Μια Αξέχαστη Πανσέληνος

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ελληνιστί UPDATE:


Αυτό το υπέροχο βράδυ με πανσέληνο θα μας μείνει αξέχαστο. Σαν τατουάζ στην μνήμη της καρδιάς. Κι επειδή η καταπιεσμένη φωτογράφος, εγώ, έπρεπε να βρω τρόπους να σας φέρω τις φιλενάδες μου, να τι σκαρφίστηκα. Φέρνω σε φωτογραφίες τα υπέροχα χέρια τους.


Καταρχήν η ιδιοκτήτρια της ταβέρνας, που ξελιγώσαμε στα γέλια, για να μην λέτε πως λέμε ψέματα:

Δεν προλάβαμε να κάτσουμε στο τραπέζι, ούτε καν προλάβαμε να παραγγείλουμε, ήταν περίπου τότε που η ΑΜ διάβαζε το νούμερο του τραπεζιού ως ορεκτικό, που η negma μας η καλή έβγαλε το... μανό της.... Μάλιστα! Ιδού οι αποδείξεις με την άδεια της φυσικά. Καραφλή; κι αυτό το μαλλί που βρέθηκε; Μωβ νύχια, μωβ πορτοφόλι... Ολα μωββββββ


Στην παρέα, λοιπόν, είχαμε την υπέρτατη τιμή και την μεγάλη χαρά να έχουμε την ΑΜ Talisker





που τι άλλο θα διάλεγε εκτός από μύδια; Το χεράκι της άπλωθηκε βεβαίως σε όλα τα πιάτα...

Ηταν η κυρία maya, επι των τιμών, που η ανατροφή της, της επέβαλε να φάει τις τηγανιτές γαρίδες με το πηρουνάκι και το μαχαιράκι και ουχί με το χεράκι...

και φυσικά η κυρία negma που την καταπιέσαμε εγω και η maya να ετοιμαστεί γρήγορα. Οπως βλέπετε όταν λέει ότι το μωβ είναι το χρώμα της το εννοεί. Τέλεια φροντισμένα νύχια!!!Τι άλλο λοιπόν...

... καλή παρέα, έλλειψη αλκοόλ λόγω οδήγησης, καλό φαγητό, πολλά γέλια, αβίαστα, ο χρόνος και οι έννοιες για λίγο στην γωνία και... να ΄μαστε καλά κορίτσια να το επαναλάβουμε!!!!

************************************************************************************

...βάζω τα γυαλιά της πρεσβυωπίας, που πέρσυ μου χάρισαν τα χρόνια. Κοιτάζω στο ημερολόγιο. Όταν το αγόρασα οι σελίδες του ήταν κατάλευκες και το ίδιο, έμοιαζε με τα χιλιάδες άλλα ημερολόγια της ίδιας έκδοσης. Όχι πια. Τώρα οι σελίδες του είναι γεμάτες από πολύτιμες σημειώσεις, ραντεβού, εκκρεμότητες. Είναι μέρος της δικής μου ζωής... "Τελειώνουν οι σελίδες σου, τελειώνει κι άλλη μια χρονιά μαζί σου" σκέφτομαι και χαμογελώ. Κάθε τέλος μια καινούργια αρχή....

Εδω στην καρέκλα του γραφείου χάνομαι για λίγο. Είναι που με παίρνει απ΄το χέρι η μουσική που μου έστειλες το πρωί. Με πάει σ΄ένα βουνό με δέντρα να χορεύουν στον ρυθμό του βοριά, τα πουλιά τιτιβίζουν στην ζωή, κάνει κρύο μα εγω κάθομαι στις όχθες ενός μικρού ποταμού. Μου αρέσει να χαζεύω το νερό που περνάει από μπροστά μου κι ενω έχω την αίσθηση πως είναι το ίδιο, ξέρω πως είναι διαφορετικό... Ετσι κυλούν οι ζωές μας κι οι άνθρωποι μέσα σ΄αυτές...

...Λεω ποτάμι και η μνήμη ζωγραφίζει μια φίλη που σε λίγο δεν θα πατάει στην γη μα θα πετάει ψηλά, πάνω απ΄τα σύννεφα. "Θα κάνεις μια ευχή εκεί που θα ΄σαι πιο κοντά στον ουρανό; Ζήτα του βροχή, πόσο την θέλω... Πες στον πανσέληνο πως το βράδυ θα ανοίξω το παράθυρό μου, ζητάω το άγγιγμά του".

...Βιάζομαι να βγω έξω. Ανεβαίνω στο μηχανάκι. Πάντα το ίδιο αίσθημα ελευθερίας. Παίζω με τους καθρέπτες των αυτοκινήτων, που περιμένουν ανυπόμονα να ξεκινήσουν. Στο έγραψα χθές... Περνάω ανάμεσα, ο αέρας περνάει μέσα στο κράνος, μου ψιθυρίζει...

Εφτασα σπίτι.... μου ανοίγει την πόρτα ο γιός μου. "Εσυ είσαι μαμά;" κοιτάζω το προσωπάκι του... πως περνούν τα χρόνια σκέφτομαι... "εγώ είμαι αγόρι μου" του λέω κι εκείνος πέφτει στην αγκαλιά μου. "Σ΄αγαπάω μαμά" μου λέει... Νιώθω γεμάτη. Σαν να μου πήρε την κούραση η κουβέντα του.

Η μικρή κάθεται στο γραφείο της. "Τελειώνω τα μαθήματά μου" μου λέει. "Αγκαλίτσα;". Νιώθω να παθαίνω υπεροξυγόνωση. Η ευτυχία μου χαμογελάει.

Λείπεις εσυ. Απογευματινός σήμερα. Θα περιμένω την νύχτα να σε φέρει...

Περνάει η ώρα, τρώω, απαντάω στις ερωτήσεις των παιδιών στα μαθήματα, δεν προλαβαίνω τίποτα άλλο, πρέπει να πάμε στο ωδείο. Πάμε, γυρνάμε....

Τέλειωσαν κι οι υπερωρίες λέω στον εαυτό μου. Βγαίνω στο μπαλκόνι. Κάνει λίγο κρύο σήμερα. Χαίρομαι.

Χτυπάει το τηλέφωνο. Επιτέλους! το περίμενα... Σκέψεις και συναισθήματα που θα πάρουν μορφή σε λίγη ώρα. Καιρός ήταν! Βγαίνω ξανά. Σκέψεις που απλώνονται, κρατάω τον ενθουσιασμό μου, κοιτάζω από το παρμπρίζ του αυτοκινήτου τον πανσέληνο και του κλείνω το μάτι....

Αυτή η νύχτα αξέχαστη θα μείνει. Ανάμεσα στους υπέροχους μεζέδες, τα γέλια και τις χαρές.... Πέρασα υπέροχα!

Σας ευχαριστώ...