Αποσπάσματα Βιβλίου

Σκέφτηκα να σας παρουσιάσω ακόμα ένα βιβλίο που όταν το είχα διαβάσει (1994) μου είχε κάνει εντύπωση. Σε κάθε βιβλίο που διαβάζω, όταν το τελειώσω κάνω και ένα σχόλιο. Σε αυτό γράφω: Μπερδεμένες ψυχούλες, ψαχνόμαστε...

Το βιβλίο λέγεται "Τριχωτό Μίξερ" και είναι της Σοφίας Μαλτέζου εκδ. Φιλιππότη

Σας παραθέτω αποσπάσματα που είναι λίγο μεγαλύτερα από το προηγούμενο για να βγάλετε νόημα:

1. Δεν ξέρω πότε ακριβώς κατέληξα στο συμπέρασμα πως είναι άσκοπο να μιλάω. Μου πήρε καιρό να καταλάβω πως τίποτα δεν μπορει ν΄αλλάξει με τα λόγια, τίποτα δεν σου λένε οι άλλοι με τα λόγια. Οι λέξεις άλλα σημαίνουν σήμερα και άλλα αύριο, άλλα εκφράζουν στο στόμα του πατέρα και άλλα στου αδερφού. Οι λέξεις δεν έχουν πάντα το ίδιο ηχόχρωμα, την ίδια υπόσταση. Σκεπάζουν αυτά ακριβώς που δήθεν αποκαλύπτουν, αποσυνδέουν αντί να ενώνουν, απλώνονται στο χάος αντί να οριοθετούν την ατομική έστω αλήθεια. Η θεία δωρεά έχει θρυμματιστεί σε ηχηρές αοριστίες με καθορισμένη ταρίφα και ελεγμένο προορισμό. Αρνούμαι να πάρω μέρος σ΄αυτό το ταπεινωτικό παιχνίδι. Και σωπαίνω.

2. Ολοι οι μεγάλοι έρωτες κρύβουν μια απάτη: Λατρεύεις αυτόν που θα ΄θελες να είναι. Είναι η μαγεία φθαρτή.

3. Οι άνδρες , ονειρεύονται κι εκείνοι. Γυναίκες γλυκές, κουκλίτσες, τρυφερές, υπάκουες, να νταντεύουν τον εγωισμό τους, να καίνε τις ορμόνες τους. Δεν τις βρίσκουν. Μερικοί αποκοιμιούνται πάνω στους παλιούς μύθους. "Είμαι άντρας εγω με αρχίδια". Πλάνη.

Αρχίδια είχε ο άντρας που έβγαινε παγανιά στο δάσος για κυνήγι και γύρναγε πίσω στη σπηλιά του κουβαλώντας λαγούς κι αρκουδοτόμαρα στη φαμίλια του. Αρχίδια είχαν τα πληρώματα των ιστιοφόρων που έγραψαν τον χάρτη της γης. Αρχίδια έχουν ακόμα κάτι τρελοί ασυμβίβαστοι, που ψάχνουν κάτω από το τσόφλι να βρουν τη ουσία της ζωής, αθέατοι στις σκοτεινές γωνιές τους, μακριά από τη φλυαρία των τηλεοπτικών φακών και την κοινωνική καταξίωση. Αυτοί που μένουν ανέπαφοι και από τη γυναικεία ανακλαστική επιρροή, ατόφιοι, όρθιοι, γίγαντες... Δεν γνώρισα κανέναν από δαύτους. Εφτιαξα έναν. Και τον καθαίρεσα, όταν σπάζοντας το καλούπι μου θέλησε να απελευθερωθεί σ΄έναν κοινόχρηστο ανθρωπάκο, με διαστάσεις αστυνομικής ταυτότητας.

Ως τότε το όνειρο ήταν σαγηνευτικό και το ταξίδι υπέροχο.

4. "Απόψε έχουμε πανσέληνο". Πεντάστηλη είδηση στην πρώτη σελίδα, στη θέση της χθεσινής της αμήχανης: "Νέες αυξήσεις στα καύσιμα". Αυξήσεις έχουμε κάθε μέρα, πανσέληνο μια φορά το μήνα, τίποτα το καινούργιο, μόνο που το "απόψε έχουμε πανσέληνο" σημαίνει απόψε είναι μια διαφορετική βραδυά, απόψε μπορούμε να χαρούμε, να κάνουμε έρωτα, να πάμε μια βόλτα μέχρι τη θάλασσα, ν΄ακούσουμε μουσική κάτω από το φωταγωγημένο ουρανό, απόψε ζούμε, απόψε υπάρχουμε μαζί με το φεγγάρι των παιδικών μας χρόνων, το φεγγάρι της εφηβείας μας το φεγγάρι των τραγουδιών και των στίχων μας, το φεγγάρι που ξέραμε πριν το καταπατήσουμε σαν οικόπεδο στους Θρακομακεδόνες. Μιλάμε για την πανσέληνο που κολυμπάει στα κύτταρά μας, που αναταράζει τις ορμόνες μας και ζευγαρώνει με τους γεννητικούς αδένες μας, το δικό μας πιστό, ανέμελο τρυφερό φεγγάρι πάνω από τα σχολεία, τις εκκλησιές και της κεραίες της τηλεόρασης. Φεγγάρι ή πετρέλαιο, κύριε διευθυντά μου; Πετρέλαιο θα διαλέξεις, το ξέρω. Γιατί και συ φοβάσαι την αλλαγή, δεν τολμάς να δηλώσεις διαφορετικός. Αυθεντικός. Ούτε καν φαντάζεσαι πως το φεγγάρι έχει κι αυτό τις σκοτεινές πλευρές του, τις κοινωνικές προεκτάσεις του. Μήπως οι κάτοικοι των πόλεων δεν χωρίζονται στους προνομιούχους που αντικρύζουν το φεγγάρι από το ρετιρέ τους και στους πληβείους που το έχουν χάσει οριστικά κάτω στα υπόγεια;

5. Αδικα ο ποιητής προσπαθεί να ενωθεί με το σύμπαν την ώρα που εκσπερματώνει στον κόλπο της Λίλης. Η της Νίνης. Δεν έχει σημασία. Η ερωτική πράξη, φορτωμένη με το βάρος της καθημερινής έγνοιας σέρνεται πάνω στη γη, δεν κατορθώνει ν΄απογειωθεί να συμπαρασύρει στην ατμόσφαιρα το ρίγος. Είναι και η απόσταση κάποτε ανάμεσα στο ζευγάρι διαστημική, ο καθένας προτιμάει να εκτοξεύεται μόνος απο διαφορετικά ακρωτήρια, με δικές του προωθητικές δυνάμεις, δεν χρειάζεται, πιστεύει, σύντροφο για το ταξίδι. Χρειάζεται παυσίπονο την ώρα της κρίσης, ο έρωτας είναι το χάπι, μόλις το άγχος ξεπεραστεί η σχέση αρχίζει να ξεθωριάζει, αυτοπαγιδεύεται, διαλύεται. Ακόμα κι όταν εξωτερικά φαίνεται να επιβιώνει. Ποιός έχει καιρό να καλλιεργήσει το θαύμα. Κάτι σαν φούσκωμα στο στομάχι απειλεί τον έρωτα. Θέλεις και δεν θέλεις να φας, αν ήταν δυνατόν θα την περνούσες μ ένα φλιτζάνι τσάι. Μα πάλι πρέπει να φας, έτσι σου έχουν πει, πως δεν μπορεί να μένεις νηστικός, θα φας κι ας ξέρεις πως θα έχεις λιγούρες μετά, φουσκώματα, πόνους, θα ξεράσεις όλη αυτή την αηδία από ένα πρόχειρο μπούκωμα που το αποφασίζεις σε μια στιγμή φόβου, σύγχυσης και εσωτερικής διάσπασης. Κάθε απόπειρα και απογοήτευση...

6. Ηταν απόλυτα ξεκαθαρισμένο. Δικό μου παιδί δεν θα έφερνα στον κόσμο. Αν γινόταν σωστός άνθρωπος θα υπέφερε σε όλη του τη ζωή. Αν δεν γινόταν άνθρωπος, θα υπέφερα εγω.

7. Γνώρισα στ΄αλήθεια κανέναν άντρα, παππού; Ας μην έξυνε το μολύβι του με το γιαταγάνι του ας, ας μην είχε τουμπελέκια ο πούτσος του και τρουμπέτες. Δε με νοιάζει που ο τωρινός άντρας ρίχνει τ΄αχαμνά του στη μάχη για την ΑΤΑ και σέρνει με τα μούσκλια του το καροτσάκι στο σούπερ-μάρκετ. Μόνο το λόγο του να κάρφωνε πάνω στο μέτωπο, ήθελα, να τον διαβάζω ξεκάθαρο και να καμαρώνω. Να λέω αληθινός είναι τούτος ο άντρας, να τον δέχομαι σύντροφο. Ξεφτίδια μου τύχανε στο δρόμο μου, παππού, φςςςς τους έκανες και ζάρωναν από φόβο, μη τύχει και ξοδευτούν λίγο παραπάνω στην αγάπη, μη και χάσουν τη βολή τους, μη τυχόν και υποχρεωθούν να κονταροχτυπηθούν με την ευθύνη. Αντε πάμε να χαθούμε στο δάσος τους έλεγα κι αυτοί δεν ξεμυτούσαν από το πορτάκι της αυλής τους.Μήπως είχα και τον καιρό να μάθω τι ακριβώς φοβούνται; Γιατί φοβούνται; Απλωνα το χέρι να τους χαιδέψω και σαν τρομοκρατημένα σκυλιά, με δάγκωναν. Koίταζα τις πληγές μου με απορία και σκεφτόμουν πως στο τελευταίο πάτωμα της κόλασης σιγοψήνονται ζωντανοί οι φοβισμένοι. Ισως από φόβο τρέχουν όλοι, να μη συνειδητοποιήσουν τον εχθρό που κουβαλάνε μέσα τους, να μην αφήσουν εκτεθειμένη τη φτέρνα τους στην αναγνώριση της αδυναμίας τους.

Η συνέχεια επι του βιβλίου.....