Η δύναμη μιας Χριστουγεννιάτικης Κάρτας

...δεν γράφω κάθε χρόνο χριστουγεννιάτικες κάρτες στην δουλειά. Γράφω μόνο όταν κάποιο μικρό κείμενο τριπώνει στο μυαλό μου. Κι αυτό γιατί δεν μου αρέσουν οι στερεότυπες ευχές που μοιάζουν υποχρέωση. Φέτος οι λέξεις ήρθαν αβίαστα. Κι είχα δυό χρόνια να στείλω κάρτες. Το κείμενο που έγραψα είναι αυτό:

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !!!

...η ελπίδα θα μας ζεστάνει για λίγο την καρδιά.

Θα ανοίξει μονοπάτια να περάσουν τα όνειρά μας.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !!!

...οι άνθρωποι θα παγώσουν για λίγο τον χρόνο,

θα γεμίσουν τα μαγαζιά που πουλούν παιχνίδια, γλυκά, τραγούδια.

Θα ξεχάσουν (;) την οικονομική κρίση

και τα χρόνια που μας προσπερνούν.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !!!

...η καρδιά θα χαρίσει χαμόγελα,

θα σκεφτεί τους άστεγους, τους αρρώστους,

τα παιδιά που οι γονείς εγκατέλειψαν,

τους γονείς που γέρασαν και τους εγκατέλειψαν τα παιδιά τους.

ΑΣ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

ΝΑ ΜΑΣ ΦΩΤΙΖΕΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ!!!

Είναι μεγάλος κόπος οι χριστουγεννιάτικες κάρτες. Μα όπως όλοι οι κόποι, όταν είναι φροντισμένοι με αγάπη παύουν να είναι κόποι. 1100 περίπου οι παραλήπτες. Κάθε διεύθυνση που έγραφα και μια όμορφη σκέψη για τον παραλήπτη της. Τα 25 χρόνια δουλειάς μου χάρισαν πολλούς φίλους. Κύκλοι ζωής σχεδόν ολόκληροι. Παιδιά που μεγάλωσαν, γονείς που συνταξιοδοτήθηκαν και έγιναν παππούδες...

Ενας τέτοιος παππούς μου πήρε όλη την κούραση την Παρασκευή. Με ζήτησε στο τηλέφωνο για να μου πει, πως στα 88 του χρόνια, δεν είχε πάρει ποτέ τόσο όμορφη κάρτα. "Με συγκίνησες" μου είπε. "Εσείς τι νομίζετε πως μου κάνετε τώρα;" του απάντησα.

"Είναι τόσο εύκολο το άγγιγμα" σκέφτηκα. Τόσο εύκολο να κάνουμε την ζωή όμορφη. Κι όμως προτιμούμε να βρίσουμε από το να ευχηθούμε.

Χτύπησε και δεύτερο τηλέφωνο. Από έναν άνθρωπο που πολύ πρόσφατα πολέμησε με τον καρκίνο. Του κέρδισε τον γύρο. Μακάρι να τον κερδίσει ολοκληρωτικά. "Με ακούς συγκινημένο;" με ρώτησε. "Κλαις;" τον αντερώτησα εγω. "Ναι κλαίω, γιατί μόλις πήρα την κάρτα" μου απάντησε "και θέλω να σε ευχαριστήσω". Συγκινήθηκα διπλά. Μου πήρε δυό βδομάδες για να τις συμπληρώσω. Οι σκέψεις μου ανάκατες. "Αραγε θα τις πετάξουν;" Θα πουν ότι είναι μια "μανατζερίστικη κίνηση;" "Θα τις διαβάσουν;" άξιζε ο κόπος;

Δεν χρειάζεται να ακολουθήσουν άλλα τηλέφωνα. Τώρα ξέρω πως άξιζε ο κόπος. Ξέρω πως όταν δίνεις μια μικρή χαρά, παίρνεις πίσω μια ολόκληρη. Αρκεί να είσαι αληθινός.

Αραγε το λαμπρό άστρο θα μας δείξει τον δρόμο που χάσαμε; Θα θελήσουμε να μοιράζουμε χαμόγελα όλο το χρόνο και όχι μόνο τα Χριστούγεννα; Το πνεύμα των χριστουγέννων θα το κρατήσουμε συντροφιά όλη μας τη ζωή;

Ας μην χρειαστεί να περιφρουρήσει κανείς την χαρά και τα όνειρα των μικρών παιδιών ποτέ ξανά.

*Η φωτογραφία ήταν στο www.dialogio.blogspot.com

Ημέρα Των Ερωτευμένων

...ημέρα των ζευγαριών - που ο έρωτας χτύπησε με τα βέλη του και έμπλεξε τις καρδιές τους σε ιστορίες αγάπης - η σημερινή...

Η δική μου καρδιά χτυπάει σε ρυθμούς heavy metal γιατί θυμωμένη θυμάται δυό φίλες της καρδιές - του Δημήτρη και της Κικής - που δεν θα είναι κοντά. Δεν θα μπορέσουν να αγκαλιαστούν, δεν θα μπορέσουν να αγαπηθούν ούτε σήμερα...

Περιμένουν καρτερικά και με όση δύναμη τους απομένει την ημέρα που θα βγει η ετυμηγορία. Εκείνο το αθώος θα ήταν το καλύτερο δώρο αγάπης...

Θα ήθελα να ήμουν πρόεδρος στο δικαστήριο και θα κανόνιζα να ακουστεί σήμερα αυτή η λέξη.

...για να τους δω αγκαλιασμένους, λυτρωμένους και φωτισμένους απ΄την αθωότητα που η αδικία είχε φυλακίσει και που τους κράτησε μακριά αυτά τα χρόνια.

...για να τους δω να φιλιούνται και να ξέρω πως τη γεύση αυτού του φιλιού δεν θα την ξεχάσουν ποτέ.

...για να δω τα δάκρυα χαράς να κυλούν απ΄τα μάτια τους και να ελευθερώνουν τον πόνο των χρόνων που πέρασαν, σε έναν λυγμό ελευθερίας.

κι ύστερα μ΄όλη μου την ψυχή να τους ευχηθώ η αγάπη τους να καρπωθεί σ΄όσα κομμάτια μέλλοντος θελήσει.

Μα αύριο θα είναι μια ακόμα δύσκολη γι εκείνους μέρα κι αντι για λόγια αγάπης θα ανταλλάξουν κουβέντες με θέμα την δίκη και την συνέχειά της την Παρασκευή. Αυτή θα ορίσει τα σύνορα της ελευθερίας τους...

Μα πάει καλά ως τώρα. Εξετάστηκε πρώτο το θύμα αστυνομικός που εύκολα στριμώχθηκε απ΄την αλήθεια σε απαντήσεις του τύπου: "ουδέν σχόλιο". Κι ύστερα ο μάρτυρας καθηγητής που δεν είδε μα άκουσε τον πυροβολισμό. Κι ύστερα η αλήθεια - σκέτη μελωδία - απ΄τα στόματα των στρατιωτικών γιατρών που εξέτασαν το θύμα, όπως και του Διευθυντή τους που επιβεβαίωσαν πως είχε πλήρεις τις αισθήσεις του και δεν διέτρεχε κανένα κίνδυνο απ΄την αρχή. Μάλιστα ο ένας απ΄τους γιατρούς κατέθεσε πως δεν θα ξεχάσει ποτέ πως έτρεμε απ΄τον φόβο του ο Δημήτρης και πως το θύμα βλέποντάς τον δεν αναγνώρισε τον ένοχο παρά άρχισε να φωνάζει: "δεν είναι αυτός! αφήστε τον και βρείτε τον ένοχο." Τι άραγε ποιό δυνατό από την αλήθεια που τον έκανε και άλλαξε γνώμη και δήλωσε πως ήταν ο Δημήτρης αυτός που απείλησε την ζωή του με σιγουριά 101% λίγες μέρες μετά;

Οσοι ήταν εκεί δεν θα ξεχάσουν την μητέρα του Δημήτρη που προσπάθησε να βγει έξω απ΄την αίθουσα γιατί δεν ένιωθε καλά μα έπεσε δίπλα στην πόρτα λιποθυμώντας...

Το δικαστήριο θα συνεχιστεί την Παρασκευή. Με την ελπίδα πως η αλήθεια δεν θα φύγει στιγμή απ΄τον χώρο του δικαστηρίου....

Σήμερα διάβασα την πικρή ιστορία του Αγιου Βαλεντίνου: Η 14 Φεβρουαρίου ήταν για τους αρχαίους Ρωμαίους ημέρα παγανιστικής γιορτής προς τιμήν της Juno, της βασίλισσας των θεών της Ρώμης γνωστή σαν θεά των γυναικών και του γάμου.

Την επομένη ξεκινούσε η γιορτή Lupercalia κατά την οποία τα κορίτσια και αγόρια έρχονταν σε επαφή και ακολουθούσαν μία σειρά από έθιμα που συχνά τους οδηγούσαν στο να ερωτευτούν.

Τα πράγματα άρχιζαν να αλλάζουν κατά τον 3ο αιώνα π.Χ., όταν ο σκληρός αυτοκράτορας Κλαύδιος Β’ ανακάλυψε πως αυτά τα έθιμα μάλλον έβλαπταν τους στρατιώτες του που, προσκολλημένοι στις αγαπημένες τους, έδειχναν απρόθυμοι να φεύγουν για πολέμους. Δεν προβληματίστηκε όμως πολύ και με ένα διάταγμα απαγόρευσε όλους τους αρραβώνες και τους γάμους στη Ρώμη.

Η απόφαση αυτή βρήκε αντίθετο το νεαρό ιερέα Βαλεντίνο ο οποίος, αψηφώντας την, συνέχισε να παντρεύει ζευγάρια κρυφά. Ο Κλαύδιος όμως δεν άργησε να το μάθει και τιμώρησε τον Βαλεντίνο με φυλάκιση και αποκεφαλισμό. Λέγεται μάλιστα πως την ημέρα που θα πέθαινε, η οποία μάλλον ήταν η 14η Φεβρουαρίου, άφησε ένα ευχαριστήριο γράμμα στην κόρη του φύλακα των φυλακών, που του κρατούσε συχνά συντροφιά, υπογράφοντας "Με αγάπη, ο Βαλεντίνος σου"- η φράση που έμελλε να γραφτεί εκατομμύρια φορές στους επόμενους αιώνες.

Συγνώμη Αγιε Βαλεντίνε μα φέτος δεν θα γιορτάσω....

* Το τραγούδι είναι το αγαπημένο μου The Unforgiven των Metallica που μου το θύμισε η φίλη μου Πέλη...

Οι φίλοι μου

Δεν ξέρω πόσο καθαρά φαίνεται, μα εκεί πάνω από το πεύκο ένα ουράνιο τόξο μου χαμογέλασε το πρωί και επειδή μια φιλενάδα έχω που την φωνάζω ουράνιο τόξο, την σκέφτηκα...

...κι ύστερα έπαιξα. Μα οι κορύνες δεν θέλησαν να μου κάνουν το χατίρι. Στέκονταν απέναντί μου, πρόκληση σκέτη, αφού συνήθεια πάνω τους να τοποθετώ αυτά που με πειράζουν, που με ενοχλούν. Πάλι τις πήρα σοβαρά, σκέφτηκα, όταν τελείωσαν και τα 6 παιχνίδια...

...έξω στο δρόμο πάλι. Παραλία. Ηλιος με δόντια... και μια θάλασσα ταιριαστή με το είναι μου τον τελευταίο καιρό: φουρτουνιασμένη. Λίγες φορές την έχω δει τόσο αγριεμένη...

Σας την έφερα σε φωτογραφία. Παραλία Γλυφάδας:

...σπίτι ξανά. Αν μπορούσαν να μιλήσουν τα σπίτια μας πόσα είχαν να πουν για μας...
σκέφτηκα εσας. Τους φίλους μου τους bloggers που τόσα έχουμε μοιραστεί τους τελευταίους μήνες. Φίλοι κανονικοί:


Ο Αγγελος Σπύρου απ΄την ανδροπαρέα, ο πρώτος που μου έδειξε, με δυό λόγια μονάχα, πως ένας ανθρώπινος κόσμος κατοικεί στο blogoχωριό που αξίζει να τον μοιράζομαι και να τον αγαπώ...


Ο Γιάννης Φιλιππίδης, που τι να γράψω, που να περικλείει όσα νιώθω πέρα από την αγάπη, τον θαυμασμό μου, που τον έχει, γιατί τα μάτια της ψυχής του είναι μαθημένα να βλέπουν τα καλά και τα όμορφα κι ας ξέρει πολύ καλά τα κακά και άσχημα... Γράφει και γεννάει σκέψεις, ξυπνάει συναισθήματα, θυμίζει πως πρέπει να είναι η ζωή, γνωρίζει τόσο καλά την ανθρώπινη φύση... Είναι ευλογία που τον γνώρισα!


Ο an205 που με εντυπωσιάζει συχνά σε διαφορετικά τελείως θέματα και με ξαφνιάζει υπέροχα... Τι να πω για τις μουσικές επιλογές του... Είναι και από την αγαπημένη μου Σαντορίνη...


Ο Κωνσταντίνος, ο στιχάκιας όπως τον λέει η Μaya, που τρέχει-τρέχει και σε όλα μέσα είναι, τίποτα δεν του ξεφεύγει και κάνει κάτι αφιερώματα σε πρόσωπα που δεν πρέπει να ξεχνάμε, φανταστικά... Είναι ο άνθρωπος που νιάζεται κι αν τον χρειαστείς στις 3 το πρωί, θα τρέξει...


Ο lockheart, ο Σπυράκος, που ψάχνει τόσο πολύ, φιλοσοφεί σαν αρχαίος Ελληνας. Αντί για άσσους απ΄το μανίκι του, βγάζει ρητά...


Ο άλλος Σπύρος ο Σεραφείμ, που πρόσφατα άκουσα την φωνούλα του και που όταν αρχίσαμε την blogοεπικοινωνία μας, ούτε που ήξερα ότι ήταν και ραδιοφωνικός παραγωγός και σίγουρα θα ήθελα να με πάει βόλτα με αυτοκίνητο κι ας ξέρω ότι θα χυθούν πολλά κυβικά αδρεναλίνης στο κορμί μου... αναζητάει την ένταση στη ζωή του γιατί θέλει να τα δίνει όλα και μου αρέσει...


Ο Στέφανος που αν και δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ, μου είναι τόσο οικείος, σαν να τον ξέρω χρόνια πολλά. Τελευταία υποτιτλίζει τόσο πολύ που ούτε ο Figaro, ο σκύλος του, δεν τον βλέπει... Κούκλος και ολόκληρος μια ψυχή! Αααα είναι και ελεύθερος... Εύχομαι ότι σύντομα θα βρεθούμε από κοντά...


Κι ύστερα η γυναικοπαρέα μου:


Η γλαρένια, η super μαμά που λέω εγω, την θαυμάζω και το ξέρει, γιατί όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο πολύ ομορφαίνει, σαν το κρασί.... Αληθινή, ειλικρινής και με αγάπη μεγάλη για τον γλάρο της, χαίρομαι που την γνώρισα εδώ...


Η maya, η φιλενάδα μου, το ουράνιο τόξο μου, που τα χρώματα της δίνουν μορφή στο συναίσθημα. Πάντα η αισιοδοξία την κερδίζει κι έχει τον τρόπο της να βγαίνει απ΄τα αδιέξοδα στις λεωφόρους της ζωής και πάντα στο cd player της παίζει τραγούδια που λατρεύω...

H Μαρίνα Εμπυρη Γνωση, τόσο καλά δοκιμασμένη απ΄τη ζωή, ένα ανθρώπινο βιβλίο... Ποτάμι τα λόγια της, χείμαρρος η καρδιά της που αγάπησε πολύ...


Η Ροδούλα Κέλλυ ώριμη με πολύ υψηλά επίπεδα αυτογνωσίας, πρόσφατα κυνήγησε ένα όνειρό της και είναι άξια και μόνο γι αυτήν την τόλμη της...


Η Ζαφειρένια μου μια θάλασσα η αγκαλιά της, τύχη η γνωριμία μου μαζί της...


Η una mama που είναι μια γλυκιά μανούλα με όμορφες αξίες που τις έχει μεταλαμπαδέψει στα κορίτσια της μια χαρά και έχει τις κεραιούλες της μόνιμα ανεβασμένες. Ανοιχτόμυαλη και γλυκειά...


Η Talisker που ανακαλύπτω τους δικούς της θησαυρούς μέρα τη μέρα... Ε, είναι λίγο ζηλιάρα (άσε το μαλλί της mayas ήσυχο, θα το ξεριζώσεις)


Η Βίκυ που μου λείπει κι ας ξέρω τόσα λίγα γι αυτήν...


Η Μωβ Νατάσσα που θέλει να ξέρει το γιατί και το πως της ζωής, που πιάνει το πρέπει απ΄το γιώτα και το γδέρνει μέχρι το πι, ακούγοντας την προτροπή του Ο. Ελύτη


Να μην ξεχάσω την fatale, την γητεύτρια, την καλή μου φάβα, την Τζότζα και την σταγόνα την mist...


Μένετε όλοι σας στη blogογειτονιά της καρδιάς μου. Εύχομαι τα χρόνια να περάσουν παρέα σας και να συναντηθούμε σε ένα πάρτυ όλων των αισθήσεων... Σας ευχαριστώ που υπάρχετε στη ζωή μου!!!

Πράγματα Που Αγαπώ

Μετά από πρόσκληση της Φάβας και του Γιάννη, σας έφερα σε φωτογραφίες αγαπημένα μου πράγματα...

Πάντα κάποιο βιβλίο με συνοδεύει στη ζωή μου. Πολλές φορές και δυό. Σίγουρα ένα μπλοκάκι άδειο με γραμμές που περιμένει να γράψω πάνω του τις σκέψεις μου. Φυσικά για να γράψεις χρειάζεσαι στυλό που υπάρχει πάντα στην τσάντα μου. Επίσης ο διπλός μαρκαδόρος που μαρκάρω τα σημεία των βιβλίων που αγαπάω. Τέλος η αγαπημένη μου κονκάρδα που γράφει "My brain hurts". Σε ελεύθερη μετάφραση "Μην πατάτε την λογική μου"...

Ενα αντιστρές ελλατήριο που μου χαρίζει συγκέντρωση, ένα σταυρουδάκι από το Αγιο Ορος, δώρο από ένα φίλο αγαπημένο και ένα κομπολογάκι όλα στην υπηρεσία της ηρεμίας μου και πάντα μαζί μου.

Πως θα μπορούσε η μουσική να λείπει απ΄την καθημερινότητά μου; ενα mp3 με τα τραγουδάκια που αγαπώ παρέα μου στις μοναχικές διαδρομές. Εκείνο το άχαρο κόκκινο πράγμα είναι ο καθημερινός γυμναστής των δακτύλων μου και δίπλα ένα φωτάκι για τις βραδινές διαδρομές με αυτοκίνητο που οδηγάει ο Νίκος και εγω του διαβάζω. Οταν λέω ότι παίζω κυνηγητό με τον χρόνο το εννοώ....

Εχω και άλλα πραγματάκια που καθημερινά με ακολουθούν. Το κινητό μου τηλέφωνο, ένας αναπτήρας που έχει αποκλειστικότητα στο άναμα του καντηλιού του μπαμπά, πολλά κλειδιά, ένα ζευγάρι γυαλιά πρεσβυωπίας (έμ έπιασα κορυφή, άρχισε η κατάβαση τώρα...) που το πρώτο βιβλίο που διάβασα με αυτά ήταν του Γιάννη Φιλιππίδη, μια φωτογραφική ψηφιακή μηχανή

Η προσωπική μου γωνιά. Δίπλα απ΄το κρεββάτι μου. Βιβλία που δεν μπορώ να αποχωριστώ στην αριστερή μεριά της φωτογραφίας και παιδικά βιβλία που διαβάζω στα παιδιά, στην δεξιά σελίδα της φωτογραφίας. Ενα mp3 και ραδιόφωνο, ένας Πινόκιο δώρο του πατέρα μου στα 6 μου χρόνια, οι φωτογραφίες απ΄τα βαπτίσια των παιδιών, δικές μου φωτογραφίες απ΄τα πρώτα μου γενέθλια, ο Πλούτο κουμπαράς να μου θυμίζει ότι ΠΡΕΠΕΙ να αποταμιεύω (δεν είμαι καλή στο μάθημα αυτό), η Μασκώτ της ολυμπιάδας που έπρεπε να είχε γίνει στην Ελλάδα το 1996, αλλά έγινε στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών και ένας σταυρός που έφτιαξε όταν πήγαινε νήπιο η κόρη μου. Από πάνω η βιβλιοθήκη έχει ακόμα 2 ράφια με 1002 αγαπημένα μου πραγματάκια...

Και τώρα σειρά της Γλαρένιας, της Maya, και του Αγγελου Σπύρου να μας δείξουν, εφόσον θέλουν, τα προσωπικά τους αντικείμενα...