Φυγή

Ηταν προγραμματισμένο να αρχίσει το καλοκαίρι μας αυτήν την Παρασκευή, μα όχι έτσι. Όχι με μια Ελλάδα στις φλόγες...

Σήμερα δεν άντεξα άλλο, έκλεισα ραδιόφωνο και τηλεόραση και έφυγα. Μια εφημερίδα που πήρα να μου κάνει συντροφιά στην παραλία είχε πρωτοσέλιδο καμένα δέντρα και ένα καμένο ελάφι που δεν κατάφερε να ξεφύγει και πέθανε κι αυτό. Θα το θρηνήσει κανείς;

Φτάσαμε στη θάλασσα και οι αναμνήσεις με αγκάλιασαν. Είμασταν σε ένα σημείο της Αττικής που ακόμα και τα πεύκα είναι μοναδικά, γιατί μοιάζουν με γιγάντια μανιτάρια. Θυμήθηκα τότε που ήμουν παιδί και λίγο που έσκαβα με τα μικρά μου χέρια, ερχόντουσαν στις χούφτες μου οι αχιβάδες. Προσπαθούσα να κρατήσω στην μνήμη μου τα χρώματά τους, τους μιλούσα λίγο και μετά τις ξαναάφηνα απαλά στο κύμα να τις πάρει. Σήμερα έκανε το ίδιο ο γιός μου που με είχε ακούσει να λέω πόσο αγαπούσα τις αχιβάδες. Έλα μου είπε να τις παλιές σου φίλες... Δεν είπα τίποτα, μην τον στεναχωρήσω με την αλήθεια που είναι πικρή...
Πάλεψε λίγο με τα χεράκια του, μα τίποτα... δεν έχει μείνει αχιβάδα πια. Σπασμένα κοχύλια ήταν ότι βρήκαμε. Απογοητεύτηκε. Προσπάθησα να του εξηγήσω.

Τον άφησα με το κουβαδάκι του να ελπίζει, πως οι αχιβάδες θα ξανάρθουν μόλις οι άνθρωποι τις αγαπήσουν...

Koίταξα πίσω το βουνό. Κι άλλες μνήμες. Το βλέπω ζωντανό και εγω μικρή εξερευνήτρια να λείπω όλη μέρα. Ημουν δεν ήμουν 10. Η μαμά και ο μπαμπάς ανήσυχοι. Είχα πει πως θα γυρνούσα κατά τις 14:00 μα έχει πάει 17:00 και δεν έχω γυρίσει. Σκέφτεται να πάει στην αστυνομία να μας ψάξει. Ξελογιαστήκαμε πάνω στο βουνό με τους θησαυρούς που έκρυβε και αργήσαμε. Ευτυχώς προλάβαμε, αλλά μας τα έψαλαν κανονικά. Σηκώνω το κεφάλι μου. Γύμνια! Το γυμνώσανε το βουνό απ΄τη φυσική του φορεσιά το πράσινο, και το ντυσαν με το καφέ της γης και το γκρι της πέτρας. Μα εγω θυμάμαι και όποτε το βλέπω θρηνώ. Πως να πω στα παιδιά για το πράσινο που δεν υπάρχει πια;

Εκατσα στην ταβέρνα που καθόταν κάποτε η μητέρα μου και με παρακολουθούσε, εμένα και τον αδερφό μου, που παίζαμε στην άμμο... Ηπια το πρώτο ούζο στην νιότη που έφυγε, που ήταν μόλις χτες... Παράξενο που είναι σκέφτηκα. Μεγάλωσα και τώρα κάθομαι πλάι με την μητέρα μου και παρακολουθώ τα δικά μου παιδιά να παίζουν στη ακρογιαλιά...
Η ταβέρνα αυτή είναι ίδια και απαράλλαχτη μέσα στα χρόνια. Και ο δρόμος που οδηγεί σ΄αυτήν επίσης όπως ήταν. Εχει αλλάξει το τοπίο πριν στρίψεις για την παραλία βέβαια, λόγω Ολυμπιάδας. Χάλασαν τον τελευταίο υδροβιότοπο για τις λίγες μέρες των αγώνων.
Βραχυπρόθεσμοι οι άνθρωποι και τα έργα τους, σκέφτηκα, και ήπια το δεύτερο ουζάκι.

Ηρθαν οι φίλοι και έκατσαν και οι σκέψεις έφυγαν για λίγο μακριά...

Πολυκατάστημα έγινε και η παραλία... οι μικροέμποροι συνήθως από την Αφρική άρχισαν να παρελαύνουν... Καπέλα, μαγιώ, αναπτήρες, βραχιόλια, φουστάνια και τόσα άλλα... Ενας δέχτηκε και τον έβγαλα φωτογραφία. Με ευχαρίστησε κιόλας.

Ηπια κι άλλο ένα. Στην υγειά σου αυτή τη φορά. Που δεν μπορείς να είσαι εδω.

Αυτή η δύναμη του ποτού. Πάντα έβλεπα πιο αισιόδοξα μετά από 2-3 ποτηράκια... Δεν ήθελα να φύγω. Ούτε τα παιδιά. Και μείναμε να δούμε το φεγγάρι. Πανσέληνος σήμερα! Το φεγγάρι άρχισε να φαίνεται στην αρχή ολοκόκκινο, σαν φωτιά... Κι ύστερα ανεβαίνοντας λευκό.

Αντι για μουσική υπήρχαν ήχοι πουλιών, θροίσματα πεύκων και η φωνή της θάλασσας να μου θυμίζει πως ήταν κάποτε η ζωή μας...

Αν διάλεγα ένα τραγούδι θα ήταν των Pink Floyd το I Wish You Were Here...






και μετά νυχτερινό μπάνιο ακολουθώντας το φως του φεγγαριού ευχαριστώντας τον Θεό που αξιώθηκα να δω όσα έχω δει.... που έζησα, όλα όσα έχω ζήσει... και παρακαλώντας τις αναμνήσεις να μην φύγουν ποτέ...