Πίστη

Τα όριά σου προσδιορίζονται πάντα από το τι πιστεύεις ότι είναι κατορθωτό. Αλλαξε αυτή την πεποίθηση και θα μπορέσεις να εξαφανίσεις κάθε όριο. Ξεπέρασέ τα, τίμησε και δόξασε τη ζωή σου.

Ξεπέρασε την υποδούλωση και ζήσε πλήρως στο παρόν, αφού αυτός είναι ο μοναδικός χρόνος, ο πραγματικός που διαθέτεις. Κανείς και τίποτε δεν μπορεί να σου προκαλέσει οργή ή άγχος, ΕΣΥ μπορείς να τα προκαλέσεις ανάλογα με τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο μέσα στον οποίο ζεις και υπάρχεις.

Δοκίμασε να σκύψεις βαθιά στα έγκατα της ψυχής σου. Θα βρεις πολύτιμα πετράδια, διαμάντια πρωτόφαντα, ήχους και γεύσεις ουράνιες. Και τότε θα χαρείς τη ζωή σου διπλά.

Ταξίδεψε με τους ανέμους και τις λάμψεις των αστεριών του στερεώματος. Παρατήρησε τους σπόρους να βλασταίνουν. Μύρισε το χώμα που πατάς. Σκαρφάλωσε στα ψηλά βουνά των δυσκολιών της καθημερινότητας. Πολέμησε την μακαριότητα και το καθημερινό ίδιο δρομολόγιο. Και τότε θα καταλάβεις καλά ότι ΟΛΑ όσα θάθελες, θα επιθυμούσες, θα ένιωθες, θα ονειρευόσουν, ΟΛΑ περικλείονται σε μια λέξη. Τόσο ΜΥΣΤΙΚΗ, τόσο ΔΥΝΑΤΗ, τόσο ΥΠΕΡΟΧΗ, τόσο ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ.

ΠΙΣΤΗ ......................................................... την λένε.

Στους αιώνες του ανταγωνισμού που ζούμε όλοι μας, αυτή είναι η επίφοβη λέξη. Αυτή κινεί το ΣΥΜΠΑΝ. Αυτή ξεχωρίζει τους Δυνατούς απ΄τους Αδύνατους. Τους Οραματιστές από τους Συμβιβασμένους. Τους Δημιουργούς από τους Μέτριους. Τους Πραγματικούς ή Αληθινούς απ΄τους Ψεύτικους. Τους Γνήσιους απ΄τους Κάλπικους.

ΠΙΣΤΗ..................... ότι όλα μπορούν να γίνουν.

Ολά μπορούν να ξεπερασθούν. Ακόμα κι αν πονέσεις. Αν ματώσεις, αν κλάψεις. Αν χτυπήσεις. Αν κομματιαστείς. Η ψυχή σου να ορθώνεται ξανά και ξανά. Υπερήφανα να στέκεται πάνω από την σκοτεινή νύχτα. Με καρτερία να ξεπερνάει τις καταιγίδες και τις στερήσεις, συνάμα με τις σειρηνες του συμβιβασμού και της αδιέξοδης στασιμότητας.

Και μετά;

Οι τελευταίες μέρες ήταν γεμάτες από αναμνήσεις και θύμισες. Μυρωδιές κι αγγίγματα. Λόγια και σκέψεις. Ηταν γεμάτες από χρόνο παρελθόντος.

Μια ερώτηση ήρθε μες το νου μου. "Τι θα έβαζες απέναντι απ΄τον θάνατο;"

Δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ. Η καρδιά μου πήρε τον λόγο: " Ενα παιδί. Ενα μικρό παιδί".

Ποιός άνθρωπος δεν έχει γνωρίσει αυτό το παιδί; Το μικρό ανθρωπάκι που ξέρει να γελάει. Που όταν κλαίει, κλαίει με την ψυχή του. Που έχει ακόμα πάνω του λίγη απ΄την σκόνη των αγγέλων. Που μπορεί να πετάξει. Που μπορεί να σε κάνει να πετάξεις. Που δεν το νοιάζει ο χρόνος γιατί δεν τον αντιλαμβάνεται μέσα απ΄τα δικά μας ρολόγια.

Το παιδί που ζει την κάθε στιγμή. Που δεν έχει πρέπει. Που χαίρεται με την ομορφιά όπου την συναντήσει. Που μπορεί να χαζεύει ένα μυρμήγκι, να παρακολουθεί μια δροσοσταλίδα πάνω σε ένα πέταλο ενός τριαντάφυλλου. Που δεν ξεχνάει να κοιτάξει τον ουρανό με τα αστέρια του και το φεγγάρι. Που δεν ντρέπεται να κάνει μπάνιο γυμνό μεσα στην θάλασσα ακολουθώντας το κάλεσμα της πανσέληνου. Στην ίδια παραλία που ξέρει να χτίζει παλάτια και που δεν τον νοιάζει που θα γίνουν συντρίμια όταν το κύμα τα βρει.

Που απορεί με όλα και που όλα μοιάζουν φυσικά.

Εκείνο το παιδί που δεν έχει φόβο. Εχει μόνο ζωή και παρόρμηση και πιστεύει στη μαγεία. Που θέλει να δώσει ότι έχει μόνο για να δει σχηματισμένο ένα χαμόγελο στα πρόσωπα των αγαπημένων. Που χαίρεται να τσαλαβουτάει στις λάσπες, χαίρεται να αφήνει την βροχή να τρέχει πάνω του και δεν αγαπάει τις ομπρέλες. Που δεν νοιάζεται για τις συνέπειες γιατί αγαπά τις πράξεις του.

Οι άνθρωποι έχουν δώσει όνομα σ΄ αυτό το παιδί. Σιγά μην άφηναν κάτι χωρίς ... ταμπέλα.

Ερωτα τον ονόμασαν...

Αυτόν θα έβαζα μπρος στον θάνατο. Κι είμαι σίγουρη πως εκείνος θα μάζευε την μαύρη μπέρτα του και θα έφευγε μακριά. Για όσο...

Η Απουσία Σου Πονάει Ακόμα

Ξενύχτησα χθες.

Ημέρα δική σου. Δεν ήθελα να σε βγάλω από το μυαλό μου. Εψαξα στις αναμνήσεις, έψαξα στα συρτάρια μου, έψαξα στα φωτογραφικά μας άλμπουμ. Σημειώματα δικά σου με ευχές σε μένα, με αγάπη γραμένα... Εκανα χάδι τις μνήμες και σε χάιδεψα. Τα χέρια σου, τα μπράτσα σου που μέσα τους χανόμουν και ένιωθα πάντα ασφαλής, το πρόσωπό σου, η λάμψη των ματιών σου, το χαμόγελό σου. Ολα τόσο ζωντανά μέσα στο μυαλό και την καρδιά μου.

Πόσο πολύτιμος ήσουν!!

Χθες, ήθελα να γεμίσω με μουσική την απουσία σου. Υπάρχουν τραγούδια που εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο αυτό που νιώθω... Εψαξα στον ουρανό να βρω το δικό σου αστέρι...

Λένε πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Κάθε χρόνος που περνάει μου το διαψεύδει όμως. Ο χρόνος είναι δάσκαλος που σκοτώνει όλους τους μαθητές του...

Είναι και αυτός ο ευτελισμός της ζωής γύρω μου....

Ο θάνατος βγήκε παγανιά για να πάρει ανθρώπους που δεν είναι η ώρα τους...

Μετά τον Αλέξη, τον 15 χρονο που αστυνομικός σκότωσε, ένας άλλος άνθρωπος έχασε την ζωή του. Ελαβα με mail την είδηση πως: "έσβησε πριν λίγες μέρες -αθόρυβα- 24 αστυνομικός, θύμα βίας το καλοκαίρι του 2007. Είχε δεχθεί επίθεση σε συναυλία στο Ελληνικό. Όλο αυτό το διάστημα ήταν ουσιαστικά ζωντανός-νεκρός.

Δεν ήταν αρκετά νέος, ήταν ήδη 24 ετών.

Δεν ανήκε στη γενιά των 700 ευρώ, γιατί έβγαζε 750.

Δεν είχε όνειρα για τη ζωή του, είχε όπλο, κι ας μην το τράβηξε ποτέ για να σωθεί.

Δεν είχε μάνα να τον κλάψει, γιατί ήταν ένας μπάτσος, ένα γουρούνι, ένας δολοφόνος.

Κάποιοι θάνατοι δεν πουλάνε το ίδιο, αλλά μαντέψτε.... πονάνε το ίδιο.


Γι' αυτό το γεγονός όμως, κανένας δημοσιογράφος δε θα φωνάξει, κανένα μέσο ενημέρωσης δε θα γράψει αράδες, κανένας ψευτοδημοκράτης μπλόγκερ δε θα αναρτήσει έστω και μία γραμμή...."

Οι δύο όψεις του νομίσματος...


Που να βρω γύρω μου τις αξίες που με μεγάλωσες; την αγάπη, τον σεβασμό που μου έλεγες; Ζευγάρια που χωρίζουν με τα πρώτα σύννεφα στον ουρανό τους, φιλίες παραγκωνισμένες και χτυπημένες από μικρότητες, εγωισμούς και συμφέρον...

Εξη χρόνια πέρασαν από το απόγευμα που έγινες άγγελος, μπαμπά... Μα ακόμα και μ΄ αυτήν την τελευταία πράξη με έμαθες κάτι. Μου έμαθες να κοιτάζω ψηλά...