Αναμνήσεις....

Αυτό ήταν!

μαζί με τα ρούχα που πλύθηκαν, μετά την πασχαλινή ολιγοήμερη απόδραση, και που μόλις πριν λίγα λεπτά βρήκαν την θέση τους ξανά στην ντουλάπα, φρεσκοσιδερωμένα και αρωματισμένα με την μυρωδιά που υπόσχεται το σπρέυ σιδερώματος, παίρνουν την θέση τους στο νου και την καρδιά μου τα συναισθήματα, οι εικόνες και οι σκέψεις...

Τακτοποιώ τις αναμνήσεις μέσα μου. Μην ξεχάσω τίποτα. Μην υπερβάλλω σε κάτι.

Σκέπτομαι τα ρούχα που δεν φορέθηκαν. Τα κοιτάζω με συμπάθεια. Θα τα αγνοήσουν οι αναμνήσεις, δεν θα υπάρχουν σε φωτογραφίες.

Κοιτάζω στην κρεμάστρα το κόκκινο αμάνικο φουστάνι, που ταξίδεψε μαζί μου. Υπολόγιζα να το φορέσω στην Ανάσταση. Τι καλύτερο απέναντι στο μαύρο του θανάτου το κόκκινο της ζωής.

Αν είχε φωνή και συναίσθημα θα περηφανευόταν πως ήταν το πιο διαλεκτό μου ρούχο, το καλύτερο της βαλίτσας μου. Φοβήθηκα το κρύο και δεν το φόρεσα. Ατολμη πάλι....

Το μαγιώ δεν πήγε ακόμα στη θέση του. Σαν να μου κλείνει το μάτι.

- Ε, ψιτ! μου φωνάζει. Τι λες εκεί; Εμένα πως με φόρεσες; Πως τόλμησες και βούτηξες στη θάλασσα;

- Η θάλασσα με ξελόγιασε, του απαντώ. Με ξεγέλασε η ηρεμία της και ο φίλος της ο ήλιος που πίστεψα πως της χάρισε τις πιο ζεστές του αχτίνες.

Οταν έβαλα τις πατούσες μου στη θάλασσα πάγωσα. Μα η χαρά μου που ήμουν εκεί, δίπλα στη θάλασσα με τον ζεστό ήλιο πάνω μου, που τόσες μέρες απουσίας είχε γράψει, με πείσμωσε.

Θα μπω! φώναξα στον εαυτό μου με θάρρος. Μην με προδώσεις!

Τις προηγούμενες μέρες υποχώρησε το θέλω μου στο θέλω της βροχής. Μα τώρα έπρεπε να κάνω και εγω το κέφι μου. Θα αργήσει η επόμενη ευκαιρία. Και εγω ανυπόμονη σαν παιδί ζήτησα το καλοκαίρι.

Παράτεινα τις διακοπές μας δυό ημέρες, σε ένα κρυφό μου ραντεβού με τον ήλιο, για να έχω την χαρά του ήλιου και της θάλασσας. Δεν θα με σταματούσε τίποτα. Ετσι μπήκα. Κολύμπησα μέσα της και σιγά σιγά συνήθισα την θερμοκρασία της. Το σώμα μου δεν με πρόδωσε.

Ρούχα, που μετάνιωσα που δεν πήρα, κάθονται ξεκούραστα, καθαρά και τυλιγμένα στα συρτάρια τους. Εντάξει η ΕΜΥ ρουφιάνεψε τις βροχές μα ποιός την πιστεύει όταν η διάθεση διαφωνεί;

Στο Πολυλίμνι λάθος επιλογή. Ούτε που ήξερα τι θα έβλεπα. Μπότα με τακούνι και σακάκι με καπαρτίνα γιατί ούτε χοντρό μπουφάν δεν πήρα... Μα εκεί το θέαμα υπέροχο: Καταράκτες που έπεφταν σε μικρές λίμνες. Κι όσο ανέβαινες άλλοι καταράκτες και άλλες λίμνες. Πως να σταματήσω τον ενθουσιασμό των παιδιών; Τι να τους έλεγα;

"Παιδιά η μαμά έκανε λάθος και φόρεσε τακούνι;" Να τα απογοήτευα;

Τα πήρα απ΄το χέρι και ανεβήκαμε. Ο Νίκος μπορούσε μέχρι ενός σημείου, γιατί τα βράχια ψηλά και απότομα, θα ήταν παρακινδυνευμένο να διακινδυνέψει ένα χτύπημα στον ήδη πληγωμένο από το τροχαίο ώμο του. Κι έτσι μας περίμενε.

Τα παιδιά δεν ήθελαν να φύγουν.

Ηθελα την σιωπή να αφήσει τα νερά να μιλήσουν.

Να κοιτάξω για λίγο μέσα μου. Να σκεφτώ τι είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να έχουμε την ομορφιά και όχι να θέλουμε να είμαστε απλά εκεί. Να μπορούμε να θαυμάζουμε και να κρατάμε στην καρδιά μας αυτό που αγαπήσαμε, που θαυμάσαμε... Ομως όχι, ο άνθρωπος κόβει τα δέντρα για να χτίσει την δική του ανθρώπινη φωλιά και όταν δεν υπάρχει πια δέντρο, αναζητεί άλλα βουνά για να τα έχει και πάλι.

Ενα έμπειρο μάτι μπορεί να ξεχωρίσει την νεράιδα των ποταμών...

Τράβηξα πολλές φωτογραφίες. Σας έφερα μερικές.

Ενα χελιδόνι μες την φωλιά του, στον τοίχο του ξενοδοχείου, μας θυμίζει πως η άνοιξη - με βροχή ή όχι - είναι εδώ!

Τα σπουργίτια έμαθαν τους ανθρώπους και δεν τους φοβούνται. (Εγώ πότε θα τους μάθω;) Μας έκαναν την τιμή να παίρνουν μαζί μας το πρωινό τους. Πολλές φορές μάλιστα τσακώθηκαν για μια μπουκιά!

Ενα προβατάκι που γλίτωσε απ΄την φετινή πασχαλινή σφαγή και χαίρεται το χορτάρι...

Κι ύστερα στον δρόμο της επιστροφής η τελευταία γρήγορη επίσκεψη στην Αγία Θεοδώρα. Που συκοφαντήθηκε και βίαια οδηγήθηκε στο σημείο που σήμερα υπάρχει η μικρή εκκλησία και ύστερα εκτελέστηκε. Τα τελευταία της λόγια λένε πως ήταν: "Το σώμα μου να γίνει ναός, τα μαλλιά μου δέντρα και το αίμα μου ποτάμι". Πάνω στην σκεπή της εκκλησίας υπάρχουν 17 δέντρα. Οι ρίζες τους δεν υπάρχουν όμως πουθενά....

Κάπως έτσι πέρασαν οι μέρες σε χαλαρό ρυθμό. Με τον χρόνο κλεισμένο στο συρτάρι. Χωρίς ρολόγια. Με οδηγό την διάθεση. Και μόνο!