Το Πάρτυ Της Μαρίας

UPDATE: το πάρτυ πανέμορφο. Η φίλη της Μαρίας η Διονυσία, νηπιαγωγός κι η ίδια είχε ετοιμάσει μια όμορφη γιορτή για την φιλενάδα της. Η ιστορία της Μαρίας ένα παραμύθι ζωντανό. Η Μαρία συγκινημένη άφησε τα δάκρυά της...

Η Μαρία που της αρέσει να ζωγραφίζει. Που της αρέσουν οι αγιογραφίες. Η Μαρία απ΄την Ιμβρο. Η Μαρία που δίνει την ψυχή της σε ότι αγαπάει.

Η Μαρία! Μια Αυθεντική Ροδοφιλημένη, Ιδιαίτερη Αρχόντισσα όπως της έγραψε η Διονυσία.

************************************************************************************

Με κάλεσαν σήμερα στο αποχαιρετιστήριο, λόγω συνταξιοδότησης, πάρτυ για την Μαρία. Σας την είχα συστήσει τον Ιούλιο του 2007 εδώ.

Φέτος η Μαρία δεν μπήκε στην τάξη. Το μυαλό μου όμως δεν μπορεί να την φανταστεί εκτός της τάξης της. Της πολύχρωμης τάξης της με τις εργασίες, χειροτεχνίες των παιδιών.

Δεν θα κουραστώ να λέω πως η Μαρία είναι η δασκάλα που θα ήθελα να είχα.

Η Μαρία που δεν θα σταματήσω ποτέ να ευγνωμονώ την καλή μου τύχη, που την έφερε στο δρόμο μου και μοιραία στον δρόμο της κόρης μου.

"Είναι το αποχαιρετιστήριο πάρτυ της Κας Μαρίας" της είπα. "Τρέχω να της ζωγραφίσω κάτι" μου είπε με τα ματάκια της να λάμπουν από χαρά.

Δεν ξέρω για την μικρή μου, μα εγω έχω ζωγραφίσει την Μαρία με ανεξίτηλα χρώματα στην καρδιά μου.

Μια δασκάλα σαν την Μαρία δεν βγαίνει ποτέ απ΄την καρδιά σου. Γιατί έχει φτιάξει έναν δρόμο στα τόσα χρόνια της, που η αλήθεια, η αγάπη, η χαρά, η δικαιοσύνη και τα χρώματα περπατούν πάνω του. Εχει μεγαλώσει πολλά παιδιά, κομμάτια του σημερινού και του μέλλοντος κόσμου.

Κι εκείνη σαν μια μάνα με τα πολλά της παιδιά όλα τα αγαπάει, όλα τα καμαρώνει και για όλα νοιάζεται.

Οι δικοί μου δάσκαλοι με έμαθαν να μην δείχνω τα αισθήματά μου, γιατί τότε γινόμουν τρωτή και εύκολο θύμα στις ειρωνίες τους. Είχα απορίες, που όμως εκείνοι, προτιμούσαν να γελούν μαζί τους παρά να μου δίνουν απαντήσεις.

Χαίρομαι που η Μαρία μου απέδειξε πως υπάρχει και η άλλη όψη. Χαίρομαι που μου επέτρεψε να της εκφράζω σε κάθε ευκαιρία αυτό που ένιωθα. Κι ας το θεωρούσε υπερβολικό.

Είναι που οι όμορφοι άνθρωποι σπανίζουν...

Μαρία από καρδιάς σε ευχαριστώ για όλα!!!

Ο Δάσκαλος

...ο Δάσκαλος συνέχιζε να ρίχνει καφέ, στη γεμάτη κούπα του καθηγητή Πανεπιστημίου:

...Σαν αυτή την κούπα είσαι, γεμάτος, με τις γνώμες και τις θεωρίες σου!

Πως να σου δείξω, τι να σου πω, αν δεν έχεις καθόλου άδειο χώρο;

Μάθημα Φιλοσοφίας

Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του με ένα μεγάλο χάρτινο κουτί. Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες.

Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλες ρώτησε:

- Είναι γεμάτο το βάζο;

Και οι μαθητές απάντησαν:

-Ναι! είναι γεμάτο.

Εκείνος χαμογέλασε και χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βότσαλα και τα προσθέσε στο βάζο, το κούνησε λίγο και τα βότσαλα κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο ξαναρώτησε:

- Είναι γεμάτο το βάζο;

Και οι μαθητές απάντησαν:

-Ναι! είναι γεμάτο.

Εκείνος χαμογέλασε πάλι και χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακκουλάκι με άμμο και άρχισε να το αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά μεταξύ των πετρών και των βότσαλων. Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο ξαναρώτησε:

- Είναι γεμάτο το βάζο;

Οι μαθητές δίστασαν για λίγο, μα απάντησαν:

-Ναι! είναι γεμάτο.

Εκείνος χαμογέλασε και πάλι και χωρίς να μιλήσει πήρε από την χάρτινη σακκούλα δυό κουτάκια μπύρες και άρχισε να τις αδειάζει μες το βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλο το υπόλοιπο κενό του βάζου. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:

-Είναι γεμάτο το βάζο;

Οι μαθητές αυτή τη φορά γέλασαν και είπαν:

-Ναι! είναι γεμάτο!!!

Τώρα, λέει ο καθηγητής, θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αυτό αντιπροσωπεύει τη ΖΩΗ σας.

1. Οι πέτρες είναι τα Πιο σημαντικά στη ζωή σας. Οικογένεια, ο σύντροφός σας, τα παιδιά σας, η υγεία σας, οι καλοί σας φίλοι. Είναι τόσο σημαντικοί που ακόμα κι αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.

2. Τα βότσαλα είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στη ζωή μας, όπως οι σπουδές, η δουλειά μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητό μας, τα στερεοφωνικά κλπ. Αν αυτά τα βάλετε πρώτα στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά της ζωής.

3. Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, τα πολύ μικρά της ζωής. Αν βάλεις πρώτα άμμο στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για τις πέτρες, αλλά ούτε για τα βότσαλα.

Το βάζο είναι η ΖΩΗ σας! Αν ξοδεύετε χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματα, δεν θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά!

Ξεχωρίστε ποιά είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας!

Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε τη σύντροφό σας, προσέξτε την υγεία σας, χαρείτε με τους φίλους σας!

Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να φτιάξετε το σπίτι σας, το αυτοκίνητό σας, τα στερεοφωνικά σας.

ΟΜΩΣ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΣΕΤΕ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ ΠΡΩΤΑ. Ξεχωρίστε τις προτεραιότητες.

Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι. Ένας όμως ρώτησε:

- Μα καλά, η μπύρα τι αντιπροσωπεύει;

Ο καθηγητής χαμογελώντας του απαντά:

- Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σου πω. Δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία πόσο στριμωγμένος είσαι, γιατί πρέπει να ξέρεις ότι Πάντα θα υπάρχει λίγος χρόνος για δυό μπυρίτσες....

Juke box Μουσικών Αναμνήσεων

Εψαξα στο juke box των αναμνήσεων ένα cd να φτιάξω. Ενα κουνελάκι κάτασπρο βλέπω να περνάει και να μου τραγουδάει: "Αχ, κουνελάκι, κουνελάκι ξύλο που θα το φας..." μα έπειτα φεύγει βιαστικά.

Λίγο πιο κάτω, κάπου εκεί στο βάθος βλέπω τον Μάνο να μου τραγουδά:

" Η άδερφή μου η Ρεβέκκα

εφέτος έκλεισε τα 10,

θέλει να κάνει την μεγάλη,

αλλά μυαλό δεν έχει βάλει...

Κι ύστερα σου λένε ότι τα κορίτσια

θέλουνε να γίνουν με τα αγόρια ίσα ..."

και μετά ο Τζων Τίκης - αν δεν με απατά η μνήμη μου - σε ντουέτο:

" Πες μου μπαμπά μου, σε παρακαλώ,

είναι η αγάπη καλό ή κακό..."

ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα και την φωνή του Μπιθικώτση, ήρθαν για μια στιγμή σε ένα ρεφρέν:

"Το ένα τ΄άλογο να είναι άσπρο,

όπως τα όνειρα που έκανα παιδί,

το άλλο τ΄άλογο να είναι μαύρο

σαν την πικρή μου την κατάμαυρη ζωή"

(χαμογελάω γιατί ακόμα το τραγουδάω...)

Είναι η εποχή που ο παππούς κάνει μεγάλη θυσία και με πηγαίνει με το λεωφορείο στο ωδείο. Παράρτημα του Εθνικού... Με βλέπω να παίζω στο πιάνο τις πρώτες μου νότες.

Κι ύστερα Elvis Presley να τραγουδάει:

"Love me tender, love me sweet,

never let me go.

You have made my life complete,

and I love you so."

ή το Rock 'n Roll

"Number forty-seven said to number three:

"Let's rock, everybody, let's rock.

Everybody in the whole cell block

was dancin' to the Jailhouse Rock."

Η μαμά αγαπάει πολυ τον Elvis. Δεν την θυμάμαι να κλαίει τόσο πολύ όσο στο θάνατο του Elvis παρά μόνο όταν έχασε τον σύντροφό της, τον μπαμπά μου.

Κι ύστερα Beatles:

"It's been a hard day's night,

and I been working like a dog

It's been a hard day's night,

I should be sleeping like a log

But when I get home to you

I'll find the things that you do

Will make me feel alright"

και

" Yesterday, all my troubles seemed so far away

Now it looks as though they're here to stay

Oh, I believe in yesterday.
Suddenly, I'm not half to man I used to be,

There's a shadow hanging over me.

Oh, yesterday came suddenly.
Why she had to go I don't know she wouldn't say.

I said something wrong, now I long for yesterday. "

Το τραγουδάω κι ας έχω γνωρίσει μόνο το today. Βιάζομαι να μπω στον κόσμο των μεγάλων (τρομάρα μου). -"Μην βιάζεσαι μικρή είσαι ακόμα" συμβουλεύει η μαμά και ακούμε παρέα

"Forever and ever" και "Goodbye my love goodbye" με τον Demi Rousso.

... Ο μπαμπάς άνθρωπος του "κουρμπετιού" κάτι καταλαβαίνει: "Οι άντρες θέλουν...sex" μου λέει κοφτά. "Να κάνεις μόνο γιατί εσυ θέλεις κι όχι γιατί στο ζητάει. Αν σ΄αγαπά θα περιμένει, αν δεν περιμένει χάρη θα σου κάνει να σε αφήσει"

Μα εγω θέλω να ζήσω την... πρώτη φορά, να μου φύγει κι ένα "βάρος". Κάτι αρχίζω να μαθαίνω για την αρμονία...

"There's a lady who's sure

All that glitters is gold

And she's buying a stairway to heaven.

When she gets there she knows

If the stores are all closed

With a word she can get what she came for.

Ooh, ooh, and shes buying a stairway to heaven."

Υστερα, η απόρριψη: "Δεν μπορώ σήμερα, θα σε πάρω τηλέφωνο αύριο"

Μπαμπά δεν μου είπες πως η πρώτη αγάπη πονάει τόσο...

"If tomorrow never comes

Will she know how much I loved her

Did I try in every way to show her every day

That shes my only one

And if my time on earth were through

And she must face the world without me

Is the love I gave her in the past

Gonna be enough to lastIf tomorrow never comes"

και

"Tuesday's gone with the wind.
My baby's gone with the wind.

Train roll on. Tuesday's gone."

αλλά και

" Τι θα πει απαγορεύεται δεν έμαθα

ένα νόμο ξέρει μόνο η καρδιά μου

πάντα έκανα ότι ήθελα κι ας έπαθα

όσα λάθη έχω κάνει είναι δικά μου

Για ό,τι έχω κάνει δε μετανιώνω,

δε μετανιώνω

είναι η ζωή μια πλάνη γεμάτη δάκρυ

και ψέμα μόνο

και πίστεψα σε σένα κι εσύ ήσουν ψέμα

κι εσύ ήσουν ψέμα

για ό,τι έχω κάνει δε μετανιώνω δε μετανιώνω"

τραγουδάει ο Τουρνάς και εγω ζητάω να πιαστώ από κάπου να σωθώ...

"I realize the best part of love is the thinnest slice

And it don't count for much

But Im not letting go

I believe theres still much to believe in...

Lost in love and I dont know much

Was I thinking aloud and fell out of touch?

But Im back on my feet and eager to be what you want"

από τους Air Supply και

"Nights in white satin,

Never reaching the end,

Letters I've written,

Never meaning to send.

Beauty I'd always missed

With these eyes before,

Just what the truth is

I can't say anymore.

Cause I love you,

Yes, I love you,Oh, how, I love you." από τους Moody Blues

και από τους Lynyrd Skynyrd:

"If I leave here tomorrow

Would you still remember me?

For I must be travelling on, now,

There's too many places I haven't seen

And if I stayed here with you, now

Things just wouldn't be the same

Well I'm as free as a bird now,

And a bird you can not change.

And a bird you can not change.

And a bird you can not change.

Lord knows I can't change

Bye, bye, its been a sweet love.

And though this feeling I can't change.

Please don't take it badly,

The Lord knows I'm to blame.

And, if I stayed here with you now

Things just wouldn't be the same.

For I'm as free as a bird now,

And this bird you'll never change.

And the bird you can not change.

And the bird you can not change.

Lord knows, I can't change.

Lord help me, I can't change."

Να και τα πρώτα ποτά. Νιώθω καλύτερα τώρα, μούδιασε λιγάκι η καρδιά και δεν πονάει...

Imagine there's no Heaven

It's easy if you try

No hell below us

Above us only sky

Imagine all the people

Living for today

τραγουδάει με πάθος ο Lennon μα η βαρύτητα με κρατάει στη γη....

Εποχή της επανάστασης και της παρανομίας: Θέλω μηχανάκι και έτσι ο μπαμπάς που δύσκολα μου χαλάει το χατίρι μου αγοράζει ένα Garelli μοτοποδήλατο. Μαύρο με χρυσά γράμματα. Οταν αργότερα το άλλαξα για ένα "παπί" Honda αυτό το χάρισα στον 8χρονο αδερφό μου.

Στην άσφαλτο κουρσάρος
με καράβι την μοτοσυκλέτα
παντιέρα το μπουφάν το πλαστικό.
Στα 18 σου έσπασες τα φρένα
ταξιδεύεις για ταξίδια άλλα.

όπως και

Get your motor runnin
'Head out on the highway
Lookin' for adventure
And whatever comes our way
Yeah Darlin' go make it happen
Take the world in a love embrace
Fire all of your guns at once
And explode into space

Η ζωή μου σε ρυθμούς Hard Rock: Rory Galagher, Doors, Queen, Toto, Ac/Dc, Black Sabbath, Judas Priest, πηγαίνουν γάντι με τις αναζητήσεις μου. Η εποχή που αν ήσουν αντρας με μακριά μαλλιά θα τραβιόσουν συχνά για "εξακρίβωση στοιχείων". Θα τραβιόσουν επίσης αν σύχναζες σε Rock club.

Theres no time for us
Theres no place for us
What is this thing that
builds our dreams yet
slips awayFrom us
Who wants to live forever
Who wants to live forever....?
Theres no chance for us
Its all decided for us
This world has only
one sweet moment
set aside for us

Στο φροντιστήριο αγγλικών ο δάσκαλος μου βγάζει nick name και με φωνάζει Miss America.
Ε ναι, την θαυμάζω αυτή τη χώρα. Ολα τα είχε σε μέγεθος extra large και τις ευκαιρίες!
Τυχερή ένιωθα τώρα. Τα καλοκαίρια μέσα στην Αμερικάνικη βάση τα πέρασα.
Απ΄έξω διαδήλωνε το ΚΚΕ εκτός από τις 4 Ιουλίου (γιορτή για την ανεξαρτησία της Αμερικής). Τότε και αυτοί έμπαιναν - ίσως πρώτοι - μέσα. Εμαθα τα 3ήμερα αμερικάνικα πάρτυ και άρπαξα το πρώτο χαστούκι από την μαμά που με βρήκε τύφλα μεθυσμένη....
Αρχισα το τσιγάρο. Είμαι μεγάλη φώναζα!
Αρχισε η επανάσταση χωρίς αιτία: Απειλές, κόντρες, ξενύχτια, παζάρια για την ώρα που θα έμενα έξω, ολονύχτιες συζητήσεις, εβδομαδιαίες επισκέψεις στο αεροδρόμιο (ήταν το μόνο ανοιχτό τις πρωινές ώρες), αγγίγματα τρυφερά, άδολα...
Αργότερα θα πονούσαν.
Ψάχνω τα όρια μου και φτάνω στα άκρα.

"Άσε με να κάνω λάθος
μην παριστάνεις το Θεό
δε μ’ αρέσουν οι σωτήρες
δε γουστάρω να σωθώ.
Δεν πειράζει αν μετά θα μετανιώσω
δεν τρέχει τίποτα αν διπλά θα κουραστώ
Δεν με νοιάζει απογοήτευση αν νιώσω
Αφού ξέρω πως έπαιξα και γω…»

στιγμές συνειδητοποίησης:

I close my eyes, only for a moment,
and the moment's gone
All my dreams, pass before my eyes, a curiosity
Dust in the wind, all they are is dust in the wind.
Same old song, just a drop of water in an endless sea
All we do, crumbles to the ground, though we refuse to see
Dust in the wind, all we are is dust in the wind
[Now] Don't hang on, nothing lasts forever but the earth and sky
It slips away, and all your money won't another minute buy.
Dust in the wind, all we are is dust in the wind
Dust in the wind, everything is dust in the wind.

Κόντρες, βόλτες με το Mini Cooper που έχω "βουτήξει" τα κλειδιά Γλυφάδα, Βαρκιζα, Σούνιο, Μαραθώνας, Διόνυσος, Πεντέλη... χειρόφρενα με το αυτοκίνητο, σούζες με το μηχανάκι.

"Δεν θα πεθάνουμε ποτέ
κουφάλα νεκροθάφτη"

Κι άλλη παρανομία. Τρέμετε ραδιογωνόμετρα. Φτιάξαμε ραδιοφωνικό σταθμό. Τι παράξενο.
Εχουμε ακροατήριο. Μας ακούνε!!! Ενα πετυχημένο πάρτυ μας χαρίζει τον κόσμο όλο! Είμαστε δυνατοί. "Ακούτε τον 805. Κάντε τις αφιερώσεις και θα τις βγάλουμε ζωντανά στον αέρα".
Η μαμά φωνάζει. Της χαλάμε την ησυχία και την μεσημεριανή σιέστα.

Κι ύστερα Pink Floyd, King Crimson, Scorpions...

Mother do you think they'll drop the bomb?
Mother do you think they'll like this song?
Mother do you think they'll try to break my balls?
Mother should I build the wall?
Mother should I run for president?
Mother should I trust the government?
Mother will they put me in the firing line?
Mother am I really dying?
Hush now baby, baby, dont you cry.
Mother's gonna make all your nightmares come true.
Mother's gonna put all her fears into you.
Mother's gonna keep you right here under her wing.
She wont let you fly, but she might let you sing.
Mama will keep baby cozy and warm.
Ooooh baby ooooh baby oooooh baby,
Of course mama'll help to build the wall.

Αλλά και Μουσικές Ταξιαρχίες, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Λήτης +Τρύκ, Πουλικάκος, Παύλος Σιδηρόπουλος, Socrates, Ζουγανέλης, Τουρνάς...

Υστερα, μπήκε εκείνος στη ζωή μου. Μόλις που είχα μαζέψει τα κομμάτια μου. Πολλά ζευγάρια υιοθετούν ένα μουσικό κομμάτι που τους αρέσει από κοινού: το δικό μας κομμάτι είναι (από την πρώτη στιγμή που το ακούσαμε) το Θάλασσες του Δημήτρη Μητροπάνου:

Θάλασσες...
μέσα στα μάτια σου θάλασσες...
Και με ταξίδευες σαν το καράβι, κι έλεγες
"Θα σ' αγαπώ με τα καλοκαίριαμε τρικυμίες και με βροχές
με μαξιλάρι τα δυο μου χέρια
θα ονειρεύεσαι ό,τι θες
"Ένα ποτήρι θάνατο θα πιω
απόψε να μεθύσω
Τα καλοκαίρια πες μου πως μπορώ
μονάχος μου να ζήσω
Ένα ποτήρι θάνατο θα πιω
απόψε να μεθύσω
Σε μονοπάτι αδιάβατο θα βγω
θα βγω να σε ζητήσω
Θάλασσες...
μέσα στα μάτια σου θάλασσες...
Και με ταξίδευες σαν το καράβι,
κι έλεγες "Θα σ' αγαπώ μη μου συννεφιάζεις
σαν αμαρτία και σα γιορτή
μάθε στα μάτια μου να διαβάζεις
ό,τι με λόγια δε σου 'χω πει"

Και μετά την ημέρα του γάμου μου τραγούδησα στους καλεσμένους μου το Hotel California παρέα με την κολλητή μου:

On a dark desert highway, cool wind in my hair
Warm smell of colitas, rising up through the air
Up ahead in the distance, I saw a shimmering light
My head grew heavy and my sight grew dim
I had to stop for the night
There she stood in the doorway;
I heard the mission bell
And I was thinking to myself,’this could be heaven or this could be hell’
Then she lit up a candle and she showed me the way
There were voices down the corridor,
I thought I heard them say...
Welcome to the hotel california
Such a lovely place
Such a lovely face
Plenty of room at the hotel california
Any time of year, you can find it here
Her mind is tiffany-twisted, she got the mercedes bends
She got a lot of pretty, pretty boys, that she calls friends
How they dance in the courtyard, sweet summer sweat.
Some dance to remember, some dance to forget
So I called up the captain,’please bring me my wine’
He said, ’we haven’t had that spirit here since nineteen sixty nine’
And still those voices are calling from far away,
Wake you up in the middle of the night
Just to hear them say...
Welcome to the hotel california
Such a lovely placeSuch a lovely face
They livin’ it up at the hotel california
What a nice surprise, bring your alibis
Mirrors on the ceiling,
The pink champagne on ice
And she said ’we are all just prisoners here, of our own device’
And in the master’s chambers,
They gathered for the feast
The stab it with their steely knives,
But they just can’t kill the beast
Last thing I remember, I wasRunning for the door
I had to find the passage back
Τo the place I was before’relax,’
said the night man,We are programmed to receive.
You can checkout any time you like,
But you can never leave!

Καρπός της αγάπης μας τα δυό μας παιδιά... Ενα αγόρι κι ένα κορίτσι. Πως πέρασε ο καιρός έτσι όμορφα δίπλα σου:

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιάστην αγορά, στο Λαύριο
Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά
κι όλο φοβάμαι το αύριο
Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.
Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα
Ζούμε μέσα σ' ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας
μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος
μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός
Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά
μα ούτε και στους μεγάλους
πάει καιρός που έχω μάθει ξαφνικά
πως είμαι ασχημοπαπαγάλος
Πώς να τα κρύψεις όλα αυτά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλοι.
Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν γυρνάς μέσα στην πόλη
Ζούμε μέσα σ' ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας
μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος
μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός


Κι όταν έφυγε ο μπαμπάς στο ταξίδι χωρίς γυρισμό, καθώς τον συνόδευα του τραγουδούσα:

Πολύ με πίκρανες ζωή
μακριά θα φύγω ένα πρωί
θ' ανέβω σ' ένα αεροπλάνο
να δω τον κόσμο από κει πάνω
Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει η γη με ζωγραφιά
και συ την πήρες σοβαρά
και συ την πήρες σοβαρά
Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα
μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι
το μεγαλύτερο ανάκτορο
μοιάζει μ' ένα μικρούλι τόπι
Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε
από ψηλά αν τους κοιτάξεις
θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι
που στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις
Αγαπημένε μου, μην κλαις
πάμε μαζί ψηλά, αν θες
να δεις τη γη απ' τη σελήνη
ένα φεγγάρι είναι και κείνη
Όταν κοιτάς απο ψηλά
μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά
και συ τον πήρες σοβαρά
και συ τον πήρες σοβαρά
Μοιάζουν οι πύργοι με κουκλόσπιτα
και τα κανόνια με παιχνίδια
από ψηλά δεν ξεχωρίζουνε
οι ομορφιές και τα στολίδια
Κι ό,τι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε
από ψηλά αν το κοιτάξεις
θα σου φανεί τόσο ασήμαντο
που στη στιγμή θα το ξεχάσεις

και οι άνθρωποι μονάχοι σε στίχους του Γιάννη Καλαμίτση, γιατί όσο "θόρυβος" και να υπάρχει γύρω μας, παραμένουμε "μονάχοι"


Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
σαν το ξεχασμένο στάχυ
ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος
κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος
σαν το ξεχασμένο στάχυ
άνθρωποι μονάχοι
Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
όπως του πελάγου οι βράχοι
ο κόσμος θάλασσα που απλώνει
κι αυτοί βουβοί σκυφτοί και μόνοι
ανεμοδαρμένοι βράχοι
άνθρωποι μονάχοι
Άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμένα
άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, σαν εσένα, σαν εμένα...


Και τώρα πρέπει να μάθω να ζω χωρίς εσένα.... και ξέρω πως θα ΄ναι δύσκολο. Ομως εχω πάντα ενα τραγούδι να με συντροφεύει....

Για την Μαρία Λ.

Ήθελα να σου κάνω έκπληξη. Γιατί την άξιζες! Γιατί την σχεδίαζα από καιρό. Δείλιασα την τελευταία στιγμή; Μπα, όχι. Ήμουν αποφασισμένη κι ας είχα τράκ.


Είναι που δεν θα καταλάβαιναν... Γιατί πολλοί δεν ξέρουν.





Κι απ΄την άλλη πως να τιμήσεις μια δασκάλα με τέτοια προσφορά; Τι να φτουρήσει ο λόγος σου και τι να πει, μπρος σε τόσες πράξεις.



Μιλούν όλα τα παιδιά της (αλήθεια ο μονάκριβός σου γιός δεν ζήλεψε ποτέ τα "άλλα" παιδιά σου;) και οι γονείς που κατάλαβαν τι είναι η Μαρία.





Τι να λεγα; για τον κόπο σου και τις προσπάθειές σου; Όποιος θέλει μπορεί να τα δει στα μάτια σου, στα μάτια τους.





Μπορεί να μην ξέρεις: Είσαι μια πόρτα στη ψυχή τους. Είσαι τα πρώτα χρώματα στο καμβά της καρδιάς τους. Είσαι το διότι στα γιατί τους. Είσαι πηγή έμπνευσης (όχι μόνο γι΄αυτά, μα και για μας, τις μαμάδες και για τους μπαμπάδες). Είσαι οδηγός στα σκοτεινά μέρη της ζωής. Είσαι η γη που πρωτοπάτησαν έξω από το σπίτι τους και ο ουρανός που πρωτοπέταξαν, ανοίγοντας δειλά - δειλά τα φτερά τους.





Τι σκέφτεσαι; Υπερβολές λες; Όχι, όχι καλή μου. Απ την γλυκειά αγκαλιά της μανούλας τους σε σένα τρέχουν. Εσύ πρώτη τα βλέπεις να πετούν μακριά!





Μην βουρκώνεις. Είναι πολύτιμα τα δάκρυά σου. Γεμάτα κόπο και αγάπη. Σκληρή δουλειά, σεβασμό και κατανόηση. Άσε τους καθηγητές να νομίζουν πως κρατούν τον κόσμο. Γιατί την αληθινή ζωή - ένα κομμάτι μέλλον - το έχεις στα δικά σου χέρια. Το δικό σου και των γονιών το αποτέλεσμα θ΄αγγίξουν εκείνοι. Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται δεν λένε; Και το πρωί είναι το νήπιο.





Στο χρωστούσα και ήθελα να ακουστεί: Σ΄ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Θεωρώ πολύ τυχερή την μικρή μου και χαίρομαι γιατί εγω δεν είχα τέτοια τύχη. Ωσπου σε γνώρισα. Και σαν γόμα έσβησες ότι με είχε πικράνει από τους δικούς μου δασκάλους. Να είπε η καρδιά μου: υπάρχουν άνθρωποι που τιμούν αυτό που κάνουν, μόνο που εσυ ήσουν λιγάκι άτυχη και δεν τους συνάντησες.

Έχω κι άλλον λόγο να σ΄ευχαριστώ: Γνώρισα μαμάδες που αξίζουν τον τίτλο τους. Νομίζω πως θα γίνουμε φίλες. Εσυ μας έφερες κοντά. Και συνεργαστήκαμε, κάναμε παρέα, γνωριστήκαμε... Αννα (παρά τα ζόρια έμεινες χαμογελαστή), Μαρία (που σε φώναζω και Superwoman γιατί όλα τα προλαβαίνεις, με τις 3 κόρες), Μαρία της Ναταλίας, Ρίτσα (η γαλήνια), Χρύσα (το "δεξί χέρι" του νηπίου), Βιβή (η μεγάλη βοήθεια), Δήμητρα (κυρία Ταμίας), Ανθούσα (που νοιάστηκες), Ολγα (η ηρωίδα με τους 3 γιούς) χάρηκα που σας γνώρισα!



Είναι κρίμα που οι άνθρωποι έχουν βγάλει τις δυό πιο όμορφες, πιο λυτρωτικές λέξεις από το λεξιλόγιό τους: την συγνώμη και το ευχαριστώ!





Εύχομαι να μην υπάρξει ποτέ ο λόγος που θα με κάνει να σου ζητήσω συγνώμη.





Αρπάζω όμως την ευκαιρία και Σ΄ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ! ! !





Βλέπω εκεί κοντά σου τον κύριο Δημήτρη να χαμογελάει. Ναι, κύριε Δημήτρη. Είστε πολύ τυχερός, αν και είμαι σίγουρη ότι έχετε βάλει το "χεράκι" σας για να είναι αυτό που είναι. (Υπέροχο το καραβάκι σας που μεγαλόψυχα μας δανείσατε). Αλλιώς τι έτερον ήμισυ θα είσασταν; Είναι ξεχωριστή. Τουλάχιστον στη δική μου ζωή.





Οι άλλοι μπορεί και να μην ξέρουν. Εγω όμως ξέρω, έπαθα και έμαθα να αναγνωρίζω.





Μαρία μου δικαιωματικά στο λέω πως ένα κομμάτι από την καρδιά μου είναι σπίτι σου.



"Καλός δάσκαλος είναι αυτός που απλώνει το χέρι του στην ψυχή σου και σ΄ότι καλύτερο διαθέτεις.

Κακός, αυτός που ζητάει να του δώσεις κάτι που δεν διαθέτεις κι επιμένει, μέχρι που ότι καλό έχεις το καίει...." Λεωνίδας Καβάκος

Συμβουλή τσέπης για παιδιά και όχι μόνο: "Δεν υπάρχει δεν μπορώ, Προσπαθώ!" Μαρία Λ.

Για Την Αμαλία

"Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης

αξιοπρέπειάς του»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.


Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Για Φαντάσου . . . .

Πέρασαν 9 χρόνια και 17 ημέρες, χωρίς εσένα. Οι αναμνήσεις ήρθαν ακάλεστες σήμερα το πρωί. Είμασταν 20 ολόκληρα χρόνια μαζί, συνοδοιπόροι...



Με τη μάσκα του φίλου μπήκες στη ζωή μου. Αλήθεια θυμάσαι? Σε μια δύσκολη στιγμή μου, σε γνώρισα και μου συμπαραστάθηκες.



Υστερα, γίναμε φίλοι, κολλητοί. Εγώ κι εσύ. Παντού μαζί.


Εμαθες τα πάντα για μένα. Εγώ πάλι ήξερα ελάχιστα για σένα. Σε πόσες κουβέντες, σε πόσες χαρές, σε πόσα δάκρυα δεν ήσουν εκει! Παρόν. Σε σημείο που κάπου - κάπου να νιώθω να με πνίγεις. Να μην σε θέλω. Μα εκεί! Δεν άντεχα μακριά σου.



Εως ότου ανακάλυψα το πραγματικό σου πρόσωπο. Οχι, δεν μ΄αγαπούσες. Αν με είχες αγαπήσει θα είχες φύγει από μόνος σου. Δεν θα με δηλητηρίαζες σταγόνα-σταγόνα, ούτε θα μου χάριζες ψευδαισθήσεις.



Τόσα χρόνια μετά σου λέω πως ξαναβρήκα τις χαμένες μου αισθήσεις. Ω ναι, αυτές που με τα χρόνια μου είχες αλλοιώσει. Εχω σταθεί πια στα πόδια μου. Δεν σ΄ έχω πια ανάγκη. Και ξέρεις ρε μάγκα; Ούτε ένα καλό δεν είχες πάνω σου τελικά.



Πόσο ανόητη ήμουν που πίστεψα το παραμύθι σου, πως και καλά ήσουν ο μόνος φίλος που καίγεται για μένα και κουραφέξαλα. Συμφέροντα Πολυεθνικών διεκδικούσες.


Δυστυχώς, ακόμα μαθαίνω νέα σου.



Σε βλέπω παρέα με νέους ανθρώπους, μα και με μεγαλύτερους. Τους ξεγελάς. Νομίζουν πως δεν μπορούν χωρίς εσένα. Έχεις την χρησιμότητα που έχει η πιπίλα για ένα μωρό.


Μα με τον καιρό θα μαθουν το αληθινό σου πρόσωπο.



Ερχεσαι σαν επισκέπτης ακόμα και σπίτι μου. Πως τολμάς αλήθεια; Μετά από τόσα που μου έκανες;



Εύχομαι να ζήσω τη στιγμή, που κανείς πια δεν θα σε θέλει. Αντίο και πάλι παλιοτσίγαρο και να ξέρεις πως αναπνέω πολύ καλύτερα χωρίς εσένα!











ΟΤΑΝ ΚΟΨΕΤΕ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ:






Σε 20 λεπτά:Η πίεση του αίματος και οι σφυγμοί πέφτουν στο κανονικό.Η θερμοκρασία των άκρων ανεβαίνει στο κανονικό.






Σε 8 ώρες:Το μονοξείδιο του άνθρακα στο αίμα πέφτει στο κανονικό.Το οξυγόνο ανεβαίνει στα φυσιολογικά επίπεδα.






Σε 24 ώρες:Μειώνεται η πιθανότητα καρδιακής προσβολής.Σε 48 ώρες:Ενδυναμώνει η γεύση και η όσφρηση.






Σε 72 ώρες:Η αναπνοή αρχίζει να λειτουργεί ομαλότερα.Αυξάνεται η χωρητικότητα των πνευμόνων.






Από 2 εβδομάδες έως 3 μήνες:Η κυκλοφορία του αίματος βελτιώνεται.Το περπάτημα γίνεται ευκολότερο.Η λειτουργία των πνευμόνων αυξάνεται κατά 30%.






Από 1 έως 9 μήνες:Σταματάει ο βήχας και η κούραση.Η αναπνοή διαρκεί περισσότερο.Αρχίζει η ανάπλαση του ενδοθηλίου των βρόγχων.






Μετά από 5 χρόνια:Ο θάνατος από καρκίνο του πνεύμονα στο μέσο καπνιστή (ένα πακέτο την ήμερα) μειώνεται (κατά 50%) από 137 ανά 100.000 σε 72 ανά 100.000.






Μετά από 10 χρόνια:Οι προκαρκινικές κυψέλες αντικαθίστανται.Οι πιθανότητες άλλων καρκίνων (στόματος, λάρυγγα, οισοφάγου), κύστεων (νεφρών και παγκρέατος) μειώνονται.