Πριν Τα Χριστούγεννα

...πάνω που λες ότι όλα είναι στον δρόμο τους, κάτι συμβαίνει (τυχαία άραγε;) και τ΄ανατρέπει...

Χθές είχα Χριστουγεννιάτικη διάθεση. Θυμάμαι πως πριν κάτι χρόνια την είχα χάσει αυτή τη διάθεση. Ούτε δέντρο δεν στόλιζα. Είναι για μικρά παιδιά, σκεπτόμουν, μα εγω καλώς ή κακώς μεγάλωσα...

Θυμήθηκα ένα χριστουγεννιάτικο στολίδι που είχα αγοράσει όταν ήμουν στην Αμερική για τον ανιψιό μου, το πρώτο μωρό της οικογένειας. Μια μπότα του Αγιου Βασίλη που έγραφε Baby's First Christmas.

Υστερα έκανα και εγω παιδιά...

Τα Χριστούγεννα ξαναμπήκαν στη ζωή μου! Και ο Αγιος Βασίλης που μαζί με τα παιχνίδια μοιράζει και χαρά επίσης. Χθες ήρθε ο Γιώργος και μου είπε:

-"Η κυρία των αγγλικών μας είπε πως δεν υπάρχει Αγιος Βασίλης. Η μαμά ή ο μπαμπάς κάνει τον Αγιο Βασίλη"

- "Η κυρία έτσι σου λέει. Μα εσυ τι πιστεύεις;" τον ρώτησα με την σειρά μου.

-" Πιστεύω πως υπάρχει, μαμά. Αφου τον έχω δεί. Εχω και φωτογραφία μαζί του. Οχι με τους ψεύτικους που ήταν στην πλατεία (εννοούσε στην πλατεία Συντάγματος. Πόσο καθαρά βλέπουν τα παιδιά...)

- "Και τότε γιατί πιστεύεις την κυρία και όχι τον εαυτό σου;" τον ξαναρώτησα εγω, ακροβατώντας στο σχοινί της λογικής με την σιγουριά της υπνοβάτισσας καρδιάς μου...

-"Γιατί είναι μεγάλη. Και οι μεγάλοι ξέρουν πιο πολλά απ΄τα παιδιά. Ετσι δεν μας λέτε;"

Πήγα κοντά του και τον αγκάλιασα.

-"Οι μεγάλοι όμως σταμάτησαν να έχουν πίστη. Και έτσι διώχνουν τις νεράιδες, τα ξωτικά και τους αγιο Βασίληδες. Και νομίζουν πως είναι έξυπνοι" του χαμογέλασα.

Αντε πήγαινε να παίξεις τον παρότρυνα. Σε λίγο θα πέσεις για ύπνο. Είδα την απορία για λίγο στο πρόσωπό του. Τι να πιστέψει; Την καρδιά ή την λογική του;

Ατέρμονας αγώνας... άδικος πολλές φορές...

"Αυτά που ανήκουν στην καρδιά με την καρδιά να τα νιώθεις" βγήκαν οι λέξεις αβίαστα " και αυτά που ανήκουν στην λογική με την λογική να τα σκέπτεσαι" .

Κι ύστερα το μυαλό μου έτρεξε σε ένα φίλο και δύο φιλενάδες: Στον ΄Αγγελο που θα περάσει τα πρώτα Χριστούγεννα του μικρού του και θα είναι απ΄τα Χριστούγεννα που γράφονται κατευθείαν στην καρδιά, με ασημόσκονη κατευθείαν απ τον ουρανό, την maya που δεν αγαπάει τα Χριστούγεννα και μου μοιάζει με Καλικαντζαράκι και την Talisker που έβαψε κόκκινο το ένα δωμάτιο του σπιτιού της και υποδέχεται τα Χριστούγεννα με χαρά...

Αργά όμως το βράδυ κάτι μου έφερε σύννεφα στον ουρανό μου... θυμήθηκα την ελπίδα κι ένα απόσπασμα απ΄το βιβλίο του Εριχ Φρόμ με τίτλο "Η επανάσταση της ελπίδας". Σας το έφερα:

"... ένα αποτέλεσμα του γκρεμίσματος της ελπίδας είναι η σκλήρυνση της καρδιάς". Βλέπουμε πολλούς ανθρώπους - από τους ανήλικους εγκληματίες ως τους ξεροκέφαλους, αλλά αποτελεσματικούς ενήλικους - που σε κάποιο σημείο της ζωής τους, μπορεί στα πέντε, μπορεί στα δώδεκα, μπορεί στα είκοσι χρόνια τους, δεν ανέχονται πια να πληγώνονται.

Μερικοί απ΄αυτούς αποφασίζουν, θαρρείς απο κάποια ξαφνική ενόραση ή μεταστροφή, πως φτάνει πια. Πως κανένας δεν θα μπορέσει πια να τους πληγώσει, αλλά πως θα είναι εκείνοι ικανοί να πληγώσουν άλλους. Μπορεί να παραπονιούνται για την κακοτυχία ττους που δε βρίσκουν φίλους ή κάποιον που να τους αγαπάει, δεν φταίει όμως η κακοτυχία τους αλλά η μοίρα τους.

Εχοντας χάσει τη συμπάθεια και την εμπάθεια, δεν μπορούν να συγκινήσουν κανένα - ούτε μπορούν κι αυτοί να συγκινηθούν. Ο θρίαμβός τους στη ζωή δεν έχει ανάγκη απο κανέναν. Περηφανεύονται για το ότι δε συγκινούνται και για την ευχαρίστησή τους να μπορούν να πληγώνουν τους άλλους.

Οι περισσότεροί τους παραμένουν ψυχροί και κατά συνέπεια δυστυχισμένοι ώσπου να τελειώσει η ζωή τους. Όχι πολύ σπάνια, συμβαίνει κάποιο θαύμα κι αρχίζει να λιώνει ο πάγος...

Αν είναι τυχεροί, ξεπαγώνουν ολοκληρωτικά κι έρχονται τότε στη ζωή οι σπόροι της ελπίδας που φαινόταν πως είχαν καταστραφεί ολότελα..."

Μακάρι η αγάπη να πάρει την σκληρότητα απ΄τις καρδιές όλων των ανθρώπων....

*Η φωτογραφία είναι απ΄τον τάφο του Νίκου Καζαντζάκη

** Το τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά - Χριστούγεννα

Για την Talisker και τον Αγγελο που τους κούρασε η θλίψη της Κυριακής που ξεχάστηκε μέχρι σήμερα....