Η μουσική Κωμωδία "Φούστ" που ανέβασαν τα παιδιά το Σάββατο ήταν υπέροχη. Ηταν μια διασκευή για παιδιά του Φάουστ του Γκαίτε. Η μικρή μου τα κατάφερε πολύ καλά. Διασκέδασε, το ευχαριστήθηκε όπως όλα τα παιδιά. Συναισθήματα αξέχαστα μου χάιδεψαν την καρδιά που περήφανα χτυπούσε στο ρυθμό των χειροκροτημάτων...
Η μικρή μου γατούλα όλο ευτυχία και νάζι. Αχ πόσα ξεχασμένα συναισθήματα μου ξεσηκώνουν τα παιδιά. Σαν απαλό κύμα που σκάει στην καθημερινότητα....
Κι ύστερα την Κυριακή μετά από 4 ώρες παιξίματος μαζί με τα διαλείματα μια άλλη γεύση. Ενα ξαφνικό, απρόσμενο μετάλλιο. Ο Γιώργος παίζει σκάκι απ΄τον Οκτώβριο και κατάφερε να κάνει 4 νίκες και 1 μόνο ήττα στα 5 συνολικά παιχνίδια που έπαιξε στο σκάκι. Δεύτερη θέση και ... μετάλλιο! Με συγκίνησε όταν μου ζήτησε να πάμε στο νεκροταφείο να το δείξει στον παππού του. Φυσικά και πήγαμε. Και εκείνος αφού του έδειξε τα μετάλλια του, είπε στεναχωρημένα: "Αχ, παππού, να ήσουν εδω..." "Είναι εδω κι ας μην τον βλέπουμε. Πάντα χαίρεται όταν είστε ευτυχισμένα τα εγγονάκια του και πάντα κοιτάζει λυπημένα, όταν χάνεται τον δρόμο σας" του είπα.
Το δεύτερο μετάλλιο για φέτος. Το πρώτο το πήρε την προηγούμενη Τρίτη στο bowling.
Μακάρι να ανταμείβονται πάντα οι προσπάθειές του. Γιατί δεν εισπράττεις πάντα αυτό που σου αξίζει....
Ετσι, έκανε τον κύκλο της μια εβδομάδα. Μια εβδομάδα που έκλεισε στην αγκαλιά της μήνες δουλειάς των παιδιών.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Χρειάζομαι τον ήλιο όπως πολλοί από σας...Πάνε μέρες που δεν είχα χρόνο και διάθεση να αναρτήσω κάτι καινούργιο. Σκεφτόμουν και το μόνο που κατάφερνα είναι να μπερδεύομαι στις σκέψεις μου που μου έβαζαν τρικλοποδιές και κάπου κάπου έπεφτα. Αααα όχι είμαι πεισματάρα και απόλυτη. Σηκώνομαι πάντα.
Αρκετά τα όμορφα και τα άσχημα των ημερών που πέρασαν. Ο θάνατος άπλωσε τα μαύρα του σύννεφα πάνω απ΄τις μικρές χαρές μου. Μα εκείνες μικροί ήλιοι φέγγουν το σκοτάδι του και προσπαθούν τα σύννεφα να διώξουν.
Την Κυριακή έλαβα μέρος - για να προσέχω τον Γιώργο μου - στον ποδηλατικό γύρο της πόλης μας. Ομορφα ήταν, χωρίς αυτοκίνητα, χωρίς φασαρία. Οταν πιέστηκα σκέφτηκα πως ο προορισμός μπορεί να δώσει κουράγιο. Αυτός με κράτησε από το να τα παρατήσω. Κι έτσι έδωσα κουράγιο και στον γιό μου να συνεχίσει. Τα καταφέραμε μια χαρά.
Την Δευτέρα μπήκαμε στα play off με την ομάδα μου και ήταν μεγάλη η χαρά μας αφού το πρωτάθλημα του συλλόγου είναι δύσκολο με τους καλύτερους να οδηγούν...
Την Τρίτη πήρα 3 σημαντικά ατομικά κύπελλα για την φετινή μου προσπάθεια στο bowling. Ερασιτεχνικό βέβαια το πρωτάθλημα μα δούλεψα πολύ γι΄αυτά. Κι έχω δρόμο ακόμα μπροστά. Περιμένω να τελειώσει και το πιο δύσκολο πρωτάθλημα του συλλόγου για να κάνω - επιτέλους - μια ανάρτηση για το σπόρ που τόσο αγαπώ.
Την Τετάρτη γιόρταζε ο αδερφός μου - από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στην ζωή μου που τον λατρεύω και δυό φίλες που η μια πήρε τηλεφωνικά με μια μέρα καθυστέρηση τα Χρόνια Πολλά και Καλά.
Την Πέμπτη τριπλή χαρά: τα γενέθλια ένος φίλου που ζήλεψα για τα ποτάκια που ήπιαν χαλαρώνοντας σε ενα όμορφο μπαράκι, μα που δεν μπορούσα να πάω και ένα φιλαράκι μικρό που σήμερα βαπτίστηκε. Ο μικρός που κυκλοφορεί στη σκέψη μου όλη μέρα. Ελπίζω να μην τρόμαξε στην κοινωνική πρεμιέρα του.
Υστερα την ίδια μέρα η Βασιλική Νευροκοπλή έδωσε σάρκα και οστά στο μουσικό της παραμύθι που δυστυχώς έχασα - ο χρόνος που τρέχει και δεν περιμένει - κι ύστερα η ανάγνωση των δυό της βιβλίων από την μικρή μου κόρη, που με νανούρισε το ίδιο βράδυ. Α ναι, με κοιμίζει συχνά διαβάζοντάς μου παραμύθια. Καλά λένε πως η ευτυχία βρίσκεται στις μικρές όμορφες στιγμές...
Εκεί διάβασα δυό από τα ομορφότερα βιογραφικά, σαν μεταφέρω το ένα που βρίσκεται στο πανέμορφο βιβλίο "Αν τ΄αγαπάς ξανάρχονται":
"Καμιά φορά τα χαρτιά των δημόσιων υπηρεσιών γράφουν ό,τι θέλουν, όπως το χαρτί που γράφει πως γεννήθηκα το 1968. Γιατί εγω επιμένω πως γεννιέμαι κάθε μέρα. Αφού κάθε μέρα όλα γεννιούνται απ΄την αρχή, ο ήλιος, τα σύννεφα, οι σκέψεις, τα αισθήματα, τα όνειρα. Τα παιχνίδια μου με τις νότες, τις λέξεις και τα παιδιά κάθε μέρα γεννιούνται. Όταν έρχεται το βράδυ, τα βάζω μέσα στο καζάνι των παραμυθιών και κάθε φορά άλλο μαγικό φίλτρο προκύπτει. Και μόλις όλοι κοιμηθούν, εγω, η μιας μέρας μάγισσα, το σκορπάω βροχή στους ύπνους των ανθρώπων. Το φίλτρο θεωρείται πετυχημένο αν όποιος βραχεί ξυπνήσει το πρωί με διάθεση να παίξει απ΄την αρχή, τι άλλο, το ατέλειωτο παιχνίδι της ζωής.
Αυτοί ήταν οι μικροί μου ήλιοι απέναντι στο μαύρο σύννεφο...
Παρασκευή και πάνε κιόλας εννιά μέρες που ο φίλος μου ξεκίνησε για το ταξίδι στην χώρα των αγγέλων... Κοίταξα τον χθεσινό ουρανό να δω το αστέρι του.
Σάββατο σήμερα. Γράφω το κείμενο και αφήνω σκέψεις και συναισθήματα να κυκλοφορούν ελεύθερα. Γλυκόπικρες μέρες.... Εμαθα για άλλους τρείς θανάτους. Ο ένας του ξαδέρφου του Αρη Δαβαράκη...
Και μεις που μένουμε πίσω νιώθουμε την διαφορά; Καταλαβαίνουμε την ζωή;
Θυμήθηκα ένα κομμάτι του Λέο Μπουσκάλια που νομίζω πως αξίζει τον κόπο να το διαβάσουν όσοι αγαπούν την ζωή. Βγαίνω στο μπαλκόνι που βλέπει την θάλασσα και σας μεταφέρω τα λόγια του:
...χρειάζονται δύο για να δούν τον ένα. Θέλεις να ξέρεις ποιός είσαι; Κοίταξε γύρω σου τα μάτια των ανθρώπων που σε αγαπούν. Είναι η μόνοι άνθρωποι που θα τολμήσουν να σου πουν ότι είναι βρώμικη η μύτη σου. Όλοι οι άλλοι θα σ΄αφήσουν να γυρίζεις όλη τη μέρα με τη βρωμιά στη μύτη.
...ο Φρόυντ είπε πολλά έξυπνα πράγματα κι ένα απ΄αυτά ήταν πως πολλά από τα προβλήματά μας και η ανικανότητά μας να ζήσουμε, πηγάζει από την πίστη ότι δε θα πεθάνουμε ποτέ. Νομίζουμε πως ο χρόνος μπροστά μας είναι άπειρος. Αν το σκεφτείτε καλά, θα δείτε πως κατά βάθος πιστεύετε ότι πεθαίνουν μόνο οι άλλοι. Έχω άσχημα νέα για σας! Θα πεθάνουμε όλοι!
Ο θάνατος είναι το πιο δημοκρατικό πράγμα που έγινε ποτέ. Όποιος και να ΄σαι, όσο πλούσιος ή διάσημος, όσα πτυχία κι αν έχεις, όσο άσχημη ή όσο όμορφη κι αν έκανες τη ζωή σου, μια μέρα θα πεθάνεις. Γιατί όμως φοβάσαι;
Αν είσαι ενεργά μέσα στη διαδικασία της ζωής, δεν κλαίς, ούτε οδύρεσαι. Αν έχεις φερθεί στους άλλους όμορφα όσο είναι ζωντανοί, δεν πέφτεις στο φέρετρό τους φωνάζοντας: "Μη μ΄αφήνεις, μη μ΄αφήνεις!" Για τ΄όνομα του Θεού! Δεν αφήνουμε τους ανθρώπους ούτε να πεθάνουν με αξιοπρέπεια. Τους αφήνουμε να πεθαίνουν με ενοχή φωνάζοντας: "Μην πεθαίνεις!"
Ο θάνατος είναι καλός φίλος, ένας πολύ καλός φίλος, γιατί μας λέει πως δεν είμαστε αιώνιοι και πρέπει να ζήσουμε το τώρα. Ετσι καταλαβαίνουμε πόσο πολύτιμο είναι το κάθε λεπτό. Το διαβάζουμε αυτό που λέμε: "ναι, ναι πόσο αληθινό!" Ζούμε όμως πραγματικά έτσι; Πόσο θαυμάσιο είναι να είσαι ολόκληρος μέσα στη στιγμή που βλέπεις ένα λουλούδι. Όταν κάποιος σου μιλάει, για τον Θεό, άκουσέ τον και πάψε να κοιτάς πάνω από τον ώμο του, μη χάσεις τίποτε από τα γύρω. Σαν να είσαι σε κοκτέιλ! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη προσβολή! Αν δε θέλεις να είσαι μαζί μου, μην είσαι! Εντάξει, μπορώ να το δεχτώ αυτό. Αν όμως θέλεις να είσαι μαζί μου, είσαι αποφασισμένος να είσαι μαζί μου; Λες: "Πάω να κοιτάξω την θάλασσα." Κοιτάζεις πραγματικά την θάλασσα; "Ω, τι ωραίο ηλιοβασίλεμα" Το λες στ΄αλήθεια αυτό, το βλέπεις, αναγνωρίζεις ότι δε θα ξαναγίνει ποτέ πια;
Ο θάνατος μας διδάσκει, αν θέλουμε να τον ακούσουμε, πως ΤΩΡΑ είναι η στιγμή. Τώρα είναι η στιγμή να σηκώσεις το ακουστικό και να τηλεφωνήσεις σ΄αυτόν που αγαπάς. Ο θάνατος μας διδάσκει τη χαρά της στιγμής. Μας διδάσκει πως δεν είμαστε αιώνιοι. Μας διδάσκει ότι δεν υπάρχει τίποτε μόνιμο. Μας διδάσκει να αφεθούμε, ότι δεν μπορούμε να κρατηθούμε από τίποτε. Και μας λέει να παραιτηθούμε από προσδοκίες και ν΄αφήσουμε το αύριο να πει την δική του ιστορία, γιατί κανείς δεν ξέρει αν θα γυρίσει σπίτι του απόψε.
Ο θάνατος λέει: "Ζήσε Τώρα". Ας το πούμε αυτό στα παιδιά...
Περνάει η ώρα... Σήμερα η μικρή μου θα παίξει στο πρώτο θεατρικό έργο εκτός σχολείου. Εχει αγωνία. Εχει ζωντάνια. Ζει το κάθε λεπτό. Μήπως να σταματήσουμε να μαθαίνουμε τα παιδιά και να τα αφήσουμε να μας πούνε εκείνα για τον χαμένο μας παράδεισο;
Στους φίλους - τους αληθινούς! Αυτοί ξέρουν!!!
"Η πιο σκοτεινή ώρα είναι αυτή, λίγο πριν το ξημέρωμα..."
