Χριστούγεννα....

Και να... στεκόμουν εκεί, έξω στο κρύο. Ο ουρανός έστελνε τις βροχοσταλίδες του στην γη
να φροντίσει τα γήινα παιδιά του και τα δέντρα λικνίζονταν στον ρυθμό που το μικρό αεράκι
επέβαλε...

Ημουν εκεί, κοιτάζοντας τα παιδιά, τόσο παράταιρα μέσα σ΄αυτό το σκηνικό... γελούσαν...
πως να τα φοβίσει ο θάνατος; Είναι τόσο γεμάτα από ζωή...

Αγκάλιασα την σιωπή κι ας μιλούσαν γύρω μου. Αφέθηκα στις αναμνήσεις που έσπρωχναν η μια
την άλλη δημιουργώντας μου χρονική σύγχιση... Δεν ήθελα να τις βάλω σε σειρά... τις άφησα
ανένταχτες να κυκλοφορούν στο μυαλό και την καρδιά μου.

"Θυμάσαι τότε που;" φυσικά θυμάμαι! Κι όσο περνάει ο χρόνος, τόσο πιο πολλές λεπτομέρειες
θυμάμαι, ίσως από φόβο πως αν τις ξεχάσω εγω, θα τις ξεχάσουν όλοι...

Τα Χριστούγεννα εσύ με είχες μάθει να τα αγαπώ... εσυ κι ο πατέρας που όλα τα χρόνια έβγαζε απ΄την ψυχή του εκείνο το μικρό παιδί που πάντα ζούσε στην καρδιά του. Ηξερε να ζωγραφίζει χαμόγελα με τις εκπλήξεις του... Ψάχναμε το δέντρο, το σπίτι ολόκληρο να βρούμε που έκρυβε τα δώρα του...

Το πιο πολύτιμο δώρο η αγάπη σας. Η έγνοιά σας, η φροντίδα πέρα και πάνω από ανθρώπινους εγωισμούς. Συνδιασμός πολυτελείας η υπάρξή σας στη ζωή μου, Θησαυρός ανεκτίμητος η κάθε μέρα...

Χριστούγεννα κι εγω πονώ... Κρυφά... μην με δουν τα παιδιά...

Απόηχος

Μέρες βουνά, γεμάτα χαράδρες.

Αδιέξοδα συναισθήματα, τσακισμένα σε ανθρώπινους τοίχους.

Ονειρα φωτιές με εμπρηστή τον φόβο.

Ατίθασο άτι ο παραλογισμός, τρέχοντας τσαλαπατάει κάθε μου κύτταρο.

Φυγαδεύω τις άχρονες στιγμές και αντέχω!

                                                                                              Ada 9-7-10

 

Στιγμιότυπα...

  

      .... I held a moment in my hand
             brilliant as a star
             fragile as a flower
             A tiny sliver of one hour.
             I dropped it carelessly,
             Ah, I didn't know
             I held opportunity.        Hazel Lee


...κοιτάζω πίσω μου και βλέπω τις μικρές πολύτιμες στιγμές μου να με ακολουθούν. Θυμάσαι; θυμάσαι; θυμάσαι; μου ψιθυρίζουν.... Στιγμές σαν φωτογραφίες στο άλμπουμ της ψυχής και οι λεζάντες όλες δικές της...

Φυσικά και θυμάμαι, τους χαμογελώ...

Αλλες ισχυρές σαν χαστούκια κι άλλες γαλήνιες σαν χάδια...

Είμαι πλασμένη από τον χρόνο τους. Γέλιο και δάκρυ... Χαρά και πόνος...

Είναι γεμάτη η μνήμη μου από ανθρώπους. Από ανθρώπους που έκαναν το ταξίδι δίχως γυρισμό, από άλλους που άνοιξαν τον βηματισμό τους και με προσπέρασαν, από εκείνους που ξέμειναν πίσω, από εκείνους  που ακόμα περπατούν πλάι μου, από σένα...

Θυμάσαι τότε που.....

...εύχομαι να μετράμε τα χρόνια παρέα και να σου θυμίζω κάποτε εκείνον τον βράχο που τον χαιδολογούσαν τα κύματα κι ένα λουλούδι ανάμεσα λικνιζόταν στον ρυθμό του αέρα όταν σου είπα πως είσαι τυχερή που μπορείς να κάνεις το τσιγάρο σου στο πλάι της αγαπημένης μου θάλασσας και συ χαμογέλασες και μου απάντησες πως εκείνη σε κάνει να αντέχεις,

εύχομαι να μου θυμίζεις εκείνο το τραγούδι που σου είχα ζητήσει να μου στείλεις ολόκληρο το άλμπουμ σε εκείνες τις δειλές πρώτες επαφές των ηλεκτρονικών γραμμάτων, όταν ακόμα θα ακούμε στο ραδιόφωνο τραγούδια,

εύχομαι να σου θυμίζω, μες τα χρόνια,  τα συναισθήματα που ένιωσα στο αντίκρυσμα του πρώτου σχολίου στο μπλογκάκι μου, τότε που ήμουν ανάμεσα στους τόσους ήλιους, μόνη, κι ήξερα πως κανείς δεν χάνεται όταν ακολουθεί τον δρόμο της καρδιάς του,

εύχομαι να σε συναντώ ακόμα εκεί στον άχρονο χρόνο, να ανοίγουμε παρέα τα δώρα της ημέρας...

Εύχομαι η φωτογραφική μηχανή της ψυχής μου να φωτογραφίζει στιγμιότυπα απ΄όλα όσα αξιώνουν τη ζωή, κι εύχομαι να είστε όλοι εκεί....

Η πρώτη Δεκαετία της Δεύτερης Χιλιετίας...

... Η νέα χρονιά την βρήκε γυμνή πάνω στο χαλί, δίπλα στο τζάκι μ΄ένα χαμόγελο πληρότητας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της. Λίγο πριν την αλλαγή της χρονιάς εκείνος της χάιδευε την πλάτη για να την ξεκουράσει, μα ο μικρός παιχνιδιάρης έρωτας δεν άργησε να ξυπνήσει ανάμεσά τους για να τους μπλέξει στα παιχνίδια του.

Στην αρχή χαλαρός κι ύστερα άγριος ήθελε να τους κρατήσει ενωμένους λες για πάντα... Μόνοι μάρτυρες οι φλόγες του τζακιού που ορθώνονταν σαν να ήθελαν να παρακολουθήσουν αυτό το ερωτικό παιχνίδι ανάμεσά τους...

Λαχανιασμένος ακόμα έγειρε δίπλα της. "Δηλαδή ο νέος χρόνος θα μας πάει γαμιώντας;" είπε εκείνη παιχνιδιάρικα. "Μακάρι, αν αυτό προσδιορίζει ότι έζησα πριν λίγο" της απάντησε εκείνος σε πλήρη ετοιμότητα...

"Θα μου βάλεις ένα ποτάκι να πιούμε στην υγειά του έρωτά μας;" Οσο περίμενε το ποτό και την παρέα του, εναπόθεσε το βλέμμα της στις φλόγες που ακόμη έπαιζαν με τα κούτσουρα ζεσταίνοντας την  ατμόσφαιρα. "Εφυγε άλλος ένας χρόνος" σκέφτηκε.

Παρατηρούσε όλη μέρα την σκέψη της, όπως κάποιοι παρατηρούν την ζωή των άγριων ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον.

Θυμήθηκε την πρωινή πρώτη σκέψη της που ζητούσε να κοιτάξει τον ουράνιο θόλο. Να παρατηρεί τα σύννεφα και τα παιχνίδια τους με τον ήλιο, που άλλοτε κρυβόταν πίσω τους κι άλλοτε με τόλμη άφηνε τις ηλιαχτίδες του να φωτίσουν την ημέρα που λίγο πριν είχε ανοίξει τα μάτια της ...

Κι ύστερα την είδε να καλπάζει και να εναντιώνεται στον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και που λόγω των ημερών θα την συναντούσε στα λογιστικά της βιβλία, στα διάφορα τηλεοπτικά αφιερώματα, σε όλες τις ανθρώπινες κουβέντες.

"Πόσα λίγα πράγματα χρειάζεται ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος" σκέφτηκε "και πόσο δύσκολο  να βρει αυτά τα πράγματα". Κι ύστερα η σκέψη της αγκάλιασε τις συμμαθήτριές της που είχε να τις δει τόσα πολλά χρόνια... Πόσο διαφορετικά, απ΄ότι τα σχεδίαζαν,  έγιναν όλα...

Κι ύστερα η αναγγελία ενός ξαφνικού θανάτου, μιας δολοφονίας ενός γνωστού της, έκανε την σκέψη της να ανατρέπει και να αναθεωρεί κάποιες ανθρώπινες σταθερές που νόμιζε πως υπήρχαν...

Το ποτό της ήρθε και μαζί εκείνος που 15 χρόνια πριν αποφάσισε να μοιραστεί την ζωή της μαζί του...
Μέσα στα χρόνια η αγάπη τους γέννησε όνειρα... Χαμογέλασε πάλι.... "Λες να μας ψάχνουν που την κοπανίσαμε έτσι;" "Μπα ούτε που θα μας πήραν είδηση", απάντησε εκείνος και την έκλεισε στην αγκαλιά του. Οι σκέψεις χάθηκαν.

"Καλή χρονιά" ευχήθηκαν ο ένας στον άλλο.

Θέλω...

Θέλω να διαπεράσω το έμβρυο μες το κέλυφος που αητός θα γίνει,

να πλησιάσω τον κόσμο από κάποιο ψηλό γκρεμό, να τραγουδήσω το τραγούδι της ελευθερίας στις πεδιάδες και στα φτερωτά βουνά...

...Θέλω να κυνηγήσω το λαγό και να είμαι ο λαγός που κυνηγιέται. Να γίνω πρώτη στο κυνήγι και να μάθω τον πόνο και τον τρόμο του κυνηγημένου...

...να μάθω να μην παίρνω ότι δεν έδωσα, να μην ζητώ αυτό που δεν πρόσφερα...

...Θέλω να κυνηγήσω στη ζούγκλα, να θυσιάσω και να θυσιαστώ στο ίδιο βωμό...

Θέλω να διασχίσω τον αέρα που αναπνέω, να ταξιδέψω στο αίμα που τρέχει στις αρτηρίες μου...

...Θέλω να φυτρώσω στο χώμα που βγήκε από μένα, να φάω το χορτάρι που έσπειρα κι έθρεψα...

Τότε θα τραγουδήσω κι η ηχώ μου θ΄ακουστεί σε χίλιους λόφους, θα σηκωθώ ψηλά και θα δω την έκταση της ύπαρξής μου...

*Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στην καρδιά μου και είναι εκεί κατοχυρωμένα...

Χωρίς Προορισμό

Μόνος οδηγάω μόνος
ατέλειωτος ο δρόμος
ατέλειωτες στροφές

Σκόνη μια χώρα μες τη σκόνη
μα πάντα με πληγώνει
κι αρχίζω ανασκαφές

Είδα την άγνωστη πατρίδα
χαμένη Ατλαντίδα στις χωματερές
Τώρα περιμένει τώρα
με τα κρυφά της δώρα τους εθελοντές

Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι

Φώτα της πόλης μας τα φώτα
σαν τα βαρελότα
που ρίχναμε μικροί
Φιλίες οι παιδικές φιλίες
χαμένες παραλίες
χαμένη διαδρομή

Στάση, κορίτσια που ‘χω χάσει
πληγές που ‘χω ξεχάσει
ανοίγουνε ξανά
Βράδια τα εφηβικά μας βράδια
τα πιο πικρά μας χάδια
πατρίδα μας γλυκιά

Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι

Κρίμα να μείνεις πάντα θύμα
πάλι το ίδιο ποίημα
για ξένες καλλονές

Μόνος οδηγάω μόνος
κι όλο με βγάζει ο δρόμος
στις ίδιες γειτονιές

Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι

εδώ είναι το ταξίδι....

...σταμάτησα για ένα τσιγάρο (θά λεγα πριν το κόψω, ορίζοντας έτσι ένα δεκάλεπτο)...

κοίταξα πίσω. Τον δρόμο που ήδη διένυσα... και μετά κοίταξα μπροστά, όσο έπαιρνε το μάτι

μου. Ποιός να ξέρει τι κρύβει, σκέφτηκα.

Χρησιμοποιώ τις εθνικές οδούς για να πάω γρήγορα, μα όταν πραγματικά θέλω να με

ταξιδέψω διαλέγω τους αγροτικούς δρόμους. Μου αρέσει να γεμίζω εικόνες και μυρωδιές...

Αλλος αέρας. Αυτοί οι δρόμοι έγιναν μοναχικοί. Οι άνθρωποι βιάζονται να φτάσουν στους

προορισμούς τους.

Μπήκα πάλι μέσα. Υπάκουα τα σύγχρονα άλογα, ξύπνησαν, πανέτοιμα περιμένουν εντολές.

Πάτησα ελαφρά το γκάζι...

Σκέφτηκα το ΠΑΝΤΑ της σιγουριάς και αγκάλιασα το ΟΣΟ της δικής μου καρδιάς.

Δεν μου αρέσουν οι πλάνες.

΄Εμαθα στα λίγα, όσα χωρούν στην αγκαλιά μου.

΄Οταν έχεις πολλά πρέπει να διαλέγεις, να αποφασίζεις ποιά να πάρεις, ποιά να αφήσεις.

΄Οταν ότι έχεις είναι μια βαλίτσα δεν προβληματίζεσαι...

Πάτησα λίγο γκάζι ακόμα. Ανοιχτά τα παράθυρα και προκαλώ τον αέρα ν΄απαντήσει:

Υπάρχει προορισμός; ή μόνο δρόμος;

Χαμογέλασα μόνη μου. Σκέφτηκα το λίγο μας. Στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι παλιό:

Λεν πως οι έρωτες δεν ζουν

κι αυτοί που αγαπούν

μια μέρα θα ξεχάσουν

Λεν ακόμα πως μπορεί

συνήθεια να γινεί

η αγάπη σαν χορτάσουν

Αν το τέλος είναι αυτό

δε θέλω να το δω

δε θέλω καν ν' αρχίσω

Αν το τέλος είναι αυτό

με τι να κάνω αρχή

και πώς να συνεχίσω

δε θέλω καν ν' αρχίσω

Λεν πως είναι μια αλλαγή

ολόκληρη ζωή

πως τίποτα δε μένει

Λεν πως όσων αγαπάν

η αγάπη θα χαθεί

λες κι η ζωή πεθαίνει

Αν το τέλος είναι αυτό

δε θέλω να το δω

δε θέλω καν ν' αρχίσω

Αν το τέλος είναι αυτό

με τι να κάνω αρχή

και πώς να συνεχίσω

δε θέλω καν ν' αρχίσω

Μιλάνε τα τραγούδια;

Μιλάνε και κάπου κάπου συμμετέχουν στους εσωτερικούς διαλόγους μας...

΄Ανθρωπε

Ανθρωπε αν δεν μπορείς να γελάσεις, προσπάθησε να μείνεις στην άκρη.

Γιατί κάποιοι γελούν κι είναι κρίμα να σταματήσουν.

Αν δεν μπορείς να τραγουδήσεις, μην κλαις, κοίτα στο πεζοδρόμιο,

γιατί η κιθάρα παίζει και κάποιοι ακολουθούν την μουσική της.

Αν δεν μπορείς να αγαπήσεις, μη σπέρνεις το μίσος.

Γιατί κάποιοι έχουν καρδιά κι ίσως κάπου να την έχουν δοσμένη.

Αν δεν μπορείς να κοιτάξεις τον ήλιο,

μην βάζεις τα χέρια στα μάτια των άλλων, γιατί εκείνοι ψάχνουν το

φως και θά ΄ναι κρίμα να τους το στερήσεις.

Αν δεν μπορείς να ζήσεις, μη βάζεις την πέτρα στον λαιμό,

γιατί κάποιοι ίσως κλάψουν και το μαύρο δεν ταιριάζει στην Μάνα.

Αν δεν θέλεις να κάνεις τίποτα,

χάσου μες το πλήθος. Τα κορμιά θα σε σκεπάσουν...

Θα ξεχαστείς κι εσύ όπως τόσοι άλλοι...

31 Μαρτίου 1983