Μόνος οδηγάω μόνος
ατέλειωτος ο δρόμος
ατέλειωτες στροφές
Σκόνη μια χώρα μες τη σκόνη
μα πάντα με πληγώνει
κι αρχίζω ανασκαφές
Είδα την άγνωστη πατρίδα
χαμένη Ατλαντίδα στις χωματερές
Τώρα περιμένει τώρα
με τα κρυφά της δώρα τους εθελοντές
Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι
Φώτα της πόλης μας τα φώτα
σαν τα βαρελότα
που ρίχναμε μικροί
Φιλίες οι παιδικές φιλίες
χαμένες παραλίες
χαμένη διαδρομή
Στάση, κορίτσια που ‘χω χάσει
πληγές που ‘χω ξεχάσει
ανοίγουνε ξανά
Βράδια τα εφηβικά μας βράδια
τα πιο πικρά μας χάδια
πατρίδα μας γλυκιά
Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι
Κρίμα να μείνεις πάντα θύμα
πάλι το ίδιο ποίημα
για ξένες καλλονές
Μόνος οδηγάω μόνος
κι όλο με βγάζει ο δρόμος
στις ίδιες γειτονιές
Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι....
...σταμάτησα για ένα τσιγάρο (θά λεγα πριν το κόψω, ορίζοντας έτσι ένα δεκάλεπτο)...
κοίταξα πίσω. Τον δρόμο που ήδη διένυσα... και μετά κοίταξα μπροστά, όσο έπαιρνε το μάτι
μου. Ποιός να ξέρει τι κρύβει, σκέφτηκα.
Χρησιμοποιώ τις εθνικές οδούς για να πάω γρήγορα, μα όταν πραγματικά θέλω να με
ταξιδέψω διαλέγω τους αγροτικούς δρόμους. Μου αρέσει να γεμίζω εικόνες και μυρωδιές...
Αλλος αέρας. Αυτοί οι δρόμοι έγιναν μοναχικοί. Οι άνθρωποι βιάζονται να φτάσουν στους
προορισμούς τους.
Μπήκα πάλι μέσα. Υπάκουα τα σύγχρονα άλογα, ξύπνησαν, πανέτοιμα περιμένουν εντολές.
Πάτησα ελαφρά το γκάζι...
Σκέφτηκα το ΠΑΝΤΑ της σιγουριάς και αγκάλιασα το ΟΣΟ της δικής μου καρδιάς.
Δεν μου αρέσουν οι πλάνες.
΄Εμαθα στα λίγα, όσα χωρούν στην αγκαλιά μου.
΄Οταν έχεις πολλά πρέπει να διαλέγεις, να αποφασίζεις ποιά να πάρεις, ποιά να αφήσεις.
΄Οταν ότι έχεις είναι μια βαλίτσα δεν προβληματίζεσαι...
Πάτησα λίγο γκάζι ακόμα. Ανοιχτά τα παράθυρα και προκαλώ τον αέρα ν΄απαντήσει:
Υπάρχει προορισμός; ή μόνο δρόμος;
Χαμογέλασα μόνη μου. Σκέφτηκα το λίγο μας. Στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι παλιό:
Λεν πως οι έρωτες δεν ζουν
κι αυτοί που αγαπούν
μια μέρα θα ξεχάσουν
Λεν ακόμα πως μπορεί
συνήθεια να γινεί
η αγάπη σαν χορτάσουν
Αν το τέλος είναι αυτό
δε θέλω να το δω
δε θέλω καν ν' αρχίσω
Αν το τέλος είναι αυτό
με τι να κάνω αρχή
και πώς να συνεχίσω
δε θέλω καν ν' αρχίσω
Λεν πως είναι μια αλλαγή
ολόκληρη ζωή
πως τίποτα δε μένει
Λεν πως όσων αγαπάν
η αγάπη θα χαθεί
λες κι η ζωή πεθαίνει
Αν το τέλος είναι αυτό
δε θέλω να το δω
δε θέλω καν ν' αρχίσω
Αν το τέλος είναι αυτό
με τι να κάνω αρχή
και πώς να συνεχίσω
δε θέλω καν ν' αρχίσω
Μιλάνε τα τραγούδια;
Μιλάνε και κάπου κάπου συμμετέχουν στους εσωτερικούς διαλόγους μας...
29 σχόλια:
Όχι μόνο μιλάνε, ψυχοθεραπεύουν, εκτονώνουν, εξομολογούν, στέλνουν τα λόγια που δεν τολμάμε να πούμε, παρηγορούν, κουρελιάζουν, σμπαραλιάζουν. Τί θα κάναμε αλήθεια χωρίς μουσική και τραγούδι;
Το τραγούδι που διάλεξες είναι από τα πολύ αγαπημένα μου. Λίγο πριν διαλυθούν οι Φατμέ νομίζω και μείνει μόνος ο Πορτοκάλογλου. Το 'χω περπατήσει άπειρες φορές οδηγώντας, πότε κλαίγοντας και πότε γελώντας...
Ευχαριστούμε για το ταξίδι...
τα τραγούδια μιλάνε και διηγούνται τις ιστορίες μας.
Ώρες-ώρες έχω την αίσθηση ότι είσαι ο θηλυκός Σπύρος!
@ghteytria: ναι είναι λίγο πριν διαλυθούν οι Φατμέ. Δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς μουσική και τραγούδι. Χαίρομαι που σε ταξίδεψα.
@Σπύρος Σεραφείμ: lol να δεις που έχω παρόμοια αίσθηση...
Αλήθεια στη Βουλή πήγατε; Πήγα και μου άρεσε που είχε κόσμο. Λέτε να αρχίζει να ξυπνάει ο Ελληνας;
Υπάρχει προορισμός; ή μόνο δρόμος;
Φοβερή ερώτηση!!!!
Και αν υπάρχει μόνο σαν θα φτάσουμε εκεί θα το ξέρουμε ποτέ πριν..
Ολα είναι δρόμος...........
Σε φιλώ.
ο ελληνας θα ξυπνησει adiple μου...
υπνοβατόντας όμως θα παει να ψηφίσει για άλλη μια φορα,μπλε πρασινους κόκκινους πορτοκαλιη μαυρους....
"αχ τα τραγουδι ειναι ευχη, και παρε την μαζι σου"
"όταν έχεις μια βαλιτσα δεν προβληματίζεσαι",
ΝΑΙ ADIPLE μου και συναμα εισαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ...
Μόνο ο δρομος υπαρχει ,μπροστα μας και μας προκαλει....
Για τον προορισμό ποιος νοιάζεται?
ειναι δεδομένος και σιγουρος, απ την εμβρυακη μας ακόμα κατασταση...
ΦΙΛΙ ΦΙΛΩ ΕΣΕΝΑ EDIPLE....
ομορφη αυγη να σε βρει....
κι ο πονος (οποιος πονος)να σε χασει....
ΦΙΛΙ ΦΙΛΩ....
@rodoula-kelly όλα είναι δρόμος... πρέπει να μάθουμε να χάνουμε τους προορισμούς...
Καλή εβδομάδα!
@Μαρίνα: έτσι έμαθε ο Ελληνας: στα εύκολα, μη τυχόν και σκεφτεί και νιώσει λιγουλάκι παραπάνω...
Και η Ελευθερία ποιό μεγάλη ευθύνη είναι, πόσοι μπορούν να την αντέξουν;
Καλή σου εβδομάδα! Φιλιά
Υπάρχει προορισμός; ή μόνο δρόμος; δρόμος υπάρχει είναι η ζωή η ίδια , εκεί που πατάς εκεί που τα βήμα σου γίνεται ίχνος απο το αποτύπωμα.
Προορισμός δεν υπάρχει ,ούτε στόχος , ούτε κανόνες..
Αν θές προορισμός δημιουργείς , αν δεν θες απλά βαδίζεις..
keep walking always
Απλά πολύ ωραίο , την καλημέρα μου.
@lockheart: ναι Σπύρο μου το θέμα είναι να ζούμε την κάθε μέρα, την κάθε στιγμή αφιερωμένοι στον δρόμο.
Το κάνουμε όμως;
@treolofantasmeni: σε ευχαριστώ. Και την δική μου καλημέρα και καλή εβδομάδα
Αν μας μιλάνε;;; Εγώ για κάθε μου στιγμή, κάθε διάθεση, έχω και ένα τραγούδι που την εκφράζει! Και είναι περίεργο: όταν είμαι καλά, με εκφράζουν λίγο μελαγχολικά τραγούδια. Αντιθέτως, όταν είμαι ψιλοχάλια, θέλω χαρούμενα τραγούδια να με ανεβάσουν!
Τι να πω;;;
Στο Σύνταγμα ήμουν και πολύ χάρηκα που είδα τόσο πολύ κόσμο και όλων των ηλικιών!
Ελπίδα μου,
Αντιλήφθηκες πριν από μας, πόσο ποιητικός είναι ένας τέτοιος στίχος, σε τέτοιο σημείο και βαθμό που αντέχει να σταθεί σα πεζό κείμενο, με ολοκάθαρα λογοτεχνικά αγγίγματα.
Κι εκεί που σταματάει η ποίηση του τραγουδιού, ξεκινά η δική σου ποίηση, η ποίηση της αληθινής ελπίδας, η ποίηση που δε παραζαλίστηκε από το φρέον και τα θειάφια της βενζίνης.
Αλήθεια, οι γρήγοροι δρόμοι δεν είναι για ταξίδια,
Ταξίδια κάνει κανείς μόνο περνώντας ανάμεσα από πραγματικούς δρόμους, εικόνες μυρωδιές…
…κι όσο οι μικροί αυτοί δρόμοι έχουν ταξιδιώτες δε θα ‘ναι μοναχικοί…
… με μια μικρή βαλίτσα
τα πολλά, δεν τα χρειαζόμαστε, τ’ αφήσαμε πίσω, στην πόλη που δεν αγαπήσαμε ποτέ μας ειλικρινά…
…αλήθεια κι αυτό: υπάρχει
κ α ι προορισμός κ α ι δρόμος…
…αλήθεια και οι έρωτες μιας κι υπάρχουν άνθρωποι με ζεστές καρδιές…
…και περισσότερο από τους ίδιους τους ανθρώπους, η αγάπη θα συνεχίσει να υπάρχει – μην αναρωτιέσαι – γιατί είναι η βασική δομή στα κύτταρά μας…
απογευματινό φιλί, ο γιάννης
Ο δρόμος είναι ο προορισμός..........
@sofi k: τελικά είμασταν όλοι εκει. Επρεπε να το είχαμε οργανώσει καλύτερα να βρισκόμασταν...
Ax Γιάννη πως μου αρέσει αυτή η αισιοδοξία σου και αυτή η γεμάτη ομορφιά καρδούλα σου...
Να είσαι καλά!
Φιλιά ! ! !
Μικρέ μου πρίγκηπα από τον χωματόδρομο πότε θα ξεμπερδέψουμε να βγούμε στον αγροτικό τον δρόμο, ξέρεις αυτόν χωρίς τις λακκούβες, τον ήσυχο, τον μυρωδάτο...
σήμερα κατέβηκα στο λαύριο και άκουσα αυτό το τραγούδι!(και το τραγουδούσα!). και σκεφτόμουν κοιτάζοντας έξω, να βρω όμορφα πράγματα μες το γκρίζο.
πόσα μικρά όμορφα βρήκα. έχασα την μεγάλη εικόνα και ακούγοντας μουσική, γέμιζα. φούσκωνα. χαμογελούσα μόνη μου.
αυτό είναι το ταξίδι. χωρίς προορισμό. να χαίρεσαι την διαδρομή και να την συνειδητοποιείς.
αν μιλάνε τα τραγούδια? όλα μας τα λένε και μεις νομίζουμε όταν είμαστε ξύπνιοι ότι πρώτη φορά τα λένε όλα.
πολύ ωραίες σκέψεις: όσα χωρούν στην αγκαλιά μου...απόλυτο!
καλησπέρα χχχ
@maya: έτσι είναι: η μεγάλη εικόνα δεν είναι όμορφη, μα σαν ψάξεις στις λεπτομέρειες θα βρεις ομορφιά... πόσο δίκιο έχεις...
Καλημέρα
Όμορφοι που είναι οι ανοιχτοί δρόμοι, οι έτοιμοι να τους διαβείς... Προτιμω τ΄ ανοιχτά αυτοκίνητα γι΄αυτές τις βόλτες.. κι ας μην είναι ιδιαιτερα γρήγορα... Αν έχεις μαζί σου λόγια και μουσικές, δεν θες άλλα..
Όσο για τα τραγούδια, λένε τα δικά τους, εμείς όμως κρατάμε αυτό που μιλάει στο μέσα μας... το κάνουμε σημαία... και αν δεν μας βγει τρώμε τα μούτρα μας... Αν μας βγει όμως... ΜΕΓΑΛΕΙΟ!
Καλημέρα adiple μου :)
Ελενα: Αχ καλή μου γι αυτές τις στιγμές Μεγαλείου ζούμε...
Καλημέρες
@elena72
έτσι μούρχεται να μπω στο αυτοκίνητο και να πατήσω γκάζι. ευθεία. κι όπου βγάλει. παρέα με μελωδίες μεθυστικές. η φυγή με το χαμόγελο.
καλημέρα κι απο δω
χ
Κορίτσια με φτιάχνετε...
φανταστείτε ανοιχτό αυτοκινητάκι - που να τρέχει... η ταχύτητα δίνει μια μεθυστική ελευθερία - δρόμος ελεύθερος από αυτοκίνητα, όρια, αστυνομία και ότι άλλο....
Και κάπου - όταν κουραστούμε - παραλία, εκεί που η μουσική σιωπά για λίγο για να ακούσει την άλλη μουσική, αυτήν της θάλασσας...
Και κουβέντα, λόγια που μας ενώνουν, που μας πόνεσαν, που αγαπήσαμε...
Οκ... τέλος διαλλείματος... αχ κορίτσια back to reality... αλλά σας ευχαριστώ που με ταξιδέψατε...
ποσες φορες οδηγοντας και το δικο μου μυαλο ταξιδευει με το τραγουδι που ετυχε να ακουσω την συγκεκριμενη στιγμη..απιστευτη αισθηση ειναι παντα..
παντα μιλανε καλυτερα απο εμας τα τραγουδια..μαλλον γιατι δεν φοβουνται να πουνε αυτο που πραγματικα αισθανομαστε..
την τελευταια φορα που οδηγουσε και ταξιδευε παλι το μυαλο μου ετυχε και επαιξε αυτο στο το τραγουδι του U2..'and i still havent found what im looking for..' και ποσο μεγαλη αληθεια ηταν εκεινη την στιγμη..
καλημερα καλη μου :))))
@adiple
ειλικρινά διάβαζα τα λόγια σου και λίγο ήμουν εκεί μαζί σας, φτάσαμε στην παραλία, λειώσαμε την κάψα που η μουσική μας είχε δώσει στο κρύο νερό. και με τις κουβέντες και τις σιωπές ήμαστε τόσο κοντά, γνώριμα σαν πολύ παλιές φίλες.
ευχαριστώ για την εκδρομή
φιλιά φιλιά φιλιά
@tzotza: "δεν φοβουνται να πουνε αυτο που πραγματικα αισθανομαστε.."
σωστή κουβέντα, δεν φοβούνται!
Εύχομαι να βρεις αυτό που ψάχνεις!
Τι θα κάναμε χωρίς τις επενδυμένες με λόγια μουσικές;
Καλημέρα σου
Φιλιά
Με κανα δυό στιχάκια μου για πρόσχημα
παρκάρω τ' όχημα και σου μιλάω
και συ που ξέρω πως δε νοιάζεσαι
τάχα ταράζεσαι που σ' αγαπάω
Παίζεις με την ευαισθησία μου
μα την ουσία μου δεν την προσέχεις
και στης καρδιάς μου τα σκιρτήματα
άλλα προβλήματα λες ότι έχεις
KAI TI ZHTAΩ ΤΙ ΖΗΤΑΩ
ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΝΑ ΠΑΩΩΩΩ
Με κανα δυό στιχάκια μου για πρόσχημα
κερνάω ρόφημα στο κυλικείο
κι ενώ να 'ρθω μου απαγόρευες
εσύ αγόρευες μ' αυτούς τους δύο
Είπες μετά πως με περίμενες
δε με περίμενες η μοίρα το 'χει
κι όταν στα χέρια μου σε κράτησα
εκεί την πάτησα και είπες όχι
Σας το αφιερώνω blogoφιλαράκια μου!!!
Στις εθνικές οδούς μ`αρέσει η ευθεία τους και η ασφάλειά τους με τρομάζει το μέγεθός τους.
Στους αγροτικούς δρόμους με μαγεύει το ότι χάνομαι μέσα τους αλλά με πανικοβάλει το ότι μπορεί να μη βγάζουν πουθενα.
Ανασφάλειες θα μου πείτε...κι έτσι είναι.
όλο το καλοκαίρι στους στίχους!
χχχ
@nana tsouma: καλωσόρισες!
Οι ανασφάλειες υπάρχουν για να τις ξεπερνάμε και να πηγαίνουμε παρακάτω...
@maya: αν έχεις καλή παρέα και έμπνευση έχεις και η μελαγχολία φεύγει και η καρδιά πλημμυρίζει ήχους και εικόνες...
Φιλιά
Δημοσίευση σχολίου