Για την Μαρία Λ.

Ήθελα να σου κάνω έκπληξη. Γιατί την άξιζες! Γιατί την σχεδίαζα από καιρό. Δείλιασα την τελευταία στιγμή; Μπα, όχι. Ήμουν αποφασισμένη κι ας είχα τράκ.


Είναι που δεν θα καταλάβαιναν... Γιατί πολλοί δεν ξέρουν.





Κι απ΄την άλλη πως να τιμήσεις μια δασκάλα με τέτοια προσφορά; Τι να φτουρήσει ο λόγος σου και τι να πει, μπρος σε τόσες πράξεις.



Μιλούν όλα τα παιδιά της (αλήθεια ο μονάκριβός σου γιός δεν ζήλεψε ποτέ τα "άλλα" παιδιά σου;) και οι γονείς που κατάλαβαν τι είναι η Μαρία.





Τι να λεγα; για τον κόπο σου και τις προσπάθειές σου; Όποιος θέλει μπορεί να τα δει στα μάτια σου, στα μάτια τους.





Μπορεί να μην ξέρεις: Είσαι μια πόρτα στη ψυχή τους. Είσαι τα πρώτα χρώματα στο καμβά της καρδιάς τους. Είσαι το διότι στα γιατί τους. Είσαι πηγή έμπνευσης (όχι μόνο γι΄αυτά, μα και για μας, τις μαμάδες και για τους μπαμπάδες). Είσαι οδηγός στα σκοτεινά μέρη της ζωής. Είσαι η γη που πρωτοπάτησαν έξω από το σπίτι τους και ο ουρανός που πρωτοπέταξαν, ανοίγοντας δειλά - δειλά τα φτερά τους.





Τι σκέφτεσαι; Υπερβολές λες; Όχι, όχι καλή μου. Απ την γλυκειά αγκαλιά της μανούλας τους σε σένα τρέχουν. Εσύ πρώτη τα βλέπεις να πετούν μακριά!





Μην βουρκώνεις. Είναι πολύτιμα τα δάκρυά σου. Γεμάτα κόπο και αγάπη. Σκληρή δουλειά, σεβασμό και κατανόηση. Άσε τους καθηγητές να νομίζουν πως κρατούν τον κόσμο. Γιατί την αληθινή ζωή - ένα κομμάτι μέλλον - το έχεις στα δικά σου χέρια. Το δικό σου και των γονιών το αποτέλεσμα θ΄αγγίξουν εκείνοι. Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται δεν λένε; Και το πρωί είναι το νήπιο.





Στο χρωστούσα και ήθελα να ακουστεί: Σ΄ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Θεωρώ πολύ τυχερή την μικρή μου και χαίρομαι γιατί εγω δεν είχα τέτοια τύχη. Ωσπου σε γνώρισα. Και σαν γόμα έσβησες ότι με είχε πικράνει από τους δικούς μου δασκάλους. Να είπε η καρδιά μου: υπάρχουν άνθρωποι που τιμούν αυτό που κάνουν, μόνο που εσυ ήσουν λιγάκι άτυχη και δεν τους συνάντησες.

Έχω κι άλλον λόγο να σ΄ευχαριστώ: Γνώρισα μαμάδες που αξίζουν τον τίτλο τους. Νομίζω πως θα γίνουμε φίλες. Εσυ μας έφερες κοντά. Και συνεργαστήκαμε, κάναμε παρέα, γνωριστήκαμε... Αννα (παρά τα ζόρια έμεινες χαμογελαστή), Μαρία (που σε φώναζω και Superwoman γιατί όλα τα προλαβαίνεις, με τις 3 κόρες), Μαρία της Ναταλίας, Ρίτσα (η γαλήνια), Χρύσα (το "δεξί χέρι" του νηπίου), Βιβή (η μεγάλη βοήθεια), Δήμητρα (κυρία Ταμίας), Ανθούσα (που νοιάστηκες), Ολγα (η ηρωίδα με τους 3 γιούς) χάρηκα που σας γνώρισα!



Είναι κρίμα που οι άνθρωποι έχουν βγάλει τις δυό πιο όμορφες, πιο λυτρωτικές λέξεις από το λεξιλόγιό τους: την συγνώμη και το ευχαριστώ!





Εύχομαι να μην υπάρξει ποτέ ο λόγος που θα με κάνει να σου ζητήσω συγνώμη.





Αρπάζω όμως την ευκαιρία και Σ΄ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ! ! !





Βλέπω εκεί κοντά σου τον κύριο Δημήτρη να χαμογελάει. Ναι, κύριε Δημήτρη. Είστε πολύ τυχερός, αν και είμαι σίγουρη ότι έχετε βάλει το "χεράκι" σας για να είναι αυτό που είναι. (Υπέροχο το καραβάκι σας που μεγαλόψυχα μας δανείσατε). Αλλιώς τι έτερον ήμισυ θα είσασταν; Είναι ξεχωριστή. Τουλάχιστον στη δική μου ζωή.





Οι άλλοι μπορεί και να μην ξέρουν. Εγω όμως ξέρω, έπαθα και έμαθα να αναγνωρίζω.





Μαρία μου δικαιωματικά στο λέω πως ένα κομμάτι από την καρδιά μου είναι σπίτι σου.



"Καλός δάσκαλος είναι αυτός που απλώνει το χέρι του στην ψυχή σου και σ΄ότι καλύτερο διαθέτεις.

Κακός, αυτός που ζητάει να του δώσεις κάτι που δεν διαθέτεις κι επιμένει, μέχρι που ότι καλό έχεις το καίει...." Λεωνίδας Καβάκος

Συμβουλή τσέπης για παιδιά και όχι μόνο: "Δεν υπάρχει δεν μπορώ, Προσπαθώ!" Μαρία Λ.