Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Είπαν..... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Είπαν..... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 07, 2007

Κόκκινο Της Φωτιάς...




Ρώτησαν κάποτε τον διάσημο κατασκευαστή αγωνιστικών αυτοκινήτων Έντσο Φεράρι:


- " Όταν τα πράγματα δεν καταλήγουν καλά, έχετε την τάση να το αποδίδετε στην κακοτυχία;"


- " Όχι!" απάντησε. "Γιατί έχω συνειδητοποιήσει ότι η κακή τύχη και οι δυσκολίες είναι συχνά εκείνα που μας δείχνουν τι δεν ξέραμε ή τι δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε ή να προβλέψουμε"


Για τον Σουμάχερ η Φεράρι έχει σχεδόν αγγίξει διαστάσεις καλλιτεχνικές.

«Αν και οδηγός της, αν και θα έπρεπε να ρίχνω περισσότερο βάρος στην ταχύτητα παρά στην αισθητική, ομολογώ ότι στα χέρια μου, μία Φεράρι παύει να γίνεται εργαλείο δουλειάς. Μετατρέπεται, σχεδόν αντανακλαστικά, σ' έναν πολύ ευαίσθητο και πανάκριβο πίνακα ζωγραφικής που σε κερδίζει κι αναγκαστικά θαυμάζεις με εύλογο δέος. Και να φανταστεί κανείς ότι μέχρι το '95, ήδη με δύο παγκόσμια πρωταθλήματα στην πλάτη, για μένα η Φεράρι δεν ήταν παρά ένα κόκκινο αυτοκινητάκι που προσπερνούσα και νικούσα με την Μπενετόν"

...Και που αλλού να είναι ο νους μου παρά στο αυτοκίνητο μου, που θα με ταξιδέψει τα ξημερώματα.

Θα τα πούμε Κυριακή ή Δευτέρα. Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!



Update Μουσική επιλογή του Cinestef

Τρίτη, Οκτωβρίου 30, 2007

Οι Δυό Φίλοι


Είναι η μικρή ιστορία δυό φίλων που περπατούσαν σε μια παραλία.

Κάποια στιγμή διαφώνησαν και ο ένας απ΄τους δυό έδωσε χαστούκι στον άλλο.

Αυτός ο τελευταίος, ο πονεμένος, χωρίς να πει τίποτα στον φίλο του που τον χτύπησε, έσκυψε και έγραψε στην άμμο: ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ.

Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν ένα όμορφο σημείο και αποφάσισαν να κολυμπήσουν.

Όμως αυτός που είχε φάει το χαστούκι, δεν ήξερε καλό μπάνιο και ίσως πνιγόταν, αν δεν πήγαινε ο φίλος του να τον σώσει.

Όταν συνήλθε χωρίς τίποτα να πει σκάλισε πάνω σε έναν βράχο: ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ.

Αυτός που τον είχε χαστουκίσει μα στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή τον ρώτησε: "Οταν σε χτύπησα δεν μου είπες τίποτα, αλλά έγραψες κάτι πάνω στην άμμο και τώρα που παραλίγο να πνιγείς πάλι δεν είπες τίποτα μα σκάλισες κάτι πάνω στον βράχο. Γιατί;"

Ο άλλος φίλος του απάντησε: "Οταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην αμμουδιά, όπου η θάλασσα της συγνώμης μπορεί να το σβήσει, αλλά όταν κάποιος σου κάνει κάτι καλό πρέπει να σμιλεύεις την πέτρα, όπου καμμιά θάλασσα δεν μπορεί να το σβήσει".

Μάθε τα τραύματά σου να τα γράφεις στην άμμο και τις χαρές σου να τις χαράζεις πάνω στα βράχια...

Κυριακή, Οκτωβρίου 07, 2007

Λόγια Διαμάντια

Λίγο πριν πεθάνει ο ισπανός τσελίστας Pablo Casals έδωσε μια συνέντευξη στην τηλεόραση. Κάποια στιγμή ο συνομιλητής τον ρώτησε τι θα έλεγε αν του δινόταν η ευκαιρία να μιλήσει στον κόσμο.

"Θα τους έλεγα: Βαθιά μέσα στις καρδιές σας, σχεδόν όλοι σας, θέλετε πιο πολύ την ειρήνη παρά τον πόλεμο, πιο πολύ τη ζωή παρά τον θάνατο, πιο πολύ το φως παρά το σκοτάδι και για να τους ξεκαθαρίσω τι εννοώ, κάτι που δεν είναι συναισθηματική αρμονία, αλλά πανίσχυρη ζωτικότητα, θα τους έπαιζα Μπαχ!!!

Τρίτη, Ιουλίου 10, 2007

Στιγμές Ζωής


Υπάρχουν στιγμές στη ζωή, όταν σου λείπει κάποιος τόσο πολύ που θέλεις μόνο και μόνο να τον πάρεις απ΄τα όνειρά σου και να τον αγκαλιάσεις στην πραγματικότητα!


Οταν η πόρτα της ευτυχίας κλείνει, μια άλλη ανοίγει, αλλά συχνά κοιτάζουμε τόσο πολύ την κλειστή πόρτα που δεν βλέπουμε αυτή που έχει ανοίξει για μας...


Μην ψάχνεις την εμφάνιση, μπορεί να εξαπατήσει.

Μην ψάχνεις τον πλούτο, ακόμη και αυτός ξεθωριάζει...

Ψάξε για κάποιον που σε κάνει να χαμογελάς, επειδή χρειάζεται μόνο ένα χαμόγελο για να κάνει κάποιος μια σκοτεινή μέρα, να φανεί φωτεινή.


Βρες κάποιον που να κάνει την καρδιά σου να χαμογελάει.

Ονειρεύσου ό,τι θέλεις να ονειρευτείς....

Πήγαινε όπου θέλεις να πας....

Να είσαι αυτό που θέλεις να είσαι...

Επειδή έχεις μόνο μια ζωή και μια ευκαιρία να κάνεις όλα τα πράγματα που θέλεις να κάνεις.

Κυριακή, Μαΐου 27, 2007

Για όσους έμειναν...
" Ξέρω πως θε να΄ρθει η μέρα, που δεν θα βλέπω πια τον κόσμο τούτο κι η ζωή μου αποχωρήσει σιωπηλά, απλώνοντας στα μάτια μου το τελευταίο της πέπλο.
Ομως θ΄αγρυπνούνε πάντα τ΄άστρα τη νύχτα κι η αυγή θα φωτίζει πάλι σαν πρώτα. Κι οι ώρες θα εξακολουθούν να φουσκώνουν σαν κύματα ταραγμένης θάλασσας, παραδέρνοντας χαρές και λύπες μαζί.
Οταν σκέπτομαι το τέλος αυτό των στιγμών μου, ο φράκτης του Χρόνου κατρακυλά κι ανάμεσα απ΄το φέγγος του θανάτου, ξανοίγω τον κόσμο σου με τους άγνωστους θησαυρούς του. Σπάνιο είναι και το πιο ταπεινό του κάθισμα, σπάνια κι η πιο ασήμαντη ζωή του.
Τα πράγματα που πόθησα του κάκου, καθώς και εκείνα που απόκτησα, ας χαθούν! Και άφησέ μου να κρατήσω στ΄αλήθεια κείνα που πάντα καταφρόνεσα και ποδοπάτησα.
Πήρα την απόλυσή μου. Ευχηθείτε μου κατεβόδιο, ώ αδέρφια μου! Σας προσκυνώ όλους σας και φεύγω.
Να! δίνω πίσω τα κλειδιά της πόρτας μου και παραιτούμαι από κάθε απαίτηση πάνω στο σπίτι μου. Ζητώ μονάχα έναν τελευταίο γλυκό λόγο από εσάς."
Ρ. Ταγκόρ
Καλό σου ταξίδι Αμαλία...

Παρασκευή, Μαΐου 25, 2007



ΕΠΙΛΟΓΗ



"Υπάρχουν δυό τρόποι για να γνωρίσεις ένα λουλούδι:

Ο ένας είναι να το κόψεις, να το μεταφέρεις στο εργαστήριο, να μελετήσεις το ριζικό του σύστημα, να διαχωρίσεις τον ύπερο από τους στήμονες κλπ

Ο άλλος είναι απλά να το παρατηρείς και να το θαυμάζεις καθώς μεγαλώνει και ανοιγοκλείνει τα πέταλά του στην άκρη του βράχου όπου έχει φυτρώσει.


Και στις δυό περιπτώσεις έχεις πετύχει μια αξιόλογη γνώση του λουλουδιού.

Με την διαφορά ότι στην πρώτη περίπτωση, το λουλούδι έχει πεθάνει."

Τ. Σουζούκι