... Σε όλα μου τα ταξίδια κρατάω ημερολόγιο. Από τον φόβο μην ξεχαστεί, μην κρυφτεί ή μην χαθεί κάτι απ΄όσα ένιωσα, απ΄όσα είδα, απ΄όσα γνώρισα με τον χρόνο . Γυρνάω τις σελίδες του μια μέρα πριν το ταξίδι, ένα μήνα πριν και αντιγράφω:
"Το ξυπνητήρι χτύπησε και νομίζω πως ήταν απ΄τις φορές που χτύπησε σε χαρούμενο τόνο. Σηκωθήκαμε αμέσως κι ας κοιμηθήκαμε αργά. Όταν καληνύχτησα χθες τον Γιώργο μου είπε πως ένιωθε την καρδιά του να χτυπά δυνατά. Ανυπομονούσε να βρεθεί στην Αμερική. Η Ανθή ήρθε και κούρνιασε κοντά μας. Τότε μόνο κοιμήθηκε.
Φτάσαμε στο αεροδρόμιο. Ο Νίκος παρέδωσε τις βαλίτσες κι ο υπάλληλος με απορία ρώτησε: "Μόνο αυτές οι δυό;" Ο Νίκος χαμογέλασε και του απάντησε καταφατικά. Υστερα με κοίταξε και μου είπε χαμογελώντας: "Στην Καλαμάτα για 5 μέρες πήραμε 4 βαλίτσες, τώρα που πάμε Αμερική για 3 βδομάδες πήραμε δυό σχεδόν άδειες". "Μην στεναχωριέσαι, μεγάλο μου μωρό" του απάντησα με την σειρά μου "θα τις γεμίσουμε εκεί και θα πάρουμε ακόμα μία. Ολόκληρο εργοστάσιο Samsonite έχει εκεί." (Διαβάζεις Talisker?)
Κάτσαμε μακριά για να έχουν και τα δυό παιδιά παράθυρο. Εγω με την Ανθή και ο Νίκος με τον Γιώργο. Δίπλα μου ήρθε και έκατσε ένας Αμερικάνος απ΄το Key West και εγω χαμογέλασα που η τύχη ήταν μαζί μου. Ελευθερος Επαγγελματίας που δεν φρόντισε να έχει καλή ασφάλεια και έτσι σε ένα εργατικό ατύχημα (έπεσε από την στέγη ενώ την επισκεύαζε)
χτύπησε τον αριστερό ώμο και το αριστερό του γόνατο. Ο ώμος έπαθε παρόμοια ζημιά με αυτήν του Νίκου. "Στην Αμερική μου ζήτησαν 15.000 δολλάρια για το χειρουργείο" μου αιτιολόγησε "μα η ασφάλεια μου κάλυπτε μόνο τα 7.000 δολλάρια. Ευτυχώς που η γυναίκα μου σκέφτηκε γρήγορα, έχει τους γονείς της στην Ουκρανία, και έτσι τα κανόνισε όλα και χειρουργήθηκα εκεί. Ολα μου τα έξοδα και περίπου ένας μήνας εκεί διαμονή πήγαν 4.000 δολλάρια. Δεν πνίγηκα. Το νοσοκομείο μου στοίχισε 2.000 δολλάρια όλα κι όλα". Καλά λένε πως έτσι και δεν έχεις καλή ασφάλεια είσαι χαμένος στην Αμερική μονολόγησα.
Οι ώρες πολλές, 9 και κάτι συνολικά κι έτσι είχαμε πολύ χρόνο για κουβέντα. Η Ανθή κοιμόταν ήσυχη την περισσότερη ώρα. Τον ρώτησα για την πατρίδα του Key West το μικρό νησάκι που απ΄την μια βρέχεται από τον Ατλαντικό και απ΄την άλλη απ΄ τον κόλπο του Μεξικό. Αγώνες με σκάφη, ψαρέματα , πιλοτάρισμα μικρών αεροπλάνων έκαναν διάσημο τον τόπο του.
Φτάσαμε στο Μαϊάμι την ίδια μέρα Σάββατο στις 14:30. Κερδίζουμε την μέρα, 7 ώρες πίσω η διαφορά με την Ελλάδα. Ενα λεωφορείο της Αvis μας πήρε από το αεροδρόμιο να μας πάει να πάρουμε το αυτοκίνητο που έχουμε νοικιάσει. Μας παρέδωσαν ένα Ford Expedition που το αγαπήσαμε αμέσως, αφού μας χώρεσε με άνεση. Ακόμα και τα διόδια ήταν προπληρωμένα. Τέσσερεις μεγάλοι και τέσσερα παιδιά με τέσσερεις συνολικά βαλίτσες κι άλλες τόσες χειραποσκευές."
Το ταξίδι μας είχε αρχίσει.
Η διαδρομή από Μαϊάμι για Key West μοναδική οδηγική εμπειρία και όχι μόνο. Ενας δρόμος που συνδέει τα νησιά Key μεταξύ τους και που η μεγαλύτερη γέφυρα είναι 7 Μίλια! Συνολικό μήκος 110 μίλια. Η θάλασσα δεξιά κι αριστερά όταν δεν διασχίζει κάποιο νησί, υπέροχο θέαμα. Από τους 10 τυφώνες οι 7 περνούν από τα Key Islands.
Περνώντας συναντάς το Key Largo ιδανικό για καταδύσεις, το Key Islamorada που είναι γνωστό για τους αγώνες ψαρέματος που γίνονται εκεί με παγκόσμιο χαρακτήρα κι ύστερα το Key Marathon που βρίσκεται στην μέση της διαδρομής και προσφέρει ήρεμη διαμονή σε όμορφα ξενοδοχεία. Το Big Pine Key είναι μετά και προσφέρει καταδύσεις, ξεναγήσεις με σκάφη, ψάρεμα ή απλά παρατήρηση πουλιών.
Τελικός προορισμός το Key West με την Duval Street να μας θυμίζει το Φαληράκι της Ρόδου, γεμάτη από καταστήματα και Bar που μπορείς να ξενυχτίσεις με ζωντανή μουσική κι όσα ποτά αντέχεις και την Mallory Square που μπορείς να δεις ένα από τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα και attraction κάθε είδους δίνοντας ότι "έχεις ευχαρίστηση". Εκεί ήπιαμε το πρώτο mohito (στην υγειά σου Αγγελε!). Στην φωτογραφία ένας Γάλλος που είχε εκπαιδεύσει γάτες.
Κι ένας άλλος που έπαιζε με την φωτιά χωρίς φόβο.
Το μικρότερο μπαράκι του Key West ακριβώς δίπλα από το δωμάτιό μας, εύκολη στάση για ένα ποτό.
Λίγο πιο κάτω ένα άλλο μπαρ με ζωντανή μουσική και παράξενη διακόσμηση.
Το Key West είναι το νοτιότερο σημείο της Αμερικής και απέχει μόλις 90 μίλια από την Κούβα. Εχει πολλά ωραία Κουβανέζικα πούρα για όσους τα αγαπούν. Δυό διανυκτερεύσεις στο όμορφο αυτό νησάκι που θα μείνει στην καρδιά μου.
Επισκευτήκαμε το σπίτι του Ernest Hemingway που λάτρευε τις γάτες και .... τις γυναίκες. Κάποιους από εσας τους είχα παρέα εκεί. maya, talisker, cinestef, negma, Γιάννη...
Γεννημένος στο Ιλινόις στις 21 Ιουλίου 1899 υπηρέτησε στον Ερυθρό Σταυρό στην Ιταλία το 1918 στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όπου τραυματίστηκε σοβαρά. Εκεί ερωτεύτηκε την νοσοκόμα του Agnes von Kurowsky, που όμως αρνήθηκε να τον παντρευτεί γιατί τον θεώρησε ένα μικρό επιπόλαιο αγόρι. Επέστρεψε στην Αμερική αφού έγινε καλά και αργότερα γνώρισε την πρώτη του γυναίκα Hadley Richardson. Εκαναν μαζί έναν γιό τον Jack. Τον Δεκέμβριο του 1921 μετακόμισε στο Παρίσι όπου γνώρισε την δεύτερη γυναίκα του Pauline Pfeiffer. Απόκτησε και τον πρώτο του λογοτεχνικό κύκλο: James Joyce, Scott Fitzgerald, John Dow Passos. Το Key West του το έμαθε ο φίλος του Dos Passos και εκείνος το επισκέφτηκε πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1928. Είχε τουλάχιστον μια γάτα σε κάθε του σπίτι. Μια στο διαμέρισμά του στο Παρίσι, 50 με 60 στο σπίτι του στο Key West και άλλες τόσες στο σπίτι του στην Κούβα. To 1937 και 1938 κάλυπτε τα ρεπορτάζ του Ισπανικού εμφύλιου μαζί με την φίλη του που αργότερα έγινε η τρίτη γυναίκα του την Martha Gellhorn. Πήγαν μαζί στο σπίτι του στην Κούβα. Σαν δημοσιογράφος γνώρισε την τέταρτη και τελευταία γυναίκα του Mary.
Απέναντι απ΄το σπίτι του είναι το στούντιο του, εκεί όπου έγραφε. Η παραγωγή του ήταν 300 με 700 λέξεις την ημέρα. Δεν έγραψε λίγα έργα σε αυτό το στούντιο: "Αποχαιρετισμός στα όπλα", "Για ποιόν χτυπά η καμπάνα", "Να έχεις και να μην έχεις" και πολλά διηγήματα όπως "Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο".
Πλάι στ
ο σπίτι η πισίνα που η δεύτερη γυναίκα του Pauline Pfeiffer θεώρησε σκόπιμο να του κάνει έκπληξη, μα που στοίχισε στο
ν Ernest πολλά χρήματα. "Μπορείς να πάρεις και την τελευταία μου penny επίσης" της είπε. 25.000 δολλάρια αγόρασε το σπίτι, 120.000 δολλάρια στοίχισε η πισίνα με το θαλασσινό νερό και το μόλις μισό μέτρο βάθος της. Το νερό ακριβώς επειδή ήταν θαλασσινό έπρεπε να αλλάζει κάθε 4 μέρες. Η πισίνα αυτή ήταν η πρώτη που φτιάχτηκε στο Key West και που ο Ernest αξιοποιούσε συνήθως τα απογεύματα. Ανάμεσα στο στούντιο και το σπίτι υπήρχε ένας κήπος γεμάτος γάτες.
H Pauline πήρε το διαζύγιο από τον Ernest το φθινόπωρο του 1940, η οποία έμεινε στο σπίτι μαζί με τα δυό τους παιδιά ως τον θάνατό της. Το 1954 πήρε το Νόμπελ λογοτεχνίας για το έργο του "Ο Γέρος και η Θάλασσα" το 1959 η υγεία του κλονίστηκε και τον Ιούλιο του 1961 αυτοκτόνησε.
Αυτή η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από την Mallory Square. Τα χρώματα που χάρισε ο ήλιος στα σύννεφα απίστευτα. Σε αυτό το υπέροχο νησί τράβηξα 270 φωτογραφίες και μιά ώρα βίντεο. Πουθενά στον δρόμο δεν είδαμε σκουπίδια κι όπου ήταν δυνατό είχε πυκνή τροπική βλάστηση και πολύ πράσινο. Ο Δρόμος δεν είχε πολλές λωρίδες (όπως εσφαλμένα νομίζουμε εδώ, αλλά δεν είχαν κυκλοφορικό πρόβλημα γιατί τηρούνται τα όρια ταχύτητας.) Η αστυνομία με αισθητή την παρουσία της αποτρέπει τις οδηγικές ατασθαλίες και την υπερβολική ταχύτητα. Τα όρια ήταν μεταξύ 55 και 70 μιλίων/ώρα. Δηλαδή 80 με 120 χλμ/ώρα το όριο ταχύτητας.
Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε από τον θόρυβο των κομπρεσέρ ακριβώς κάτω από το δωμάτιο που μέναμε. Επισκευή στον δρόμο. Τα συνεργεία τους όλα εκεί. Επιτόπου άνοιγαν την τρύπα περνούσαν το καλώδιο που ήθελαν και έκλειναν με ταχείας πήξης τσιμέντο. Λίγοι θα καταλάβαιναν τις επόμενες ώρες ότι είχε υπάρξει επισκευή. Η πολυσύχναστη Duval Street καθαριζόταν ήδη από τα σκουπίδια με έναν τρόπο που τον είδαμε σε όλη την Φλόριντα. Ανθρωποι με σωλήνες αέρα στην πλάτη έσπρωχναν τα πάντα από το πεζοδρόμιο στον δρόμο όπου περνούσε αυτοκίνητο με σκούπα και μάζευε τα πάντα. Ούτε φύλλο δεν έμενε στο πεζοδρόμιο. Ο θόρυβος όμως που μας ξύπνησε μας έκανε να φύγουμε χαράματα, μα με ανεβασμένη την διάθεση για την μια μέρα που είχαμε κανονίσει στο Μαϊάμι.
(συνεχίζεται)
Δυό φιλόσοφοι αγαπημένοι στάθηκαν μπροστά μου. Ο Σωκράτης που θα τον ρωτούσα: 
Διαμαρτυρία κατά της συμμετοχής του αμερικάνικου στρατού στο Ιρακ. "Των πλουσίων ο πόλεμος, των φτωχών το αίμα". Πάντα έτσι δεν ήταν; πάντα έτσι, δυστυχώς, θα είναι.
...άλλοι πάλι έχουν την... αξίωση να έχουν σκάφη τόσο μεγάλα σε μήκος, όσο και η "φάτσα" του σπιτιού τους προς την θάλασσα. Να το αποτέλεσμα της καταραμένης φτώχιας χαχαχα.
Από εκεί λοιπόν είχαμε καταπληκτική θέα προς την Θάλασσα και την ατέλειωτη, οργανωμένη παραλία, τόσο σε μήκος, όσο και σε πλάτος. Λεπτή, λευκή άμμος, καθαρή, χωρίς γόπες αποτσίγαρων, ομπρέλες και ξαπλώστρες δωρεάν για να απολαύσεις τον ωκεανό χωρίς καρχαρίες όπως πολλοί νομίζουν. Ναυαγοσώστες υπαρκτοί, έτοιμοι να βοηθήσουν. Οι φοίνικες και το γκαζόν λίγο πιο πίσω με τον πεζόδρομο ανάμεσα στην παραλία και τα ξενοδοχεία ιδανικός για βόλτα, ποδήλατο, πατίνια...
