Ο Ψαράς

... Απογευματάκι και ο μπαρμπα Γιώργης αποφασίζει να πάει για ψάρεμα.

Βάζει το δόλωμα και περιμένει, αγναντεύοντας, να πιάσει ψάρι.

Σε λίγο εμφανίζεται ένας επιχειρηματίας στην παραλία, είχε πάει βόλτα για να αποβάλει λίγο από το στρες που του δημιούργησαν οι δουλειές του.

Βλέποντας τον ψαρά να ψαρεύει τόσο νωχελικά, τον πλησιάζει και του λέει:

- Δεν κάνεις καλά. Μ΄αυτόν τον τρόπο δεν θα πιάσεις πολλά ψάρια. Πρέπει να βρέξεις κώλο αν θέλεις να πιάσεις ψάρια.

- Για ποιό λόγο να θέλω να πιάσω πολλά ψάρια;
τον ρωτάει ο ψαράς.

- Επειδή έτσι θα τα πουλάς και θα βγάζεις κέρδος του απαντά ο επιχειρηματίας.

- Για ποιό λόγο να θέλω περισσότερα χρήματα;

- Επειδή έτσι θα μπορέσεις, μετά από λίγο καιρό, με τα κέρδη να πάρεις δίχτυα ώστε να πιάνεις περισσότερα ψάρια

- Για ποιο λόγο να θέλω να πιάνω περισσότερα ψάρια; λέει και πάλι ο ψαράς.

Λίγο ενοχλημένος, ο επιχειρηματίας αποκρίνεται : - Πιάνοντας περισσότερα ψάρια θα μπορέσεις να πάρεις μία βάρκα και να βγάλεις ακόμα πιο πολλά χρήματα.

- Για ποιο λόγο; ξαναλέει ο ψαράς.

Έχει αρχίσει να εκνευρίζεται ο επιχειρηματίας με τη μονότονη απάντηση του ψαρά, αλλά υπομονετικά του εξηγεί: - Με τα χρήματα θα αγοράσεις μια μεγαλύτερη βάρκα και θα προσλάβεις ανθρώπους να σε βοηθούν!

- Για ποιο λόγο; ρωτάει και πάλι ο ψαράς.

Ο επιχειρηματίας είναι πλέον κατακόκκινος, γεμάτος θυμό με την αγαθοσύνη του ψαρά!

- Μα δεν καταλαβαίνεις; Σε λίγα χρόνια θα έχεις έναν ολόκληρο στόλο από ψαράδικα, με πολλούς υπαλλήλους, που θα ψαρεύουν σε όλες τις θάλασσες , για λογαριασμό σου.

- Για ποιο λόγο; λέει πάλι ο ψαράς.

- 'Ετσι, θα μπορέσεις να εισάγεις την εταιρεία σου στο χρηματιστήριο. Θα θησαυρίσεις και μετά, χωρίς να σκας, το μόνο που θα έχεις να κάνεις είναι να κάθεσαι στην αμμουδιά και να βλέπεις το ηλιοβασίλεμα!

- Γιατί, τώρα τι κάνω; του απαντάει ο ψαράς......

Ελληνική Διαχείριση ! ! !

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ελληνική ομάδα κωπηλασίας. Η Ελλάδα και η Ιαπωνία συμφώνησαν να γίνεται ένας αγώνας κωπηλασίας κάθε χρόνο. Η κάθε ομάδα θα είχε 8 μέλη.



Και οι δυό ομάδες προπονήθηκαν σκληρά για την νίκη. Την ημέρα του αγώνα και οι δυό ομάδες ήταν σε παρόμοια φυσική κατάσταση, όμως οι Ιάπωνες κατάφεραν να κερδίσουν με διαφορά 1,5 χιλιομέτρου.

Το ηθικό της ελληνικής ομάδας πάγωσε. Η διοίκηση της ομάδας ήταν αποφασισμένη να νικήσει τον επόμενο χρόνο κι έτσι ανέθεσε την στενή παρακολούθηση της ομάδας σ΄ένα επιτελείο αναλυτών προκειμένου να βρεθεί η βέλτιστη λύση. Μετά από λεπτομερή μελέτη του θέματος, το επιτελείο αναλυτών κατέληξε ότι οι Ιάπωνες είχαν 7 κωπηλάτες και μόνο έναν αρχηγό. Ενώ η ελληνική ομάδα είχε 7 αρχηγούς και ένα μόνο κωπηλάτη.

Εν όψει σοβαρού διλήμματος η διοίκηση της ελληνικής ομάδας έδειξε απρόσμενη σοφία: για να πετύχει την αναδιάρθρωση της ελληνικής ομάδας έκανε απευθείας ανάθεση σε εταιρεία συμβούλων.

Μετά απο αρκετούς μήνες δουλειά, οι σύμβουλοι κατέληξαν ότι υπήρχαν υπερβολικά πολλοί αρχηγοί στην ελληνική ομάδα. Βάσει της εν λόγω ανάλυσης προτάθηκε μια λύση στο πρόβλημα: άμεση αλλαγή στη δομή της ομάδας!

Έτσι αποφασίστηκε ότι θα υπάρχουν μόνο 4 αρχηγοί στην ομάδα και ένας κωπηλάτης, οι οποίοι θα καθοδηγούνταν από 2 διευθυντές και έναν διευθύνοντα σύμβουλο. Οι σύμβουλοι πρότειναν επίσης να βελτιωθούν οι συνθήκες εργασίας του κωπηλάτη προκειμένου ν΄αυξηθεί η απόδοσή του.

Τον επόμενο χρόνο οι Ιάπωνες κέρδισαν με 3 χιλιόμετρα διαφορά. Η ελληνική ομάδα απέλυσε τον κωπηλάτη λόγω κακής απόδοσης.

Στην διοίκηση όμως αποδόθηκε ένα bonus για την προσπάθεια που έδειξαν για την γρήγορη επίλυση του προβλήματος και την υποστήριξη της ομάδας κατά την προετοιμασία.

Η Εταιρεία Συμβούλων εκπόνησε και δεύτερη έρευνα η οποία απέδειξε ότι η στρατηγική που ακολουθήθηκε ήταν ορθή. Η μη ικανοποιητική απόδοση της ομάδας ήταν αποτέλεσμα ελλείψεων στη βασική υποδομή της.

Έτσι η Ελληνική ομάδα ανέθεσε χωρίς άλλη καθυστέρηση, τον επανασχεδιασμό ... του σκάφους!!!

Σ΄Αγαπώ για όσο, για Πάντα!

...ξύπνησα με το φιλί της μικρής μας. "Σ΄αγαπάω, μανούλα" μου ψιθύρισε γλυκά στο αυτί. "Θα κάνεις λίγο πιο κει, να με κάνεις αγκαλίτσα;". Ηξερα πως άρχιζε μια όμορφη μέρα. Με τέτοια καλημέρα τίποτα δεν θα μου χαλάσει την διάθεση... Κοίταξα δίπλα μου, άδειο το κρεβάτι, είχες φύγει για δουλειά.

Είχαμε την επέτειο της γνωριμίας μας. Πέρασαν 14 χρόνια! Θυμάσαι πως γνωριστήκαμε; Πως έπλεξε τις τύχες μας η κοινή μας φίλη η Αλίκη; Αχ εκείνο το βράδυ...

Αφού περίσωσα ότι πρόλαβα απ τα κομμάτια μου, όταν ένα χρόνο πριν σμπαράλιασα απ΄το αδιέξοδο που ο έρωτας με είχε βάλει, πέφτοντας σε ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο, οικειοθελώς, αποφασίσα εκείνο το βράδυ, να βγω επιτέλους από το καβούκι μου.

Παράξενο είναι, μα εκείνο το βράδυ δεν είχα καμιά προσδοκία, τίποτα δεν περίμενα να συμβεί. Ήθελα μόνο να μεθύσω και να αποχαιρετίσω μ΄αυτόν τον τρόπο ότι είχε απομείνει από κεινον, που με πρόδωσε...

Μας σύστησε η Αλίκη και μου πρότεινε να έρθω να σας βρω λίγο αργότερα σε ένα μπαράκι παραθαλάσσιο στον Σχοινιά, την αγαπημένη μου παραλία. Φύγατε μαζί...

...και ήρθα. Μου μιλούσες αλλά εγω δεν ήμουν εκεί. Αλλού ταξίδευε ο λογισμός μου. Ηπια ένα, και δεύτερο και τρίτο... Σου είπα κάτι που σε πείραξε, "Θα είμαι μπροστά, πάω να χορέψω" μου είπες και έφυγες. Ηπια κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο... Η παρέα μου έφυγε κι αυτή, μα εγω δεν ήθελα να φύγω ακόμα. Μου άρεσε αυτό που ζούσα: Εγω, στην παραλία να αποχαιρετώ έναν έρωτα που πέρασε, αφήνοντας την στάχτη του στη θάλασσα κι ύστερα αντι για πικρό καφέ, να πίνω Bacardi με κόλα, πανηγυρίζοντας που έμεινα ζωντανή.

Ηταν η πρώτη φορά που δεν είχα δικό μου μέσο. Περίεργο παίξιμο της τύχης και αυτό αφού ποτέ πριν δεν είχε τύχει κάτι τέτοιο. Αυτόνομη απ΄τα 12 με δικό μου μηχανάκι.

"Μείνε" μου είπε η φίλη μας, "θα σε πάει σπίτι ο Νίκος". Και έμεινα...

Η τύχη ήταν με το μέρος μας. Η Αλίκη έκανε πως νύσταξε (δεν πήραμε τότε χαμπάρι, πως ήταν απλά πρόφαση για να μας αφήσει μόνους) και σου ζήτησε να την πας σπίτι. Μετά το αυτοκίνητο σου έμεινε από λάστιχο και δεν είχες ρεζέρβα, θυμάσαι; Πήγαμε με δανεικό αμάξι σπίτι μου και πήραμε το δικό μου. "Νυστάζεις;" σε ρώτησα. "Οχι" μου αποκρίθηκες, γιατί είχες και συ τους λόγους σου, παρόμοιους με τους δικούς μου κι ήθελες να μείνεις...

Ξεφορτώσαμε ο ένας στον άλλο τον πόνο της καρδιάς μας... Ηπιαμε κι άλλο και κουβεντιάσαμε πολύ εκείνο το πρώτο μας βράδυ και διαφωνήσαμε μα συμφώνησαν οι καρδιές μας που είχαν τόσα κοινά, που διψούσαν η μια να πιεί απ΄το ποτήρι της άλλης.

Σπίτι φτάσαμε τα ξημερώματα κι αυτό γιατί έπρεπε να πας στη δουλειά. Πήγες κατευθείαν. Χωρίς λεπτό ύπνου. Απ το παράθυρο του αυτοκινήτου μου έδωσες το τηλέφωνο της δουλειάς σου. "Πάρε με, μόλις ξυπνήσεις" μου είπες.Ξύπνησα. Δεν ήξερα αν έπρεπε να σε πάρω τηλέφωνο. "Ξεφόρτωσε, ξεφόρτωσα" σκέφτηκα, "είχαμε πιεί πολύ, αυτό ήταν. Τι να τον πάρω..." Ποτέ δεν μου άρεσε να δεσμεύω. Μόνο με τους όρους της απόλυτης ελευθερίας ήθελα τους ανθρώπους γύρω μου. Σχημάτισα 3-4 φορές το νούμερο του τηλεφώνου σου, μα το έκλεινα στον πρώτο χτύπο....

Τελικά σε πήρα, μα η φωνή μου είχε τόνο αδιάφορο, μιλούσε η λογική, την καρδιά την φίμωσε για λίγο. Το κατάλαβες, μα ήθελες να με δεις, είπες. Βγαίναμε συχνά... και κάποια μέρα δεν άντεξαν οι καρδιές μας... ενωθήκαμε. Ο χορός της αγάπης ξεκίνησε και εμείς σφιχταγκαλιασμένοι ακολουθήσαμε τον ρυθμό της. Κάθε μήνα και ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Και οι μήνες περνούσαν, τα τριαντάφυλλα πλήθαιναν. "Σ΄αγαπώ" μου είπες ένα βράδυ, κάπου στο 6 κόκκινο τριαντάφυλλο. Με αναστάτωσες. "Σώπα" σου είπα. "Μην το λές, είναι νωρίς ακόμα και δεν αντέχει άλλη προδοσία η καρδιά μου". Απόρρησες...

Πέρασε κι άλλος καιρός και οι μέρες μας κυλούσαν όμορφα μες το κόκκινο του έρωτα. Σε μάθαινα και σ΄αγαπούσα σιγά σιγά. Με ήξερες και μ΄αγαπούσες και συ. "Ολα τα ζευγάρια έχουν ένα τραγούδι" σου είπα ένα βράδυ στο μπαράκι που συνηθίσαμε να πηγαίνουμε όλο αυτόν τον καιρό "το δικό μας ποιό θα ΄ναι;" "Μας βρήκε εκείνο το βράδυ μόνο του: Θάλασσες,μέσα στα μάτια σου θάλασσες...." Τ΄αγάπησα τα γκριζοπράσινα μάτια σου, την πολύχρωμη καρδιά σου...

Κι ένα βράδυ, που κουρασμένη απ΄τον έρωτά μας, κουλουριάστηκα στην αγκαλιά σου, μου είπες: "Θα με παντρευτείς;" και εγω δεν το περίμενα, το φοβόμουν μόνο. Ο γάμος ήταν εκτός της πραγματικότητάς μου. "Καλά δεν είμαστε;" σου είπα. "Δεν μ΄αγαπάς!" μου είπες μελαγχολικά. "Και βέβαια σ΄αγαπώ, μα..." και σου αράδιασα όλα μου τα ελαττώματα. Μπας και σου είχε ξεφύγει κανένα και δεν ήξερες. Χαμογέλασες. "Μουρμουράω πολύ" σου είπα. "Δεν με νοιάζει. Σ΄αγαπώ" μου είπες. " Να ξέρεις ότι θα είσαι, ίσως, ο μόνος Ελληνας, που ενώ η γυναίκα του δεν θέλει να παντρευτεί, εκείνος επιμένει." "Γέλασες πάλι" "Δέχομαι" είπες. Αγκαλιαστήκαμε και αφεθήκαμε στο κουμάντο του έρωτα. Και παντρευτήκαμε...

"Μαμά, μαμά δεν ακούς;" με ταρακούνησε η κόρη μας. "Μαμά, δεν σ΄αγαπάω!!!" "Τι;" είπα εγώ "Μαμά, δεν σ΄αγαπάω, ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ!!!" μου είπε....

Και εγω νιώθω τύψεις που νιώθω τόση ΕΥΤΥΧΙΑ, που η ΑΓΑΠΗ με έχει πλημμυρίσει, που είστε Εδώ στην ζωή μου: Εσυ, ο Γιώργος και η Ανθή μας!!! Σας ΑΓΑΠΩ!!!

Η Μυρωδιά Σου Στα Σεντόνια Μου

... για να πάρετε λίγο από το άρωμα του βιβλίου, σας παραθέτω αποσπάσματα που αγάπησα:

-... η ζωή είναι πουλί, καρδιά μου, κι αν δεν την αρπάξεις στα χέρια σου, την παίρνει ο αλήτης άνεμος, πετά και χάνεται και δεν ξεύρει κανείς αν ήτανε ποτέ κάπου, μήτε αν είναι τώρα πουθενά.

- Κρατήσαμε την στιγμή λίγο ακόμα. Η ομορφιά του ξυπνούσε μυστήριες μουσικές, πραγματοποιούσε κοριτσίστικα όνειρα.

- Συνειδητά, ρούφαγα την κάθε καλή στιγμή, την κάθε ομορφιά, έτσι όπως χρειάστηκε να καταπίνω την κάθε δυστυχία, την κάθε συφορά. Και δόξα τω Θεώ, κατάπια πολλές.

- Οι μέρες πάντα τρέχουν, φτιάχνουνε μήνες ανύποπτα και γρήγορα, τους δασκαλεύουν ύπουλα να σμίξουνε κρυφά φορτώνοντας χρόνια σ΄ό,τι κινείται κι αναπνέει. Ετσι πέρναγε κι ο χρόνος ο δικός μου. Σαν τρένο βιαστικό. Υπερταχεία που αγνοεί τους τόπους, τις εικόνες και τους κόσμους που πατάει. Μόνο τρέχει. Τρέχει. Χωρίς εικόνες, χωρίς ήχο.

- Δεν έχει τόπο η ψυχούλα τ΄ανθρώπου, μάτια μου. Παντρεύεται μονάχα ένα φθαρτό κορμάκι και χορεύει μέσα σ΄αυτό κάτι χρόνια, άλλες φορές πολλά, άλλες λίγα, παίζοντας το παιχνίδι της ζωής ως να γυρίσει ο κύκλος και το πνεύμα να χαθεί πάλι από ΄κει που ήρθε: από το άπειρο. Κι από τη ζωούλα αυτή, δεν περισσεύει τίποτ΄άλλο από μια χούφτα παραμελημένα κόκκαλα και μια παγωμένη ταφόπλακα, που επιμένει για χρόνια να ισχυρίζεται την υλική υπόσταση ενός ζεστού ανθρώπινου κορμιού, που δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά έτσι.

- Τους αγαπημένους, που χάνονται ξαφνικά απ΄τη ζωή μου σαν να μην υπήρξαν ποτέ, μ΄αρέσει να τους σκέφτομαι σαν μικρές, ασθενικές, χάρτινες βαρκούλες, απ΄αυτές που φτιάχνανε τα παιδιά, κάποτε. Ετσι θέλω κι εγώ, να διπλώνω ένα αδύναμο κομμάτι τετράγωνου χαρτιού, να το κάνω πλεούμενο κι ύστερα να το ακουμπώ απαλά σε μια φανταστική λίμνη, ήρεμη κι απέραντη, γεμάτη αστραφτερό, καθαρό νερό. Σ΄αυτό το δικό μου νερό, οι βαρκούλες πλέουν ήσυχα στο άγνωστο άπειρο, πριν χαθούν αργά αργά από τα μάτια μου. Για πάντα. Ετσι. Χωρίς κλάματα, βαριές αρρώστιες και φόβο. Χωρίς βία.

- Βρομότοπος. Θεός χωρίς δίκια. Ανθρωποι χωρίς δική τους μοίρα.

- Κι εμείς; Γεμάτοι λαχτάρα για ζωή, παγιδευμένοι πάλι από το απροειδοποίητο, ψάξαμε να βρούμε τρόπους να ΄μαστε καλά, φοβισμένοι, θυμωμένοι κι άβουλοι θεατές, αλλά πάντα ονειροπόλοι κι ερωτευμένοι.

- Γιατί, βρε απατεώνα θεέ, μουρμούρισα κι ήξερα ότι δεν θα μ΄ακούσει κανείς. Ποιός σ΄έβαλε να σκαρφίζεσαι μοίρες, ποιός σε όρισε να ζωγραφίζεις ουρανούς; Ποιός σ΄έβαλε να σκαρφίζεσαι μοίρες, ποιός σε όρισε να ζωγραφίζεις ουρανούς; Ποιός σ΄άφησε να σκηνοθετείς δράματα, να υπαγορεύεις φτώχειες και πλούτους, να χωρίζεις τους ανθρώπους κατά τσέπη, να κυβερνάς τις αρρώστιες, να νουθετείς χωρίς να δέχεσαι κριτική, είπα και τα χέρια μου σφίχτηκαν ιδρωμένα στο κάγκελο της πλώρης.

- ...όταν κανείς προσπαθήσει ν΄αγγίξει τα όνειρα, ανακαλύπτει ότι αυτά δεν έχουν ύλη, μόνο λίγη μαγεία που σκορπίζει μονομιάς, προδομένη στο τίποτα.

- Ο χρόνος είναι ένα μεγάλο ξύλινο αβούλιαχτο καράβι, που ταξιδεύει σε άγνωστες θάλασσες, ψάχνοντας λιμάνια που δεν τα ΄χει δει ποτέ μάτι ναυτικού.

- Είναι μια λέξη που αναστατώνει χρόνια τώρα τη γλώσσα μου να την πω, γαργαλάει τα δακτυλά μου να την γράψω. Είναι μια λέξη φυσική σαν δροσερό νερό το καλοκαίρι, απαλή σαν τη φωνή των τζιτζικιών το σούρουπο. Κι όσοι τη γέννησαν χαμογελούν τις νύχτες στα όνειρά τους. Οσο περισσότερο την ψάξεις, τόσο μικρότερη πιθανότητα έχεις να την βρείς.

Το φεγγάρι που γεμίζει κάθε τόσο κυβερνώντας αχόρταγα τον ουρανό. Μια γλάστρα με ανθισμένα λουλούδια στον καύσωνα. Η μυρωδιά του πολύχρονου έλατου το μεσημέρι. Δυό σκόρπια ούζα παρέα με φτωχό ελληνικό μεζέ. Το άπλυτο φανελάκι σου στο πλάι μιας καρέκλας. Ενα γέρικο κορίτσι σε άγνωστη επαρχία, που ξέχασε να ονειρευτεί. Ενα τραγούδι που προσπάθησα να πιάσω καλύτερα στο ραδιόφωνο. Και στράβωσα άτσαλα την κεραία του. Ενας μεθυσμένος χορός σε ανεμοδαρμένη σκεπή. Ενα θολό αλκοόλ σε τυχαίο γυάλινο ποτήρι. Ενα μακρινό φως μέσα στην απέραντη βουνίσια ερημιά. Ενα νεαρό αγόρι που χαραμίζει τον πρωινό του ιδρώτα δουλεύοντας για λάθος σκοπό. Μια νυχτερίδα που περιμένει να σκουρύνουνε τα σύννεφα κρυμμένη κάτω από άβολα παλιά κεραμίδια. Ενα θηλυκό σκυλί χωρίς όνομα, με υγρό πλάγιο βλέμμα, που εκλιπαρεί τη μνήμη. Μια φευγαλέα τύψη που φανερώθηκε στο αλλόκοσμο φως των αστεριών. Μια άξαφνη σκέψη που ξεγέλασε μια πίκρα. Ενα "εγω". Ενα "εμείς". Είν΄η αγάπη μου.

- Οι νεράιδες είναι το κομμάτι του μυαλού μας, που θέλει να ονειρεύεται και να γοητεύεται...

- Είναι όμορφη η ζωή, χαρά μου. Είναι μεθυστική κάθε στιγμή, σαν καινούργιο τραγούδι που ακούς απρόσμενα από άξιο ερμηνευτή που αγαπάς. Κι είναι μεγαλειώδης και σαν καθετί μεγάλο, είναι σεμνή κι αυτονόητη, σαν να κατεβάζει η νοικοκυρά τα στρωσίδια το πρωί, σαν μια γάτα που γλείφει κάθε τόσο με πειθήνιο ένστικτο την πλούσια τρίχα της, να καθαρίσει τη σκόνη που την θαμπώνει.

*το βιβλίο είναι του Γιάννη Φιλιππίδη
εκδόσεις ΄Αγκυρα

Τα Αποτυπώματα Σου Στην Καρδιά Μου...

...ξύπνησα πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Η αναμνήση του Σαββατοκύριακου που πέρασε με καλημέρισε.

Άνοιξα την μπαλκονόπορτα, χαιρέτισα σφυρίζοντας τα φυλακισμένα καναρίνια μου, είδα μια μια τις γλάστρες μήπως δίψασε κανένα φυτό, κοίταξα ψηλά στον ουρανό. "Συννεφιά σήμερα" σκέφτηκα, μπήκα πάλι μέσα, πήρα τους πρωινούς μου συντρόφους: την τσάντα, τα κλειδιά, το κράνος, μια ζακέτα και βγήκα στον δρόμο.

Μια μικρή ευχάριστη έκπληξη με περίμενε καθώς έκατσα στο γραφείο μου: Ενα μικρό σημείωμα που μ΄έκανε να χαμογελάσω και να δεχτώ το χάδι της ημέρας που μόλις ξεκίνησε:

Θα πέρασαν χθες το απόγευμα σκέφτηκα και χαμογέλασα μόνη. Ο ανιψιός μου Γιάννης και ο αδερφός μου...

Πόσο κοντά είναι η ευτυχία και εμείς πόσο ανόητοι που την ψάχνουμε τόσο μακριά....

Το ίδιο συναίσθημα ένιωσα χθες τελειώνοντας το βιβλίο του Γιάννη Φιλιππίδη - του φίλου μου του Γιάννη - που μπήκε στην ζωή μου πρόσφατα.... αίσθηση ευτυχίας: που ήρθε στα χέρια μου, που αξιώθηκα και το διάβασα, που είναι πνευματικό παιδί του...

Ενα βιβλίο γεμάτο από εκπλήξεις και ανατροπές. Φτιαγμένο από υλικά ζωής. Στις 328 σελίδες του βρήκα απ΄όλα: ζωή, έρωτα, βία, χιούμορ που κάποτε πονάει, αγάπη, θέατρο, ιστορία και τελικά θάνατο... αυτόν που σε κάνει να θέλεις να αξιοποιήσεις την ζωή σε πείσμα, που θέλεις να τον παλαίψεις και να βγεις νικητής, έστω σε κάποιους γύρους...

Μου άρεσαν οι λέξεις του που έγιναν προτάσεις και έφτιαξαν εικόνες στο μυαλό μου. Με ταξίδεψαν, οικειοποιήθηκα την Βασιλική, έγινα κρυφή της φίλη, την θαύμασα, έκλαψα μαζί της και τελικά ζήλεψα το κουράγιο της...

Το έκλεισα με αίσθημα πληρότητας. Μια ζωή που χώρεσε σε 328 σελίδες.....

Δεν θα το ξεχάσω και για έναν ακόμα λόγο: ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα με τα γυαλιά πρεσβυωπίας....

Περιμένω με παιδική ανυπομονησία το επόμενο....

Εν Οψει Εκλογών Ανεκδοτάκι !

Mια μέρα σκοτώθηκε μια γυναίκα που ήταν μεγάλη πολιτικός και μεγαλοστέλεχος στο κόμμα της, με υπουργεία και πολλές περγαμηνές.

Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, την υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος και της λέει:

- "Που θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητα σου, στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;"

Εκείνη το σκέφτεται λίγο και λέει:

- "Δεν είμαι σίγουρη."

- "Τότε", λέει ο Άγιος Πέτρος, "θα κάνουμε το εξής, θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις.

Η πολιτικός συμφωνεί. Πάνε λοιπόν, στην Κόλαση. Εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άντρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ. Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα.

Πριν να το καταλάβει, πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να την πάρει να πάνε στον Παράδεισο. Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλάγαν για τη ζωή και το θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος. Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν να το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τι ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη. Η πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει:

- "Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση.Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει στην Κόλαση.

Όμως, η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα, ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ και ο Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς. Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και τον ρωτά:

- "Τι έγινε εδώ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν.

Και ο Διάβολος της απαντά: -"Τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία, σήμερα μας ψήφισες!!!"

Πόσο Πιο Ομορφο Θα Μπορούσε Να Είναι Το Σχολείο !

Έφτασε η πρώτη μέρα για το σχολείο. Ο μεγάλος μου γιός θα πάει στην Τετάρτη Δημοτικού και η μικρή κάνει το πρώτο της βήμα στο δημοτικό: Πρωτάκι κανονικό!

Αν αρχίσω να γράφω, φοβάμαι πως θα χρησιμοποιήσω περισσότερο μαύρο απ΄ότι της πρέπει της μέρας, μιας και δεν έχει κανένας καμιά ανάγκη τις δικές μου μαύρες αναμνήσεις από το σχολείο.

Αντί να σας ξετυλίξω την μαύρη σελίδα μου λοιπόν σας αντιγράφω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι "Η ζωή είναι μπροστά σας" εκδ. Καστανιώτη.

"... Οι πολιτικοί και οι θρησκευτικοί αρχηγοί λένε ότι η δημιουργία ενός καινούργιου κόσμου είναι στα χέρια των νέων ανθρώπων. Δεν έχετε ακούσει να το λένε αυτό;

Εκατοντάδες φορές πιθανώς. Αλλά δε σας εκπαιδεύουν για να είστε ελεύθεροι και πρέπει να υπάρξει ελευθερία για να δημιουργηθεί ένας καινούργιος κόσμος.

Εσείς που είστε νέοι, η γενιά που μεγαλώνει, μπορεί να δημιουργήσει ένα ολότελα διαφορετικό κόσμο μόνο αν εκπαιδευτείτε να είστε ελεύθεροι και όχι να εξαναγκάζεστε να κάνετε κάτι που δεν αγαπάτε ή δεν κατανοείτε.

Να γιατί είναι πολύ σημαντικό, όσο είστε νέοι, να είστε πραγματικοί επαναστάτες - που σημαίνει να μη δέχεστε τίποτα, αλλά να ερευνάτε όλα τα πράγματα για να ανακαλύψετε τι είναι αληθινό.

Μόνο τότε μπορείτε να δημιουργήσετε έναν καινούργιο κόσμο. Αλλιώς, μολονότι μπορεί να τον ονομάσετε με διαφορετικό όνομα, θα διαιωνίσετε τον ίδιο παλιό κόσμο της δυστυχίας και της καταστροφής, που πάντα υπήρχε μέχρι τώρα..."

Στο Μισό Μου Που Βρήκα... Στα Μισά Του Δρόμου...

...ξύπνησα με την σκέψη σου. Το κεφάλι μου πιο βαρύ σήμερα, μάλλον απ΄το κρασί που ήπιαμε στην υγεία μας χθες βράδυ.

Κοίταξα το ρολόι, τεντώθηκα νωχελικά και ανάπνευσα, συνειδητά, τον δροσερό λόγω εποχής αέρα. Ευτυχισμένη που ακόμα μπορώ να αναπνέω καθαρό αέρα. Ευτυχία ωστόσο που σπανίζει σε κάθε άκουσμα πυρκαγιάς.

Σηκώθηκα να φτιάξω καφέ. Τον συνήθισα, χρόνια τώρα, δεν μπορώ ν΄ανοίξω μάτι χωρίς καφέ. Κι ας υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα κόψω όλες τις συνήθειες κακές ή μη. Οι συνήθειες βλάπτουν τον αυθορμητισμό... και την αγάπη.

Αν συνηθίσεις ότι αγαπάς, δεν το αγαπάς πια....

Γύρισα στο κρεβάτι με τους καφέδες. Βυθίστηκα στην αγκαλιά σου. Το όνειρο σε είχε στη δική του... Χάιδεψα το πρόσωπό σου, τις ρυτίδες σου. Ετσι γράφει ο χρόνος: στα δέντρα χαρίζει δακτυλίδια στους κορμούς τους. Στα πρόσωπά μας ρυτίδες. Ξεχωρίζουν λένε αυτές του γέλιου... Τέτοιες έχει το πρόσωπό σου.

Σε κοίταξα πάλι. Πόσα λίγα ζητάει η ευτυχία και μεις με πόσα πολλά τρέχουμε να την μπουκώσουμε... Ξύπνησες και με φίλησες. Ο Μορφέας σ΄άφησε τώρα στα χέρια μου. Το παιδί δίπλα σου, ακάλεστος επισκέπτης, στο κρεβάτι μας.

"Να τον πάω στο κρεβάτι του;" με ρώτησες. Έγνεψα ναι.

Σε ήθελα τώρα, χωρίς αναβολή. Ενιωσα την αγάπη να με πλημμυρίζει και να κάνει την καρδιά να χτυπάει πιο δυνατά.

Γύρισες και έκλεισες την πόρτα. Ενώσαμε τα κορμιά μας. Όταν από έρωτα χορτάσαμε με πήρες στην αγκαλιά σου. "Δεν θα με βαρεθείς ε;" "Ποτέ" μου απάντησες και μ΄εσφιξες πιο πολύ. Σε φίλησα.

Σ΄αγαπώ ομορφιά μου!!!

Για όσο...

Για πάντα...

* στην πρώτη φωτο είμαστε στην Καλλιθέα της Ρόδου. Στην δεύτερη είναι οι Red Arrows με τα αεροπλάνα τους...

Τα 7 Θαύματα Του Κόσμου

Ζητήθηκε απο μια ομάδα μαθητών να γράψουν μια λίστα με αυτά που κατά τη γνώμη τους ήταν τα σημερινά επτά θαύματα του κόσμου.


Παρότι υπήρξαν κάποιες διαφωνίες, οι περισσότερες γνώμες αφορούσαν τα παρακάτω:

1. Η Ακρόπολη

2. Οι Πυραμίδες της Αιγύπτου

3. Το Taj Mahal

4. H Βασιλική Του Αγίου
Πέτρου

5. Το Opera House

6. To Grand Canyon










7. Το Σινικό Τείχος












Ενώ μάζευαν τα γραπτά, ο δάσκαλος πρόσεξε ότι μια μαθήτρια δεν είχε τελειώσει ακόμη το γράψιμο.
Τη ρώτησε λοιπόν αν είχε κάποιο πρόβλημα με την λίστα της. Το κορίτσι απάντησε: "Ναι, έχω. Δεν μπορώ εύκολα να αποφασίσω, γιατί είναι τόσα πολλά..."

Ο Δάσκαλος είπε: "πες μας λοιπόν τι έχεις γράψει για να δούμε αν μπορούμε να βοηθήσουμε"

Το κορίτσι στην αρχή δίστασε και μετά διάβασε: "Πιστεύω ότι τα επτά θαύματα είναι:

1. Να αγγίζεις









2. Να ακούς

3. Να γεύεσαι

4. Να αισθάνεσαι










5. Να βλέπεις








6. Να γελάς

7. Να αγαπάς











Η ησυχία στην αίθουσα ήταν τέτοια που θα άκουγες και μια καρφίτσα αν έπεφτε...

Τα πράγματα που παραβλέπουμε σαν απλά και συνηθισμένα και που τα παίρνουμε για δεδομένα, είναι πραγματικά τόσο εκπληκτικά και άξια Θαυμασμού ! ! !

Σε ένδειξη Διαμαρτυρίας

Πολλοί αγανακτισμένοι ψηφοφόροι, αποφασίζουν να ψηφίσουν άκυρο ή λευκό ή ακόμα και να μην πάνε στις κάλπες, με σκοπό να τιμωρήσουν έτσι, τα μεγάλα κυρίως κόμματα, ως υπεύθυνα για την κατάντια της χώρας.

Στην πραγματικότητα αυτό είναι το μεγαλύτερο ΔΩΡΟ που μπορούν να κάνουν στα δύο μεγάλα κόμματα. Στις παρακάτω γραμμές θα εξηγήσω όσο πιο απλά γίνεται, ώστε να μην έχει κανείς αμφιβολία, γιατί τα δύο μεγάλα κόμματα ΠΑΡΑΚΑΛΑΝΕ να υπάρχει μεγάλο ποσοστό Λευκών/Άκυρων/Αποχής, ώστε να αυξήσουν τα δικά τους ποσοστά.

Αν υποθέσουμε ότι το σύνολο των ψηφοφόρων είναι 100 (ποσοστό 100%), τότε
με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, για να σχηματίσει ένα κόμμα αυτοδύναμη κυβέρνηση, χρειάζεται να συγκεντρώσει ποσοστό μεγαλύτερο του 42% από τα ΕΓΚΥΡΑ ψηφοδέλτια. Να το ψηφίσουν δηλαδή στο παράδειγμά μας 43 άτομα.

Τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ έχουν μια σταθερή βάση ψηφοφόρων (ψηφοφόρους που θα τα ψήφιζαν ακόμα και αν γύριζε η γη ανάποδα, «βαμμένους» με άλλα λόγια), της τάξης του 20% περίπου το κάθε ένα. Με αυτά τα δεδομένα, όποιο κόμμα κατορθώσει να πείσει άλλους 23 ψηφοφόρους να το ψηφίσουν, συγκεντρώνει το ποσοστό που απαιτείται και σχηματίζει κυβέρνηση.

Αν υποθέσουμε τώρα ότι από τους 100 ψηφοφόρους του συνόλου, οι 25 δεν
πάνε να ψηφίσουν, έχουμε δηλαδή αποχή 25%. Από τους 75 που πάνε στις κάλπες, οι 8 ψηφίζουν λευκό και οι 7 ζωγραφίζουν μία μούντζα στο ψηφοδέλτιο πριν το ρίξουν (άκυρο). Έχουμε λοιπόν ποσοστό 15% λευκά/άκυρα. Αυτό σημαίνει ότι τα έγκυρα ψηφοδέλτια είναι 60 από τα 100 άτομα του συνόλου. Το 42% του 60 είναι 26. Οι 20 «βαμμένοι» οπαδοί του κάθε κόμματος θα τα ψηφίσουν ότι και αν γίνει. Επομένως, όποιο κόμμα μαζέψει άλλες 6 (ολογράφως ΕΞΙ) ΜΟΝΟ ψήφους σχηματίζει κυβέρνηση!

Στην περίπτωση δηλαδή, που δεν έχουμε αποχη/λευκά/άκυρα, το πρώτο κόμμα χρειάζεται να πείσει 23 ακόμα ψηφοφόρους να το ψηφίσουν, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, με ποσοστό 25% αποχή και 15% λευκά/άκυρα, χρειάζεται μόνο 6. Με απλά λόγια:

ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΑΠΟΧΗΣ/ΛΕΥΚΩΝ/ΑΚΥΡΩΝ, ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΨΗΦΟΥΣ
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΟΜΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΧΗΜΑΤΙΣΕΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.

Πόσο λιγότερες; Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών, οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι για το 2007 είναι 9.824.223 . Το 42% αυτών είναι 4.126.174. Με τα ποσοστά του προηγούμενου παραδείγματος (25% αποχή ή και 15% λευκά / άκυρα το 42% γίνεται 2.475.705. Δηλαδή το πρώτο κόμμα χρειάζεται να μαζέψει 1.650.469 λιγότερες ψήφους. (Στην πράξη λόγω του εκλογικού συστήματος – κατανομή εδρών, εκλογικές περιφέρειες κλπ. – είναι ακόμα λιγότερες).

Σκεφτείτε το λοιπόν ξανά όσοι σκέφτεστε να ρίξετε λευκό, άκυρο ή να μην ψηφίσετε καθόλου. Εκτός αν δεν σας πειράζει να αποφασίσουν 2 εκατομμύρια «βαμμένοι» οπαδοί του ενός ή του άλλου κόμματος, ΠΟΙΟΣ και κυρίως ΠΩΣ, θα κυβερνήσει τα 10 εκατομμύρια των Ελλήνων.

Πώς να εκφράσετε τη διαμαρτυρία σας; Ψηφίστε οποιοδήποτε μικρό κόμμα νομίζετε πως σας εκφράζει καλύτερα.

Δώστε τη δυνατότητα σε πολλές διαφορετικές φωνές αντιπολίτευσης, να ελέγχουν και να υποχρεώνουν την κυβέρνηση που θα προκύψει, να ακούσει τη θέληση του λαού. Μη δώσετε κι άλλη ευκαιρία στους ανεπάγγελτους, με μόνο προσόν το όνομα του πατέρα ή του θείου τους, να σας εκμεταλλευτούν για άλλη μια φορά, για να ικανοποιήσουν τους χρηματοδότες και τους φίλους τους. Δώστε στη βουλή τη δύναμη που πρέπει να έχει. Τη δύναμη να εκπροσωπεί όλες τις κοινωνικές τάξεις και τα συμφέροντά τους.

Εκτός αν είσαστε πολυεκατομμυριούχος εργολάβος δημοσίων έργων, οπότε ψηφίστε ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ. Δεν έχει σημασία ποιο, το ίδιο είναι.

Ενα τριαντάφυλλο για την Μαρίνα

"...ήταν ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, πεταμένο στη μέση του δρόμου. Πόσα πόδια καλών και κακών ανθρώπων δεν το πάτησαν... Είχε καταντήσει σκουπίδι.

Κι όμως για μένα ήταν ένα αριστούργημα. Μα δεν έσκυψα να το πάρω. Φοβήθηκα! Φοβήθηκα τι θα έλεγαν τα παιδιά σαν θα μ΄έβλεπαν να μαζεύω ένα άχρηστο - τώρα πια - τριαντάφυλλο που γι΄αυτούς δεν είχε σημασία.

Μα για μένα... κανείς δεν ήξερε πόση είχε.

Μόνο μια καρδιά, κρυμμένη με τον συνηθισμένο της χτύπο το ήξερε: τικ τακ τικ τακ...
Το ήξερε γιατί ήταν αυτή που με παρακινούσε να το πάρω, αυτή ήταν που μου έλεγε: "πάρτο, πάρτο είναι ιερό. Πάρτο, πάρτο..."

Όχι. Εγω όμως δεν το πήρα. Το έβλεπα τώρα και φανταζόμουν στη θέση του μια όμορφη μικρή καρδούλα που όμως σε κάποια μεριά της είχε μια πληγή και έσταζε το κόκκινο αίμα στην άσφαλτο. Σ΄αυτήν την άπονη την άσφαλτο...

Αλήθεια! είχε μεγάλη σημασία για μένα. Ηταν το μόνο πράγμα που δεν με κοιτούσε ειρωνικά, το μόνο πράγμα απ΄αυτόν που μάτωσε την καρδιά μου..."
7-11-80

Γραμμένο καιρό πίσω Μαρίνα έμπυρη γνώση - για μένα Μαρίνα της καρδιάς - στο αφιερώνω
(ξεχασμένες) νότες έπαιξες σε γνώριμο σκοπό και ας μην το ξέρεις...

Βαρέθηκα Πια...

Νομίζω πως είναι ένα Τ-shirt που θα φορεθεί πολύ στις φετινές εκλογές....