Το οδοιπορικό μας

Ακόμα Καλαμάτα!

Στην φωτογραφία η παραλία μπροστά απ΄το ξενοδοχείο με τα μικρά μας να παίζουν το παιχνίδι "Τα βότσαλα μακριά και στην θάλασσα".

Η θέα μπροστά απ΄το μπαλκόνι μας υπέροχη. Ενα με τον κήπο, επιτρέπει στα παιδιά να παίζουν μπάλα, κυνηγητό, κρυφτό όταν βέβαια δεν βρέχει. Κι αυτές τις μέρες έριξε πολύ βροχή.


Δεν κρατήθηκαν μακριά απ΄την πισίνα που τον θεωρούν οικείο χώρο λόγω κολυμβητηρίου. Εγω και ο Νίκος δεν τολμήσαμε ούτε το δακτυλάκι μας να βουτήξουμε. Εκείνα όμως...






Βέβαια, μετά το κρύο πιο έντονο έξω και το κλασικό "Μαμά πετσέτα, γρήγορα, κρυώνω" ήχησε στα αυτιά μου.







Θα ήταν τέλεια αν ο καιρός ήταν λίγο καλύτερος έστω κάποιες μέρες...



Μεγάλη Παρασκευή πήγαμε στην εκκλησία της Παναγίας Θεοτόκου νωρίτερα και μπορέσαμε να προσκυνήσουμε και να προσευχηθούμε με την ησυχία μας. Αργότερα στην περιφορά του επιτάφιου τα βεγγαλικά μας έκαναν να χάσουμε την κατάνυξη και το κέφι μας αφού τρόμαξαν τα παιδιά και έβαλαν τα κλάματα.
Επιασα δυό μπαμπάδες που έκαναν φιγούρα πετώντας βεγγαλικά στα μικρά παιδιά τους... Τι να πεις.


Μεγάλο Σάββατο ανεβήκαμε στο χωριό Αλαγονία μες την αγκαλιά του Ταύγετου, ο οποίος στις κορυφές του είχε χιόνια και στις πλαγιές του ροζ χαλιά να κρύβουν την μαυρίλα που άφησε πίσω της η φωτιά. Κάτσαμε και φάγαμε σε μια υπέροχη ταβέρνα. Το φαγητό επίσης υπέροχο!










Η Ανάσταση μας βρήκε σε ένα πανέμορφο μοναστήρι του Προφήτη Ιωήλ. Ησυχα χωρίς βεγγαλικά, μείναμε λίγο παραπάνω... Οι κήποι του πανέμορφοι και όμορφα φροντισμένοι.


Μόνο την Κυριακή του Πάσχα δεν ήταν καλά όσο αφορά το φαγητό. Μιλάμε για χάλια φαγητό που ευτυχώς δεν πληρώσαμε ακριβά. Αχ αυτές οι αντιφάσεις της ζωής.


Σήμερα θα ξημερώσει η μέρα που είναι αφιερωμένη στον Αη Γιώργη. Τον τροπαιοφόρο, τον μεγαλομάρτυρα, τον προστάτη των γεωργών και των κτηνοτρόφων, που ήταν όμορφος και περήφανος πάνω στο άλογό του.


Γιορτάζεται στις 23 Απριλίου εκτός κι αν το Πάσχα πέσει μετά τις 23 οπότε η γιορτή του μεταφέρεται την Δευτέρα του Πάσχα.


Βρήκα ένα τραγούδι που τραγουδιέται στη Στενή Ευβοίας και έκανε τον κόπο να γράψει όπως το θυμόταν η Παρασκευή Γερακίνη, που το αφιερώνω σε όλους τους Γιώργηδες μα ιδιαίτερα στον Γιώργο μας που περίμενε να αλλάξει η μέρα για να του πούμε Χρόνια Πολλά και να αφεθεί στην αγκαλιά του Μορφέα ήσυχα και ευτυχισμένος...



Αγιε Γιώργη αφέντη μου κι αφέντη καβαλάρη
αρματωμένος με σπαθί και με χρυσό κοντάρι.
Αγγελος είσαι στα θεριά και άγιος στη θεότη
παρακαλώ βοήθεια άγιε στρατιώτη.


Από το άγριο θεριό και δράκοντα μεγάλο
όπου του πήγαιναν άνθρωπο κάθε πρωί και άλλον.
Αν δεν του πήγαιναν άνθρωπο, κάθε πρωί στην ώρα
κανέναν δεν άφηνε νερό να πάει στην χώρα.


Τα μπουλένια ρίξανε σε ποιόν θέλουν να τύχουν
τα μπουλένια τύχανε στην βασιλοπούλα
όπου την είχε η μάνα της μια και ακριβούλα.

Ο βασιλιάς σαν τ΄άκουσε πολύ του κακοφάνει
"όλο το βιός μου πάρτε μου και το παιδί μου αφήστε".
Κόσμος συνταγματεύτηκε στου βασιλιά την πόρτα
"εδώμεις το παιδάκι σου επαίρνουμε κι εσένα".


"Επάρτε το στολίστε το μα τι με τα λιθάρια
και με χρυσά και μ΄αργυρά και με μαργαριτάρια
και δώστε το στο δράκοντα να την γλυκομασήσει".


Στην άκρη εκεί του πηγαδιού ρίξαν τις αλυσίδες
και δέσανε την έμορφη που ΄χε τις κορασίδες.
Αη Γιώργης συμβουλήθηκε θέλει για να την σώσει
από το άγριο θεριό να την ελευθερώσει.



Το γρίβα του εκαβάλησε και τον υποδετίζει
στην άκρη εκεί του πηγαδιού πηγαίνει και καθίζει.
Η κόρη τον εκοίταξε με δακρυσμένο βλέμμακαι παγωμένο αίμα.


Φύγε, φύγε αφέντη μου γιατί θα φάει κι εσένα
τούτο το άγριο θεριό όπου θα φάει κι εμένα.
Ασε με κόρη μ' άσε με λίγο ύπνο να πάρω
κι εγω φονεύω το θεριό κι από εδω σε βγάζω.



Σήκω σήκω αφέντη μου για το νερό αφρίζει
κι ο δράκοντας τα δόντια του για μένα τ΄ ακονίζει.
Αη Γιώργης εσηκώθηκε σαν παραλογισμένος
και το κοντάρι άρπαξε πως ήταν μαθημένος.

Μια κονταριά το χτύπησε, το παίρνει μες στο στόμα
και κατευθείς το ξάπλωσε κάτω στη γη, στο χώμα.
Σύρε κόρη μου στο σπίτι σου, σύρε και στους γονείς σου
και πες τους πως σου γλύτωσα σήμερα τη ζωή σου.


Ο βασιλιάς σαν τ΄ άκουσε, ο βασιλιάς το λέει
χαίρεται το παιδάκι μου, χαίρεται και το βιός μου
χαίρεται κι η κορώνα μου πο΄ χω στη κεφαλή μου.


Χαίρεσαι το παιδάκι σου, χαίρεσαι και το βιός σου
χαίρεσαι και την κορώνα σου πο'χεις στη κεφαλή σου.
Θέλεις να κάνεις χάρισμα, φτιάξε μια εκκλησία
και κάτσε και ζωγράφισε Χριστό και Παναγία.


Στην δεξιά του την μεριά φτιάξε έναν καβαλάρη
αρματωμένο με σπαθί και με χρυσό κοντάρι.
Αη Γιώργη το λένε τ΄όνομα μ' απ΄την Καπαδοκία....

Μια Πεταλούδα...

Γεννήθηκα σε ένα κουκούλι.

Οσο περίμενα να στεγνώσουν τα φτερά μου, έριξα μια ματιά στον κόσμο που ανοιγόταν μπροστά μου.

Είδα μια αράχνη να σκοτώνει το θύμα της.

Είδα ένα μικρό μυρμήγκι να τρέχει σαν τρελό να κρυφτεί για να μην πατηθεί από ένα πελώριο πόδι.

Είδα δυό σκαθάρια να μαλώνουν και ένα τρίτο να παρακολουθεί, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία να αρπάξει ένα απ΄τα δυό.

Είδα, είδα, είδα...

Και τότε έκλεισα τα μάτια. Γιατί αργούν να στεγνώσουν τα φτερά μου; θέλω να πετάξω μακριά απ΄αυτόν τον κόσμο. Και κάποτε τα φτερά μου στέγνωσαν και πέταξα.

Αλλά τι αδικία!

Και ο υπόλοιπος κόσμος έτσι άκαρδος ήταν, έτσι σκληρός. Τότε γύρισα πίσω.

Θέλησα να ξαναμπώ στο κουκούλι. Αλλά ήταν πολύ αργά. Το κουκούλι μου είχε καταστραφεί....

Το αφιερώνω στους ληστές που βασάνισαν χθες στην Ηλιούπολη την 80χρονη γιαγιά για να της πάρουν την σύνταξη των 600 ευρώ κι ύστερα την φίμωσαν και την έδεσαν!

Το αφιερώνω στους ληστές σήμερα το πρωί στην Alpha bank που βγαίνοντας πυροβόλησαν 16 φορές έναν αστυνομικό που απλά έκανε το καθήκον του!

Το αφιερώνω στον καλλιτέχνη που έδεσε το καημένο σκυλί μέχρι να πεθάνει γιατί έτσι αντιλαμβάνεται αυτός την τέχνη!

Το αφιερώνω στον πατέρα που ήθελε να πουλήσει το παιδί του για να πάρει σπίτι!

Μες Την Ανοιξη ! ! !

... Το ήξερε ο Χειμώνας, όταν δοκίμαζε την φύση και την αντοχή της, με τα πολλά του κρύα, με τα χιόνια και τους κρύους ανέμους που έστελνε. Θα έρθει η Ανοιξη μονολογούσε. Που οι άνθρωποι την αγαπούν και εκείνη τους χαρίζει χρώματα, τους χαρίζει αρώματα και έρωτα!

Έτσι, πέρασε ο καιρός κι ήρθε η Ανοιξη. Φωτεινή, ελπιδοφόρα, χρωματιστή, όμορφη. Και σε μια της μέρα, που κάποιοι άνθρωποι θεωρούν γρουσούζα (το γιατί είναι μια άλλη ιστορία), γεννήθηκε ένα αγόρι. Ναι, ήταν 13 Απριλίου. Σαν σήμερα δηλαδή. Ενα αγόρι που έφερε την χαρά σπίτι. Κάθε μικρός άνθρωπος που γεννιέται είναι και μια μικρή φλόγα ελπίδας πως ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος με την δική του προσπάθεια, με το δικό του μικρό φως...

Ο τόπος που γεννήθηκε ήταν ένας όμορφος τόπος. Με την φύση να χαίρεται την κάθε εποχή. Με τα βουνά, τα ποτάμια, να παίζουν στον ρυθμό της... Μεγάλωνε με αγάπη! Κι οι άνθρωποι που μεγαλώνουν με αγάπη σίγουρα κάτι όμορφο προσθέτουν στο puzzle της ζωής.

Από νωρίς κατάλαβε πως ευτυχισμένος ήταν όταν έγραφε. Εγραφε λοιπόν κι ακόμα γράφει προς μεγάλη χαρά του κύκλου που έχει δημιουργηθεί γύρω του.

Του αρέσει να γράφει για τον ανθρώπινο πόνο. Και πάντα στις ιστορίες του, η ελπίδα έχει τον τελευταίο λόγο. Αλλωστε αυτή δεν θα πεθάνει τελευταία; Κι ας μην είμαστε εκεί να το διαπιστώσουμε.

Μέσα από τα κείμενά του τον πρωτογνώρισα. Αγάπησα τον τρόπο που γράφει. Ρούφηξα το πρώτο του πνευματικό παιδί "Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου" το αγκάλιασα, στάθηκα σε κάθε του λέξη και τώρα περιμένω να αγκαλιάσω το δεύτερο βιβλίο του.

Σήμερα γράφω εγω για κείνον λίγες γραμμές. Γνωριστήκαμε από κοντά στις 13 Οκτωβρίου της χρονιάς που πέρασε. Λένε πως η φιλία ωριμάζει σαν το κρασί και γίνεται καλύτερη με τα χρόνια. Η δική μας δεν έχει χρονίσει ακόμα μα εγω τον νιώθω φίλο από παλιά.

Γιάννη, σήμερα, με την ευκαιρία των γενεθλίων σου, θέλω μέσα απ΄την καρδιά μου να ευχηθώ:

Χ Ρ Ο Ν Ι Α Κ Α Λ Α & Π Ο Λ Λ Α ! ! ! !

Να είσαι πλημμυρισμένος στην αγάπη. Και να καλομαθαίνεις στα δώρα της.

........

*Τα κομμένα λουλούδια δεν τα συμπαθώ, όπως ξέρω πως δεν τα συμπαθείς. Χθες τράβηξα φωτογραφία τις αγαπημένες μαργαρίτες που όσα χρόνια περπατάω στη γή άλλα τόσα εκείνες βγαίνουν να μου θυμίζουν πως η άνοιξη είναι εδώ, στο απέναντι οικόπεδο που ανήκει στον δήμο και ευτυχώς ακόμα δεν ξέρει τι να το κάνει. Κάθε χρόνο που τις βλέπω αναστενάζω από χαρά που υπάρχουν ακόμα και μου φέρνουν αυτές την άνοιξη.

Δεν χρειάζεται να παίξεις το "Μ΄αγαπά, δεν μ΄αγαπά" μαζί τους, γιατί σε αγαπά, γιατί σε αγαπάμε Γιάννη!

** Το τραγουδάκι της αγαπημένης σου Χ Αλεξίου "Τα καλύτερα" γιατί πιστεύω πως τα καλύτερα είναι μπροστά μας.

Η Ραδιοφωνική Μου Παρέα

"Είμαστε στον αέρα!"



Τι θυμήθηκα τώρα! Υπήρξα ραδιοπειρατίνα τον παλιό καιρό. Και ο αδερφός μου ραδιοπειρατής. Κάπου στο 1984 με 1986... Ο σταθμός μας, ένας μικρούλης, με το ζόρι έπιανε στα στενά όρια Ν.Μάκρη - Ραφήνα. Είχε δυό λυχνίες και μας είχε χαρίσει άπειρα ηλεκτροσόκ λόγω πολικότητας. Η αδρεναλίνη έτρεχε στο κορμί μας όταν τα ραδιογωνόμετρα ήταν στην περιοχή.

Η δισκοθήκη μου μετρούσε 2.500 δίσκους βινυλίου που ακόμα υπάρχουν στην βιβλιοθήκη μου. Είχα τρέλα με την μουσική και με τα βιβλία. Για χρόνια όλο μου το χαρτζιλίκι εκεί πήγαινε. Κάθε Παρασκευή.



Αφιερώσεις, προτιμήσεις όλα ακόμα φυλαγμένα σε ένα τετράδιο....



Προτιμώ το ραδιόφωνο απ΄την τηλεόραση. Το θεωρώ πιο ζωντανό. Πιό άμμεσο. Εχω ακόμα γραμμένες κασσέτες από ραδιοπειρατές και όχι μόνο. Κι αν έχω ξεχάσει ονόματα, έχω φυλαγμένες αρκετές φωνές στην μνήμη μου. Και πολλές στιγμές...



Δίπλα στο κρεβάτι μου υπάρχουν πάντα τα αγαπημένα μου βιβλία και φυσικά ένα φορητό mp3 - ραδιόφωνο. Ισως γι αυτό δεν καταλαβαίνω από μοναξιά. Ολοι οι "φίλοι" μου είναι εκεί δίπλα.



Η μέρα μου αρχίζει στις 6:30 το πρωί. Κάποτε το πρώτο που έκανα αφού σηκωνόμουν ήταν ένα τσιγάρο. Τώρα είναι τριαντάλεπτη γυμναστική. Οι πρώτες φωνές που ακούω είναι του Γιάννη Καλαμίτση και της Κατερίνας Σερέτη στην ΝΕΤ 105,8.

Ο Γιάννης Καλαμίτσης είναι η πρωινή μου παρέα πολλά χρόνια τώρα. Αν δεν κάνω λάθος κάπου στις αρχές του 1990 τον πρωτο-άκουσα. Ο αγαπημένος ραδιοπαραγωγός του πατέρα μου επίσης. Κάθε καλοκαίρι είναι "συνοδηγός" μου στη διαδρομή Νέα Μάκρη - Αθήνα. Μου αρέσει ο ευθύς λόγος του, η ωριμότητά του και οι γνώσεις του. Θαυμάζω τα πολύπλευρα ταλέντα του και τους χαμηλούς του τόνους. Στιχουργός, θεατρικός συγγραφέας (περισσότερο επιθεώρησης), ραδιοπαραγωγός, μα πάνω απ΄όλα ένας άνθρωπος που δεν μπαίνει σε καλούπια...




Τα δύσκολα είναι στην ζώνη 8:00 - 10:00. Συνήθως μοιράζω τον χρόνο ή τις μέρες, ανάμεσα στον Χρήστο Μιχαηλίδη που τώρα είναι στο Τρίτο Πρόγραμμα 90.9 είναι blogger, νομίζω πως αντικατοπτρίζει τον κοινό νου, μου αρέσει ο τρόπος που αντιμετωπίζει την καθημερινότητα και τα προβλήματά της, και στον Βασίλη Αδαμόπουλο στον ΑΝΤ1 97.2, που να πω την αλήθεια πρώτα γνώρισα ως blogger και μετά ως ραδιοπαραγωγό. Με τον Βασίλη πίνω τον πρώτο μου καφέ και ξεκινάω την δουλειά στο γραφείο. Κάθε μερα γίνεται καλύτερος. Του αρέσει να αναλύει ένα θέμα απ όλες τις πλευρές του και θέλει να το εξαντλεί. Μου αρέσει ο ενθουσιασμός που τον διακρίνει.





Η επόμενη επίσκεψη στον Δίεση 101,3 και την Δήμητρα Τριανταφυλλίδη που εκπέμπει από τις 10:00 ως τις 13:00.

Η επόμενη βόλτα στις 16:00 - 17:00 στα λημέρια του Γιάννη Πετρίδη - που είναι τόσο παλιά παρέα για μένα και τόσο αγαπημένη, στη ΝΕΤ και πάλι. Πάντα θαύμαζα τις μουσικές του γνώσεις και τους τόσους πολλούς δίσκους του.

Σχόλασα! Περνάω λοιπόν απο τον Δίεση και τον Πέτρο Κουμπλή στην εκπομπή "ο Πέτρος και ο λύκος" από τις 17:00 - 18:00.

Στο δρόμο πάλι για τις εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών. Από τις 18:00 - 19:00 παρέα με τον ραδιοφωνικό σταθμό που ήταν ο πρώτος ελεύθερος. Εποχή Εβερτ λέω τώρα... Αρης Δαβαράκης, επίσης blogger στην εκπομπή του "Πάντα στη Βεράντα".

Επιστροφή σπίτι με την παρέα του Σπύρου Σεραφείμ, που επίσης πρώτα γνώρισα ως blogger κι ύστερα άκουσα την φωνούλα του στον angel 88,9. Μου κάνει παρέα απ΄τις 19:00 - 22:00. Αγαπώ τις ροκ επιλογές του. Αγαπάει την αυτοκίνηση, του αρέσει η ταχύτητα και νομίζω πως χαίρεται να ακροβατεί... Τις περισσότερες φορές σε εκείνον λέω την ραδιοφωνική μου καληνύχτα.


Να μην ξεχάσω τις μικρές ροκ εκπομπές του an205 Βράχος Είναι Και Κυλά, blogger απ΄την λατρεμένη μου Σαντορίνη που βγαίνει στον αέρα τα Σάββατα μα εγω τις ακούω όποτε θέλω. :-)

Ακόμα ακούω την φωνή που έρχεται από το ραδιοφωνικό παρελθόν να λέει: "Για σένα. Οπου κι αν είσαι, όποιος κι αν είσαι..."

Καλή Ακρόαση!!!

Παπουτσωμένοι bloggers - Παιχνίδι

Η καλή μου φάβα, που η έμπνευση δεν την αφήνει στιγμή να ησυχάσει, με κάλεσε να φορέσω τα παπούτσια που αγαπώ ή δεν αγαπώ, για να παίξουμε ένα παιχνίδι. Διάλεξα ένα αγαπημένο ζευγάρι.







Φόρεσα, εκτός διαδρόμων, τα παπούτσια του bowling - έτσι για πρωτοτυπία - με το αριστερό παπούτσι να έχει μαλακό πάτο για να γλιστράω πάνω στον διάδρομο και τακούνι που αλλάζει.



Να και το τραγουδάκι που μου ήρθε με μιας:



Τα μπλέ παπούτσια

Στίχοι: Λάκης Παπαδόπουλος
Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος



Τα μπλε παπούτσια με τη ρίγα τη λαδί
τα είδα πάλι έξω από την πόρτα μου το πρωί.
Τα μπλε παπούτσια με τη ρίγα τη λαδί
ξερά σκισμένα από την περσυνή γιορτή
τα μπλε παπούτσια με τη ρίγα τη λαδί
περιμένουνε την πρώτη τη βροχή.
Νατα πάλι-πάλι χορεύουν μόνα τους
στα πεζοδρόμια στους δρόμους στις γωνιές
νάτα πάλι πάλι χορεύουν μόνα τους
και μου ξεσηκώνουν τις παραξενιές.

Αύριο θα βγω έξω με τις κάλτσες
να δώσω συναυλία στις ταράτσες
να ξεσηκώσω όλα τα κατώγια
και τα πλημμυρισμένα με όνειρα υπόγεια.


Φάβα μου σε ευχαριστώ που με έπαιξες!

Σαν Ψέμα...

- "Καλά, καλά ωραίο ψέμα βρήκες να μας πεις ρε Γιάννη!" ακούστηκε η φωνή του θείου μου στον ενθουσιασμό του πατέρα μου που πριν λίγα λεπτά του χάρισα τον τίτλο του πατέρα (τίτλο που τον τίμησε με τον καλύτερο τρόπο σε όλη του τη ζωή. Περήφανα κυλάει μες τις φλέβες μου) και θέλησε να το πει σε όλο τον κόσμο. Σ΄όλον τον δικό του κόσμο.

Κι αν κανένας δεν θυμάται την γιορτή μου, τα γενέθλιά μου τα θυμούνται εύκολα. Ε καλά, οι νέοι μου φίλοι ξέρω νομίζουν πως είναι ένα πρωταπριλιάτικο ψέμα όλα αυτά...

Κι όμως, όπως ο Οβελίξ έπεσε στο καζάνι με το μαγικό υγρό έτσι κι εγω έπεσα στην ημέρα που για τους άλλους είναι αφιερωμένη στο ψέμα μα εμένα η αλήθεια δεν μ΄αφήνει να πω ποτέ ψέματα....

Από τότε πέρασε αρκετός καιρός.

Χάρηκα, ενθουσιάστηκα, έπεσα, σηκώθηκα, πόνεσα, αγάπησα, φίλιωσα και ευτυχώς μεταξύ μας δεν πότισα ποτέ με μίσος την καρδιά μου. Βρέθηκα με ανθρώπους, πολλούς έχασα στην πορεία, άλλοι συντροφιά μου ακόμη μα όλους, όλους τους έχω μέσα στην καρδιά μου. Οι ρυτίδες που σιγά σιγά σχηματίζονται στο πρόσωπό μου είναι η απόδειξη...

"Αγάπησε τον εχθρό σου. Αυτό θα τον τρελάνει"

Άλλωστε, αυτό που μας βοηθάει να πάμε μπροστά δεν είναι μόνο οι φίλοι, αλλά και οι εχθροί. Μια γροθιά, σε πάει πολλά περισσότερα βήματα μπροστά από ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο.

Θέλησα να αλλάξω τον κόσμο κάποτε, μα τα χρόνια που περνούσαν με τα εντατικά τους μαθήματα πολλές φορές με δίδαξαν πως ο κόσμος δεν θέλει να σωθεί. Του είναι πιο εύκολο να συνεχίζει να υπάρχει ασυνείδητα για όσο... Εμαθα να τον δέχομαι όπως είναι. Αλλωστε όπως έγραψε ο Aldous Huxley: Υπάρχει μόνο μια γωνιά στην οικουμένη που μπορείς με σιγουριά να ξέρεις πως θα καλυτερεύσει και αυτή η γωνιά είναι ο εαυτός σου. Ξεκίνα λοιπόν από εκεί κι όχι από τον κόσμο που σε περιβάλλει.

Κι έτσι προέκυψε το μοτό μου: "Όσο ζω ελπίζω κι όσο ελπίζω, απελπίζομαι".

Κάποτε αγάπησα, με τρόπο εγωιστικό, μα καρτερικά η αγάπη με δίδαξε πως η ομορφιά, η ευτυχία, ο σεβασμός, η κατανόηση, η ευθύνη, ο ενθουσιασμός και η ελευθερία της δεν μπορεί να μου ανήκει... Οσο την φροντίζω γι αυτό που είναι και την δέχομαι όπως είναι εκείνη θα ανοίγει τον δρόμο μπροστά μου στο Πάντα. Εκείνο που τόσο πρόωρα ζήτησα να κατακτήσω.

κι έτσι μου προέκυψε αυτή η αλήθεια κατακόκκινη σαν το αίμα:

Η αγάπη αναζητεί πάντα έναν τρόπο!

Η αδιαφορία ψάχνει πάντα μια δικαιολογία...

(γιατί το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, αλλά η αδιαφορία).

Διάλεξα την φωτογραφία των πρώτων γενεθλίων μου γιατί κοιτάζω την ζωή με ενθουσιασμό, με την χαρά της εξερεύνησης, με αγάπη, με αγνότητα, με αθωότητα και με τρόπο επαναστατικό: δεν με νοιάζει που ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να βάζουμε τα χέρια μας στην τούρτα. Αν κοιτάξετε προσεκτικά μέχρι και τα παπούτσια μου δοκίμασαν την τούρτα μου...

"Επανάσταση είναι να έχεις τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά. Να επιμένεις, ν΄αγαπάς τη ζωή και να φροντίζεις να μην τη μολύνεις με το πέρασμά σου" έγραψε η Αλκυόνη Παπαδάκη.

Αν θα ήθελα να μου ευχηθώ κάτι αυτό θα ήταν να μην χάσω ποτέ τον ενθουσιασμό μου απέναντι στην ζωή...

Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές, τα όμορφα λόγια που θα αντ - ηχούν στα δύσκολα μέσα μου. Σας ευχαριστώ που υπάρχετε στη ζωή μου.

Το καλό του να γερνάς είναι ότι όλα αυτά που δεν μπορούσες να αποκτήσεις όταν ήσουν νέος, τώρα πια δεν τα χρειάζεσαι. L Mc Candless

Σ΄αυτόν τον κόσμο όλα φεύγουν...

Μόνο τα γεράματα έρχονται...

Ο χρόνος είναι μεγάλος δάσκαλος, αλλά δυστυχώς σκοτώνει όλους τους μαθητές του... Berlioz

κλείνω με την ολόκληρη αλήθεια Αριστοτέλη: Η ελάχιστη αρχική απόκλιση απ΄την αλήθεια, πολλαπλασιάζεται αργότερα χιλιάκις...