Οτι Αξίζει....

... και εκεί που καθόμασταν και απολαμβάναμε το ουζάκι μας και την υπέροχη ηρεμία της θάλασσας και μακαρίζαμε εαυτούς που έχουμε την "πολυτέλεια" να δροσιζόμαστε στην αγκαλιά της, η νύφη μου μου κάνει την εξής ερώτηση: "Πάμε Δελφούς;" "Τι λες καλέ;" ήταν η πρώτη δική μου αντίδραση. "Καλά δεν καθόμαστε και απολαμβάνουμε; Τι έχει στους Δελφούς;" Πονηρό βλέμμα και "έχει γενική πρόβα ο Σταμάτης Σπανουδάκης". (Σαν να με ξέρει καλά η νυφούλα μου. Ξέρει πως να μου ανάβει φωτιές... ) "Τι;;;;" η δεύτερη αντίδρασή μου. "Χα" σκέφτομαι. Δεν είναι και άσχημη ιδέα. Είναι ήδη απογευματάκι 5:30 η ώρα και έχουμε καιρό να κάνουμε κάτι τολμηρό. "και τι ώρα αρχίζει η πρόβα;" "κατά τις 8:30" έρχεται η απάντηση. "Χμ" προλαβαίνουμε δεν προλαβαίνουμε... πρέπει να ξεπλύνουμε το αλάτι της θάλασσας πρώτα. "Πάμε! Φύγαμε" Τα παιδιά θα τα κρατήσει η γιαγιά και τα τέσσερα (ζωή να έχουν!) ένα αυτοκίνητο, έχουμε τον καλύτερο και γρηγορότερο οδηγό (ο αδερφός μου), θα προλάβουμε.

Επιστροφή στο σπίτι, γρήγορο ντους για τέσσερεις, φιλιά στα παιδιά που μας κοιτάζουν με απορία (είναι τρελοί οι μεγάλοι θα σκέφτονται), ευχαριστίες στην μαμά που θα τα κρατήσει: "Πηγαίνετε, αυτά αξίζουν στη ζωή" και μέσα στο αυτοκίνητο. Παίρνουμε και την κουνιάδα μου (σιγά μην και δεν ερχόταν), πλήρη ανθρώπων το αυτοκίνητο και ξεκινάμε.

Λίμνη Μαραθώνα "Ρε σεις καιρό έχουμε να έρθουμε εδω για καφέ και το έχουν ανακαινίσει..." Αγιος Στέφανος, τα βουνά έχουν αρχίσει να επουλώνουν πληγές, φυσικά πιο γρήγορα φύτρωσαν και εδω τα σπίτια από τα δέντρα και λίγο πιο κάτω Εθνική οδός.

Δεν έχει πολύ κίνηση και ο δρόμος είναι αρκετά καλός... Το καινούργιο μας στοίχημα. Θα προλάβουμε; "Μιάμιση ώρα δρόμος" λέει ο αδερφός μου με σιγουριά! Παρακολουθώ την κίνηση του αυτοκινήτου. Σκέφτομαι τα παλιά μας αυτοκίνητα. Ενα Mini Cooper που το λέγαμε Τζεμπίνα και που πέρασα όλη την εφηβεία μου μαζί του. Αυτό με έμαθε τους δρόμους, με ταξίδεψε στους πρώτους μου προορισμούς και δεν με πρόδωσε ποτέ. Κι ας ήταν μόνο 1300 κυβικά εκατοστά... Χα! Θυμάσαι αδερφέ το Record; "που τον θυμήθηκες τώρα τον Ταρζάν;" και πως να τον ξεχάσω; ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που με δίδαξε πως δεν πρέπει να υπερεκτιμάς τις... οδηγικές δυνάμεις σου. Πόσες φορές δεν μάζεψα την ουρά του.... μέχρι και σε πλατεία με είχε ανεβάσει γιατί δεν υπολόγισα καλά... Μαζί του έκανα τις πρώτες κόντρες. Ηθελα να μετρηθώ...

Διόνυσος: ο μεγάλος δάσκαλος. Δύσκολα μαθητεύεις εκεί... μα αν σε συμπαθήσει σου μαθαίνει να αγαπάς και να σέβεσαι την κάθε στροφή. Σαν τις γυναίκες κι εκείνες, έχουν τα χούγια τους κι αν τις κερδίσεις δεν σου στερούν τις χαρές και τις αγκαλιές τους... ούτε τα μυστικά τους...

Πόσο άλλαξαν τα αυτοκίνητα! πόσο γρήγορα! δυστυχώς δεν έχει αλλάξει, προς το καλύτερο, τόσο πολύ η οδηγική συμπεριφορά των Ελλήνων...

Το κοντέρ όλο και ν΄ανεβαίνει και ο δρόμος να χάνεται πίσω και άλλος πάλι να ανοίγεται μπροστά μας... κάτι σαν το pac-man (το θυμάστε εκείνο το φημισμένο arcade game?) που "τρώει" τις τελίτσες... Θα προλάβουμε;

Χάνουμε την έξοδο... ουπς! αυτό σημαίνει καθυστέρηση... σίγουρα ένα 15 λεπτο χαμένο, γυρίζουμε προς τα πίσω να βρούμε την χαμένη έξοδό μας... Το κοντέρ ανεβαίνει κι ανεβαίνει... τέρμα γκάζια... απόλαυση!!! ωωωωωωω τι είναι αυτό; "Την βάψαμε!!!" προλαβαίνω να φωνάξω βλέποντας δεξιά μας το μπλόκο. Κοιτάζω το κοντέρ 215!!!! τι να πεις; δεν έτρεχα; αυτόφωρο θα μας πάνε!!! Εκπληξη!!! Είναι όλοι με γυρισμένες τις πλάτες!!! Εχουν σταματήσει μια Mercedes. Δεν πιστεύουμε στην τύχη μας!!! Στην ταβέρνα το νούμερο του τραπεζιού μας ήταν το 13... απ΄ότι φαίνεται δεν ήταν γρουσούζικο...

Περνάμε την Λιβαδειά και μου θυμίζει μια φορά που είχαμε σταματήσει για να φάμε τα φημισμένα της σουβλάκια εως ότου διαπιστώσαμε ότι ήταν από συσκευασία του Macro... απογοήτευση...

Αρχίζουν οι στροφές! Η χαρά του αδερφού μου! και η δική μου.... Συνενοήσεις από το τηλέφωνο... και τσουπ μετά από μια φανταστική απ΄όλες τις απόψεις διαδρομή φτάνουμε. Ναι! στην ώρα μας.

Προλαβαίνουμε τον ήλιο στη δύση όπως φαίνεται στην πρώτη φωτογραφία. Όλοι έτοιμοι για την γενική πρόβα. Η όμορφη θέα οι 42 χορωδιακές φωνές και άλλοι τόσοι μουσικοί που παίζουν τις μουσικές του Σταμάτη κάνουν μασάζ στο μυαλό μας... Είναι και η μαγεία του τόπου που είναι τόσο παλιός όσο ο άνθρωπος...

Την Κυριακή ήταν η κανονική συναυλία. Δεν ξέρω αν ο Κ.Καραμανλής και οι 10 ξένοι αρχηγοί κρατών την απόλαυσαν όπως εμείς...

Στον δρόμο της επιστροφής κάτσαμε και φάγαμε Αράχωβα... τι κακός χαμός γίνεται τον χειμώνα, μα τώρα είναι απόλαυση....

Γεμίσαμε τις καρδιές μας χαρά και ευεξία από μια ξαφνική πρόταση και κάναμε άλλη μια ωραία τρέλα πραγματικότητα! Βάλαμε άλλη μια πινελιά στο μπλοκ των αναμνήσεων....

Να σαι καλά Ταξούλα με τις ιδέες σου και συ αδερφούλη Κώστα που τις εκτελείς με τον πιο γρήγορο τρόπο!!!

Υγ η συναυλία δόθηκε στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών.