Μια Ιστορία Για Όλους Τους Καιρούς

...Ενας ιδιοκτήτης pet shop στην Αυστρία, είχε αναρτήσει μια πινακίδα έξω απ΄το κατάστημά του, που έγραφε:



ΔΙΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΚΟΥΤΑΒΙΑ



Ένα μικρό αγόρι είδε την πινακίδα και μπήκε στο κατάστημα ρωτώντας: "Πόσα χρήματα θέλετε για να μου δώσετε ένα κουτάβι;"



Ο ιδιοκτήτης απάντησε πως κόστιζαν απο 30 έως 100 δολάρια.



Ο μικρός βγάζοντας ελάχιστα χρήματα από την τσέπη του είπε:

"Δυστυχώς έχω μόνο 2 δολάρια, μπορώ τουλάχιστον να χαζέψω λίγο τα κουτάβια;"



Ο ιδιοκτήτης χαμογέλασε και σφύριξε δυνατά.



Μια σκυλίτσα μπήκε στο δωμάτιο, ακολουθούμενη από 5 κουταβάκια. Το ένα απ΄αυτά κούτσαινε, με αποτέλεσμα να μείνει λίγο πιο πίσω απ΄τ΄άλλα κουτάβια.

Τότε ο μικρός ρώτησε: "Τι έχει αυτό το κουτάβι και κουτσαίνει;"



Ο ιδιοκτήτης του εξήγησε πως το κουταβάκι είχε γεννηθεί με πρόβλημα στο γοφό και πως θα έμενε έτσι σ΄όλη του τη ζωή.



Ο μικρός ενθουσιασμένος είπε στον μαγαζάτορα αποφασιστικά: " Θέλω να το αγοράσω!"



Ο άντρας γέλασε και του είπε: "Όχι, δεν νομίζω να θέλεις ένα τέτοιο κουτσό κουτάβι. Αλλά, πάλι, αν επιμένεις θα σου το χαρίσω.."



Ο μικρός ήταν περήφανος και του είπε ότι θα προτιμούσε να το αγοράσει έστω και με ευκολίες και θα έκανε τα αδύνατα δυνατά να ξεπληρώσει το χρέος του στον ιδιοκτήτη του pet shop, δίνοντάς του ένα ποσό κάθε μήνα.



Ο άντρας γέλασε ξανά και είπε: "το κουτάβι αυτό είναι άχρηστο, πραγματικά δεν σου χρειάζεται, ποτέ δεν θα μπορέσει να τρέξει και να παίξει μαζί σου όπως τ΄άλλα σκυλιά..."



Τότε ο μικρός σήκωσε το μπατζάκι από το παντελόνι του και άφησε να ξεπροβάλλει το αριστερό του πόδι, το οποίο υποστηριζόταν από ένα μεταλλικό σίδερο.

"Όπως βλέπετε, ούτε κι εγω θα μπορέσω να τρέξω και να παίξω μαζί του... επομένως το κουτάβι θα έχει κάποιον να το καταλαβαίνει..."


Ο άντρας δάγκωνε τώρα τα χείλη του μην ξέροντας τι να πει...

Δακρυσμένος, προσπάθησε να χαμογελάσει και είπε:
"Εύχομαι... όλα τα κουτάβια να βρούν κάποτε ένα ιδιοκτήτη σαν κι εσένα..."


ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΔΕΝ ΜΕΤΡΑΕΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΕ ΑΓΑΠΑ

ΣΕ ΔΕΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΕ ΕΚΤΙΜΑ ΓΙ΄ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ...



Υγ: Ισως αυτή να είναι η τελευταία ανάρτηση πριν φύγω για διακοπές...
Την αφιερώνω στον σκύλο μου και σύντροφό μου για 8 χρόνια
Πάρη που δεν είναι πια εδώ....



Υγ 2: Δεν θα μου λείψετε γιατί θα σας πάρω μαζί μου...
17 μέρες είναι θα περάσουν

Ο Μαύρος Άγγελος

"Εάλω η Πόλις!" Η πόλη έπεσε.

Αυτή η κραυγή θ΄ακούγεται όσο θα υπάρχει ο κόσμος. Αν ξαναγεννηθώ σ΄αυτό τον κόσμο, σε κάποιο μελλοντικό αιώνα, αυτές οι λέξεις θα γεμίζουν τα μάτια μου με φρίκη και θα σηκώνουν τις τρίχες των μαλλιών μου. Θα θυμάμαι αυτές τις λέξεις και θα τις αναγνωρίζω, ακόμα κι αν δεν θυμάμαι τίποτ΄άλλο, ακόμα κι αν η ψυχή μου είναι άσπρη σαν γυαλιστερή κέρινη πλάκα. Θα τις αναγνωρίζω αυτές τις λέξεις.

"Εάλω η πόλις!"

Κι όμως, ζω ακόμα. Ωστε αυτή ήταν η μοίρα μου. Να πιω το ποτήρι ως τον πάτο και να δω την υποδούλωση της Πόλης και του λαού μου. Γράφω λοιπόν. Αλλά για να τα γράψω αυτά καλά, θα έπρεπε να βουτάω την πένα μου στο αίμα και το αίμα δε λείπει. Το αίμα έχει γεμίσει τους υπονόμους, έχει πήξει στ΄αυλάκια. Το αίμα από τις πληγές των ετοιμοθάνατων σχηματίζει θερμά ρυάκια. Στον κεντρικό δρόμο, κοντά στον Ιππόδρομο και γύρω απ΄τη μεγάλη εκκλησία, υπάρχουν τόσα πτώματα, ώστε είναι αδύνατο να περάσει κανείς από κει, χωρίς να σκοντάψει πάνω τους.

Είναι και πάλι νύχτα. Κάθομαι στο σπίτι μου, που φρουρείται από έναν Τούρκο. Βούλωσα τ΄αυτιά μου για να μην ακούω τις κραυγές των γυναικών και των παιδιών που κακοποιούνται, τα μουγκρητά των στρατιωτών που πολεμούν μεταξύ τους για τα λάφυρά τους, την αδιάκοπη φωνή του θανάτου που υψώνεται πάνω απ΄την πόλη μου...

(απόσπασμα από το βιβλίο του Μίκα Βαλτάρι " Ο Μαύρος Αγγελος" μτφ Γιάννη Λάμψα, εκδ. ΚΑΚΤΟΣ 1982)