Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θέατρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θέατρο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, Μαρτίου 26, 2008

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου


ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΝΕΑ


Μήνυμα του Robert Lepage για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2008

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (ΔΙΘ). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του ΔΙΘ επιλέγει κάθε φορά μία διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μία χώρα-μέλος για να γράψει το μήνυμα το οποίο διαβάζεται σε όλα τα Θέατρα και μεταδίδεται από τα ΜΜΕ σε όλον τον κόσμο. Κατά καιρούς μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει οι: Ζαν Κοκτό, Αρθουρ Μίλερ, Λόρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρό, Πίτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν κ.ά.


Φέτος το μήνυμα έγραψε o Robert Lepage, σκηνοθέτης, σκηνογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης του κινηματογράφου.
Το μήνυμα είθισται να διαβάζεται πριν από την παράσταση.



"Υπάρχουν πολλές υποθέσεις σχετικά με την καταγωγή του θεάτρου αλλά η πιο ενδιαφέρουσα αφορά σε ένα μύθο: Ένα βράδυ, στις απαρχές του χρόνου, μια παρέα ανδρών συγκεντρώθηκαν σε μια σπηλιά για να ζεσταθούν γύρω από τη φωτιά και να διηγηθούν ιστορίες. Ξαφνικά, ένας από αυτούς σκέφτηκε να σηκωθεί όρθιος και να χρησιμοποιήσει την σκιά του για να δώσει εικόνα στην ιστορία του. Χρησιμοποιώντας το φως από τις φλόγες έκανε να εμφανιστούν πάνω στους τοίχους της σπηλιάς χαρακτήρες μεγαλύτεροι απ' το πραγματικό. Κατάπληκτοι οι υπόλοιποι της παρέας αναγνώρισαν με την σειρά τους το δυνατό και τον αδύνατο, τον κατακτητή και τον κατακτημένο, το Θεό και το θνητό. Στις μέρες μας, το φως των προβολέων αντικατέστησε την αρχική φωτιά και ο μηχανικός εξοπλισμός της σκηνής τους τοίχους της σπηλιάς. Και με όλο το σεβασμό προς κάποιους συντηρητικούς, αυτός ο μύθος μάς υπενθυμίζει ότι η τεχνολογία βρίσκεται στο ξεκίνημα του θεάτρου και ότι δεν πρέπει να θεωρείται ως απειλή αλλά ως συνδετικό στοιχείο. Η επιβίωση της τέχνης του θεάτρου εξαρτάται από την ικανότητά του να ξαναεφευρίσκει τον εαυτό του αγκαλιάζοντας νέα εργαλεία και νέες γλώσσες. Γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσε το θέατρο να εξακολουθεί να είναι μάρτυρας των μεγάλων θεμάτων της εποχής του και να προωθεί την κατανόηση ανάμεσα στους ανθρώπους, χωρίς πρώτα από όλα να διαθέτει το ίδιο ένα πνεύμα ανοιχτό; Πώς θα μπορούσε να υπερηφανεύεται ότι προσφέρει λύσεις στα προβλήματα της μισαλλοδοξίας, του αποκλεισμού και του ρατσισμού, αν στην πράξη αντιστεκόταν στη σύνθεση και στην ενσωμάτωση;Προκειμένου να εκπροσωπήσει τον κόσμο σε όλη του την πολυπλοκότητα, ο καλλιτέχνης πρέπει να παράγει νέες φόρμες και ιδέες, και να εμπιστευτεί την ευφυΐα του θεατή, ο οποίος είναι σε θέση να διακρίνει το σχήμα της ανθρωπότητας μέσα από αυτό το αέναο παιχνίδι φωτός και σκιάς. Είναι γεγονός ότι παίζοντας πολύ με την φωτιά, διατρέχουμε τον κίνδυνο να καούμε. Και μπορεί να καούμε, θα έχουμε όμως ταυτόχρονα κερδίσει την ευκαιρία της έκπληξης και της διαφώτισης". Robert Lepage


Κεμπέκ, 17 Φεβρουαρίου 2008


Βιογραφικό Σημείωμα: Πολύπλευρος και ικανός σε κάθε μορφή της θεατρικής τέχνης, ο Robert Lepage είναι εξίσου ταλαντούχος ως σκηνοθέτης, σκηνογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Προσεγγίζει δημιουργικά και αυθεντικά το θέατρο, στοιχείο που του χάρισε παγκόσμια αναγνώριση και κλόνισε τα παραδοσιακά σύμβολα της κλασικής σκηνοθεσίας, ειδικά με τη χρήση των νέων τεχνολογιών που εφαρμόζει στο θέατρό του. Η σύγχρονη ιστορία είναι η πηγή έμπνευσής του, ενώ η μοντέρνα και πρωτότυπη δουλειά του ξεπερνά κάθε όριο. Ο Robert Lepage γεννήθηκε στο Κεμπέκ του Καναδά το 1957. Από νωρίς έδειξε ενδιαφέρον για τη γεωγραφία και όταν αργότερα ήρθε σε επαφή με όλες τις τέχνες, το θέατρο ήταν αυτό που κέντρισε το ενδιαφέρον του. Σε ηλικία 17 ετών ξεκίνησε τις σπουδές του στο Conservatoire d'art de Quebec. Ύστερα από μια περίοδο σπουδών στο Παρίσι το 1978 επέστρεψε στο Κεμπέκ και ασχολήθηκε με πολλά δημιουργικά projects αποκτώντας εμπειρία ως ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης. Δυο χρόνια αργότερα συνεργάστηκε με το Theatre Repere. Από το 1989 ως το 1993 διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Theatre francais στο Εθνικό Κέντρο Τεχνών στην Οττάβα. Το 1994 σηματοδοτεί στροφή στην καριέρα του με την ίδρυση της εταιρείας παραγωγής Ex Machina. Την ίδια χρονιά κάνει το ντεμπούτο στον κινηματογράφο γράφοντας και σκηνοθετώντας την πρώτη του ταινία Le Confessional. Η δουλειά του Robert Lepage έχει βραβευτεί πολλές φορές. Το Σεπτέμβριο του 2000 του απονεμήθηκε το βραβείο SORIQ από την Εταιρεία Διεθνών Σχέσεων του Κεμπέκ για την απήχηση της δουλειάς του εκτός συνόρων. Το 2002 η γαλλική κυβέρνηση τον τίμησε με τη διάκριση της Λεγεώνας της Τιμής ενώ το 2005 τιμήθηκε με το βραβείο Στανισλάβσκι για τη συμβολή του στο διεθνές θέατρο και τη διασπορά των παραστάσεών του σε όλο τον κόσμο. Το 2007 τιμήθηκε από το Φεστιβάλ της Ένωσης των Θεάτρων της Ευρώπης με τη διάκριση "Βραβείο της Ευρώπης", βραβείο με το οποίο έχουν διακριθεί μεταξύ άλλων η Αριάν Μνουσκίν και ο Μπομπ Ουίλσον.


Μετάφραση για το Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου: Βίκυ Μαντέλη & Νεόφυτος Παναγιώτου


Eπίσημος δικτυακός τόπος: Robert Lepage
Αρθρο του in.gr

Πέμπτη, Μαρτίου 20, 2008

Ζελόβ όπως Αγάπη...


-Πάμε Θέατρο; ρώτησα πάνω που ετοιμαζόμουν για bowling τον Νίκο.

Μεταξύ μας μου αρέσει να αλλάζω πορεία ξαφνικά. Έχει πλάκα να ξαφνιάζω ακόμα και τον εαυτό μου. Γι αυτό παίρνω γρήγορα αποφάσεις... Γρήγορα, όχι βιαστικά...

- Πάμε αν θέλεις! μου απάντησε αποφασιστικά.


Είχα έτοιμη επιλογή, αφού από καιρό ήθελα να πάω. Κάτι σαν άσσος στο μανίκι μου δηλαδή. Θέατρο Χώρα. Μια αλλιώτικη παράσταση. Το όνομά της "Ζελόβ". Θεατρική ομάδα οι Ab ovo.



Χωρίς αριθμημένες θέσεις, κάτσαμε σε έναν χώρο που απ΄την πρώτη στιγμή νιώσαμε οικείο. Σε λίγη ώρα και με μεγάλη μας χαρά διαπιστώσαμε πως γέμισε. Η δυναμική του κόσμου άλλωστε έκανε τους Abovo να προσθέσουν άλλη μια μέρα. Παιζόταν Δευτέρα και Τρίτη και προστέθηκε η Τετάρτη. ΄Ομορφο να βλέπεις και να διαπιστώνεις πως νέοι - κυρίως - άνθρωποι έχουν βάλει στην ζωή τους, στην διασκέδασή τους το θέατρο.





Σσσσσ αρχίζει:




Ζεντ: - Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας. Σας ευχαριστούμε που ήρθατε απόψε εδώ για να μάθετε τι είναι το Ζελόβ. Υπόσχομαι προσωπικά ότι η γνώση του Ζελόβ θα ανταποδώσει και με το παραπάνω τον κόπο που κάνατε. Τι είναι λοιπόν το Ζελόβ; Το μόνο που μπορώ να πω για αρχή είναι ότι το Ζελόβ είναι μια γιορτή. Και όπως όλες οι γιορτές, έτσι και το Ζελόβ, ξεκινάει με μια... κηδεία. Θα κηδέψουμε την πιο κουρασμένη λέξη της ανθρώπινης ιστορίας. Μια λέξη που εδώ και αιώνες κουβαλάει στους ώμους της ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μιλάω φυσικά για την λέξη "αγάπη". Τι είναι αγάπη;



Και όσο προχωρούσε τόσο ένιωθα πως δεν ήμουν μόνη στην πεποίθηση πως στο όνομα της αγάπης γίνονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα, πως είναι τόσο εύκολο να μπερδέψεις την αγάπη...

Τι άλλο μπορεί να είναι η αγάπη εκτός από ελευθερία να είμαι ο εαυτός μου...





Μπράβο στα παιδιά που τόλμησαν να ανεβάσουν μια δική τους παράσταση - την δεύτερη δική τους παράσταση. Νομίζω πως αν η αγάπη είχε πρόσωπο θα χαμογελούσε και θα κουνούσε καταφατικά το κεφάλι της... Θα συμφωνούσε με τον δημιουργό της παράστασης πως πολλά μοιάζουν με αγάπη αλλά δεν είναι....



Μετά την παράσταση κερνούν κρασάκι και κάθονται μαζί με τον κόσμο. Με όσους δεν βιάζονται να φύγουν αλλά έχουν όρεξη για λίγη κουβέντα...


Δευτέρα, Ιανουαρίου 28, 2008

Μετά Την Παράσταση





Το Σάββατο πήγαμε Θέατρο στο Χυτήριο. Τίτλος του έργου το "99%" και δηλώνω πως μας άρεσε 100%! Το πρώτο θεατρικό έργο του γνωστού ποιητή Αρη Δαβαράκη στην πρώτη σκηνοθετική θεατρική δουλειά του Νίκου Σούλη.


Σίγουρα είμαστε επηρεασμένοι από την δίκη του Δημήτρη, είμασταν επηρεασμένοι και από την ιστορία της φυλάκισης του Αρη Δαβαράκη που έγραψε το έργο. Φτάσαμε νωρίς. Ηπιαμε τον καφέ μας σ΄ένα απ΄τα ομορφότερα θέατρα που έχω πάει. Μάλιστα το είπα στην κοπέλα του μπάρ.


Οι "δεσμοφύλακες" μας είπαν πως μπορούσαμε να μπούμε για να αρχίσει η παράσταση. Αυτή η πρωτοτυπία μου έκανε την πρώτη καλή εντύπωση.


Κάτσαμε στις θέσεις μας. Οι ηθοποιοί μες το κελί κλεισμένοι... Σιωπή... και πάλι σιωπή.... μόνο κάποιες σκέψεις έκαναν θόρυβο μες το μυαλό μου...


Το κελί έμοιαζε πραγματικό. Τρομακτικές λεπτομέρειες που σε έκαναν να νιώθεις πως πράγματι είχες απέναντι το κελί 58.


Κι ύστερα τα κουβάρια της ζωής καθενός από τους φυλακισμένους, τόσο έντονα δοσμένα... Είναι Κυριακή και η επόμενη μέρα - η μέρα της αποφυλάκισης τους - αργεί να ξημερώσει. Ο απολογισμός τους έχει αρχίσει. Οι εσωτερικοί τους απολογισμοί είναι και αυτοί σε στίχους του Αρη Δαβαράκη και είναι καταπληκτικοί.


Ο Γεράσιμος (Περικλής Ασημακόπουλος), ο Δημήτρης (Τάκης Μόσχος με αρκετό καιρό απουσίας από το θέατρο), ο Αγγελος (Γιώργος Τριανταφυλλίδης) και ο Σπύρος (Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου) Τρανσέξουαλ... Τα όνειρά τους, τα σχέδια για το μέλλον η ελευθερία που χαρίζει αβεβαιότητα και φόβο, η ποίηση, τα βιβλία...


Η υποχρεωτική συνύπαρξη που γεφυρώνει τους ανθρώπους και τους κάνει να βρίσκουν διαύλους επικοινωνίας και η ελευθερία που τους κάνει να ακροβατούν και να ξεχνούν τι ήταν ο ένας για τον άλλον.


Το έργο παίζεται σε μια ανάσα, χωρίς διάλλειμα με πολύ καλές ερμηνείες. Ιδιαίτερα της Ρουμπίνη! Πολύ καλή εντύπωση μου έκανε το "παίξιμο" του ενός εκ των δύο δεσμοφυλάκων.


Σε κάποιο σημείο ο Σπύρος απαντάει στην θεωρία του Αγγελου πως οι άνθρωποι είναι καλοί: "Όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί, αλλά κάνουν πολλές κακές πράξεις" του είπε και εγω το κράτησα.


Μουσική υπόκρουση από παλιά ροκ κομμάτια όπως το Stairway to heaven των Led Zeppelin, το Logical Song των Supertramp και το People are strange των Doors.


Κι όπως λέει στο έργο το 99% είναι αυτό πίσω απ΄την αυλαία, είναι ένα χαμόγελο, ένα χάδι στο κεφαλάκι ενός παιδιού, αν σου 'ρθει μια καλή ιδέα ή μια καλή δουλειά, μια στιγμή έρωτα, αν κολυμπάς κι αισθάνεσαι χαρούμενος. Το 1% είναι το υπόλοιπο, όλο αυτό το αποπνικτικά στενό που ζούμε και που τις περισσότερες φορές προτιμούμε, η πραγματικότητα...


Αλλάζουν οι άνθρωποι; Αλλάζουν όταν το θέλουν...


Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.