"....Θα λέω και θα ξαναλέω πάντα στους ανήσυχους γονείς πως ο μόνος τρόπος για να προφυλάξουν τα παιδιά τους από τα ναρκωτικά, από το αλκοόλ, από τις κακές παρέες από τις παρανοϊκές ιδέες και τις δήθεν πνευματικές σέκτες, ό,τι τέλος πάντων θεωρείται ναρκωτικό, είναι ένας: Να τους προσφέρουν μια οικογένεια ευτυχισμένη, μια στέγη ανάπαυσης και ασφάλειας.Μια οικογένεια μονογονεϊκή έστω, αλλά καταφύγιο, μια φωλιά που θα επιθυμούν να επιστρέφουν όταν η ζωή εκεί έξω, στο σχολείο, στους δρόμους, στις ομάδες, στον κόσμο, γίνεται δύσκολη. Το ερώτημα δεν είναι η συνηθισμένη και αφελής απορία των μεγάλων:"Μα τι νιώθουν άμα παίρνουν τη δόση τους;"
Το ερώτημα είναι:"Πως νιώθουν όταν δεν την παίρνουν; Ποιά είναι η ζωή τους όταν δεν βρίσκονται σε φυγή; Από που έχουν τόση ανάγκη να αποδράσουν; Τι θέλουν να καταστρέψουν αυτοκαταστρεφόμενα; Τι μισούν;"
Από το βιβλίο "Ο Παλιάτσος και η Ανιμα" της Μάρως Βαμβουνάκη εκδ. Ψυχογιός.
Στον Θανάση που δεν τα κατάφερε και αφου προδώθηκε από αυτούς που αγαπούσε, έφυγε για ταξίδια....άλλα
11 σχόλια:
"Στον Θανάση που δεν τα κατάφερε και αφου προδώθηκε από αυτούς που αγαπούσε, έφυγε για ταξίδια....άλλα"
Στο Θανάση, στον ό,ποιο Θανάση..
Γλαρένιες αγκαλιές
Αχ adiple μου,
Άνοιξες θέμα δύσκολο μέσα απ’ τις κουβέντες της Μάρως μας, θέμα που πονάει πολλούς κι εμπερικλείει κραυγή αγωνίας προς διάφορες κατευθύνσεις που δεν ξέρω αν έχουν διάθεση κι ενεργή ακοή, να εισπράξουν ένα τέτοιο μήνυμα….
Θαλπωρή χρειάζονται τα παιδιά, οικογένεια, φίλους άξιους και προπαντός ψυχική υγεία και
Σ Τ Ο Χ Ο Υ Σ.
Άσχετο με το ποιοι θα ‘ν’ αυτοί, αν απευθύνονται σε πολλούς ή στον εαυτό τους τον ίδιο. Οι στόχοι βοηθούν την ίδια τη ζωή να πάει παραπέρα. Να έχει λόγο και σκοπό να πάει παραπέρα…
Κι επίσης χρειάζονται
σ’ αυτήν την τρυφερούλα προεφηβική-εφηβική-μετεφηβική
τους ηλικία Ο Ρ Ι Α.
Να μπορούν ακόμα και στο όνομα της διασκέδασης να οδηγούν μέσα σε κάποια πλαίσια,
να μάθουν να εκτιμάνε τη ζωή,
την ίδια τη ζωή και τα ακριβά της δώρα.
Πέρα όμως απ’ όλα αυτά ας σκεφτούμε εμείς, πώς λειτουργήσαμε και χτίσαμε έναν αληθινά εχθρικό κόσμο για κείνα και για μας τους ίδιους…
Πώς καταντήσαμε να χειροτερεύουμε τον κόσμο μας
χρόνο το χρόνο, μήνα το μήνα
όλο και περισσότερο;
Ζω τους ανθρώπους αυτούς από κοντά, μένοντας στο κέντρο, τόσοι νέοι, τόσοι μεγαλύτεροι, πόση απελπισία κι απόγνωση στα γερασμένα μάτια τους…
φιλι και περίσκεψη, ο Γιάννης…
''Να τους προσφέρουν μια οικογένεια ευτυχισμένη, μια στέγη ανάπαυσης και ασφάλειας''
όντως ...συνήθως τα άτομα με προβλήματα στην οικογένεια ειναι ποιο ευάλωτα σε ερεθίσματα τέτοιου είδους..
Η οικογένεια ειναι ρίζα σε πολλά...
΄Συμφωνώ και με την άποψη του blogger Γιάννη Φιλιππίδη..
Συν τοις άλλοις η κοινωνία ποια δεν ακβάλει αισιόδοξα μυνήματα πρέπει να δώσουμε νέα μυνηματα αισιοδοξίας στα νέα παιδια , στην νέα γενιά να τους γεμίσουμε με όνειρα και όχι να τους τα καταστρέφουμε.
Γιάννη
Χειροτερεύουμε χρόνο με τον χρόνο όπως λες γιατί ξεχάσαμε το προς τα μέσα κοίταγμα και ανοιχτήκαμε προς τα έξω...
Τα παιδιά δεν μεγαλώνουν με τις ίδιες σταθερές αξίες που μεγαλώναμε εμείς και οι προηγούμενοι, στο όνομα της ελευθερίας
Πιαστήκαμε στα γρανάζια του χρήματος και δουλεύουμε όλο και πιο πολύ με αποτέλεσμα να έχουμε όλα τα καλά χωρίς όμως τον χρόνο για να τα ωφεληθούμε.
Αντι για αγάπη μοιράζουμε στα παιδιά μας παιχνιδομηχανές και άλλα τέτοια τεχνολογικά καλά χωρίς όμως να είμαστε δίπλα τους.
Τους τα δίνουμε ακριβώς για να μένουμε μακριά τους.
Εδω πέφτουν στα ναρκωτικά και οι τελευταίοι που το μαθαίνουν (απ΄την αστυνομία συνήθως) είναι οι γονείς.
Κι είναι μεγάλη πίκρα γιατί αν όλοι είμασταν αγάπη δεν θα ήταν έτσι ο κόσμος...
lockheart δυστυχώς αντι για όνειρα τους προσφέρουμε εφιάλτες
Αντί για αγάπη τους μαθαίνουμε τον ανταγωνισμό και την πρωτιά
Αντί για ευγένεια τους μαθαίνουμε την απαίτηση χωρίς την προσφορά.
Αντί για πολιτισμό τους δείχνουμε τους κανόνες της ζούγκλας
και μετά αναζητούμε λύσεις στα προβλήματα που εμείς οι ίδιοι τους δημιουργήσαμε...
Φυρδην-μιγδην σε όλα τα παιδιά που σταθήκαμε λίγοι και δεν μπορέσαμε να τα βοηθήσουμε να σωθούν...
Καλό του ταξίδι..
Καλο τους ταξιδι..
Ισως εκει που πάνε να βρίσκουν αγάπη και αποδοχή ισως...
Ελλειψε η αγαπη...Ελλειψαν τα ιδανικα, κλειστηκαμε στον εαυτο μας,στην όποια μιζέρια μας...Μαθαινουμε στα παιδια μας το εύκολο χρήμα, γιατι κουρασμενοι γυρνάμε κι ενα βλέμμα γύρω μας δεν αντέχουμε να ρίξουμε.Και τα παιδιά μας δεν θέλουν να μας μοιάσουν.
Και τρέχουν να βρούν ψεύτικη "ευτυχια" φτηνη διασκέδαση, εύκολες αγάπες ωριαίες...
ΜΑ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΜΑΘΑΜΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΑΣ .Και πιοτερο, δεν τους μάθαμε να αγαπανε την Ζωή μα πιότερο τα δάκρυα της και τον πόνο της...
Σ΄όλους τους ΘΑΝΑΣΗΔΕΣ αυτου του κόσμου..ΕΝΑ ΣΥΓΝΩΜΗ ( μα δεν φτανει...)
Καλη μας νυχτα...........
Πολύ σωστά τα λες...οι καιροί είναι δύσκολοι πρέπει να είμαστε κοντά στα παιδιά μας , να τα ακούμε και να έχουμε τα μάτια μας 14 για να τους δίνουμε χαρά και ευτυχία και ένα καλό παράδειγμα ότι το καλύτερο "φτιάξιμο" είναι στο μυαλό και στη ζωή και στη χαρά όταν επιλέγουμε σωστά.
@rodoyla-kelly: ίσως...
@εμπυρη γνώση: "δεν τους μάθαμε να αγαπανε την Ζωή μα πιότερο τα δάκρυα της και τον πόνο της..."
Μεγάλη κουβέντα και πολύ σωστή.Δεν θέλουμε τα δύσκολα, αλλά βαριόμαστε και στα εύκολα.
Αχ ανθρώπινη φύση. Να ξερες τι θέλεις...
Την δροσερή μου καλημέρα
@trelofantasmenoi: μόνο η αγάπη είναι το φάρμακο για όλα τα τραύματα της ανθρώπινης ψυχής.
Την καλημέρα μου.
Δημοσίευση σχολίου