ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΑ.

ΔΕΝ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΑΠΛΩΣ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΧΗ. ΑΥΤΗ Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ

ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ.

ΤΟ 93% ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΤΙΓΡΑΨΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ...

ΕΣΕΙΣ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΤΟ 7% ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΨΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ

...ΑΦΗΣΟΥΝ ΣΤΟΝ...ΤΟΙΧΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΙΑ ΜΙΑ...ΜΕΡΑ!

συντάκτης Γιάννης Καλαμάτας

Να προσθέσω πως οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες και όχι μόνο τα παιδιά ζητούν την αποδοχή και την κατανόησή μας. Γιατί όχι και τον σεβασμό μας.  Ας το θυμόμαστε αυτό την επόμενη φορά που με ευκολία θα παρκάρουμε στους ειδικούς χώρους που είναι προορισμένοι για να τους εξυπηρετούν. Ας το θυμηθούμε όταν η αγανάκτησή μας που δεν βρίσκουμε εύκολο πάρκινγκ μας κάνει να ανεβάζουμε τα αυτοκίνητά μας στα πεζοδρόμια ή όταν τους στερούμε την προτεραιότητα.

Οταν πρωτοταξίδεψα στο εξωτερικό μου έκανε τεράστια εντύπωση ο αριθμός των ατόμων με ειδικές ανάγκες που κυκλοφορούσαν παντού. Μου πήρε λίγο χρόνο μα κατάλαβα πως οι δικές τους κοινωνίες τους επέτρεπαν να κυκλοφορούν. Υπήρχε παντού πρόβλεψη για εκείνους.

Ο Γιάννης Καλαμίτσης είπε κάποτε πως πολιτισμός είναι να έχεις στο σπίτι σου τουαλέτα. Κουλτούρα όμως είναι να ξέρεις να τραβάς το καζανάκι.

Πολλές φορές μπερδεύω ποιός είναι άτομο με ειδική ανάγκη. Ο άνθρωπος στην αναπηρική καρέκλα ή ο άνθρωπος που δεν έχει καμιά αίσθηση κοινής λογικής;

Συνάντησα το κείμενο στο blog της Butterfly

Μια Πεταλούδα...

Γεννήθηκα σε ένα κουκούλι.

Οσο περίμενα να στεγνώσουν τα φτερά μου, έριξα μια ματιά στον κόσμο που ανοιγόταν μπροστά μου.

Είδα μια αράχνη να σκοτώνει το θύμα της.

Είδα ένα μικρό μυρμήγκι να τρέχει σαν τρελό να κρυφτεί για να μην πατηθεί από ένα πελώριο πόδι.

Είδα δυό σκαθάρια να μαλώνουν και ένα τρίτο να παρακολουθεί, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία να αρπάξει ένα απ΄τα δυό.

Είδα, είδα, είδα...

Και τότε έκλεισα τα μάτια. Γιατί αργούν να στεγνώσουν τα φτερά μου; θέλω να πετάξω μακριά απ΄αυτόν τον κόσμο. Και κάποτε τα φτερά μου στέγνωσαν και πέταξα.

Αλλά τι αδικία!

Και ο υπόλοιπος κόσμος έτσι άκαρδος ήταν, έτσι σκληρός. Τότε γύρισα πίσω.

Θέλησα να ξαναμπώ στο κουκούλι. Αλλά ήταν πολύ αργά. Το κουκούλι μου είχε καταστραφεί....

Το αφιερώνω στους ληστές που βασάνισαν χθες στην Ηλιούπολη την 80χρονη γιαγιά για να της πάρουν την σύνταξη των 600 ευρώ κι ύστερα την φίμωσαν και την έδεσαν!

Το αφιερώνω στους ληστές σήμερα το πρωί στην Alpha bank που βγαίνοντας πυροβόλησαν 16 φορές έναν αστυνομικό που απλά έκανε το καθήκον του!

Το αφιερώνω στον καλλιτέχνη που έδεσε το καημένο σκυλί μέχρι να πεθάνει γιατί έτσι αντιλαμβάνεται αυτός την τέχνη!

Το αφιερώνω στον πατέρα που ήθελε να πουλήσει το παιδί του για να πάρει σπίτι!

Εν Δυό

Πάντα κι όπου σ’ αντικρίζω με λαχτάρα σταματώ
και περήφανα δακρύζω ταπεινά σε χαιρετώ.
Δόξα αθάνατη στολίζει κάθε θεία σου πτυχή
και μαζί σου φτερουγίζει της πατρίδας η ψυχή.
Όταν ξάφνου σε χαϊδεύει τ’ αγεράκι τ’ αλαφρό
μοιάζεις κύμα που σαλεύει με χιονόλευκον αφρό.
Κι ο σταυρός που λαμπυρίζει στην ψηλή σου κορυφή
είν’ ο φάρος που φωτίζει μιαν ελπίδα μας κρυφή.
Σε θωρώ κι αναθαρρεύω και τα χέρια μου χτυπώ
σαν αγία σε λατρεύω, σα μητέρα σ’ αγαπώ.
Κι απ’ τα στήθη μου ανεβαίνει μια χαρούμενη φωνή
να ‘σαι πάντα δοξασμένη. Ω! Σημαία γαλανή

Όποιος νιώθει έτσι όπως περιγράφει το ποίημα για μένα τιμάει τη σημαία και μπορεί να την σηκώσει.

Μήπως θα έπρεπε να ρωτήσουν τους ανθρώπους που πολέμησαν το ΄40 και ζουν ακόμα, οι δημοσιογράφοι στα τηλεοπτικά παράθυρα, την άποψή τους;

Αν τα παιδιά δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν τις εθνικές επετείους και δεν ξέρουν τα γεγονότα, μήπως υπεύθυνοι είναι οι δάσκαλοι και οι γονείς τους;

Η ιστορία γράφεται για να διδάσκει. Κι όποιος λαός δεν παίρνει το μάθημα είναι καταδικασμένος να ζήσει και πάλι την ιστορία...

Τα 3 Κόσκινα

Ο Σωκράτης ήταν ένας σοφός άνθρωπος πράγμα που επιβεβαιωνόταν συχνά. Μια ημέρα ένας γνωστός του όταν τον είδε τον φώναξε και του είπε:

- "Σωκράτη, ξέρεις τι έμαθα μόλις τώρα για τον καλύτερό σου φίλο;"

- "Περίμενε ένα λεπτό" του λέει ο Σωκράτης. "Αυτό που έχεις να μου πεις το πέρασες απ΄τα τρία κόσκινα;"

- "Τα ποιά;" ανταπαντάει ο φίλος. "Τι είναι αυτά;"

- "Το πρώτο είναι το κόσκινο της αλήθειας. Είσαι σίγουρος ότι αυτό που θέλεις να μου διηγηθείς είναι αλήθεια;"

- "Ε, όχι. Για την ακρίβεια το άκουσα να το λένε μόνο." απαντάει ο γνωστός του.

- "Αρα δεν ξέρεις αν είναι αλήθεια ή όχι. Τότε θα το πέρασες απ΄το δεύτερο κόσκινο, της καλοσύνης: Αυτό που θέλεις να μου πεις είναι κάτι καλό;"

- "Εμ, όχι. Μάλλον το αντίθετο θα έλεγα." απαντάει και πάλι ο γνωστός του Σωκράτη.

- "Άρα θέλεις να μου πεις κάτι που δεν είναι καλό. Τότε ελπίζω ότι το πέρασες απ΄το τρίτο κόσκινο. Το κόσκινο της χρησιμότητας: Αυτό που θέλεις να μου πεις για τον καλύτερο φίλο μου έχει κάποια χρησιμότητα;"

- "Δυστυχώς, μα νομίζω πως όχι!"

-" Λοιπόν" συνεχίζει ο Σωκράτης "αυτό που θέλεις να μου πεις δεν σίγουρα αλήθεια, δεν είναι καλό και δεν θα μου χρησιμεύσει σε τίποτα. Τότε γιατί να μου το πείς; Και γιατί να χάσω τον χρόνο μου ακούγοντάς σε;"

Να γιατί ο Σωκράτης ήταν ένας σοφός και απολάμβανε μεγάλης εκτίμησης.