...τι κρίμα που η μοίρα πολλών θησαυρών είναι να μένουν χαμένοι σε κάποιους βυθούς... 12-5-09 AK
"Δίνουμε ζωή στους εφιάλτες και κοιμίζουμε τα όνειρά μας" 5-6-08 AK
Η Faraona με κάλεσε να παίξω το παιχνίδι με τις ακόμα 7 αλήθειες. Αργησα αρκετά μα να ΄τες:
1. Επαναστατώ αν καταπιεστώ με όποιον τρόπο. Μου αρέσουν οι επιλογές και θέλω όσοι στέκονται δίπλα μου να είναι ελεύθεροι.
2. Τελευταία παθαίνω συχνά πολιτισμικά σοκ απ΄την αδιαφορία των συνανθρώπων μου. Είναι απ΄τις αλήθειες που αρνούμαι να δεχτώ.
3. Με οτιδήποτε και να ασχοληθώ δεν θα το παρατήσω αν δεν το εξαντλήσω. Μου αρέσει να το παρακάνω. Στις πατρικές συμβουλές "παν μετρον άριστον" απαντούσα με το "παν μετρο άχρηστον". Μέσα απ΄τα άκρα βρίσκω το μέτρο μου.
4. Δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς μουσική και φίλους.
5. Μου αρέσει να δίνω και να βλέπω χαμογελαστά πρόσωπα.
6. Ζω μέσα στην δική μου τάξη και δεν θέλω κανείς να μου το χαλάσει αυτό.
7. Μου αρέσουν οι έκπληξεις και οι τρέλες. Στέλνουν την καθημερινότητα τουλάχιστον μετεξεταστέα.
1. Ποιό μυστικό θα ήθελες περισσότερο να ξέρεις; Θα ΄θελα να ήξερα τις σκέψεις των δέντρων και των ζώων. Πόσο ανόητοι φαντάζουμε στα δικά τους μάτια;
2. Πόσους ανθρώπους του αντίθετου φύλου έχεις αγαπήσει πραγματικά; Δεν θα μπορούσα να κρατήσω σε νούμερο οτιδήποτε αφορά την αγάπη...
3. Αναγκάζεσαι να αλλάξεις το όνομα σου.Τι όνομα θα διάλεγες; Πως θα μπορούσα να αλλάξω το όνομά μου; Είναι το καλύτερο που ξέρω....
4. Τι θα χάραζες στην ταφόπετρα σου; Εχω ήδη αφήσει εντολή να με κάψουν και να πετάξουν την στάχτη μου στον άνεμο. Θα ήθελα όμως αν είχα ταφόπετρα να έγραφε: "Εζησα με όση ένταση μπορούσα. Αγάπησα και αγαπήθηκα. Πόνεσα μα δεν πλήγωσα. Από αγάπη γεννήθηκαν τα δυό μου παιδιά. Πέθανα ευτυχισμένη."
5. Διάλεξε ένα παραμύθι που πιστεύεις πως σου ταιριάζει απόλυτα: Απόλυτα δεν μου ταιριάζει κανένα. Και τον μικρό πρίγκηπα τον έγραψε η DeeDee. Εν όψει Χριστουγέννων θα επιλέξω το "Κοριτσάκι με τα σπίρτα" γιατί είναι το πιο κοντινό στην πραγματικότητα. Θέλω να θυμάμαι το σκληρό πρόσωπο της ζωής....
6. Διάλεξε καινούριους γονείς: Δεν θα το έκανα ποτέ.
7. Γράψε τα τελευταία διάσημα λόγια σου: Ταφόπλακες, τελευταία λόγια, να ανησυχώ γιατρέ μου;;; Τα τελευταία ομορφότερα λόγια τα είπε κάποιος που έζησε πολλά πολλά χρόνια πίσω και που θαυμάζω: " Ώρα να φεύγουμε... εγώ για να πεθάνω, εσείς να ζήσετε. Ποιος από μας βαδίζει προς ένα καλύτερο πεπρωμένο, αυτό μονάχα ο Θεός το ξέρει». Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Σωκράτη στους δικαστές του. Αυτά θα έλεγα....
8. Αν ήσουν συγγραφέας, ποιος θα ήταν ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος. Χαζεύω πολλές φορές τους τίτλους στα βιβλία στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Θα δυσκολευόμουν αν έπρεπε να βρω τίτλο και θα ήταν σχετικός με το μυθιστόρημα. Απ΄όσο γνωρίζω δεν έχω γράψει όμως...
9. Αν ήσουν αυτοκίνητο, τι μάρκα θα ήσουν; Θα ήμουν γερμανικό αυτοκίνητο και κατά προτίμηση και λόγω θαυμασμού Porsche. Ζητώ ταπεινά συγνώμη στα Opel....
10. Αν ήσουν άγριο ζώο τι θα ήσουν; Θα ήθελα να ήμουν ένα κάταστπρο, άγριο άλογο.
11. Για τι πράγμα μετανιώνεις περισσότερο; Που άργησα να γνωρίσω και να αγαπήσω τον εαυτό μου.
12. Πες κάτι για το οποίο θα ήθελες να σε θυμούνται... Επειδή έπαιξα τίμια και αληθινά στα παιχνίδια της ζωής....
13. Θα θυσίαζες τη ζωή σου για κάποιον; Θα πρόσφερα τα πάντα και την ζωή μου γι αυτούς που αγαπώ.... Η θυσία είναι βαριά κουβέντα. Την αντιπαθώ.
1. Τι θα ρωτούσα αν είχα μπροστά μου έναν φιλόσοφο:
Δυό φιλόσοφοι αγαπημένοι στάθηκαν μπροστά μου. Ο Σωκράτης που θα τον ρωτούσα:
- Τόσο θάρρος, τόση αυθάδεια μπροστά στον θάνατο, που κάλεσαν οι άνθρωποι πριν να έρθει η ώρα σου που το βρήκες; Δεν νιώθεις προδομένος απ΄τους ανθρώπους που με τόση αγάπη προσπάθησες να τους μάθεις να ακούν την φωνή της καρδιάς τους;
...και ο Διογένης, ο σκύλος που δεν θα ήθελα να τον ρωτήσω τίποτα παρά. Μακάρι να έβρισκα τρόπο, μόνο για να του εκδηλώσω τον θαυμασμό μου.
Θα καθόμουν μόνο εκεί, δίπλα. Να πάρω λίγο απ΄την αύρα του. Μακάρι να είχα την τύχη να τον άκουγα να μιλάει. Τόσα χρόνια μετά οι άνθρωποι ολόιδιοι είναι και εκείνος το ήξερε από τότε. Θα άναβα ένα φανάρι και θα χαμογελούσα... - "Ακόμα δεν υπάρχουν 'Ανθρωποι, ακόμα δεν έχουν καταλάβει..." θα του έλεγα.
2. Τι θα ρωτούσα αν είχα μπροστά μου έναν παλιό μου έρωτα:
- Δεν θα ρωτούσα τίποτα ουσιαστικό. Αν υπήρχε απάντηση στα ερωτήματά μου, ίσως να μην υπήρχε χωρισμός. Από κοινωνικό ενδιαφέρον θα τον ρωτούσα τι κάνει, πως πάει με την δουλειά, αν έχει παιδιά.... τα τετριμμένα... Οι αγάπες σκαλοπάτια στη σκάλα της ζωής. Εχουμε ανέβει όσο ψηλά μας ... αγάπησαν...
3. Τι θα ρωτούσα ένα Μέντιουμ:
- Αν πράγματι μπορούν να βλέπουν το μέλλον, πιστεύουν πως οι επιλογές μας μπορούν να το αλλάξουν ή πιστεύουν πως σαν μαριονέτες παίζουμε τον ρόλο που κάποιος μας έχει αναθέσει;
4. Τι θα ρωτούσα ένα παιδί:
- Αν θα μπορούσε να μου δανείσει για λίγο την αθωότητα και τον τρόπο που βλέπει τα πάντα στη ζωή. Γιατί ο χρόνος με έκανε να ξεχάσω, να παρακάμπτω την ουσία, μου έκοψε το γέλιο. Μου στέρησε μέρος των αισθήσεων. Πόσο εύκολα γελούν και κλαίνε τα παιδιά. Πόσο εύκολα αγαπούν...
5. Τι θα ρωτούσα τον καθρέπτη μου:
- Καθρέπτη, καθρεπτάκι μου μετά από τόσα που έχεις δει, στην επόμενη ζωή - αν υπάρχει - τι θα ήθελες να γεννηθείς; Κι απ΄την απάντησή του θα καταλάβαινα πόσο άσχημα είναι τα πράγματα...
Αυτό που βλέπουμε στον καθρέπτη είναι αντανάκλασή μας; Είμαστε το πρόσωπο που φαίνεται;
Maya τα κατάφερα! Βρήκα χρόνο και έπαιξα! Σε ευχαριστώ για την πρόσκληση!
H surrealist κάλεσε την A.M Talisker που κάλεσε με την σειρά της την Πεταλούδα maya που με έβαλε στο εξής παιχνίδι: Να βάλω ένα τραγούδι που με ρίχνει.
Τα τραγούδια που αγαπώ πολλά. Τα τραγούδια που με ρίχνουν - επίσης πολλά και φυσικά τα αποφεύγω. Κατ΄εξαίρεση μαζοχίζομαι για τις φιλενάδες μου.
Υπήρχε λοιπόν ένα τραγούδι των Barcley James Harvest που το είχα μάθει απ΄έξω κι ανακατωτά. Στις μαύρες μου το έβαζα Πάντα. Ακούστε το και πες τε μου. Μπορείτε να ΜΗΝ μελαγχολήσετε ακουγωντάς το;
Φέρνω και τους στίχους:
Suicide - Barclay James Harvest
I woke up to a feeling,
it was cold by my side
You had gone with the sunrise,
leaving tears in my eyes
I got up with a feeling of an emptiness inside
To the noise of the sidewalk
and the silence of my mind
Well I walked out this morning, down a street with no name
To a club called "The Loser",
like a dog that's gone lame
Took the club elevator
to the floor with a view
I took out life subscription - it's the only one they do
I stepped out on the guard rail,
saw the crowds slowly part
Heard a voice shouting "Don't jump, please for God's sake let me move my car!"
Ο kryos, με προσκάλεσε σε παιχνιδάκι όπου σε 4 προτάσεις για μένα υπάρχει μια με ψεύτικες πληροφορίες.
1. Οταν ήμουν έφηβη και πήγαινα αγγλικά με περικύκλωσαν κάποιοι μηχανόβιοι και με απειλούσαν. Με κάποιον τρόπο - που μάλλον την ονομάζουν 6η αίσθηση οι άνθρωποι - ο σκύλος μου βγήκε από την κεντρική είσοδο της πολυκατοικίας και ήρθε να με υπερασπιστεί. Κατατρόμαξαν και οι έξη μοτοσυκλετιστές με τα γρυλίσματά του. Η σύνδεση που είχα μαζί του ήταν τέτοια που όταν με ρωτούσαν πόσα αδέρφια έχω υπολόγιζα κι εκείνον. Δεν ένιωσα ποτέ να με προδίδουν τα σκυλιά μου.
2. Εχω φύγει απ΄την Αθήνα και έχω πάει στα Φάρσαλα για καφέ ίσα για να δω μια φίλη μου και φυσικά την έκφραση στο πρόσωπό της. Επέστρεψα την ίδια μέρα. Με την ίδια ευκολία έχουμε πάει Δελφούς για να δούμε την γενική πρόβα του Σταμάτη Σπανουδάκη, Θεσσαλονίκη για να ενισχύσουμε την ομάδα μας και Πάτρα όταν μας κάλεσε ένας φίλος μας.
3. Ημουν κατά του γάμου. Ολοι απόρησαν όταν έμαθαν πως παντρεύτηκα. Αφού έγινε αυτό όλα μπορούν να συμβούν μου έλεγαν. Ακόμα κι η μητέρα μου κοιτούσε μήπως την "κοπανήσω". Παντρευτήκαμε σε ένα παραθαλάσσιο ξωκλήσι (οι μεγάλες εκκλησίες δεν μας αρέσουν) που το ξεχορταριάσαμε μόνοι μας, το βάψαμε, κλαδέψαμε τα δέντρα του και φτιάξαμε το καμπαναριό του. Θέλαμε την θάλασσα για μάρτυρα της αγάπης μας.
4. Οι σημαντικότερες ώρες της χαλάρωσής μου είναι μέσα στην θάλασσα ή κοντά της. Ηρεμώ και χάνομαι στις σκέψεις μου όταν ψαρεύω. Με γαληνεύει η θάλασσα και με κάνει να ονειρεύομαι. Σήμερα που το φεγγάρι είναι μισό ήταν ότι έπρεπε για πυροφάνι. Αλλά η βάρκα του πεθερού μου είναι για επισκευή. Το μεγαλύτερο ψάρι που έχω πιάσει είναι τσιπούρα με παραγάδι 1,8 κιλά.
Δέχτηκα προσκλησούλα για παιχνιδάκι από την καλή μου butterfly. 10 Εντελώς Αχρηστα Πράγματα για μένα που δεν ξέρετε αλλά θα μάθετε αν διαβάσετε παρακάτω.....
1. Οι παραξενιές μου βγαίνουν λίγο πριν κοιμηθώ. Δεν θέλω καθόλου φως όταν κοιμάμαι. Ούτε φασαρία κι αυτό γιατί ξυπνάω πολύ εύκολα αλλά ξανακοιμάμαι πολύ δύσκολα.
2. Δεν υπάρχει σεισμός που να μην τον έχω καταλάβει. Κι ας μην πείθω τον άντρα μου ότι κουνιέται το σύμπαν. Σκέφτομαι σοβαρά να τον αφήσω να κοιμηθεί στον επόμενο αφού ούτως ή άλλως δεν ξυπνάει...
3. Αγαπάω πολύ χλωρίδα και πανίδα. Λατρεύω τα σκυλιά κι η μοναδική περίοδο που δεν με συντροφεύει ένα σκυλί είναι τα τελευταία 3 χρόνια. Νομίζω όμως όχι για πολύ ακόμα... Ωστόσο, έχω αλεργία στις γάτες... Τα δέντρα τα φωνάζω με τα ονόματά τους όταν τα ποτίζω και τα συστήνω στα παιδιά μου: παιδιά να σας γνωρίσω την κυρία λεμονιά που είναι πολύ καλή αλλά έτσι και θυμώσει έχει κάτι αγκάθια.... Κάτω από την σκιά της κυρίας Καρυδιάς περνάω τα καλοκαίρια μου. Από τότε που ο πατέρας αποφάσισε και έκοψε την καλή μου φίλη την Αγριομουριά (ήταν πολύ κοντά στο σπίτι και οι ρίζες της το σήκωναν) που πάνω της είχα το δεντρόσπιτό μου κι ήταν η μόνη που ήξερε όλα μου τα μεσημεριανά όνειρα... Δεν θα την ξεχάσω ποτέ!
4. Πριν τις τρελές αγελάδες έτρωγα τον κιμά ωμό. Με λίγο αλάτι. Επίσης ακόμα τρώω ωμές τις πατάτες.
5. Όταν οδηγάω βρίζω σαν φορτηγατζής. Με πνίγει το δίκιο και το διεκδικώ. Τρελαίνομαι ιδιαίτερα με όλους όσους "βγάζουν βόλτα" τα αυτοκίνητά τους αντί για τα σκυλιά τους και δεν πηγαίνουν και δεξιά. Αυτοί που δεν θα πάρουν ποτέ κλήση κι ας πηγαίνουν αργά και αριστερά κι ενοχλούν όλους τους άλλους...
6. Αγάπησα το διάβασμα μετά το σχολείο. Αρχισα να ξαναδιαβάζω τα σχολικά βιβλία μόλις τελείωσα το λύκειο. Ο πατέρας μου έμεινε με την απορία... Ποτέ δεν κατάλαβε γιατί... Δεν υπήρξε ούτε ένας που να θέλω να του δώσω τον τιμητικό τίτλο "Ο Δάσκαλός Μου". Ολοι ήταν συνυπεύθυνοι για τον πνευματικό μου βιασμό. Ευτυχώς έχουν αλλάξει οι δάσκαλοι αρκετά από τότε...
7. Τον Χειμώνα κοιμάμαι με κάλτσες. Φταίει ο θερμοστάτης μου.
8. Μου αρέσει πολύ το νυχτερινό μπάνιο χωρίς ρούχα. Ο έρωτας μέσα στη θάλασσα έχει την δική του μαγεία...
9. Μου αρέσει κάθε είδους gadget και θέλω να έχω σε μια συσκευή τα πάντα αν γίνεται! Πάντα υπάρχει στην τσάντα μου το mp4 μου (εκεί έχω τον αμερικάνο προπονητή μου στο bowling, εκτός από την αγαπημένη μου μουσική) και μια φωτογραφική μηχανή.
10. Όταν παίρνω εφημερίδα μου αρέσει να την ξεκοκκαλίζω. Οτιδήποτε συνοδεύεται από οδηγίες χρήσεις επίσης το διαβάζω.
Αραγε ποιοί δεν έχουν παίξει; Για μένα δεν υπάρχει άχρηστη πληροφορία. Γι αυτό θα χαρώ να μάθω όλες τις "άχρηστες πληροφορίες" όσων δεν έχουν ακόμα παίξει.
Η una mama πριν αρκετές - είναι η αλήθεια - μέρες με κάλεσε σε ένα παιχνίδι που πρέπει να γράψω μια φράση που χρησιμοποιώ συχνά. Μανούλα γλυκιά σε ευχαριστώ που με σκέφτηκες.
1. Μην μου πατάς το μυαλό. Κατά το μην πατάτε το γρασίδι. Βαρέθηκα να μου πατάνε την λογική, που θα έπρεπε να είναι κοινή. Αλλά αντί για κοινή, είναι σπάνια. Για το συναίσθημα ούτε λόγος τι παθαίνει...
2. Πάμε γι άλλα. Αφού πρώτα μαζέψω τα κομμάτια μου όμως ε;
3. Ετσι είναι αν έτσι νομίζεις. Με την ελπίδα ότι αφού το κεφάλι μας είναι στρογγυλό θα γυρίσει τις σκέψεις. Κάποτε θα βρεθεί η σωστή... Κι είναι τόσο σχετικό το καλό ή το κακό, το σωστό και το λάθος...
Οποιος θέλει παίρνει την σκυτάλη και παίζει την φράση που λέει συχνότερα.
Νομίζω πως είναι, μακράν, το παιχνίδι με τις περισσότερες συμμετοχές.
Μετά λοιπόν από πρόσκληση των: Cinestef της Κόκκινης Ομπρέλας, της Mauve και της kalynama που τους ευχαριστώ πολύ που με σκέφτηκαν, που με έπαιξαν, ανταποκρίνομαι με χαρά και γράφω ιδιοχείρως...
Για να συνεχιστεί το παιχνίδι οι όροι είναι μόνο 5:
1. Γράφεις
2. Σκανάρεις ή φωτογραφίζεις
3. Ανεβάζεις στο ιστολόγιό σου την Ιδιόχειρη Ανάρτηση
4. Ειδοποιείς ότι συμμετέχεις στο παιχνίδι γράφοντας
Η καλή μου φάβα, που η έμπνευση δεν την αφήνει στιγμή να ησυχάσει, με κάλεσε να φορέσω τα παπούτσια που αγαπώ ή δεν αγαπώ, για να παίξουμε ένα παιχνίδι. Διάλεξα ένα αγαπημένο ζευγάρι.
Φόρεσα, εκτός διαδρόμων, τα παπούτσια του bowling - έτσι για πρωτοτυπία - με το αριστερό παπούτσι να έχει μαλακό πάτο για να γλιστράω πάνω στον διάδρομο και τακούνι που αλλάζει.
Τα μπλε παπούτσια με τη ρίγα τη λαδί τα είδα πάλι έξω από την πόρτα μου το πρωί. Τα μπλε παπούτσια με τη ρίγα τη λαδί ξερά σκισμένα από την περσυνή γιορτή τα μπλε παπούτσια με τη ρίγα τη λαδί περιμένουνε την πρώτη τη βροχή. Νατα πάλι-πάλι χορεύουν μόνα τους στα πεζοδρόμια στους δρόμους στις γωνιές νάτα πάλι πάλι χορεύουν μόνα τους και μου ξεσηκώνουν τις παραξενιές.
Αύριο θα βγω έξω με τις κάλτσες να δώσω συναυλία στις ταράτσες να ξεσηκώσω όλα τα κατώγια και τα πλημμυρισμένα με όνειρα υπόγεια.
Κυριακή μεσημέρι (πρωτοτυπία που δεν επαναλήφθηκε και εμπειρία όμορφη) πηγαίνουμε στον Μικρό Κεραμεικό να ακούσουμε Σαββόπουλο - Πορτοκάλογλου και Μαργαρίτη (!) Τον τελευταίο αναγκαστικά αφού ήταν μες το πρόγραμμα. Αφού τελειώνει το πρόγραμμα με τους δυό πρώτους και οι θερμόαιμοι φωνάζουν Μαργαρίτη μες το μεσημέρι, εμείς πηγαίνουμε στα καμαρίνια να συγχαρούμε τον Πορτοκάλογλου και τον Σαββόπουλο.
Φεύγοντας διαπιστώνουμε ότι μας έχει κολλήσει (αχ αυτή η προφορά του Μαργαρίτη) από όλα τα ωραία που ακούσαμε, το τραγούδι Δρόμοι Που Περνάμε. Απολαύστε το στο παρακάτω βίντεο.
Κι ύστερα οι Boney - M ήρθαν ακάλεστοι είναι η αλήθεια όταν σκεφτόμουν τις ξεφτίλες τραγούδια που κατά καιρούς έχω τραγουδήσει. Ποτέ δεν κατάλαβα πως γίνεται να μου κολάνε στο μυαλό τραγούδια που σιχαίνομαι Raspoutin λοιπόν:
Αχ σε πόσα γλέντια γάμων μες το κιτς δεν έχω βρεθεί. Μετά από αρκετά ποτηράκια κρασί μπορεί να με πετύχετε να τραγουδώ Κονιτοπουλαίους τρομάρα μου. Ισως κάποτε να σταθώ τυχερή και να με πετάξουν έξω λόγω παραφωνίας...
Για να δείτε πόσο σας αγαπώ negma και maya, έπαιξα! Μα δεν καλώ άλλους να παίξουν, παρά την βεβαιότητα πως όλοι έχουμε τα ξεφτίλα ρεφραίν μας. Στο παρα τσάκ γλιτώσατε Τζίμη Πανούση και το τραγούδι Εγω σ΄αγαπώ, το οποίο πάντα θεωρούσε ξεφτίλα ο μπαμπάς και του ανέβαινε η πίεση όταν το έβαζα από μια παράνομη κασσέτα, μην ακούσουν οι γείτονες, τότε...
Υστερα από πρόσκληση της Talisker έφερα τρία αγαπημένα μου τραγούδια αγάπης. Και χίλια να ζητούσε το παιχνίδι θα έβρισκα...
Πρώτο και καλύτερο τοEndless Loveτου Lionel Ritchie σε ντουέτο με την Diana Ross. Να και οι στίχοι:
My love, Theres only you in my life The only thing thats bright My first love, Youre every breath that I take You re every step I make And i(i-i-i-i-i) I want to share All my love with you No one else will do... And your eyesYour eyes, your eyes They tell me how much you care Ooh yes, you will always be My endless loveTwo hearts, Two hearts that beat as one Our lives have just begun Forever(ohhhhhh) Ill hold you close in my arms I cant resist your charms And love Oh, love I ll be a fool For you, Im sure You know I dont mind Oh, you know I dont mind cause you, You mean the world to me Oh I knowI know Ive found in you
My endless love Oooh-woow Boom, boomBoom, boom, boom, boom, booomBoom, boom, boom, boom, boomOooh, and loveOh, loveI ll be that fool For you, Im sure You know I dont mind Oh you know-I dont mind And, yes You ll be the only one cause no one can deny This love I have inside And I ll give it all to you My love My love, my love My endless love.......
Δεύτερη επιλογή το Αγάπη Μου (Φαίδρα) του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Γιάννη Θεοδωράκη: Αστέρι μου, φεγγάρι μου, της άνοιξης κλωνάρι μου κοντά σου θά 'ρθω πάλι, κοντά σου θά 'ρθω μιαν αυγή για να σου πάρω ένα φιλί και να με πάρεις πάλι. Αγάπη μου, αγάπη μου, η νύχτα θα μας πάρει, τ' άστρα κι ο ουρανός, το κρύο το φεγγάρι. Θα σ' αγαπώ, θα ζω μες στο τραγούδι θα μ' αγαπάς, θα ζεις με τα πουλιά θα σ' αγαπώ, θα γίνουμε τραγούδι θα μ' αγαπάς, θα γίνουμε πουλιά. Ο ποταμός είναι ρηχός κι ο ωκεανός είναι μικρός να πάρουν τον καημό μου. Να διώξουνε τα μάτια σου να πνίξουνε τους όρκους σου από το λογισμό μου.
Τρίτο κατά παράβαση των κανόνων (πωπω έκπληξη!) Το Να κοιμηθούμε Αγκαλιά με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου στο τραγούδι σε στίχους Γιώργου Κλεφτογιώργου και μουσική Σοφίας Βόσσου, αφιερωμένο στην maya:
Πάλι μέτρησα τ΄αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε
μόνο τα δικά σου χέρια δε μ΄ εγκαταλείπουνε
πώς μ΄αρέσουν τα μαλλιά σου στη βροχή να βρέχονται
τα φεγγάρια στο κορμί σου να πηγαινοέρχονται
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας
Τα φιλιά σου στο λαιμό μου μοιάζουνε με θαύματα
σαν τριαντάφυλλα που ανοίγουν πριν απ΄τα χαράματα
στων ματιών σου το γαλάζιο έριξα τα δίχτυα μου
στις δικές σου παραλίες θέλω τα ξενύχτια μου
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
Στην απογευματινή μου βόλτα στην blogoγειτονιά, πέρασα από του Αρη Δαβαράκηόπου τον είχαν καλέσει σε ένα ενδιαφέρον παιχνίδι. Είπα να το φέρω και από δω λοιπόν:
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (από τελεία σε τελεία) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.
Το βιβλίο που είναι ακριβώς δίπλα μου στον υπολογιστή είναι του Θανάση Αραπίδη με τον τίτλο "Σοφίες" εκδόσεις Αγκυρα. Στην σελίδα 123 αφήνω τις 5 προτάσεις - ρητά και γράφω τα επόμενα τρία:
"Μετά τη μουσική, αυτό που μπορεί να εκφράσει καλύτερα το ανείπωτο είναι η μουσική" Αλντους Χάξλει
"Το πιάνο είναι επικίνδυνη ιστορία, αλλά είναι ανάγκη να ρισκάρεις, γιατί η ζωή είναι μικρή". Ντέιβιντ Χέλφγκστ (ο πιανίστας)
και
"Νεότητα είναι να σηκώνεσαι κάθε πρωί, να βγαίνεις από το σπίτι σου και να βλέπεις το δέντρο στον δρόμο του σπιτιού σου, να το βλέπεις για πρώτη φορά, σαν να μην το έχεις ξαναδεί ποτέ". Νίκος Γκάτσος
Και τώρα καλώ τους πέντε (;) και όποιον άλλο θέλει να συνεχίσει:
Γιάννης Φιλιππίδηςόταν μπορέσεις και μόνο αν θέλεις.... κρίμα να χάνεται η ζωή απ΄το τίποτα και την αδιαφορία των γιατρών... Θα ζει μες τις καρδιές σας!
...παιχνιδιάρικη φύση πως να αντισταθώ στο παιχνίδι που με κάλεσε να παίξω η freedula και αφού δεν μου ζήτησε - ευτυχώς - να γράψω 2007 συγκινησιακές στιγμές αλλά 7+1 είπα να παίξω...
Τον Απρίλιο αγόρασα μηχανάκι. Μικρό και ευέλικτο. Αυτό που είναι γνωστό ως "πάπια". Την πρώτη μου "πάπια" μου την είχε αγοράσει ο πατέρας μου πριν πολλά χρόνια, τότε που ήμουν μόλις 14 χρονών. Πήγαινα σε φροντιστήριο προετοιμασίας τα καλοκαίρια στην εξοχή και δεν υπήρχε κανένα μέσο. Αποστάσεις μεγάλες, λεωφορεία εσωτερικά δεν υπήρχαν, ο μπαμπάς "προχωρημένος" μου είχε εμπιστοσύνη μετά την οδηγική εκπαίδευση που ο ίδιος μου είχε δώσει. Τότε δεν υπήρχαν σχολές οδήγησης. Μαθαίναμε να οδηγούμε στις αλάνες και τις παραλίες. Στα 16 μου με την υπογραφή του πήρα το πρώτο μου δίπλωμα οδήγησης.
Και τώρα, τόσα χρόνια μετά - σαν να μην πέρασε ούτε μέρα - να ΄μαι πάλι παρέα με την πάπια να με πηγαίνει μια χαρά στους κοντινούς προορισμούς μου. Ακόμα κάθε πρωί κοιτάζω τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα και χαίρομαι που η πάπια μου ξεγλιστράει ανάμεσά τους. Κλείνω το μάτι στα αυτοκίνητα των πολλών χιλιάδων ευρώ και των πολλών ίππων που στέκονται εγκλωβισμένα στην κίνηση...
Τον Μάιο, απρόσμενα έγινε πραγματικότητα κάτι που θέλαμε πολύ εγω και ο αδερφός μου στην δουλειά: επεκταθήκαμε.
Εκεί στην αρχή του καλοκαιριού πήρα τα πρώτα κύπελα στο bowling. Εσωτερικό το πρωτάθλημα, κάτι σαν φιλικοί αγώνες μα για μένα ήταν σπουδαία. Η πρώτη μου χρονιά στο bowling κι είχα διάκριση! Εστω και μικρή.
Τον Αύγουστο είχα την άσχημη εμπειρία να μου μείνει το αυτοκίνητο. Απίστευτο, μα όπως λένε "ο παπουτσής ξυπόλητος και ο ράφτης μπαλωμένος". Με 42 βαθμούς και τα παιδιά να μουρμουράνε έμεινα κάπου Αθηνών - Κορίνθου... Το αστείο είναι πως τα παιδιά χάρηκαν που είδαν γερανό και έκατσαν στη θέση του συνοδηγού. Αφού πέρασα το πρώτο σοκ, είπα να μην αφήσω το γεγονός να μου χαλάσει το κέφι και έστειλα το αυτοκίνητο πίσω στην Αθήνα για φτιάξιμο ασυνόδευτο. Εμείς συνεχίσαμε στον προορισμό μας που ήταν οι νεροτσουλήθρες της Κορίνθου. Το βράδυ επιστρέψαμε με τον προαστιακό. Το αυτοκίνητο μας περίμενε έτοιμο!
Τον Σεπτέμβριο πήρα το βιβλίο του Γιάννη Φιλιππίδη στα χέρια μου. Εγινε ένα από τα αγαπημένα μου. Αγάπησα τη Βασιλική και την έκανα φίλη. Σαν φίλοι από πάντα, βρήκα στον Γιάννη έναν άνθρωπο ευαίσθητο, που ξέρει να γυμνάζει καλά τα ανθρώπινα συναισθήματα μέσα από τα κείμενά του. Εναν φίλο που ξέρει να δίνει να μοιράζεται και να αγαπά. Με στήριξε στην τελευταία περιπέτεια με το ατύχημα του Νίκου.
Κι αν μου έλεγε κάποιος κάποτε πριν κάποια χρόνια - όχι πολλά - πως θα είχα την δυνατότητα να συνομιλώ με συγγραφείς, ποιητές και ραδιο παραγωγούς που αγαπούσα μέσω διαδικτύου, θα κουνούσα το κεφάλι και θα του έλεγα πως αυτά ανήκουν στην επιστημονική φαντασία.
Ξεκίνησα το blog μόνο για να αποκτήσω avatar! Το μόνο ιστολόγιο που ήξερα τότε ήταν αυτό του Νίκου Δήμου και μόνο εκεί σχολίαζα αραιά αλλά διάβαζα καθημερινά.
Σιγά σιγά χτιζόταν η blogoγειτονιά μας. Με τόσους εκλεκτούς φίλους! Δεν γράφω τα ψευδώνυμά τους που εύκολα μπορεί κανείς να διαβάσει στη δεξιά μεριά του ιστολογίου μου.
Στις 13 Οκτωβρίου πήρα μια όμορφη συγκίνηση. Γνώρισα από κοντά αυτό που ήδη ήξερα από μακριά: Πέντε όμορφες καρδιές που είχαμε μοιραστεί ήδη μέρος της καρδιάς μας μέσω σχολίων και αναρτήσεων στα ιστολόγια. Η ομορφιά ήταν πως η παρουσία μου ήταν γνωστή μόνο στη μια μου φιλενάδα. Οι άλλοι 4 δεν ήξεραν τίποτα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκφραση των προσώπων τους, ούτε την φωνή του ενός να λέει το όνομά μου επειδή με γνώρισε από .... τα μάτια. Συγκίνηση απερίγραπτη και μοναδική. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την ημερομηνία και τον τόπο.
Στις 18 Νοεμβρίου γνώρισα την φιλενάδα μου. Που μοιράζομαι χρώματα, στίχους, σκέψεις, συναισθήματα τόσους μήνες...
Τον Δεκέμβριο η πρώτη γιορτή μπαλέτου της μικρής που μεγαλώνει με μεγαλύτερη ταχύτητα απ΄ όσο περίμενα. Απ όσο θέλω... Ούτε που περίμενα τέτοια συγκίνηση...
Τον ίδιο μήνα δυό ακόμα όμορφα γεγονότα: γνώρισα τους ανθρώπους που μου είπαν τις πρώτες όμορφες κουβέντες στο ιστολόγιό μου. Σαν τη χρονιά των φίλων θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτή τη χρονιά.
Κι ύστερα Θεσσαλονίκη. Μόνοι! εγω και η αγάπη μου παρέα! χωρίς παιδιά ύστερα από 9 χρόνια! Το τριήμερό μας με όμορφη παρέα και μια πολύτιμη φίλη. Περάσαμε υπέροχα. Κρίμα που ήταν τόσο λίγο....
Το 2008 είναι εδω! Μένει να δούμε τι κρύβουν οι 365 μέρες του......
Το Imagine του John Lennon - γιατί πάντα πρέπει το όνειρο να γίνεται πίστη - είναι το πρώτο τραγούδι που διαλέγω ως αγαπημένο μου, αποδεχόμενη την πρόσκληση του φίλου μου Lockheart . Σε ευχαριστώ που με έχεις στη σκέψη σου και στη καρδιά σου.
Δεύτερο τραγούδι που διαλέγω είναι το Dust in the Wind των Kansas. Οι στίχοι του μου θυμίζουν πόσο μικρή είναι η διαδρομή της ζωής μα και πόσο μοναδικοί εμείς άλλοτε "μικροί" και άλλοτε τόσο "μεγάλοι"...
Τρίτο και τελευταίο ένα ελληνικό τραγούδι με στίχο αγαπημένο. Εδω σε εκτέλεση του Χρήστου Θηβαίου live στην Θεσσαλονίκη.
Maya - Dee dee - Talisker - Κυβέλη Δραγούμη - Κωνσταντίνος π - adaeus - freedula - kalynama - Una mama - aggelos spyroy και γιατί όχι Γιάννη Φιλιππίδη θα παίξετε;
Μετά από πρόσκληση του Lockheart στο νέο παιχνιδάκι:
Θα ήθελα να το έβλεπα σε ένα γρήγορο αυτοκίνητο! Porsche το όνομά του! Και να έτρεχα χωρίς όρια ταχύτητας και να ζούσα αυτήν την ελευθερία που σου χαρίζουν τα σύγχρονα άλογα. Και θα ήταν όλα καθαρόαιμα καλά φυλαγμένα μέσα στο καπώ!!!
Shoot for the moon, even if you miss you will be among the stars...
Χαίρομαι που είμαι Ελληνίδα. Λυπάμαι που η ιστορία πέφτει βαριά στους ώμους μου. Θλίβομαι που με έμαθαν να μισώ οτιδήποτε είναι ελληνικό. Παλεύω να ξαναβρώ το λόγο των αρχαίων... Εύχομαι κάποτε οι Ελληνες να αγαπήσουν την Ελλάδα και να μην την πληγώσουν ποτέ ξανά.
Θα ήθελα αυτές τις μέρες να ήμουν στο εργαστήρι του Αγιου Βασίλη και να ετοίμαζα δώρα που θα έφερναν το χαμόγελο στην καρδιά και στα χείλη. Μακάρι το πνεύμα των Χριστουγέννων να είχε μεγαλύτερη διάρκεια και να ομόρφαινε την καθημερινότητα....
Σπύρο σε ευχαριστώ για την πρόσκληση και δίνω την σκυτάλη σε όποιον θέλει να παίξει!
