Οι 7+1 συγκινήσεις του 2007

...παιχνιδιάρικη φύση πως να αντισταθώ στο παιχνίδι που με κάλεσε να παίξω η freedula και αφού δεν μου ζήτησε - ευτυχώς - να γράψω 2007 συγκινησιακές στιγμές αλλά 7+1 είπα να παίξω...

Τον Απρίλιο αγόρασα μηχανάκι. Μικρό και ευέλικτο. Αυτό που είναι γνωστό ως "πάπια". Την πρώτη μου "πάπια" μου την είχε αγοράσει ο πατέρας μου πριν πολλά χρόνια, τότε που ήμουν μόλις 14 χρονών. Πήγαινα σε φροντιστήριο προετοιμασίας τα καλοκαίρια στην εξοχή και δεν υπήρχε κανένα μέσο. Αποστάσεις μεγάλες, λεωφορεία εσωτερικά δεν υπήρχαν, ο μπαμπάς "προχωρημένος" μου είχε εμπιστοσύνη μετά την οδηγική εκπαίδευση που ο ίδιος μου είχε δώσει. Τότε δεν υπήρχαν σχολές οδήγησης. Μαθαίναμε να οδηγούμε στις αλάνες και τις παραλίες. Στα 16 μου με την υπογραφή του πήρα το πρώτο μου δίπλωμα οδήγησης.

Και τώρα, τόσα χρόνια μετά - σαν να μην πέρασε ούτε μέρα - να ΄μαι πάλι παρέα με την πάπια να με πηγαίνει μια χαρά στους κοντινούς προορισμούς μου. Ακόμα κάθε πρωί κοιτάζω τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα και χαίρομαι που η πάπια μου ξεγλιστράει ανάμεσά τους. Κλείνω το μάτι στα αυτοκίνητα των πολλών χιλιάδων ευρώ και των πολλών ίππων που στέκονται εγκλωβισμένα στην κίνηση...

Τον Μάιο, απρόσμενα έγινε πραγματικότητα κάτι που θέλαμε πολύ εγω και ο αδερφός μου στην δουλειά: επεκταθήκαμε.

Εκεί στην αρχή του καλοκαιριού πήρα τα πρώτα κύπελα στο bowling. Εσωτερικό το πρωτάθλημα, κάτι σαν φιλικοί αγώνες μα για μένα ήταν σπουδαία. Η πρώτη μου χρονιά στο bowling κι είχα διάκριση! Εστω και μικρή.

Τον Αύγουστο είχα την άσχημη εμπειρία να μου μείνει το αυτοκίνητο. Απίστευτο, μα όπως λένε "ο παπουτσής ξυπόλητος και ο ράφτης μπαλωμένος". Με 42 βαθμούς και τα παιδιά να μουρμουράνε έμεινα κάπου Αθηνών - Κορίνθου... Το αστείο είναι πως τα παιδιά χάρηκαν που είδαν γερανό και έκατσαν στη θέση του συνοδηγού. Αφού πέρασα το πρώτο σοκ, είπα να μην αφήσω το γεγονός να μου χαλάσει το κέφι και έστειλα το αυτοκίνητο πίσω στην Αθήνα για φτιάξιμο ασυνόδευτο. Εμείς συνεχίσαμε στον προορισμό μας που ήταν οι νεροτσουλήθρες της Κορίνθου. Το βράδυ επιστρέψαμε με τον προαστιακό. Το αυτοκίνητο μας περίμενε έτοιμο!

Τον Σεπτέμβριο πήρα το βιβλίο του Γιάννη Φιλιππίδη στα χέρια μου. Εγινε ένα από τα αγαπημένα μου. Αγάπησα τη Βασιλική και την έκανα φίλη. Σαν φίλοι από πάντα, βρήκα στον Γιάννη έναν άνθρωπο ευαίσθητο, που ξέρει να γυμνάζει καλά τα ανθρώπινα συναισθήματα μέσα από τα κείμενά του. Εναν φίλο που ξέρει να δίνει να μοιράζεται και να αγαπά. Με στήριξε στην τελευταία περιπέτεια με το ατύχημα του Νίκου.

Κι αν μου έλεγε κάποιος κάποτε πριν κάποια χρόνια - όχι πολλά - πως θα είχα την δυνατότητα να συνομιλώ με συγγραφείς, ποιητές και ραδιο παραγωγούς που αγαπούσα μέσω διαδικτύου, θα κουνούσα το κεφάλι και θα του έλεγα πως αυτά ανήκουν στην επιστημονική φαντασία.

Ξεκίνησα το blog μόνο για να αποκτήσω avatar! Το μόνο ιστολόγιο που ήξερα τότε ήταν αυτό του Νίκου Δήμου και μόνο εκεί σχολίαζα αραιά αλλά διάβαζα καθημερινά.

Μέσα από τα ιστολόγια είχα μια πιο άμμεση επαφή με τον Νίκο Δήμου που λατρεύω κι ακόμα διαβάζω, τον Αρη Δαβαράκη, τον Βασίλη Αδαμόπουλο, τον Χρήστο Μιχαηλίδη, τον Σπύρο Σεραφείμ που έμαθα μετά ότι ήταν και ραδιοπαραγωγός μεταξύ άλλων...

Σιγά σιγά χτιζόταν η blogoγειτονιά μας. Με τόσους εκλεκτούς φίλους! Δεν γράφω τα ψευδώνυμά τους που εύκολα μπορεί κανείς να διαβάσει στη δεξιά μεριά του ιστολογίου μου.

Στις 13 Οκτωβρίου πήρα μια όμορφη συγκίνηση. Γνώρισα από κοντά αυτό που ήδη ήξερα από μακριά: Πέντε όμορφες καρδιές που είχαμε μοιραστεί ήδη μέρος της καρδιάς μας μέσω σχολίων και αναρτήσεων στα ιστολόγια. Η ομορφιά ήταν πως η παρουσία μου ήταν γνωστή μόνο στη μια μου φιλενάδα. Οι άλλοι 4 δεν ήξεραν τίποτα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκφραση των προσώπων τους, ούτε την φωνή του ενός να λέει το όνομά μου επειδή με γνώρισε από .... τα μάτια. Συγκίνηση απερίγραπτη και μοναδική. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την ημερομηνία και τον τόπο.

Στις 18 Νοεμβρίου γνώρισα την φιλενάδα μου. Που μοιράζομαι χρώματα, στίχους, σκέψεις, συναισθήματα τόσους μήνες...

Τον Δεκέμβριο η πρώτη γιορτή μπαλέτου της μικρής που μεγαλώνει με μεγαλύτερη ταχύτητα απ΄ όσο περίμενα. Απ όσο θέλω... Ούτε που περίμενα τέτοια συγκίνηση...

Τον ίδιο μήνα δυό ακόμα όμορφα γεγονότα: γνώρισα τους ανθρώπους που μου είπαν τις πρώτες όμορφες κουβέντες στο ιστολόγιό μου. Σαν τη χρονιά των φίλων θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτή τη χρονιά.

Κι ύστερα Θεσσαλονίκη. Μόνοι! εγω και η αγάπη μου παρέα! χωρίς παιδιά ύστερα από 9 χρόνια! Το τριήμερό μας με όμορφη παρέα και μια πολύτιμη φίλη. Περάσαμε υπέροχα. Κρίμα που ήταν τόσο λίγο....

Το 2008 είναι εδω! Μένει να δούμε τι κρύβουν οι 365 μέρες του......