Η Κυριακή Του Δημητράκη

Η Κυριακή είναι ημέρα αργίας, αφιερωμένη στο Θεό και στα ... μυστήρια. Τουλάχιστον σε δυό απ΄αυτά.

Ήταν η ημέρα του Δημητράκη που μπήκε στον κόσμο των μεγάλων και πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο πρώτο απ΄τα επτά μυστήρια, την βάπτιση. (αλήθεια θυμάστε τα υπόλοιπα έξι; καλά μην κάνετε τον κόπο σας τα φρεσκάρω εγω: Χρίσμα, Θεία Ευχαριστία, Μετάνοια και Εξομολόγηση, Ιεροσύνη, Γάμος και Ευχέλαιο).

Ανεβήκαμε λοιπόν κι εμείς, μάρτυρες στο μυστήριο, με τους σύγχρονους ίππους του αυτοκινήτου μας - 102 τον αριθμό - στον Καρέα.

Πριν ξεκινήσει το μυστήριο ο καλός παππάς, υπενθύμισε στους καλούς χριστιανούς ότι βρίσκονται εκει για να προσευχηθούν μαζί με τους γονείς και τους νονούς για το μικρό που κάνει τα πρώτα βήματα στην κοινωνικοποίησή του.

Και ξεκίνησε το μυστήριο. Μυστήρια είναι και η ζωή σκέφτηκα. Όταν γεννιόμαστε μετά την προσπάθεια που κυριολεκτικά μας πνίγει, το πρώτο δείγμα ζωής μας είναι το κλάμα. Εμείς κλαίμε από προσπάθεια και οι άλλοι κλαίνε από Ευτυχία...

Κοιτάζω τον μικρό. Τα έχει χαμένα με τον πολύ κόσμο. Να καταλαβαίνει ότι όλα τα μάτια είναι στραμένα πάνω του;

Κοιτάζω μετά τον κόσμο και αναρωτιέμαι πόσοι ξέρουν το εθιμοτυπικό της βάπτισης; Ούτε εγω ήξερα. Έψαξα λίγο πριν βαπτιστεί ο ανιψιός μου - το πρώτο μωρό της οικογένειας!

Το μυστήριο λοιπόν ξεκινάει μετ τον εξορκισμό του διαβόλου απ΄το βαπτιζόμενο. Απόταξη με τη στροφή προς τη δύση (να δύσει το κακό) και σύνταξη με τον Θεό και στροφή προς την ανατολή (ανατέλει το καλό). Μετά το σύμβολο της πίστης: το πιστεύω!

Κι ύστερα στην κολυμπήθρα. Το λάδι για να ξεγλιστρά απ΄το κακό ο βαπτιζόμενος γι αυτό και πρέπει να είναι πολύ καλά λαδωμένος. Το νερό σύμβολο κάθαρσης και αναγέννησης. Μετά τις τρείς καταδύσεις στο όνομα της Αγίας Τριάδας, συνανασταίνεται μαζί με τον Χριστό. Πεθαίνει ο παλιός άνθρωπος (πότε πρόλαβε να παλιώσει;) και με την δύναμη της Αγ. Τριάδας ξεπηδάει η νέα ζωή.

Το μύρο είναι η ευωδιά του Χριστού και η σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος. Με την χάρη του Αγ. Πνεύματος είναι δυνατή η ένταξή μας στην κοινωνία. Το όνομα που αγιάζεται απ΄τ΄όνομα του Χριστού δηλώνει την προσωπικότητά μας.

Η λαμπάδα είναι το σύμβολο του φωτισμού από το Χριστό και τον λόγο του.

Το κόψιμο των μαλλιών είναι η προσφορά και θυσία στον θεό σαν τρόπος ευχαριστίας.

Το μυστήριο τελειώνει με την αποδοχή της πνευματικής μητέρας (νονάς) απ΄την φυσική μητέρα με το προσκύνισμα της δεύτερης στην πρώτη.

Επιστρέφω στην ωμή πραγματικότητα. Παρά τις παραινέσεις ο κόσμος δεν σταματάει το κους κους. "Τι κάνεις μωρέ Λίτσα;" "Μια χαρά χαθήκαμε..." "Τα παιδιά που είναι;" "Να εκεί" "Πω,πω πως μεγάλωσαν..." κλπ κλπ

Ακόμα ένας ανθρώπινος βάλτος σκέφτηκα. Κολλήσαμε...

Τις σκέψεις τις έκοψε ο νεοφώτιστος με το κλάμα του. Γιατί κάνουν τα μωρά να κλάψουν στην κολυμπήθρα;

Τα τζιτζίκια έχουν σκάσει από την ζέστη και εμείς επίσης, αφού ο ναός δεν διαθέτει κλιματισμό και του παιδιού του φορούν όλο το σετ ρούχων. Μέχρι και το μπουφάν. Ελεος ψέλισσα...

Και μετά ο χαιρετισμός: - Να σας Ζήσει! - Πάντα ΄Αξιοι...

Ο μικρούλης αποκοιμήθηκε εκεί στην χαιρετούρα με του κόσμου τις ευχές. Στην αγκαλιά της μαμάς του.

Μικρέ Δημήτρη πάντα να σε συντροφεύουν η Υγεία, η αγάπη, η συμπόνοια, η κατανόηση, η ελπίδα, η φιλία και γιατί όχι και η Τύχη... (όλες γένους θηλυκού τυχαίο άραγε;)