Σαν Να Μην Πέρασε Μια Μέρα....

Πέρασαν πέντε χρόνια. Πότε κιόλας; Τα γράμματα στήνουν χορό. Τους ζητάω να χορέψουν για σένα, πάνω στο λευκό χαρτί. Να γίνουν λέξεις. Μαέστρος η καρδιά μου. Χορέψτε για κείνον που αγάπησα. Εκείνον που θαύμασα. Εκείνον που κυλάει στις φλέβες μου.

-"Δεν πειράζει. Μια ζωή είναι θα περάσει..."

΄Ετσι συνήθιζες να λες, όταν ένιωθες πως η ζωή σε αδικούσε. Είδες το σκληρό της πρόσωπο νωρίς. Στον πόλεμο του ΄40 έχασες αδερφάκι απ΄την πείνα. Η ζωή στο κλεινόν άστυ ήταν δραματική σε κείνα τα χρόνια. Ο πατέρας σου για να ζεσταθείτε κάποια κρύα νύχτα του χειμώνα έκαψε το βιολί του. "Πόση φωτιά μπορεί να δώσει ένα βιολί;" αναρρωτιόσουν. Κι η μητέρα σου παζάρευε με κάποιον δοσίλογο τις πατατόφλουδες... "Ολοι αυτοί φτιάχτηκαν μετά τον πόλεμο" μονολογούσες.

Μεγάλωσες γρήγορα. Μεγάλη η οικογένεια ήθελε βοήθεια. Δουλειά από νωρίς. Κι ας ήθελες να σπουδάσεις. Διάβαζες. "Είσαι πιο μορφωμένος από μένα που έφαγα 12 χρόνια μέσα στα σχολεία" σου έλεγα. Μα δεν με πίστευες.

΄Εφτιαξες ένα σπίτι με τον ιδρώτα σου. Εστησες μια επιχείρηση, γρήγορα απέκτησες καλή φήμη από στόμα σε στόμα. "Η πιο καλή διαφήμιση είναι η δουλειά που κάνεις. Και για να είναι καλή η δουλειά, θα πρέπει να την αγαπάς. " μας έλεγες.

Σε θυμάμαι να λες: "Μεγαλώνω, θα βγω στην σύνταξη σε λίγα χρόνια, θα βρω κάποιον να πουλήσω την επιχείρηση". Δεν σ΄άφησα. "Θα την κρατήσω εγω" σου είπα ένα βράδυ με θάρρος παρά τα 17 μου χρόνια και δεν πίστευες στ΄αυτιά σου. "Μα εσυ, κορίτσι να ακολουθήσεις την δουλειά μου; Εχεις τόσες ευκαιρίες, όχι σου ταιριάζουν τόσες δουλειές."

Επέμεινα. Σου άλλαξα την γνώμη. Εδω που τα λέμε χάρηκες κατα βάθος.

Ηρθα κοντά σου. Μου μάθαινες την δουλειά. Με σύστηνες σ΄όλους με περηφάνια. Δεν μπορούσα να φανταστώ τόσο κόπο χαμένο. Πουλημένο.

Μετά από λίγο καιρό ακολούθησε και ο αδερφός μου. Διπλή δική σου χαρά.

Αλλαξαν πολλά από τότε που έφυγες. Το μαγαζί μεγάλωσε. Ανακαινίστηκε. Ομορφηνε. Συντηρεί την καλή φήμη σου. Χαρη στον αδερφό μου, τον γιο σου. Ικανότατος ακολουθεί τα χνάρια σου. Πατάμε γερά κι οι δυό στον δρόμο που μας χάραξες. Πόσες φορές δεν λέμε να ήσουν εδω να χαιρόσουν, που σιγά σιγά το όραμά σου γίνεται πραγματικότητα.

Μα εσυ έφυγες νωρίς. Νωρίτερα απ΄ότι σου άξιζε. Απ΄ότι άξιζε στα παιδιά μας. Τα εγγόνια σου.

Μεγάλη η πίκρα μου, που τα παιδιά μου δεν θα θυμούνται τα λόγια σου, το χαμόγελό σου, τα παιχνίδια που τους έκανες. Την αγάπη που τους μοίραζες...

Ησουν θησαυρός. Ευτυχώς για μένα τον ανακάλυψα νωρίς. Εκτός από πατέρας μου έγινες μέντορας, φίλος. Ρούφηξα κάθε στιγμή μας.

Πάντα θα υπάρχεις στις καρδιές μας, μα δεν μειώνεται ο πόνος, η θλίψη και η πίκρα. Πως να συμβιβαστώ με την ιδέα πως δεν θα σε ξανακούσω; δεν θα σε ξαναδώ;

Από την πρώτη στιγμή της απώλειάς σου διαπίστωσα πως τα ερωτικά τραγούδια απώλειας, ταίριαζαν με την απώλεια θανάτου.

Να ΄ναι καλά η μνήμη κι η καρδιά που όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερες λεπτομέρειες θυμάται.

Μας λείπεις τόσο πολύ....

Οταν πεθάνει ο άνθρωπος

δεν πρέπει να τον κλαίτε.

Να τον κλαίτε μια φορά

την ώρα που γεννιέται...

Πονάω, μα ξέρω πως εσυ πια δεν πονάς. Τίποτα δεν μπορεί να σε πληγώσει.

Οταν κοιτάζω ψηλά στον ουρανό ξέρω πως ένας άγγελος με κοιτάζει προστατευτικά. Εσυ!

Θυμάσαι ποιό τραγούδι σου τραγούδησα για να συνοδεύσω το άψυχο κορμί σου;

Πολύ με πίκρανες ζωή

μακριά θα φύγω ένα πρωί

θ' ανέβω σ' ένα αεροπλάνο

να δω τον κόσμο από κει πάνω

Όταν κοιτάς από ψηλά

μοιάζει η γη με ζωγραφιά

και συ την πήρες σοβαρά

και συ την πήρες σοβαρά

Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα

μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι

το μεγαλύτερο ανάκτορο

μοιάζει μ' ένα μικρούλι τόπι

Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε

από ψηλά αν τους κοιτάξεις

θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι

που στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις

Αγαπημένε μου, μην κλαις

πάμε μαζί ψηλά, αν θες

να δεις τη γη απ' τη σελήνη

ένα φεγγάρι είναι και κείνη

Όταν κοιτάς απο ψηλά

μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά

και συ τον πήρες σοβαρά

και συ τον πήρες σοβαρά

Μοιάζουν οι πύργοι με κουκλόσπιτα

και τα κανόνια με παιχνίδια

από ψηλά δεν ξεχωρίζουνε

οι ομορφιές και τα στολίδια

Κι ό,τι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε

από ψηλά αν το κοιτάξεις

θα σου φανεί τόσο ασήμαντο

που στη στιγμή θα το ξεχάσεις.......