H Βενετία, σε ένα απ΄τα πολλά της κανάλια! Φτάσαμε βράδυ κι αυτή είναι απ΄τις πρώτες φωτογραφίες της πρώτης μας μέρας. Απ΄τις πόλεις που σε μαγεύουν στο πρώτο κοίταγμα...
Η πλατεία του Αγίου Μάρκου που έχει πολύ Ελλάδα πάνω της. Τα λιοντάρια που κλάπηκαν απ΄τον Πειραιά, τα τέσσερα χρυσά άλογα που πήραν απ΄την Κωνσταντινούπολη... Υποτίθεται ότι πήγαμε σε χαμηλή τουριστική εποχή, αλλά ο κόσμος γέμιζε άνετα την πλατεία. Η Βενετία έχει 12.000.000 επισκέπτες τον χρόνο! Μαντέψτε που δεν πάνε πια... Εδω φαίνεται το παλάτι των Δόγηδων που μέσα ήταν ακόμα πιο όμορφο.
Η ελληνική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, δίπλα στην βυζαντινή σχολή με το καμπαναριό της, που μας φάνηκε να έχει μια κλήση. Η πλευρά που έχω πάρει την φωτογραφία είναι αυτή που βλέπει στο κανάλι.
Παρακολουθήσαμε όλη την λειτουργία, ίσως για πρώτη φορά, με τον παπά να μας ρίχνει μύρο αφού πρώτα μύρανε τον επιτάφιο και ύστερα χαμογελαστά να μας εύχεται "Καλή Ανάσταση". Ισως όταν είσαι μακριά να σε αγγίζουν πιο γλυκά κάποια πράγματα. Μετά την περιφορά μες τα σοκάκια της Βενετίας, με τους τουρίστες να κοιτάζουν με απορία, επιστροφή στην εκκλησία και ο ίδιος παπάς μας έδωσε λουλούδια απ΄τον επιτάφιο.
Στην πλατεία του Αγίου Μάρκου οι καφετέριες/restaurant έχουν ορχήστρες, η συγκεκριμένη που κάτσαμε κιόλας έπαιξε μέχρι Μίκη Θεοδωράκη. Πληρώνεις κάτι παραπάνω αλλά αξίζει.
Απο βιτρίνα της Βενετίας, τι άλλο, μάσκα και η παραδοσιακή Βενετσιάτικη παλιά φορεσιά. Δεν χορταίναμε να χαζεύουμε τα πάμπολα μαγαζάκια μες τα στενά σοκάκια της.
Η γέφυρα Ριάλτο. Η πιο διάσημη γέφυρα που βρίσκεται πάνω από το μεγάλο κανάλι.
Οι αγαπημένες γόνδολες. Δεν χόρταινα να τις φωτογραφίζω.
Το μεγάλο κανάλι. Πανέμορφο. Εδω γίνεται η μεγάλη παρέλαση του γάμου της Βενετίας με την θάλασσα. Πιο μεγάλη γιορτή και απ΄το καρναβάλι, που λαμβάνει χώρα κάθε Σεπτέμβριο.
Ο γονδολιέρης, ξεναγός, τραγουδιστής που μας πήγε μισάωρη βόλτα. Μας έδειξε το σπίτι του Μάρκο Πόλο, την πιο παλιά εκκλησία της Βενετίας, το πιο παλιό κτίριο της και το σπίτι του Καζανόβα με το σχόλιο: "Ο μεγαλύτερος εραστής, αλλά όχι κι ο τελευταίος..."
Περνώντας την γέφυρα των αναστεναγμών. Η τελευταία φορά που οι βαρυποινίτες έβλεπαν το φως του ήλιου, στο παλάτι των Δόγηδων...
Κι ύστερα ένα άλλο μικρό νησί. Το Murano με τους πολλούς φούρνους και τα διάσημα γυαλικά του. Ωρες να έχεις να χαζεύεις και ευρώπουλα να αγοράζεις.... Στην πόλη διάσπαρτα γυάλινα αγάλματα...
Ενας κατασκευαστής σε ώρα δουλειάς. Μας δείχνει πως φτιάχνονται τα μοναδικά murano.
Μετά από δυό μέρες αφήσαμε την Βενετία. Περάσαμε από Βερόνα με την διάσημη αρένα, το σπίτι της Ιουλιέτας, ξέρετε του Ρωμαίου (το είδαμε νύχτα) κι ύστερα λίμνη Garda η μεγαλύτερη της Ιταλίας και ένα πάρκο πόλος έλξης τουριστών και αγαπημένος προορισμός των παιδιών.
Ομορφοι κήποι, νερά τρεχούμενα, καθαριότητα παντού, εστιατόρια, ευγένεια, όμορφα roller coaster για τους τολμηρούς. Εμείς μετά το πάρκο των Buschgardens της Αμερικής μάλλον δεν μπορούμε να τρομάξουμε με κανένα roller coaster πια.
Σόου με Ιταλούς Cowboys...
Ως και τον Ταρζάν συναντήσαμε... Εμείς βολτίτσα σε βαρκούλα...
Μείναμε δυό μέρες στην Γκάρντα και στο υπέροχο τεσσάρων αστέρων ξενοδοχείο. Κι ύστερα η τελευταία μέρα. Η μέρα της επιστροφής. Οχι όμως πριν επισκεφτούμε το χωριό της Ferrari: το Maranello.
Το τελευταίο μοντέλο της Ferrari που είναι τετραθέσιο. Σε προκαλούσε να την χαϊδέψεις. Λαμπερή και μαύρη!
Κι έξω νοίκιαζαν για 20 λεπτά βόλτα μια Ferrari 430. Αδραξε την ευκαιρία ο αδερφός μου και την πήγε βόλτα στην autostrada....
Το ταξίδι λίγο έλειψε να είχε άσχημο τέλος, αφού παραλίγο, να χάσουμε το αεροπλάνο. Οι Ferrari φταίνε!
Παρακολουθήσαμε όλη την λειτουργία, ίσως για πρώτη φορά, με τον παπά να μας ρίχνει μύρο αφού πρώτα μύρανε τον επιτάφιο και ύστερα χαμογελαστά να μας εύχεται "Καλή Ανάσταση". Ισως όταν είσαι μακριά να σε αγγίζουν πιο γλυκά κάποια πράγματα. Μετά την περιφορά μες τα σοκάκια της Βενετίας, με τους τουρίστες να κοιτάζουν με απορία, επιστροφή στην εκκλησία και ο ίδιος παπάς μας έδωσε λουλούδια απ΄τον επιτάφιο.
Στην πλατεία του Αγίου Μάρκου οι καφετέριες/restaurant έχουν ορχήστρες, η συγκεκριμένη που κάτσαμε κιόλας έπαιξε μέχρι Μίκη Θεοδωράκη. Πληρώνεις κάτι παραπάνω αλλά αξίζει.
Απο βιτρίνα της Βενετίας, τι άλλο, μάσκα και η παραδοσιακή Βενετσιάτικη παλιά φορεσιά. Δεν χορταίναμε να χαζεύουμε τα πάμπολα μαγαζάκια μες τα στενά σοκάκια της.
Η γέφυρα Ριάλτο. Η πιο διάσημη γέφυρα που βρίσκεται πάνω από το μεγάλο κανάλι.
Οι αγαπημένες γόνδολες. Δεν χόρταινα να τις φωτογραφίζω.
Το μεγάλο κανάλι. Πανέμορφο. Εδω γίνεται η μεγάλη παρέλαση του γάμου της Βενετίας με την θάλασσα. Πιο μεγάλη γιορτή και απ΄το καρναβάλι, που λαμβάνει χώρα κάθε Σεπτέμβριο.
Ο γονδολιέρης, ξεναγός, τραγουδιστής που μας πήγε μισάωρη βόλτα. Μας έδειξε το σπίτι του Μάρκο Πόλο, την πιο παλιά εκκλησία της Βενετίας, το πιο παλιό κτίριο της και το σπίτι του Καζανόβα με το σχόλιο: "Ο μεγαλύτερος εραστής, αλλά όχι κι ο τελευταίος..."
Περνώντας την γέφυρα των αναστεναγμών. Η τελευταία φορά που οι βαρυποινίτες έβλεπαν το φως του ήλιου, στο παλάτι των Δόγηδων...
Κι ύστερα ένα άλλο μικρό νησί. Το Murano με τους πολλούς φούρνους και τα διάσημα γυαλικά του. Ωρες να έχεις να χαζεύεις και ευρώπουλα να αγοράζεις.... Στην πόλη διάσπαρτα γυάλινα αγάλματα...
Ενας κατασκευαστής σε ώρα δουλειάς. Μας δείχνει πως φτιάχνονται τα μοναδικά murano.
Μετά από δυό μέρες αφήσαμε την Βενετία. Περάσαμε από Βερόνα με την διάσημη αρένα, το σπίτι της Ιουλιέτας, ξέρετε του Ρωμαίου (το είδαμε νύχτα) κι ύστερα λίμνη Garda η μεγαλύτερη της Ιταλίας και ένα πάρκο πόλος έλξης τουριστών και αγαπημένος προορισμός των παιδιών.
Ομορφοι κήποι, νερά τρεχούμενα, καθαριότητα παντού, εστιατόρια, ευγένεια, όμορφα roller coaster για τους τολμηρούς. Εμείς μετά το πάρκο των Buschgardens της Αμερικής μάλλον δεν μπορούμε να τρομάξουμε με κανένα roller coaster πια.
Σόου με Ιταλούς Cowboys...
Ενα τεράστιο δεντρόσπιτο του ήρωα του πάρκου Prezzemolo.
Ως και τον Ταρζάν συναντήσαμε... Εμείς βολτίτσα σε βαρκούλα...
Μείναμε δυό μέρες στην Γκάρντα και στο υπέροχο τεσσάρων αστέρων ξενοδοχείο. Κι ύστερα η τελευταία μέρα. Η μέρα της επιστροφής. Οχι όμως πριν επισκεφτούμε το χωριό της Ferrari: το Maranello.
Το τελευταίο μοντέλο της Ferrari που είναι τετραθέσιο. Σε προκαλούσε να την χαϊδέψεις. Λαμπερή και μαύρη!
Κι έξω νοίκιαζαν για 20 λεπτά βόλτα μια Ferrari 430. Αδραξε την ευκαιρία ο αδερφός μου και την πήγε βόλτα στην autostrada....
Το ταξίδι λίγο έλειψε να είχε άσχημο τέλος, αφού παραλίγο, να χάσουμε το αεροπλάνο. Οι Ferrari φταίνε!
Μπήκαμε κυριολεκτικά τελευταίοι... Ευτυχώς που ο πιλότος ήταν φίλος! Μας τιμώρησε βάζοντάς μας στο cockpit του αεροπλάνου ενός 737 Boing. Απίστευτη εμπειρία, μοναδικό δώρο για να κλείσει το ταξίδι μας. Απογείωση, επεξήγηση όσων κουμπιών βλέπαμε μπροστά μας, κι ήταν πολλά, σούρουπο, χορός των αστεριών που τόσα πολλά είχα χρόνια πολλά να δω, μια καταιγίδα κοντά στην Κέρκυρα που εμείς περάσαμε κοντά κι έτσι είδαμε τις αστραπές όπως ποτέ πριν, φιλική κουβέντα, αμηχανία και τέλος προσγείωση...
Χρόνια Πολλά σε όλους!
Στα καλύτερα που είναι μπροστά μας!!
