Μουσικά Ταξίδια...

Nature



...δεν πιστεύω στην τύχη. Και παίρνω πάντα σιωπηλές επιβεβαιώσεις γι αυτό. Ετσι έγινε με τον Kitaro. Σιγά μην φανταζόμουν πως θα ερχόταν στην Ελλάδα αυτός ο τόσο ιδιαίτερος μουσικός.
Πάνω σε μια διαδικτυακή βόλτα απ΄το Ticket.gr για να δω πότε ήταν η παράσταση Disney on Ice για τα παιδιά είδα το όνομά του. "Απίστευτο" σκέφτηκα. "Σε πόσα ταξίδια δεν με έχουν ταξιδεύψει οι μουσικές του τόσα χρόνια...."

Το θέατρο Badminton γεμάτο. Τα έσοδα θα δοθούν στο "Ιδρυμα Δράσης Κατά Του Καρκίνου Του Μαστού". Οι θέσεις των επισήμων μισοάδειες (έτσι δεν γίνεται σχεδόν πάντα;). Κοιτούσα τον κόσμο και αναρωτιόμουν: "είναι τόσοι αυτοί που τον ξέρουν και τον ακούν;". Οι διάφορες απαντήσεις δεν άργησαν να έρθουν. Μπροστά μας καθόταν ένα ζευγάρι που είχε κερδίσει τα εισιτήρια και μας ρωτούσε αν τον ξέραμε, τι πρόκειται να ακολουθήσει κλπ. Με την αρχή της μουσικής παράστασης, εκεί που στον πρώτο ήχο ξύπνησαν όλα τα κύτταρα του κορμιού μου, δίπλα μου ένας άντρας γελούσε ασταμάτητα....

Χρειαζόταν στίχο, τρόμαξε στην σκέψη πως δυό ώρες θα μείνει μόνος με τον εαυτό του και τα μουσικά ταξίδια που θα του επέβαλαν οι μουσικές του Kitaro. Σκουντούσε τους δυό φίλους του, χαχάνιζαν παρέα κι έχαναν όλη τη μαγεία...



Χαμογέλασα στη σκέψη πως είμαστε οι επιλογές μας, πως έχουμε ολόκληρη την ευθύνη του σχεδιασμού της ζωής μας, και αφέθηκα στη μουσική αγκαλιά. Τα φώτα έσβησαν και το σκοτάδι απλώθηκε ανάμεσα στα σώματά μας. Οι πρώτες νότες ακούστηκαν και σιγά σιγά οι αισθήσεις άρχισαν να τεντώνονται. "Φτάσε όπου μπορείς" άκουσα να μου ψιθυρίζει ο Νίκος Καζαντζάκης και να συνεχίζει: "Φτάσε όπου δεν μπορείς..." Ενα κόκκινο φως έκανε την εμφάνισή του, πάνω από τον Kitaro που καθόταν στο κέντρο της σκηνής, άγγιζε τα μουσικά του όργανα κι ήταν σαν να έβγαινε η μουσική μέσα απ΄την ψυχή του....

Αρχισα να αδειάζω τις σκέψεις μου, όπως αδειάζω τις τσέπες μου απο κλειδιά, λεφτά κι ότι άλλο, όταν γυρίζω σπίτι από την δουλειά...

Δύσκολο να γράψω υπότιτλους σε αυτό που ένιωσα, στις εικόνες που οι μουσικές ζωγράφιζαν μες το μυαλό μου...

Εγινα η Βασίλισσα στην σκακιέρα που έπρεπε να βρει την ιδανική κίνηση, ύστερα έγινα η δροσοσταλίδα μιας φθινοπωρινής βροχής πάνω σ΄ένα κίτρινο χρυσάνθεμο. Κι έπειτα πάλι ένα μόνο κι έρημο δέντρο - ζωντανό - στην καμένη πλαγιά του βουνού...

Ενιωσα τον φόβο του θανάτου, την ζεστασιά της αγάπης, τον πόνο της προδοσίας...

΄Εγινα το πεφταστέρι που θέλησε να πραγματοποιήσει τις ευχές των ανθρώπων. Κι ύστερα ένα απ΄τα φυλακισμένα καναρίνια που έχω στο μπαλκόνι, να τραγουδάω για την ελευθερία που δεν γνώρισα ποτέ....

Ενα δάκρυ κυλάει τώρα που τα γράφω αυτά... ένα δάκρυ χαράς... που είμαι μέρος του σύμπαντος κόσμου, που αναπάντεχα δέχτηκα αυτό το δώρο...


Χαίρομαι που μπορώ να μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σας. Χαίρομαι που υπάρχουν τα blogs. Χαίρομαι που μπορώ να αφιερώσω το Lady Of Dreams στις φίλες μου. Δεν βάζω ονόματα, ξέρουν εκείνες...



Don't go the way life takes you
Take the life the way you go...