Δεν Θέλω Να Δω Το DVD

Διεκδικούμε την αποκάλυψη τής αλήθειας σε κάθε της πτυχή που αφορά στο δημόσιο βίο: οικονομικά σκάνδαλα, κατάχρηση εξουσίας, αξιόποινες πράξεις, αναξιοκρατία.

Αρνούμαστε την εισβολή στα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα οποιουδήποτε, ακόμα και των υποκειμένων των παραπάνω πράξεων, ως μη απαραίτητη και δυνητικά επικίνδυνη (τούτο αφορά στην κοινή γνώμη - τα αρμόδια όργανα, υπό τις νόμιμες διαδικασίες, ας διαχωρίσουν τα νομικώς ενδιαφέροντα από τα μη).

Το επίπεδο τού πολιτισμού μας προσδιορίζεται και από το πόσο πολύτιμες θεμελιώδεις αξίες υπερισχύουν τής αδηφάγας, σκανδαλοθηρικής περιέργειάς μας.

Η οριοθέτηση και η προστασία τού σκληρού πυρήνα τής προσωπικής ζωής τού καθενός, αφορά όλους μας. Σήμερα χτίζουμε τα όρια του δικού μας προσωπικού αύριο.

*Το βρήκα στον Μαύρο Γάτο. Ένα κείμενο του NETPEN πάνω σε μια ιδέα του e-lawyer. To logo είναι του i-blog .

Μετά Την Παράσταση

Το Σάββατο πήγαμε Θέατρο στο Χυτήριο. Τίτλος του έργου το "99%" και δηλώνω πως μας άρεσε 100%! Το πρώτο θεατρικό έργο του γνωστού ποιητή Αρη Δαβαράκη στην πρώτη σκηνοθετική θεατρική δουλειά του Νίκου Σούλη.

Σίγουρα είμαστε επηρεασμένοι από την δίκη του Δημήτρη, είμασταν επηρεασμένοι και από την ιστορία της φυλάκισης του Αρη Δαβαράκη που έγραψε το έργο. Φτάσαμε νωρίς. Ηπιαμε τον καφέ μας σ΄ένα απ΄τα ομορφότερα θέατρα που έχω πάει. Μάλιστα το είπα στην κοπέλα του μπάρ.

Οι "δεσμοφύλακες" μας είπαν πως μπορούσαμε να μπούμε για να αρχίσει η παράσταση. Αυτή η πρωτοτυπία μου έκανε την πρώτη καλή εντύπωση.

Κάτσαμε στις θέσεις μας. Οι ηθοποιοί μες το κελί κλεισμένοι... Σιωπή... και πάλι σιωπή.... μόνο κάποιες σκέψεις έκαναν θόρυβο μες το μυαλό μου...

Το κελί έμοιαζε πραγματικό. Τρομακτικές λεπτομέρειες που σε έκαναν να νιώθεις πως πράγματι είχες απέναντι το κελί 58.

Κι ύστερα τα κουβάρια της ζωής καθενός από τους φυλακισμένους, τόσο έντονα δοσμένα... Είναι Κυριακή και η επόμενη μέρα - η μέρα της αποφυλάκισης τους - αργεί να ξημερώσει. Ο απολογισμός τους έχει αρχίσει. Οι εσωτερικοί τους απολογισμοί είναι και αυτοί σε στίχους του Αρη Δαβαράκη και είναι καταπληκτικοί.

Ο Γεράσιμος (Περικλής Ασημακόπουλος), ο Δημήτρης (Τάκης Μόσχος με αρκετό καιρό απουσίας από το θέατρο), ο Αγγελος (Γιώργος Τριανταφυλλίδης) και ο Σπύρος (Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου) Τρανσέξουαλ... Τα όνειρά τους, τα σχέδια για το μέλλον η ελευθερία που χαρίζει αβεβαιότητα και φόβο, η ποίηση, τα βιβλία...

Η υποχρεωτική συνύπαρξη που γεφυρώνει τους ανθρώπους και τους κάνει να βρίσκουν διαύλους επικοινωνίας και η ελευθερία που τους κάνει να ακροβατούν και να ξεχνούν τι ήταν ο ένας για τον άλλον.

Το έργο παίζεται σε μια ανάσα, χωρίς διάλλειμα με πολύ καλές ερμηνείες. Ιδιαίτερα της Ρουμπίνη! Πολύ καλή εντύπωση μου έκανε το "παίξιμο" του ενός εκ των δύο δεσμοφυλάκων.

Σε κάποιο σημείο ο Σπύρος απαντάει στην θεωρία του Αγγελου πως οι άνθρωποι είναι καλοί: "Όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί, αλλά κάνουν πολλές κακές πράξεις" του είπε και εγω το κράτησα.

Μουσική υπόκρουση από παλιά ροκ κομμάτια όπως το Stairway to heaven των Led Zeppelin, το Logical Song των Supertramp και το People are strange των Doors.

Κι όπως λέει στο έργο το 99% είναι αυτό πίσω απ΄την αυλαία, είναι ένα χαμόγελο, ένα χάδι στο κεφαλάκι ενός παιδιού, αν σου 'ρθει μια καλή ιδέα ή μια καλή δουλειά, μια στιγμή έρωτα, αν κολυμπάς κι αισθάνεσαι χαρούμενος. Το 1% είναι το υπόλοιπο, όλο αυτό το αποπνικτικά στενό που ζούμε και που τις περισσότερες φορές προτιμούμε, η πραγματικότητα...

Αλλάζουν οι άνθρωποι; Αλλάζουν όταν το θέλουν...

Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Οσο μπορείς

Και να ένα αγαπημένο μου ποίημα:

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,

μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιάνοντάς την,

γυρίζοντας συχνά και εκθέτοντάς την,

στων σχέσεων και των συναναστροφών

την καθημερινήν ανοησία,

ως που να γίνει σα μιά ξένη φορτική.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Οι 7+1 συγκινήσεις του 2007

...παιχνιδιάρικη φύση πως να αντισταθώ στο παιχνίδι που με κάλεσε να παίξω η freedula και αφού δεν μου ζήτησε - ευτυχώς - να γράψω 2007 συγκινησιακές στιγμές αλλά 7+1 είπα να παίξω...

Τον Απρίλιο αγόρασα μηχανάκι. Μικρό και ευέλικτο. Αυτό που είναι γνωστό ως "πάπια". Την πρώτη μου "πάπια" μου την είχε αγοράσει ο πατέρας μου πριν πολλά χρόνια, τότε που ήμουν μόλις 14 χρονών. Πήγαινα σε φροντιστήριο προετοιμασίας τα καλοκαίρια στην εξοχή και δεν υπήρχε κανένα μέσο. Αποστάσεις μεγάλες, λεωφορεία εσωτερικά δεν υπήρχαν, ο μπαμπάς "προχωρημένος" μου είχε εμπιστοσύνη μετά την οδηγική εκπαίδευση που ο ίδιος μου είχε δώσει. Τότε δεν υπήρχαν σχολές οδήγησης. Μαθαίναμε να οδηγούμε στις αλάνες και τις παραλίες. Στα 16 μου με την υπογραφή του πήρα το πρώτο μου δίπλωμα οδήγησης.

Και τώρα, τόσα χρόνια μετά - σαν να μην πέρασε ούτε μέρα - να ΄μαι πάλι παρέα με την πάπια να με πηγαίνει μια χαρά στους κοντινούς προορισμούς μου. Ακόμα κάθε πρωί κοιτάζω τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα και χαίρομαι που η πάπια μου ξεγλιστράει ανάμεσά τους. Κλείνω το μάτι στα αυτοκίνητα των πολλών χιλιάδων ευρώ και των πολλών ίππων που στέκονται εγκλωβισμένα στην κίνηση...

Τον Μάιο, απρόσμενα έγινε πραγματικότητα κάτι που θέλαμε πολύ εγω και ο αδερφός μου στην δουλειά: επεκταθήκαμε.

Εκεί στην αρχή του καλοκαιριού πήρα τα πρώτα κύπελα στο bowling. Εσωτερικό το πρωτάθλημα, κάτι σαν φιλικοί αγώνες μα για μένα ήταν σπουδαία. Η πρώτη μου χρονιά στο bowling κι είχα διάκριση! Εστω και μικρή.

Τον Αύγουστο είχα την άσχημη εμπειρία να μου μείνει το αυτοκίνητο. Απίστευτο, μα όπως λένε "ο παπουτσής ξυπόλητος και ο ράφτης μπαλωμένος". Με 42 βαθμούς και τα παιδιά να μουρμουράνε έμεινα κάπου Αθηνών - Κορίνθου... Το αστείο είναι πως τα παιδιά χάρηκαν που είδαν γερανό και έκατσαν στη θέση του συνοδηγού. Αφού πέρασα το πρώτο σοκ, είπα να μην αφήσω το γεγονός να μου χαλάσει το κέφι και έστειλα το αυτοκίνητο πίσω στην Αθήνα για φτιάξιμο ασυνόδευτο. Εμείς συνεχίσαμε στον προορισμό μας που ήταν οι νεροτσουλήθρες της Κορίνθου. Το βράδυ επιστρέψαμε με τον προαστιακό. Το αυτοκίνητο μας περίμενε έτοιμο!

Τον Σεπτέμβριο πήρα το βιβλίο του Γιάννη Φιλιππίδη στα χέρια μου. Εγινε ένα από τα αγαπημένα μου. Αγάπησα τη Βασιλική και την έκανα φίλη. Σαν φίλοι από πάντα, βρήκα στον Γιάννη έναν άνθρωπο ευαίσθητο, που ξέρει να γυμνάζει καλά τα ανθρώπινα συναισθήματα μέσα από τα κείμενά του. Εναν φίλο που ξέρει να δίνει να μοιράζεται και να αγαπά. Με στήριξε στην τελευταία περιπέτεια με το ατύχημα του Νίκου.

Κι αν μου έλεγε κάποιος κάποτε πριν κάποια χρόνια - όχι πολλά - πως θα είχα την δυνατότητα να συνομιλώ με συγγραφείς, ποιητές και ραδιο παραγωγούς που αγαπούσα μέσω διαδικτύου, θα κουνούσα το κεφάλι και θα του έλεγα πως αυτά ανήκουν στην επιστημονική φαντασία.

Ξεκίνησα το blog μόνο για να αποκτήσω avatar! Το μόνο ιστολόγιο που ήξερα τότε ήταν αυτό του Νίκου Δήμου και μόνο εκεί σχολίαζα αραιά αλλά διάβαζα καθημερινά.

Μέσα από τα ιστολόγια είχα μια πιο άμμεση επαφή με τον Νίκο Δήμου που λατρεύω κι ακόμα διαβάζω, τον Αρη Δαβαράκη, τον Βασίλη Αδαμόπουλο, τον Χρήστο Μιχαηλίδη, τον Σπύρο Σεραφείμ που έμαθα μετά ότι ήταν και ραδιοπαραγωγός μεταξύ άλλων...

Σιγά σιγά χτιζόταν η blogoγειτονιά μας. Με τόσους εκλεκτούς φίλους! Δεν γράφω τα ψευδώνυμά τους που εύκολα μπορεί κανείς να διαβάσει στη δεξιά μεριά του ιστολογίου μου.

Στις 13 Οκτωβρίου πήρα μια όμορφη συγκίνηση. Γνώρισα από κοντά αυτό που ήδη ήξερα από μακριά: Πέντε όμορφες καρδιές που είχαμε μοιραστεί ήδη μέρος της καρδιάς μας μέσω σχολίων και αναρτήσεων στα ιστολόγια. Η ομορφιά ήταν πως η παρουσία μου ήταν γνωστή μόνο στη μια μου φιλενάδα. Οι άλλοι 4 δεν ήξεραν τίποτα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκφραση των προσώπων τους, ούτε την φωνή του ενός να λέει το όνομά μου επειδή με γνώρισε από .... τα μάτια. Συγκίνηση απερίγραπτη και μοναδική. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την ημερομηνία και τον τόπο.

Στις 18 Νοεμβρίου γνώρισα την φιλενάδα μου. Που μοιράζομαι χρώματα, στίχους, σκέψεις, συναισθήματα τόσους μήνες...

Τον Δεκέμβριο η πρώτη γιορτή μπαλέτου της μικρής που μεγαλώνει με μεγαλύτερη ταχύτητα απ΄ όσο περίμενα. Απ όσο θέλω... Ούτε που περίμενα τέτοια συγκίνηση...

Τον ίδιο μήνα δυό ακόμα όμορφα γεγονότα: γνώρισα τους ανθρώπους που μου είπαν τις πρώτες όμορφες κουβέντες στο ιστολόγιό μου. Σαν τη χρονιά των φίλων θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτή τη χρονιά.

Κι ύστερα Θεσσαλονίκη. Μόνοι! εγω και η αγάπη μου παρέα! χωρίς παιδιά ύστερα από 9 χρόνια! Το τριήμερό μας με όμορφη παρέα και μια πολύτιμη φίλη. Περάσαμε υπέροχα. Κρίμα που ήταν τόσο λίγο....

Το 2008 είναι εδω! Μένει να δούμε τι κρύβουν οι 365 μέρες του......

Με τα μάτια της καρδιάς της.

Μου το άφησε η Κική, η κοπελιά του Δημήτρη, σχόλιο στο κείμενο που είχα γράψει για κείνον.

Άξιζε τον κόπο να γίνει ανάρτηση η κατάθεση της καρδιάς της:

Πρίν δυόμιση χρόνια πήραν τον Δημήτρη, 31 Ιουλίου 2005.

Μιά απόφαση που πολλούς βόλευε να γίνουν έτσι τα πράγματα, 13 χρόνια και 9 μήνες.

Η κλούβα φεύγει για Τρίκαλα μαζί με τον Δημήτρη και απο κει και πέρα ξεκινάει και ο γολγοθάς όλων μας, μα πιό πολύ του Δημήτρη. Από την πρώτη μέρα μέχρι και σήμερα φωνάζει πως είναι αθώος, αλλά κανείς δεν τον ακούει, κανείς δεν θέλει πραγματικά να ψάξει για την αλήθεια.

Δικαστές-Εισαγγελείς κλείνουν τα μάτια και τ΄αυτιά σε μιά αλήθεια.Κανείς δεν θέλει να δικάσει την υπόθεση Διφωνίδη. Γιατί; Από αναβολή σ΄αναβολή.

Μια δικαιολογία απο την άλλη μεριά και η αναβολή γίνεται δεκτή και κείνος ακόμα στην φυλακή να περιμένει να εκδικαστεί η υποθεσή του. Ως πότε;

Έχουν περάσει δυόμιση χρόνια κι ακόμα το Εφετείο δεν έχει γίνει.Σ΄ένα χρόνο ο Δημήτρης βγαίνει,θα έχει εκτίσει την ποινή του για κάτι που δεν έχει κάνει.

Αλλά ποιός θα του δώσει αυτά που έχασε τόσα χρόνια. Ποιός θα του χτίσει τα όνειρα που κάποιοι του γκρέμισαν; Κανείς! Γιατί κανείς δεν μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω. Τελικά όποιος φοράει στολή έχει περισσότερα δικαιώματα στην ζωή. Μπορεί να κατηγορήσει όποιον θέλει να πεί όσα ψέματα θέλει να καταστρέψει ανθρώπους χωρίς να τον κατακρίνει κανείς και προπαντώς να τον πιστέψουν όλοι. Γιατί πολύ απλά φοράει μιά στολή.

Περάσαμε πολύ δύσκολες ημέρες όλοι και ακόμα περνάμε. Θυμάμαι τον Δημήτρη να με ρωτάει πως είναι έξω ο κόσμος, τι έχει αλλάξει και τι έχει μείνει ίδιο. Τα Χριστούγεννα τι χρώματα έχουν οι δρόμοι που είναι στολισμένοι. Δυόμιση χρόνια προσπαθεί να δει μέσα από τα δικά μας μάτια. Και παρ΄ όλα αυτά έχει ακόμα υπομονή πως κάποια μέρα κάτι θα γίνει και θα λάμψει η αλήθεια.

Πόση υπομονή και δύναμη χρειάζεται άραγε για να αντέξεις κάτι τέτοιο; Κι όμως ο Δημήτρης την έχει και δίνει και σε μας. Από τότε που έφυγε χάσαμε κάποιους ανθρώπους, τις δυό του γιαγιάδες που φύγανε απο τον καημό τους, τον πατέρα μου... Δεν μπόρεσε κανέναν να δει για τελευταία φορά. Ανίψια που γεννήθηκαν και δεν έχει γνωρίσει. Κι όλα αυτά γιατί ο κ. Τ.......... υποστηρίζει οτι έχει πυροβοληθεί απο τον Δημήτρη κι ας μην τον αναγνώρισε την πρώτη φορά και ας μην είναι δικά του τα αποτυπώματα που έχουν βρεθεί και ας τον έχουν δει σε άλλο μέρος την ώρα του συμβάντος και τόσα άλλα που κανείς δεν θέλει να τα δει.

Το Εφετείο έχει οριστεί για τις 21 Ιανουαρίου, σε μία βδομάδα,ας γίνει επιτέλους κάτι. Ας βρει κάποιος την αλήθεια.

Ευχαριστώ όλους όσους είναι δίπλα στον Δημήτρη όλα αυτά τα χρόνια και ιδιαίτερα τον θείο του το Γιάννη που του έχει σταθεί σαν πατέρας απο την πρώτη στιγμή, την θεία του την Άννα που έχει περάσει τόσα και είναι ακόμα δυνατή,την Μάρα!!! Για την μάνα του τι να πω δεν έχω λόγια! Δημήτρη θα σε περιμένω όσο χρειαστεί να φτιάξουμε το σπίτι που έχουμε ονειρευτεί χωρίς κάγκελα.

Σ΄ ΑΓΑΠΩ!

ΚΙΚΗ

Σαν Να Μην Πέρασε Μια Μέρα....

Πέρασαν πέντε χρόνια. Πότε κιόλας; Τα γράμματα στήνουν χορό. Τους ζητάω να χορέψουν για σένα, πάνω στο λευκό χαρτί. Να γίνουν λέξεις. Μαέστρος η καρδιά μου. Χορέψτε για κείνον που αγάπησα. Εκείνον που θαύμασα. Εκείνον που κυλάει στις φλέβες μου.

-"Δεν πειράζει. Μια ζωή είναι θα περάσει..."

΄Ετσι συνήθιζες να λες, όταν ένιωθες πως η ζωή σε αδικούσε. Είδες το σκληρό της πρόσωπο νωρίς. Στον πόλεμο του ΄40 έχασες αδερφάκι απ΄την πείνα. Η ζωή στο κλεινόν άστυ ήταν δραματική σε κείνα τα χρόνια. Ο πατέρας σου για να ζεσταθείτε κάποια κρύα νύχτα του χειμώνα έκαψε το βιολί του. "Πόση φωτιά μπορεί να δώσει ένα βιολί;" αναρρωτιόσουν. Κι η μητέρα σου παζάρευε με κάποιον δοσίλογο τις πατατόφλουδες... "Ολοι αυτοί φτιάχτηκαν μετά τον πόλεμο" μονολογούσες.

Μεγάλωσες γρήγορα. Μεγάλη η οικογένεια ήθελε βοήθεια. Δουλειά από νωρίς. Κι ας ήθελες να σπουδάσεις. Διάβαζες. "Είσαι πιο μορφωμένος από μένα που έφαγα 12 χρόνια μέσα στα σχολεία" σου έλεγα. Μα δεν με πίστευες.

΄Εφτιαξες ένα σπίτι με τον ιδρώτα σου. Εστησες μια επιχείρηση, γρήγορα απέκτησες καλή φήμη από στόμα σε στόμα. "Η πιο καλή διαφήμιση είναι η δουλειά που κάνεις. Και για να είναι καλή η δουλειά, θα πρέπει να την αγαπάς. " μας έλεγες.

Σε θυμάμαι να λες: "Μεγαλώνω, θα βγω στην σύνταξη σε λίγα χρόνια, θα βρω κάποιον να πουλήσω την επιχείρηση". Δεν σ΄άφησα. "Θα την κρατήσω εγω" σου είπα ένα βράδυ με θάρρος παρά τα 17 μου χρόνια και δεν πίστευες στ΄αυτιά σου. "Μα εσυ, κορίτσι να ακολουθήσεις την δουλειά μου; Εχεις τόσες ευκαιρίες, όχι σου ταιριάζουν τόσες δουλειές."

Επέμεινα. Σου άλλαξα την γνώμη. Εδω που τα λέμε χάρηκες κατα βάθος.

Ηρθα κοντά σου. Μου μάθαινες την δουλειά. Με σύστηνες σ΄όλους με περηφάνια. Δεν μπορούσα να φανταστώ τόσο κόπο χαμένο. Πουλημένο.

Μετά από λίγο καιρό ακολούθησε και ο αδερφός μου. Διπλή δική σου χαρά.

Αλλαξαν πολλά από τότε που έφυγες. Το μαγαζί μεγάλωσε. Ανακαινίστηκε. Ομορφηνε. Συντηρεί την καλή φήμη σου. Χαρη στον αδερφό μου, τον γιο σου. Ικανότατος ακολουθεί τα χνάρια σου. Πατάμε γερά κι οι δυό στον δρόμο που μας χάραξες. Πόσες φορές δεν λέμε να ήσουν εδω να χαιρόσουν, που σιγά σιγά το όραμά σου γίνεται πραγματικότητα.

Μα εσυ έφυγες νωρίς. Νωρίτερα απ΄ότι σου άξιζε. Απ΄ότι άξιζε στα παιδιά μας. Τα εγγόνια σου.

Μεγάλη η πίκρα μου, που τα παιδιά μου δεν θα θυμούνται τα λόγια σου, το χαμόγελό σου, τα παιχνίδια που τους έκανες. Την αγάπη που τους μοίραζες...

Ησουν θησαυρός. Ευτυχώς για μένα τον ανακάλυψα νωρίς. Εκτός από πατέρας μου έγινες μέντορας, φίλος. Ρούφηξα κάθε στιγμή μας.

Πάντα θα υπάρχεις στις καρδιές μας, μα δεν μειώνεται ο πόνος, η θλίψη και η πίκρα. Πως να συμβιβαστώ με την ιδέα πως δεν θα σε ξανακούσω; δεν θα σε ξαναδώ;

Από την πρώτη στιγμή της απώλειάς σου διαπίστωσα πως τα ερωτικά τραγούδια απώλειας, ταίριαζαν με την απώλεια θανάτου.

Να ΄ναι καλά η μνήμη κι η καρδιά που όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερες λεπτομέρειες θυμάται.

Μας λείπεις τόσο πολύ....

Οταν πεθάνει ο άνθρωπος

δεν πρέπει να τον κλαίτε.

Να τον κλαίτε μια φορά

την ώρα που γεννιέται...

Πονάω, μα ξέρω πως εσυ πια δεν πονάς. Τίποτα δεν μπορεί να σε πληγώσει.

Οταν κοιτάζω ψηλά στον ουρανό ξέρω πως ένας άγγελος με κοιτάζει προστατευτικά. Εσυ!

Θυμάσαι ποιό τραγούδι σου τραγούδησα για να συνοδεύσω το άψυχο κορμί σου;

Πολύ με πίκρανες ζωή

μακριά θα φύγω ένα πρωί

θ' ανέβω σ' ένα αεροπλάνο

να δω τον κόσμο από κει πάνω

Όταν κοιτάς από ψηλά

μοιάζει η γη με ζωγραφιά

και συ την πήρες σοβαρά

και συ την πήρες σοβαρά

Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα

μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι

το μεγαλύτερο ανάκτορο

μοιάζει μ' ένα μικρούλι τόπι

Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε

από ψηλά αν τους κοιτάξεις

θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι

που στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις

Αγαπημένε μου, μην κλαις

πάμε μαζί ψηλά, αν θες

να δεις τη γη απ' τη σελήνη

ένα φεγγάρι είναι και κείνη

Όταν κοιτάς απο ψηλά

μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά

και συ τον πήρες σοβαρά

και συ τον πήρες σοβαρά

Μοιάζουν οι πύργοι με κουκλόσπιτα

και τα κανόνια με παιχνίδια

από ψηλά δεν ξεχωρίζουνε

οι ομορφιές και τα στολίδια

Κι ό,τι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε

από ψηλά αν το κοιτάξεις

θα σου φανεί τόσο ασήμαντο

που στη στιγμή θα το ξεχάσεις.......

"Σπίτι χωρίς Γιάννη προκοπή δεν κάνει"

Η Ανθή ζωγράφισε για σένα και μαζί με τις ευχές της σου στέλνει κι ένα φιλάκι. Ήταν σίγουρη πως θα σου άρεσε η ζωγραφιά της. Το όνομά της το έχει γράψει στο κορμό του δέντρου μπερδεμένο για να βρεις τη σωστή σειρά.

Ο Γιώργος μαζί με τον Νίκο σου στέλνουν κι εκείνοι ευχές για Χρόνια Πολλά.

Καλέ μου Γιάννη εύχομαι κάθε μέρα σου να γίνεται μια γλυκιά ανάμνηση.

Ο ποταμός της καρδιάς σου να είναι αστείρευτος και χωρίς φράγματα.

Οι φίλοι σου να μοιράζονται τις όχθες του κι η αγάπη σου ποταμόπλοιο να ταξιδεύει στα νερά σου.

Χρόνια Καλά και Πολλά !!!!

Πάνε επτά μήνες που φύτρωσε το δεντράκι της φιλίας μας και νομίζω πως ρίζωσε σε καλό έδαφος. Νιώθω πάντα τυχερή που σε γνώρισα και δεν θα κουραστώ να το λέω.

Φιλιά πολλά

γι αυτήν την ξεχωριστή μέρα.

Το όνομα Ιωάννης

John στα αγγλικά Gran στα γαλλικά, Gohan στα γερμανικά, Ivan στα ρώσικα, Govanni στα ιταλικά, Huan στα Ισπανικά, Joao στα Βραζιλιάνικα, ένα από τα πιο συχνά ονόματα ανδρών και γυναικών.

Το Ιωάννης είναι εβραϊκό όνομα - Γιοχάννα - που σημαίνει ελεημένος απ' τον Θεό. Θα μπορούσε να ήταν Δωρόθεος σε ελεύθερη μετάφραση. Το όνομα Ιωάννης το φέρουν περίπου 130 Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Όλοι οι μήνες του χρόνου είναι γεμάτοι από εορτάζοντες Αγίους με το όνομα αυτό. Αλλά απ' όλους τους μήνες του έτους ο Μάϊος υπερέχει, γιατί 17 διαφορετικοί Άγιοι με το όνομα Ιωάννης εορτάζουν μέσα στον μήνα αυτό. Αμέσως μετά έρχεται ο Σεπτέμβριος με 16 εορτές. Τον Οκτώβριο εορτάζουν 14 Άγιοι με το ίδιο όνομα. Τον Ιούνιο και τον Νοέμβριο εορτάζουν 12, τον Δεκέμβριο 10. Εννέα εοργάζοντες Αγίους με το όνομα Ιωάννης έχουν ο Ιανουάριος, ο Φεβρουάριος, ο Μάρτιος, ο Ιούλιος και ο Αύγουστος. Τέλος, ο Απρίλιος έχει τους λιγότερους εορτάζοντες, δηλαδή οκτώ.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής, ο ένδοξος Προφήτης και Μάρτυρας είναι μια κορυφαία προσωπικότητα στην Χριστιανική Θρησκεία.
Γιορτάζεται στις 7 Ιανουαρίου ακριβώς την επομένη της μεγάλης εορτής των Θεοφανείων που βάπτισε τον Ιησού Χριστό.

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος υπήρξε μεγάλος ασκητής και ο μεγαλύτερος προφήτης που εμφανίστηκε πάνω στη γη, σύμφωνα και με τα λόγια του ίδιου του Χριστού. Είναι αυτός που προετοίμασε σαν ένας νέος προφήτης Ηλίας τον κόσμο της εποχής του να δεχθεί τον Χριστό και έδειχνε μάλιστα τον θεάνθρωπο και προσανατόλιζε πολλούς στην διδασκαλία του Κυρίου, αφού άλλωστε ήταν σύγχρονός του. Σαν μεγάλος μαγνήτης καρδιών, μαγνήτιζε τις καρδιές των ανθρώπων χάριν του Χριστού. Βάπτιζε μεγάλα πλήθη κόσμου που εξομολογούνταν τις αμαρτίες τους, αλλά το βάπτισμά του ήταν βάπτισμα μετανοίας και δηλωτικό της κρίσης που έρχεται. Της κρίσης δηλαδή που θα φέρει στον κόσμο η βασιλεία του Θεού. Ζούσε αγγελική ζωή πάνω στη γη. Τρεφόταν με άγρια χόρτα και άγριο μέλι, φορούσε χιτώνα φτιαγμένο με τρίχες καμήλας και ήταν ανυπόδητος. Έδειχνε έτσι την περιφρόνησή του για τα υλικά αγαθά. Για όλα αυτά ονομάστηκε επίγειος άγγελος. Άλλωστε ωρίμασε στην έρημο, που είναι το πανεπιστήμιο των αγίων. Εκεί έζησε θαυμαστή ζωή λιτότητας και φτώχιας.
Η θέση κλειδί που κατέχει ο άγιος Ιωάννης στην ζωή της Εκκλησίας είναι ακριβώς ότι είναι ο πρόδρομος και ο δείχτης του θεανθρώπου Ιησού. Προετοίμασε τις ψυχές των ανθρώπων να δεχθούν το κήρυγμα του Χριστού που είναι ο ερχομός της Βασιλείας των ουρανών και που εγκαινιάζει ο ίδιος ο Χριστός. Άρχιζε τις ομιλίες του με τη φράση «Μετανοείτε, γιατί έφτασε η βασιλεία του Θεού» εκπληρώνοντας τις προφητείες του Ησαΐα που μιλούσαν γι’ αυτόν. Έχτισε την γέφυρα για να περάσει ο κόσμος από την παλιά εποχή της Π.Δ. στον νέο κόσμο της χάριτος. Μιλούσε για δικαιοσύνη και εξομολόγηση αμαρτιών. Και επειδή κατέκρινε τους πάντες και τα πάντα, όπου έβρισκε την παρανομία και την ανηθικότητα, έγινε μισητός στην πολιτική και θρησκευτική ηγεσία των χρόνων του. Γι’ αυτό και η Ηρωδιάδα, με την οποία συζούσε παράνομα ο αδελφός του άντρα της, ο βασιλιάς Ηρώδης, κατάφερε και τον οδήγησε στον θάνατο.

Ευγνωμοσύνη

Αυτή είναι έγκυος κι αυτός την έσωσε από μια φωτιά, βγάζοντάς την στην πίσω αυλή.

Μετά συνέχισε να πολεμά τη φωτιά . Όταν έσβησε τη φωτιά, αυτός κάθισε να πάρει μιαν ανάσα.

Ένας φωτογράφος, από εφημερίδα της Ν. Καρολίνα, την είδε να στέκει σε μια απόσταση και να κοιτά τον πυροσβέστη. Μετά, τη βλέπει να πηγαίνει κατευθείαν προς τον πυροσβέστη κι ο φωτογράφος απορεί τι θα κάνει. Σηκώνει την κάμερα τη στιγμή που αυτή πήγε κοντά στον κουρασμένο άντρα, που είχε σώσει την ίδια και τα αγέννητα παιδιά της, και τον φίλησε.

Τώρα, δείτε τη φωτογραφία και απολαύστε το φιλί.

Οι άνθρωποι νομίζουμε πως είμαστε "ανώτεροι" από τα ζώα...

Μα συχνά ανάμεσα στους ανθρώπους συμβαίνει αυτό που ο Σωκράτης έγραψε πριν τόσα πολλά χρόνια:

ΟΥΔΕΙΣ ΑΣΦΑΛΕΣΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΥΕΡΓΕΤΗΘΕΝΤΑ ΑΧΑΡΙΣΤΟ.....