώπινου κακού... (Μετά τις τελευταίες μαύρες σκέψεις...)

1. Ως κακό ορίζουμε τη δύναμη εκείνη που κατοικεί είτε μέσα στους ανθρώπους, είτε έξω απ΄αυτούς, η οποία επιζητεί να σκοτώσει τη ζωή ή τη ζωτικότητα. Και το καλό το αντίθετό του. Το καλό είναι αυτό που προάγει τη ζωή και τη ζωτικότητα.


2. Το να αισθάνεσαι ένοχος για κάτι που δεν είναι κακό, είναι περιττό και αρρωστημένο. Το να μην αισθάνεσαι ένοχος για κάτι που είναι κακό, είναι επίσης αρρωστημένο...



3. Καθώς οι άνθρωποι μάχονταν εναντίον του κακού κατά τη διάρκεια των αιώνων, συνειδητά ή ασυνείδητα κατέγραφαν τα μαθήματα που έπαιρναν δημιουργώντας μυθικές ιστορίες. Το σώμα της μυθολογίας είναι μια τεράστια αποθήκη τέτοιων μαθημάτων - που συνεχίζουμε να γεμίζουμε.


4. Για τα παιδιά - ακόμη και για τους έφηβους - οι γονείς τους είναι σαν θεοί. Ο τρόπος που ενεργούν οι γονείς φαίνεται σωστός. Τα παιδιά σπάνια είναι σε θέση να συγκρίνουν τους γονείς τους με άλλους γονείς. Δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν ρεαλιστικά τη συμπεριφορά των γονέων τους. Αν τύχει άσχημης μεταχείρισης από τους γονείς του, ένα παιδί, συνήθως, θα υποθέσει ότι το ίδιο είναι κακό. Αν του φερθούν σαν ένα κακό, ηλίθιο πολίτη δεύτερης κατηγορίας, θα μεγαλώσει με την εικόνα ενός κακού, ηλίθιου πολίτη δεύτερης κατηγορίας για τον εαυτό του. Όταν μεγαλώνουν χωρίς αγάπη, τα παιδιά καταλήγουν να πιστεύουν ότι τα ίδια δεν αξίζουν την αγάπη.


5. Οι έφηβοι είναι οι πιο εσωστρεφείς άνθρωποι. Δεν συνηθίζουν να εκμυστηρεύονται τα μύχια της ψυχής τους σε κανέναν.

6. Υπάρχει και μια άλλη αντίδραση που συχνά προκαλούν μέσα μας οι κακοί άνθρωποι: σύγχιση.


7. Οι κακοί άνθρωποι εξακολουθούν να είναι τρομακτικοί, είναι όμως και αξιολύπητοι. Τρέχοντας πάντα να ξεφύγουν από το φως που θα τους εξέθετε στον εαυτό τους και από την φωνή της ίδιας τους της συνείδησης είναι οι πιο τρομαγμένοι άνθρωποι. Ζουν τις ζωές τους κυριευμένοι από πανικό. Δεν χρειάζεται να τους στείλει κανένας σε καμιά κόλαση... βρίσκονται ήδη σε αυτήν. Ο Θεός δεν μας τιμωρεί. Τιμωρούμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας. Εκείνοι που βρίσκονται στην κόλαση βρίσκονται με δική τους επιλογή. Στην πραγματικότητα, θα μπορούσαν να φύγουν οποιαδήποτε στιγμή θα διάλεγαν, μόνο που οι αξίες τους είναι τέτοιες, ώστε να κάνουν το μονοπάτι της διαφυγής από την κόλαση να φαίνεται ανυπέρβλητα επικίνδυνο, τρομακτικά οδυνηρό και απίστευτα δύσκολο.
Και έτσι παραμένουν στη κόλαση, επειδή τους φαίνεται ασφαλής και εύκολη. Το προτιμούν έτσι. Η αντίληψη ότι οι άνθρωποι βρίσκονται στη κόλαση με δική τους επιλογή δεν είναι ευρέως αποδεκτή, είναι όμως γεγονός ότι αληθεύει και από ψυχολογική και από θεολογική άποψη...


8. Μέσα σε 20 χρόνια δεν έχω μάθει τίποτα που να λέει ότι οι κακοί άνθρωποι μπορούν να επηρεαστούν γρήγορα και με κάποιον τρόπο, εκτός από την χρήση ωμής εξουσίας. Δεν ανταποκρίνονται βραχυπρόθεσμα, σε καμιά φιλική ευγένεια ή σε κάποιο άλλο είδος πνευματικής πειθούς που γνωρίζω.


9. Ο πιο γενικός ορισμός της αμαρτίας είναι αστοχία. Αυτό σημαίνει ότι αμαρτάνουμε κάθε φορά που δεν καταφέρνουμε να χτυπήσουμε το κέντρο του στόχου. Η αμαρτία δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την αποτυχία να είμαστε συνεχώς τέλειοι. Και επειδή είναι αδύνατον να είμαστε συνεχώς τέλειοι, είμαστε όλοι αμαρτωλοί. Αποτυγχάνουμε να κάνουμε το καλύτερο βάσει των δυνατοτήτων μας και με κάθε αποτυχία διαπράττουμε ένα ψευτοέγκλημα - απέναντι στο Θεό, στους γείτονές μας ή στους εαυτούς μας, αν όχι, ένα πραγματικό έγκλημα απέναντι στο νόμο. Φυσικά υπάρχουν εγκλήματα μεγαλύτερης και μικρότερης σημασίας.

10.... Οταν ο Θεός μας δημιουργούσε κατ΄εικόνα Του και μας έδινε ελεύθερη βούληση, έπρεπε να μας αφήσει και την επιλογή του κακού.

11. Η σύμπτωση είναι ο τρόπος του Θεού να παραμένει ανώνυμος.

12. Ενα κριτήριο και ίσως το καλύτερο κριτήριο - για το μεγαλείο ενός ανθρώπου είναι η ικανότητα του να υποφέρει.

13. Αυτός που ακολουθεί δεν είναι ένα ολοκληρωμένο άτομο. Αυτός που έχει αποδεχτεί το ρόλο του μη σκεπτόμενου και του μη ηγέτη, έχει χάσει την ικανότητά του να σκέπτεται και να ηγείται. Και επειδή η σκέψη και η ηγεσία δεν ανήκουν πια στον τομέα ή στα καθήκοντά του, συνήθως έχει ξεπουλήσει και την ίδια την συνείδησή του...

14. Ονειρεύομαι μια εποχή που τα παιδιά θα διδάσκονται ότι η νωθρότητα και ο ναρκισσισμός βρίσκονται στη ρίζα κάθε ανθρώπινου κακού, και τους λόγους που συμβαίνει αυτό... που θα μαθαίνουν ότι η σημασία κάθε ανθρώπου είναι ιερή. Θα μαθαίνουν ότι η φυσική τάση του ατόμου μέσα σε μια ομάδα είναι να υποτάσσει την ηθική κρίση του σε αυτήν του αρχηγού, και ότι αυτή η τάση πρέπει να καταπολεμείται. Και, τελικά, θα αναγνωρίζουν τον συνεχή έλεγχο του εαυτού μας για νωθρότητα και ναρκισσισμό ως προσωπική ευθύνη του καθενός, και θα μάθουν να εξαγνίζουν τους εαυτούς τους. Αυτό θα το κάνουν γνωρίζοντας ότι ένας τέτοιος προσωπικός εξαγνισμός είναι απαραίτητος όχι μόνο για την σωτηρία της δικής τους ψυχής, αλλά και για τη σωτηρία ολόκληρου του κόσμου...

15. Η οδός της αγάπης είναι μια δυναμική ισορροπία αντιθέσεων, μια οδυνηρή δημιουργική ένταση αμφιβολιών, ένα δύσκολο τεντωμένο σχοινί ανάμεσα σε ακραίους, αλλά ευκολότερους, τρόπους δράσης. Σκεφτείτε το μεγάλωμα ενός παιδιού. Αν απορρίπτουμε όλες τις κακές πράξεις του, δεν του δείχνουμε αγάπη. Αν ανεχόμαστε όλες τις κακές πράξεις του, πάλι δεν του δείχνουμε αγάπη. Πρέπει, με κάποιον τρόπο, να είμαστε ταυτόχρονα, και ανεκτικοί και σκληροί και δεκτικοί και απαιτητικοί και αυστηροί και ευέλικτοι. Απαιτείται μια Θεϊκή Συμπόνοια.


Ενας ιερέας περιέγραψε αυτήν τη συμπόνια του Θεού για τον άνθρωπο, βάζοντας στο στόμα του Θεού αυτά τα λόγια: (dr Charles Robinson 4-11-73)


"Σε γνωρίζω. Εγω σε δημιούργησα. Σε αγάπησα από τότε που βρέθηκες στη μήτρα της μητέρας σου. Απομακρύνθηκες από την αγάπη μου - όπως τώρα ξέρεις - αλλά εξακολουθώ να σε αγαπώ, παρ΄όλα αυτά, και δεν θα σ΄αγαπώ λιγότερο, όσο και να απομακρύνεσαι. Εγώ ο ίδιος είμαι που υποστηρίζω την ίδια τη δύναμη της φυγής σου, και ποτέ δεν πρόκειται να σε εγκαταλείψω. ΣΕ ΔΕΧΟΜΑΙ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!


Οι αμαρτίες σου έχουν συγχωρεθεί. Ξέρω όλα τα βάσανά σου. Πάντα τα ήξερα. Πολύ πέρα από την κατανόησή σου. Κάθε φορά που υποφέρεις, υποφέρω κι εγω μαζί σου. Ξέρω επίσης όλα τα κολπάκια με τα οποία προσπαθείς να κρύψεις από τον εαυτό σου και από τους άλλους ανθρώπους την ασχήμια που έφερες στη ζωή σου. Όμως, είσαι ένα όμορφο πλάσμα. Έχεις ομορφιά πολύ βαθύτερα από εκεί που μπορείς να δεις. Είσαι όμορφος/η, επειδή η μοναδικότητα της ύπαρξής σου αντικατοπτρίζει ήδη κάτι από την αγιότητά μου μ΄έναν τρόπο που δεν γνωρίζει τέλος.


Είσαι ένα όμορφο πλάσμα, γιατί εγώ και μόνο εγώ, βλέπω την ακόμη μεγαλύτερη ομορφιά που θα αποκτήσεις. Η δύναμη της αγάπης μου που τελειοποιείται στην αδυναμία να σε μεταμορφώσει... θα γίνεις ένας τέλεια όμορφος άνθρωπος με έναν μοναδικό και αναντικατάστατο τρόπο τον οποίο δεν θα σκεφτούμε ούτε εσύ, ούτε εγω μόνοι μας...


Θα τον σκεφτούμε μαζί...


16. ...Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό. Ξέρω ότι γίνεται. Ξέρω ότι οι καλοί άνθρωποι μπορούν σκόπιμα να αφήνουν τους εαυτούς τους να καταλαμβάνονται από το κακό άλλων ανθρώπων, να συντρίβονται και εντούτοις, να μην συντρίβονται, ακόμη και να σκοτώνονται, κατά κάποιον τρόπο, και παρόλα αυτά, να επιβιώνουν και να μην υποκείπτουν. Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό γίνεται μια ελαφριά μετατόπιση της ισορροπίας στις αντιμαχόμενες δυνάμεις του κόσμου...


Ελπίζω να μην σας κούρασε. Η συνέχεια στο βιβλίο...

Κυριακή, Ιουλίου 01, 2007

Φυγή






Ηταν προγραμματισμένο να αρχίσει το καλοκαίρι μας αυτήν την Παρασκευή, μα όχι έτσι. Όχι με μια Ελλάδα στις φλόγες...

Σήμερα δεν άντεξα άλλο, έκλεισα ραδιόφωνο και τηλεόραση και έφυγα. Μια εφημερίδα που πήρα να μου κάνει συντροφιά στην παραλία είχε πρωτοσέλιδο καμένα δέντρα και ένα καμένο ελάφι που δεν κατάφερε να ξεφύγει και πέθανε κι αυτό. Θα το θρηνήσει κανείς;

Φτάσαμε στη θάλασσα και οι αναμνήσεις με αγκάλιασαν. Είμασταν σε ένα σημείο της Αττικής που ακόμα και τα πεύκα είναι μοναδικά, γιατί μοιάζουν με γιγάντια μανιτάρια. Θυμήθηκα τότε που ήμουν παιδί και λίγο που έσκαβα με τα μικρά μου χέρια, ερχόντουσαν στις χούφτες μου οι αχιβάδες. Προσπαθούσα να κρατήσω στην μνήμη μου τα χρώματά τους, τους μιλούσα λίγο και μετά τις ξαναάφηνα απαλά στο κύμα να τις πάρει. Σήμερα έκανε το ίδιο ο γιός μου που με είχε ακούσει να λέω πόσο αγαπούσα τις αχιβάδες. Έλα μου είπε να τις παλιές σου φίλες... Δεν είπα τίποτα, μην τον στεναχωρήσω με την αλήθεια που είναι πικρή...
Πάλεψε λίγο με τα χεράκια του, μα τίποτα... δεν έχει μείνει αχιβάδα πια. Σπασμένα κοχύλια ήταν ότι βρήκαμε. Απογοητεύτηκε. Προσπάθησα να του εξηγήσω.

Τον άφησα με το κουβαδάκι του να ελπίζει, πως οι αχιβάδες θα ξανάρθουν μόλις οι άνθρωποι τις αγαπήσουν...

Koίταξα πίσω το βουνό. Κι άλλες μνήμες. Το βλέπω ζωντανό και εγω μικρή εξερευνήτρια να λείπω όλη μέρα. Ημουν δεν ήμουν 10. Η μαμά και ο μπαμπάς ανήσυχοι. Είχα πει πως θα γυρνούσα κατά τις 14:00 μα έχει πάει 17:00 και δεν έχω γυρίσει. Σκέφτεται να πάει στην αστυνομία να μας ψάξει. Ξελογιαστήκαμε πάνω στο βουνό με τους θησαυρούς που έκρυβε και αργήσαμε. Ευτυχώς προλάβαμε, αλλά μας τα έψαλαν κανονικά. Σηκώνω το κεφάλι μου. Γύμνια! Το γυμνώσανε το βουνό απ΄τη φυσική του φορεσιά το πράσινο, και το ντυσαν με το καφέ της γης και το γκρι της πέτρας. Μα εγω θυμάμαι και όποτε το βλέπω θρηνώ. Πως να πω στα παιδιά για το πράσινο που δεν υπάρχει πια;

Εκατσα στην ταβέρνα που καθόταν κάποτε η μητέρα μου και με παρακολουθούσε, εμένα και τον αδερφό μου, που παίζαμε στην άμμο... Ηπια το πρώτο ούζο στην νιότη που έφυγε, που ήταν μόλις χτες... Παράξενο που είναι σκέφτηκα. Μεγάλωσα και τώρα κάθομαι πλάι με την μητέρα μου και παρακολουθώ τα δικά μου παιδιά να παίζουν στη ακρογιαλιά...
Η ταβέρνα αυτή είναι ίδια και απαράλλαχτη μέσα στα χρόνια. Και ο δρόμος που οδηγεί σ΄αυτήν επίσης όπως ήταν. Εχει αλλάξει το τοπίο πριν στρίψεις για την παραλία βέβαια, λόγω Ολυμπιάδας. Χάλασαν τον τελευταίο υδροβιότοπο για τις λίγες μέρες των αγώνων.
Βραχυπρόθεσμοι οι άνθρωποι και τα έργα τους, σκέφτηκα, και ήπια το δεύτερο ουζάκι.

Ηρθαν οι φίλοι και έκατσαν και οι σκέψεις έφυγαν για λίγο μακριά...

Πολυκατάστημα έγινε και η παραλία... οι μικροέμποροι συνήθως από την Αφρική άρχισαν να παρελαύνουν... Καπέλα, μαγιώ, αναπτήρες, βραχιόλια, φουστάνια και τόσα άλλα... Ενας δέχτηκε και τον έβγαλα φωτογραφία. Με ευχαρίστησε κιόλας.

Ηπια κι άλλο ένα. Στην υγειά σου αυτή τη φορά. Που δεν μπορείς να είσαι εδω.

Αυτή η δύναμη του ποτού. Πάντα έβλεπα πιο αισιόδοξα μετά από 2-3 ποτηράκια... Δεν ήθελα να φύγω. Ούτε τα παιδιά. Και μείναμε να δούμε το φεγγάρι. Πανσέληνος σήμερα! Το φεγγάρι άρχισε να φαίνεται στην αρχή ολοκόκκινο, σαν φωτιά... Κι ύστερα ανεβαίνοντας λευκό.

Αντι για μουσική υπήρχαν ήχοι πουλιών, θροίσματα πεύκων και η φωνή της θάλασσας να μου θυμίζει πως ήταν κάποτε η ζωή μας...

Αν διάλεγα ένα τραγούδι θα ήταν των Pink Floyd το I Wish You Were Here...










και μετά νυχτερινό μπάνιο ακολουθώντας το φως του φεγγαριού ευχαριστώντας τον Θεό που αξιώθηκα να δω όσα έχω δει.... που έζησα, όλα όσα έχω ζήσει... και παρακαλώντας τις αναμνήσεις να μην φύγουν ποτέ...