Η Λέξη Που Χάρισε Την Ελευθερία...

Νέα Ενημέρωση: Η εκπομπή - τελικά - θα γίνει την άλλη Κυριακή στις 30 Μαρτίου 2008 στις 23:30.


UPDATE: Για όσους θέλουν να δουν και να μάθουν περισσότερα, στην τηλεόραση, στον ALTER την επόμενη Κυριακή 23-3-08 στις 23:30, στην εκπομπή "Αποτυπώματα".
Ολη η εκπομπή αφιερωμένη στον Δημήτρη.

...η καρδιά μου χτυπούσε πιο δυνατά στην αναμονή της απόφασης. Το μυαλό μου αρνιόταν να συγκεντρωθεί σε οτιδήποτε.

Χτύπησε το τηλέφωνο. Κλάματα... της Αννας... χρόνος που μου φάνηκε αιωνιότητα... χαράς ή λύπης;

Χαράς, στο άκουσμα της πολυπόθητης λέξης, της λέξης που έπρεπε να ακουστεί στο όνομα της δικαιοσύνης:

Α Θ Ω Ο Σ ! ! !

οι ένορκοι όλοι έκριναν τον Δημήτρη Αθώο. Εκείνος πριν αποσυρθεί το δικαστήριο για να βγάλει την απόφαση είπε την τελευταία του κουβέντα κοιτώντας το "θύμα" :

-Τα χέρια μου δεν έχουν το αίμα σου. Μην μου ζητάς να πω συγνώμη για κάτι που δεν έκανα.

...το θύμα με τα μάτια στο πάτωμα.

Τώρα αρχίζει η ζωή και πάλι. Για τον Δημήτρη η Ανάσταση ήρθε νωρίτερα. Ξαναγεννήθηκε.

Ας είναι καλά οι δικηγόροι του που τον πίστεψαν από την πρώτη στιγμή και του στάθηκαν και τον στήριξαν και αφιέρωσαν ώρες πολλές: ο Νίκος Μαυρομάτης και ο Αλέξης Κούγιας.

Ας είναι καλά οι ένορκοι που διέκριναν την αλήθεια του Δημήτρη, δάκρυσαν γι αυτήν και έβαλαν τέρμα στον εφιάλτη του. Ενας αθώος στη φυλακή για πέντε χρόνια!

Η αγάπη που κράτησε ολόκληρη την οικογένεια ενωμένη και δεν άφησε κανέναν να λυγίσει ας είναι πάντα δίπλα τους να τους οδηγεί και να τους δυναμώνει.

Πνοή ελεύθερη, ματιά δίχως κάγκελα... Ζωή ! ! !

Καλοκαιρινές Διακοπές !!!

...Βρίσκομαι ήδη στη μέση των διακοπών μου... και το άγχος της επιστροφής εισβάλλει σιγά σιγά μες το μυαλό μου. Προσπάθειες κάνω να μοιάσει με άπειρο το υπόλοιπο του χρόνου μου...

Μα είπα να περάσω κι από δω...

Λοιπόν, δυό μέρες πριν ξεκινήσουν οι καλοκαιρινές διακοπές μου χτύπησε το τηλέφωνο. Η ταξιδιωτική μας σύμβουλος μας τηλεφώνησε για να μας ενημερώσει ότι οι διακοπές που είχαμε κλείσει από τον Μάιο κιόλας, δεν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν για.... λόγους ασφαλείας...
Χρειαστήκαμε 5 λεπτά για να συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση. Μετέωροι με τηλεφωνική διαβεβαίωση πως θα βρεθεί εναλλακτική λύση περιμέναμε να μάθουμε για το μέλλον των καλοκαιρινών διακοπών μας... Επρεπε να διαλέξουμε μεταξύ Κρήτης (την επισκεφτήκαμε το Πάσχα), Σουνίου (σαν μαύρο αστείο) ή Ρόδο. Διαλέξαμε την Ρόδο και ξανα μείναμε μετέωροι για να μάθουμε τις.... λεπτομέρειες, όπως το πως θα πάμε και το πότε....
Απάντηση πήραμε μόνο την επόμενη μέρα μια μέρα δηλαδή πριν ξεκινήσουν τυπικά οι ...διακοπές μας. Μάθαμε στις 23:30 ότι θα πετάξουμε στις 5:30!!!
Βέβαια επειδή η επιλογή μας ήταν για Πελοπόννησο τα αεροπορικά έξοδα όπως και την ενοικίαση του αυτοκινήτου τα ανέλαβε το ξενοδοχείο που μας ακύρωσε τις διακοπές.

Δεν ξέρω αν φαντάζεστε τα επίπεδα του άγχους μας...

Παραλίγο - κυριολεκτικά - να γίνει δημοσιογραφικό θέμα η ταλαιπωρία μας και εμείς να έχουμε τα 5 λεπτά διασημότητας στη ζωή μας.
Τελικά προτιμήσαμε να κρατήσουμε τις διακοπές από την 5λεπτη διασημότητά μας...

Περνάμε όμορφα:

Με πολύ θάλασσα - από νωρίς το πρωί, εως αργά το απόγευμα,

Με πολύ και ωραίο φαγητό 3 φορές την ημέρα και ενδιάμεσα μεζεδάκια,

Με αρκετή γυμναστική - 4 φορές την ημέρα για κάποιες μέρες,

Και με αρκετές βόλτες.

Σας έχω παρέα και σας σκέφτομαι όλους!!!

Σας υπόσχομαι με την επιστροφή και φωτογραφίες!

Για όσους επέστρεψαν καλή δύναμη, σε όσους συνεχίζουν εύχομαι να περνάνε υπέροχα και να ξεκουράζονται πολύ γιατί ο χειμώνας είναι μεγάλος....

Οτι Αξίζει....

... και εκεί που καθόμασταν και απολαμβάναμε το ουζάκι μας και την υπέροχη ηρεμία της θάλασσας και μακαρίζαμε εαυτούς που έχουμε την "πολυτέλεια" να δροσιζόμαστε στην αγκαλιά της, η νύφη μου μου κάνει την εξής ερώτηση: "Πάμε Δελφούς;" "Τι λες καλέ;" ήταν η πρώτη δική μου αντίδραση. "Καλά δεν καθόμαστε και απολαμβάνουμε; Τι έχει στους Δελφούς;" Πονηρό βλέμμα και "έχει γενική πρόβα ο Σταμάτης Σπανουδάκης". (Σαν να με ξέρει καλά η νυφούλα μου. Ξέρει πως να μου ανάβει φωτιές... ) "Τι;;;;" η δεύτερη αντίδρασή μου. "Χα" σκέφτομαι. Δεν είναι και άσχημη ιδέα. Είναι ήδη απογευματάκι 5:30 η ώρα και έχουμε καιρό να κάνουμε κάτι τολμηρό. "και τι ώρα αρχίζει η πρόβα;" "κατά τις 8:30" έρχεται η απάντηση. "Χμ" προλαβαίνουμε δεν προλαβαίνουμε... πρέπει να ξεπλύνουμε το αλάτι της θάλασσας πρώτα. "Πάμε! Φύγαμε" Τα παιδιά θα τα κρατήσει η γιαγιά και τα τέσσερα (ζωή να έχουν!) ένα αυτοκίνητο, έχουμε τον καλύτερο και γρηγορότερο οδηγό (ο αδερφός μου), θα προλάβουμε.

Επιστροφή στο σπίτι, γρήγορο ντους για τέσσερεις, φιλιά στα παιδιά που μας κοιτάζουν με απορία (είναι τρελοί οι μεγάλοι θα σκέφτονται), ευχαριστίες στην μαμά που θα τα κρατήσει: "Πηγαίνετε, αυτά αξίζουν στη ζωή" και μέσα στο αυτοκίνητο. Παίρνουμε και την κουνιάδα μου (σιγά μην και δεν ερχόταν), πλήρη ανθρώπων το αυτοκίνητο και ξεκινάμε.

Λίμνη Μαραθώνα "Ρε σεις καιρό έχουμε να έρθουμε εδω για καφέ και το έχουν ανακαινίσει..." Αγιος Στέφανος, τα βουνά έχουν αρχίσει να επουλώνουν πληγές, φυσικά πιο γρήγορα φύτρωσαν και εδω τα σπίτια από τα δέντρα και λίγο πιο κάτω Εθνική οδός.

Δεν έχει πολύ κίνηση και ο δρόμος είναι αρκετά καλός... Το καινούργιο μας στοίχημα. Θα προλάβουμε; "Μιάμιση ώρα δρόμος" λέει ο αδερφός μου με σιγουριά! Παρακολουθώ την κίνηση του αυτοκινήτου. Σκέφτομαι τα παλιά μας αυτοκίνητα. Ενα Mini Cooper που το λέγαμε Τζεμπίνα και που πέρασα όλη την εφηβεία μου μαζί του. Αυτό με έμαθε τους δρόμους, με ταξίδεψε στους πρώτους μου προορισμούς και δεν με πρόδωσε ποτέ. Κι ας ήταν μόνο 1300 κυβικά εκατοστά... Χα! Θυμάσαι αδερφέ το Record; "που τον θυμήθηκες τώρα τον Ταρζάν;" και πως να τον ξεχάσω; ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που με δίδαξε πως δεν πρέπει να υπερεκτιμάς τις... οδηγικές δυνάμεις σου. Πόσες φορές δεν μάζεψα την ουρά του.... μέχρι και σε πλατεία με είχε ανεβάσει γιατί δεν υπολόγισα καλά... Μαζί του έκανα τις πρώτες κόντρες. Ηθελα να μετρηθώ...

Διόνυσος: ο μεγάλος δάσκαλος. Δύσκολα μαθητεύεις εκεί... μα αν σε συμπαθήσει σου μαθαίνει να αγαπάς και να σέβεσαι την κάθε στροφή. Σαν τις γυναίκες κι εκείνες, έχουν τα χούγια τους κι αν τις κερδίσεις δεν σου στερούν τις χαρές και τις αγκαλιές τους... ούτε τα μυστικά τους...

Πόσο άλλαξαν τα αυτοκίνητα! πόσο γρήγορα! δυστυχώς δεν έχει αλλάξει, προς το καλύτερο, τόσο πολύ η οδηγική συμπεριφορά των Ελλήνων...

Το κοντέρ όλο και ν΄ανεβαίνει και ο δρόμος να χάνεται πίσω και άλλος πάλι να ανοίγεται μπροστά μας... κάτι σαν το pac-man (το θυμάστε εκείνο το φημισμένο arcade game?) που "τρώει" τις τελίτσες... Θα προλάβουμε;

Χάνουμε την έξοδο... ουπς! αυτό σημαίνει καθυστέρηση... σίγουρα ένα 15 λεπτο χαμένο, γυρίζουμε προς τα πίσω να βρούμε την χαμένη έξοδό μας... Το κοντέρ ανεβαίνει κι ανεβαίνει... τέρμα γκάζια... απόλαυση!!! ωωωωωωω τι είναι αυτό; "Την βάψαμε!!!" προλαβαίνω να φωνάξω βλέποντας δεξιά μας το μπλόκο. Κοιτάζω το κοντέρ 215!!!! τι να πεις; δεν έτρεχα; αυτόφωρο θα μας πάνε!!! Εκπληξη!!! Είναι όλοι με γυρισμένες τις πλάτες!!! Εχουν σταματήσει μια Mercedes. Δεν πιστεύουμε στην τύχη μας!!! Στην ταβέρνα το νούμερο του τραπεζιού μας ήταν το 13... απ΄ότι φαίνεται δεν ήταν γρουσούζικο...

Περνάμε την Λιβαδειά και μου θυμίζει μια φορά που είχαμε σταματήσει για να φάμε τα φημισμένα της σουβλάκια εως ότου διαπιστώσαμε ότι ήταν από συσκευασία του Macro... απογοήτευση...

Αρχίζουν οι στροφές! Η χαρά του αδερφού μου! και η δική μου.... Συνενοήσεις από το τηλέφωνο... και τσουπ μετά από μια φανταστική απ΄όλες τις απόψεις διαδρομή φτάνουμε. Ναι! στην ώρα μας.

Προλαβαίνουμε τον ήλιο στη δύση όπως φαίνεται στην πρώτη φωτογραφία. Όλοι έτοιμοι για την γενική πρόβα. Η όμορφη θέα οι 42 χορωδιακές φωνές και άλλοι τόσοι μουσικοί που παίζουν τις μουσικές του Σταμάτη κάνουν μασάζ στο μυαλό μας... Είναι και η μαγεία του τόπου που είναι τόσο παλιός όσο ο άνθρωπος...

Την Κυριακή ήταν η κανονική συναυλία. Δεν ξέρω αν ο Κ.Καραμανλής και οι 10 ξένοι αρχηγοί κρατών την απόλαυσαν όπως εμείς...

Στον δρόμο της επιστροφής κάτσαμε και φάγαμε Αράχωβα... τι κακός χαμός γίνεται τον χειμώνα, μα τώρα είναι απόλαυση....

Γεμίσαμε τις καρδιές μας χαρά και ευεξία από μια ξαφνική πρόταση και κάναμε άλλη μια ωραία τρέλα πραγματικότητα! Βάλαμε άλλη μια πινελιά στο μπλοκ των αναμνήσεων....

Να σαι καλά Ταξούλα με τις ιδέες σου και συ αδερφούλη Κώστα που τις εκτελείς με τον πιο γρήγορο τρόπο!!!

Υγ η συναυλία δόθηκε στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών.

Η Κυριακή Του Δημητράκη

Η Κυριακή είναι ημέρα αργίας, αφιερωμένη στο Θεό και στα ... μυστήρια. Τουλάχιστον σε δυό απ΄αυτά.

Ήταν η ημέρα του Δημητράκη που μπήκε στον κόσμο των μεγάλων και πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο πρώτο απ΄τα επτά μυστήρια, την βάπτιση. (αλήθεια θυμάστε τα υπόλοιπα έξι; καλά μην κάνετε τον κόπο σας τα φρεσκάρω εγω: Χρίσμα, Θεία Ευχαριστία, Μετάνοια και Εξομολόγηση, Ιεροσύνη, Γάμος και Ευχέλαιο).

Ανεβήκαμε λοιπόν κι εμείς, μάρτυρες στο μυστήριο, με τους σύγχρονους ίππους του αυτοκινήτου μας - 102 τον αριθμό - στον Καρέα.

Πριν ξεκινήσει το μυστήριο ο καλός παππάς, υπενθύμισε στους καλούς χριστιανούς ότι βρίσκονται εκει για να προσευχηθούν μαζί με τους γονείς και τους νονούς για το μικρό που κάνει τα πρώτα βήματα στην κοινωνικοποίησή του.

Και ξεκίνησε το μυστήριο. Μυστήρια είναι και η ζωή σκέφτηκα. Όταν γεννιόμαστε μετά την προσπάθεια που κυριολεκτικά μας πνίγει, το πρώτο δείγμα ζωής μας είναι το κλάμα. Εμείς κλαίμε από προσπάθεια και οι άλλοι κλαίνε από Ευτυχία...

Κοιτάζω τον μικρό. Τα έχει χαμένα με τον πολύ κόσμο. Να καταλαβαίνει ότι όλα τα μάτια είναι στραμένα πάνω του;

Κοιτάζω μετά τον κόσμο και αναρωτιέμαι πόσοι ξέρουν το εθιμοτυπικό της βάπτισης; Ούτε εγω ήξερα. Έψαξα λίγο πριν βαπτιστεί ο ανιψιός μου - το πρώτο μωρό της οικογένειας!

Το μυστήριο λοιπόν ξεκινάει μετ τον εξορκισμό του διαβόλου απ΄το βαπτιζόμενο. Απόταξη με τη στροφή προς τη δύση (να δύσει το κακό) και σύνταξη με τον Θεό και στροφή προς την ανατολή (ανατέλει το καλό). Μετά το σύμβολο της πίστης: το πιστεύω!

Κι ύστερα στην κολυμπήθρα. Το λάδι για να ξεγλιστρά απ΄το κακό ο βαπτιζόμενος γι αυτό και πρέπει να είναι πολύ καλά λαδωμένος. Το νερό σύμβολο κάθαρσης και αναγέννησης. Μετά τις τρείς καταδύσεις στο όνομα της Αγίας Τριάδας, συνανασταίνεται μαζί με τον Χριστό. Πεθαίνει ο παλιός άνθρωπος (πότε πρόλαβε να παλιώσει;) και με την δύναμη της Αγ. Τριάδας ξεπηδάει η νέα ζωή.

Το μύρο είναι η ευωδιά του Χριστού και η σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος. Με την χάρη του Αγ. Πνεύματος είναι δυνατή η ένταξή μας στην κοινωνία. Το όνομα που αγιάζεται απ΄τ΄όνομα του Χριστού δηλώνει την προσωπικότητά μας.

Η λαμπάδα είναι το σύμβολο του φωτισμού από το Χριστό και τον λόγο του.

Το κόψιμο των μαλλιών είναι η προσφορά και θυσία στον θεό σαν τρόπος ευχαριστίας.

Το μυστήριο τελειώνει με την αποδοχή της πνευματικής μητέρας (νονάς) απ΄την φυσική μητέρα με το προσκύνισμα της δεύτερης στην πρώτη.

Επιστρέφω στην ωμή πραγματικότητα. Παρά τις παραινέσεις ο κόσμος δεν σταματάει το κους κους. "Τι κάνεις μωρέ Λίτσα;" "Μια χαρά χαθήκαμε..." "Τα παιδιά που είναι;" "Να εκεί" "Πω,πω πως μεγάλωσαν..." κλπ κλπ

Ακόμα ένας ανθρώπινος βάλτος σκέφτηκα. Κολλήσαμε...

Τις σκέψεις τις έκοψε ο νεοφώτιστος με το κλάμα του. Γιατί κάνουν τα μωρά να κλάψουν στην κολυμπήθρα;

Τα τζιτζίκια έχουν σκάσει από την ζέστη και εμείς επίσης, αφού ο ναός δεν διαθέτει κλιματισμό και του παιδιού του φορούν όλο το σετ ρούχων. Μέχρι και το μπουφάν. Ελεος ψέλισσα...

Και μετά ο χαιρετισμός: - Να σας Ζήσει! - Πάντα ΄Αξιοι...

Ο μικρούλης αποκοιμήθηκε εκεί στην χαιρετούρα με του κόσμου τις ευχές. Στην αγκαλιά της μαμάς του.

Μικρέ Δημήτρη πάντα να σε συντροφεύουν η Υγεία, η αγάπη, η συμπόνοια, η κατανόηση, η ελπίδα, η φιλία και γιατί όχι και η Τύχη... (όλες γένους θηλυκού τυχαίο άραγε;)