Μες Την Ανοιξη ! ! !

... Το ήξερε ο Χειμώνας, όταν δοκίμαζε την φύση και την αντοχή της, με τα πολλά του κρύα, με τα χιόνια και τους κρύους ανέμους που έστελνε. Θα έρθει η Ανοιξη μονολογούσε. Που οι άνθρωποι την αγαπούν και εκείνη τους χαρίζει χρώματα, τους χαρίζει αρώματα και έρωτα!

Έτσι, πέρασε ο καιρός κι ήρθε η Ανοιξη. Φωτεινή, ελπιδοφόρα, χρωματιστή, όμορφη. Και σε μια της μέρα, που κάποιοι άνθρωποι θεωρούν γρουσούζα (το γιατί είναι μια άλλη ιστορία), γεννήθηκε ένα αγόρι. Ναι, ήταν 13 Απριλίου. Σαν σήμερα δηλαδή. Ενα αγόρι που έφερε την χαρά σπίτι. Κάθε μικρός άνθρωπος που γεννιέται είναι και μια μικρή φλόγα ελπίδας πως ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος με την δική του προσπάθεια, με το δικό του μικρό φως...

Ο τόπος που γεννήθηκε ήταν ένας όμορφος τόπος. Με την φύση να χαίρεται την κάθε εποχή. Με τα βουνά, τα ποτάμια, να παίζουν στον ρυθμό της... Μεγάλωνε με αγάπη! Κι οι άνθρωποι που μεγαλώνουν με αγάπη σίγουρα κάτι όμορφο προσθέτουν στο puzzle της ζωής.

Από νωρίς κατάλαβε πως ευτυχισμένος ήταν όταν έγραφε. Εγραφε λοιπόν κι ακόμα γράφει προς μεγάλη χαρά του κύκλου που έχει δημιουργηθεί γύρω του.

Του αρέσει να γράφει για τον ανθρώπινο πόνο. Και πάντα στις ιστορίες του, η ελπίδα έχει τον τελευταίο λόγο. Αλλωστε αυτή δεν θα πεθάνει τελευταία; Κι ας μην είμαστε εκεί να το διαπιστώσουμε.

Μέσα από τα κείμενά του τον πρωτογνώρισα. Αγάπησα τον τρόπο που γράφει. Ρούφηξα το πρώτο του πνευματικό παιδί "Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου" το αγκάλιασα, στάθηκα σε κάθε του λέξη και τώρα περιμένω να αγκαλιάσω το δεύτερο βιβλίο του.

Σήμερα γράφω εγω για κείνον λίγες γραμμές. Γνωριστήκαμε από κοντά στις 13 Οκτωβρίου της χρονιάς που πέρασε. Λένε πως η φιλία ωριμάζει σαν το κρασί και γίνεται καλύτερη με τα χρόνια. Η δική μας δεν έχει χρονίσει ακόμα μα εγω τον νιώθω φίλο από παλιά.

Γιάννη, σήμερα, με την ευκαιρία των γενεθλίων σου, θέλω μέσα απ΄την καρδιά μου να ευχηθώ:

Χ Ρ Ο Ν Ι Α Κ Α Λ Α & Π Ο Λ Λ Α ! ! ! !

Να είσαι πλημμυρισμένος στην αγάπη. Και να καλομαθαίνεις στα δώρα της.

........

*Τα κομμένα λουλούδια δεν τα συμπαθώ, όπως ξέρω πως δεν τα συμπαθείς. Χθες τράβηξα φωτογραφία τις αγαπημένες μαργαρίτες που όσα χρόνια περπατάω στη γή άλλα τόσα εκείνες βγαίνουν να μου θυμίζουν πως η άνοιξη είναι εδώ, στο απέναντι οικόπεδο που ανήκει στον δήμο και ευτυχώς ακόμα δεν ξέρει τι να το κάνει. Κάθε χρόνο που τις βλέπω αναστενάζω από χαρά που υπάρχουν ακόμα και μου φέρνουν αυτές την άνοιξη.

Δεν χρειάζεται να παίξεις το "Μ΄αγαπά, δεν μ΄αγαπά" μαζί τους, γιατί σε αγαπά, γιατί σε αγαπάμε Γιάννη!

** Το τραγουδάκι της αγαπημένης σου Χ Αλεξίου "Τα καλύτερα" γιατί πιστεύω πως τα καλύτερα είναι μπροστά μας.