Πραγματικότητα

Αλλα είχα σκοπό να γράψω σήμερα, φίλοι μου καλοί. Μα η πραγματικότητα χτύπησε έντονα την πόρτα.

Ενας 65 χρονος νεκρός γιατί; Γιατί είπε σε αυτούς που του ζήτησαν να τους δώσει τα χρήματα της σύνταξής του ότι το όπλο είναι ψεύτικο. Και του απέδειξαν με τον χειρότερο τρόπο πως ήταν αληθινό.

Ποιός να μου το έλεγε ότι θα νοσταλγούσα τους κλέφτες του παρελθόντος. Αυτούς που είχαν αρχές. Μάλιστα αρχές. Που ήταν κλέφτες γιατί η ζωή δεν τους έδωσε την ευκαιρία. Που δεν θα γινόντουσαν ποτέ κλέφτες συνταξιούχων και σίγουρα δεν θα γινόντουσαν ποτέ δολοφόνοι. Αυτές οι σκέψεις είναι για καιρό στο μυαλό μου. Οι κλέφτες του παρελθόντος είχαν κώδικα τιμής. Να φτάνεις να πεθαίνεις από κυνισμό 65 χρονών; Ανατρίχιασα.

Και μετά η φωτιά. Αχ η φωτιά που καίει δάση... η αδίστακτη φωτιά που συνήθως βάζουν ανθρώπινα χέρια για την "κονόμα". Για να πουλήσουν στους ανόητους μικροαστούς μια βίλα, όνειρο ζωής. Εχω τσακωθεί πολλές φορές με ανθρώπους που υπερασπίζουν τους καταπατητές. Οταν κάηκε η Πεντέλη πόνεσα. Υπολόγισα ότι αν μου επέτρεπε ο Θεός θα το ξαναέβλεπα δάσος στα βαθιά 60 μου. Τα σπίτια πρώτα να σωθούν η εντολή στους πυροσβέστες. Τι λέτε ρε παιδιά; αντέτεινα. Τα σπίτια φτιάχνονται, τα δάση όμως;

Θυμάμαι τα καλοκαίρια στην Νέα Μάκρη. Οταν έρχονταν φίλοι από την Αθήνα τους σύστηνα να φέρνουν και ένα μπουφανάκι και εκείνοι γελούσαν. Είχα αγοράσει 3-4 για να μπορώ να τους δανείζω επειδή δεν με πίστευαν. Από τότε όμως που κάηκε η Πεντέλη χάθηκε και η δροσιά.

Και κλαίω γιατί οι άνθρωποι προτιμούν την δροσιά του κλιματιστικού τους αντί της δροσιάς των δέντρων. Κλαίω γιατί κανένας ποτέ δεν έχει μιλήσει, δεν έχει θρηνήσει για τα πουλιά και τα ζώα που καίγονται ζωντανά μες την φωτιά.

Πως να αντέξεις τόση ανθρώπινη βλακεία! Καλά το είχε πει ο Αινστάιν: "Η ανθρώπινη βλακεία και το διάστημα είναι άπειρα. Και για το δεύτερο δεν είμαι σίγουρος" (ήταν όμως για το πρώτο).

Σώστε πρώτα τα σπίτια που γεννήθηκαν πάνω στους νεκρούς κορμούς των δέντρων κι όταν έρθει η ώρα να πεθάνετε απο ασφυξία ας με αξιώσει ο Θεός να σας δω....

Καταπατητές της ανάσας μας....

Αχ τα έχεις τραγουδήσει Κώστα Χατζή ανθρωπογνώστη:

Αν έπαιρνα τα βάσανα του κόσμου τα μεγάλα

χίλιες μπαλάντες θα 'γραφα πικρές

και τα τραγούδια θα 'σβηνα που χω γραμμένα τ' άλλα

που 'ναι γεμάτα από έρωτες ελπίδες και χαρές

Είπα λοιπόν το γράψιμο για πάντα πως θα πάψω

ένα τραγούδι αλλιώτικο αν δε γράψω

κι έτσι ξεκίνησα ένα πρωί

τους πόνους και τα βάσανα να βρω μες τη ζωή

Και περπατούσα και περπατούσα

κι έφτασα κάπου σε ένα σημείο

κι είδα γραμμένο τι να πεις

Βρεφοκομείο η ελπίς

Εκεί οι ανώνυμοι γονείς πηγαίνουν τα μωράκια

όταν θα βγούνε στη ζωή κάποια φορά

παιδιά με δίχως όνειρα γεμάτα με ρυτίδες

και μάτια θλιβερά

Και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και με αισθήματα

τι ειν' τα νόθα παιδιά μας μπρος τα τόσα προβλήματα

και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και καρδιά

και πετάμε στους δρόμους τα μικρά τα παιδιά

Εμείς στραβή τη φτιάξαμε αυτή την κοινωνία

εμείς με την καρδιά μας και το νου

γεμάτη απ' το σκοτάδι μας γεμάτη απ' αγωνία

του κακού ψάχνει να βρει την πόρτα του ουρανού

κι αφού είμαι άνθρωπος κι εγώ τον κόσμο πως να αλλάξω

αφού κι εγώ γκρεμίζω οτι θα φτιάξω κι όμως

Ξεκίνησα και πάλι ένα πρωί

τους πόνους και τα βάσανα να βρω μες τη ζωή

και περπατούσα και περπατούσα

κι έφτασα κάπου σε ένα σημείο

κι είδα γραμμένο τι να πεις

Γηροκομείο η ελπίς

Εκεί τα στοργικά παιδιά πετάνε τους γονείς

το μόνο έγκλημά τους ότι ζήσαν πολλά χρόνια

και τους ξεχνούν παιδιά κι εγγόνια

γέροι με δίχως όνειρα γεμάτοι με ρυτίδες

και μάτια θλιβερά

Και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και με αισθήματα

τι ειν' οι γέροι γονείς μας μπρος τα τόσα προβλήματα

και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και καρδιά

και πετάμε τους γέρους και πετάμε παιδιά...

Τα δάση και τα ζώα θα σκεφτούμε;