Είδαμε Μια Ασπρη Μέρα

...με ξύπνησαν τα κελαϊδίσματα των καναρινιών μου το πρωί. Με το κρύο ζήτησα λίγο χουζούρεμα κι έτσι ζήτησα την ζεστή αγκαλιά του αγαπημένου μου. Εκείνος άμμεσα ανταποκρινόμενος μου έδωσε ένα φιλί. Εκεί μες την αγκαλιά του ένιωσα το τζάκι της δικής μου καρδιάς μου αναμένο.

Μείναμε αγκαλιασμένοι κανα δύωρο κι ύστερα ήρθε η μικρή μας κόρη να χουχουλιάσει μες την αγκαλιά μας. "Μανούλα Μπαμπάκα σας αγαπώ πολύ" είπε καθώς έμπαινε μες τα σκεπάσματα κι εγω της χαμογέλασα ευτυχισμένη...

Σηκώθηκα για να δω αν όντως οι μετερεωλόγοι έπεσαν μέσα και χιόνισε. Δεν έκαναν λάθος. Βγήκα και τράβηξα λίγες φωτογραφίες απ΄τα φυτά στις γλάστρες που δέχτηκαν το χιόνι πάνω τους. Κοίταξα τα πουλιά που απ΄τον παγετό πετούν χαμηλά. Τουλάχιστον δεν κινδυνεύουν απ΄τους κυνηγούς σκέφτηκα. Τα λουλούδια σκεπάστηκαν απ΄το χιόνι. Τα παιδιά έπαιζαν έξω χιονοπόλεμο.

Εφτιαξα έναν ζεστό καφέ και το πρωινό για τα παιδιά. Πήρα λίγα ξύλα και άναψα το τζάκι που ήταν ακόμα ζεστό από χθες. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου και οι πρώτες φλόγες ξεκίνησαν τον χορό τους. Εκατσα μαγεμένη σχεδόν να τις παρατηρώ. Χάιδεψα λίγο την χθεσινή μου ανάμνηση. Πόσα λίγα θέλουμε για να περνάμε καλά, είπα στον εαυτό μου ρουφώντας μια μεγάλη ποσότητα απ΄τον καφέ.

Εχουμε εισιτήρια για το θέατρο Περοκέ σήμερα. Το παιδικό θέατρο. Πήρα τηλέφωνο για να δω αν θα γίνει η παράσταση. Θα γίνει κανονικά μου είπαν. Καλά που υπάρχει το Μετρό γιατί το θέατρο είναι δίπλα στη στάση Μεταξουργείο. Δεν το αναβάλαμε. Ο Νίκος θα μείνει σπίτι. Φοβάται μην γλιστρίσει και χτυπήσει το πονεμένο του χέρι. Θα πάμε μαζί με τον αδερφό μου την νύφη μου και τα ανίψια μου. Περπατήσαμε μέχρι το μετρό και βέβαια τα παιδιά δεν άφησαν το χιόνι ανέγγιχτο. Τι ομορφιά! Χιονίζει ακόμα και η πλατεία Καραϊσκάκη είναι πιο όμορφη τώρα. Ο λιγοστός κόσμος που περπατάει και τα λίγα αυτοκίνητα δεν θυμίζουν την Αθήνα.

Το κρύο αρκετό μα εμείς εξοπλισμένοι με μπότες και γάντια. Τα παιδιά είναι πολύ χαρούμενα.

Το έργο που είδαμε είναι το "Σταματήστε τη Γη" της Κέλλυς Σταμουλάκη. Γράφει η ίδια στο εισαγωγικό της σημείωμα στο πρόγραμμα:

"Με το έργο αυτό θέλησα να αναλάβω ένα - έστω κι έλαχιστο - μερίδιο ευθύνης, ως ενήλικας και πολίτης μιας κοινωνίας, η οποία, λειτουργώντας ανθρωποκεντρικά και αυτοκαταστροφικά συμπεριφέρεται με αδιαφορία απέναντι στα μεγάλα περιβαλλοντικά ζητήματα.

Οι τελευταίες εξελίξεις στη χώρα μας αλλά και ευρύτερα σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν αφήνουν περιθώριο για εφησυχασμό. Κάθε κρίκος που σπάει, κάθε δάσος που καίγεται, κάθε θάλασσα που μολύνεται, διαταράσσει ακέραια το σύνολο του οικοσυστήματος κι υποβαθμίζει ακόμα περισσότερο την ποιότητα ζωής στον πλανήτη. Δεν αρκεί πλέον να θεωρητικολογούμε και να εξαντλούμαστε σε ασκήσεις επι χάρτου, αλλά πρέπει να αναδείξουμε την ευαισθησία και τον σεβασμό προς τη φύση σε φιλοσοφία ζωής, σε δράση και καθημερινή μέριμνα.

Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει αρκετό νερό για όλους τους κατοίκους της γης και ότι τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα αφορίζουν - δικαίως - την γενιά μας για άγνοια, αλαζονεία και απερισκεψία. Πιστεύω ότι είναι στο χέρι μας να αντιστρέψουμε, έστω και με καθυστέρηση την κατάσταση.

Ως καλλιτέχνιδα και πρωταρχικά ως μητέρα, θεώρησα καθήκον μου να ενώσω την φωνή μου με όλους όσους αγωνίζονται ουσιαστικά για την προστασία του περιβάλλοντος και να προσπαθήσω, μέσα από μια αυτοσαρκαστική και ταυτόχρονα διασκεδαστική παράσταση, να ενθαρρύνω τα παιδιά να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους για ένα καλύτερο αύριο αλλά, να συνειδητοποιήσουν, παράλληλα, και την υποχρέωσή τους να το υπερασπιστούν.

Επειδή, λοιπόν, θέλω - όπως και κάθε γονιός - να μπορώ με καθαρή συνείδηση να κοιτάω τα μάτια τον γιό μου και κάθε παιδί του κόσμου, σας ζητώ να συστρατευτούμε, μικροί και μεγάλοι και να αντιδράσουμε συντονισμένα, με γνώση και υπευθυνότητα, όπου κι αν βρισκόμαστε: στο σχολείο, στο σπίτι, στη δουλειά, σε διακοπές, στην πόλη ή στην ύπαιθρο.

Αν ονειρευόμαστε ένα ευοίωνο μέλλον για την Γη, πρέπει να αποδείξουμε τώρα ότι είμαστε αντάξιοι της μεγαλοσύνης και της ομορφιάς της φύσης."

Ομορφη η παράσταση, που έδωσε στα παιδιά την ευκαιρία να συμμετέχουν με τις απαντήσεις τους. Μια ιστορία αγάπης με κερδισμένη στο τέλος την φύση και την ανακύκλωση...

Στην επιστροφή συναντήσαμε την παιδική χαρά χωρίς παιδιά.

Αύριο δεν έχουν σχολείο και μόλις το έμαθαν διπλασιάστηκε η χαρά τους. Ετσι ένιωθα κι εγω και δείχνει πόσο λάθος στημένο είναι το εκπαδευτικό μας σύστημα, μα αυτό θα είναι η αφορμή για μια άλλη αγανάκτηση - όπως συνηθίζει να λέει η maya - και δεν έχει άδικο - όταν αναφέρεται στις αναρτήσεις.

Να είναι καλά ο χιονιάς που Είδαμε Μια Ασπρη Μέρα.....