Μετά Την Παράσταση

Το Σάββατο πήγαμε Θέατρο στο Χυτήριο. Τίτλος του έργου το "99%" και δηλώνω πως μας άρεσε 100%! Το πρώτο θεατρικό έργο του γνωστού ποιητή Αρη Δαβαράκη στην πρώτη σκηνοθετική θεατρική δουλειά του Νίκου Σούλη.

Σίγουρα είμαστε επηρεασμένοι από την δίκη του Δημήτρη, είμασταν επηρεασμένοι και από την ιστορία της φυλάκισης του Αρη Δαβαράκη που έγραψε το έργο. Φτάσαμε νωρίς. Ηπιαμε τον καφέ μας σ΄ένα απ΄τα ομορφότερα θέατρα που έχω πάει. Μάλιστα το είπα στην κοπέλα του μπάρ.

Οι "δεσμοφύλακες" μας είπαν πως μπορούσαμε να μπούμε για να αρχίσει η παράσταση. Αυτή η πρωτοτυπία μου έκανε την πρώτη καλή εντύπωση.

Κάτσαμε στις θέσεις μας. Οι ηθοποιοί μες το κελί κλεισμένοι... Σιωπή... και πάλι σιωπή.... μόνο κάποιες σκέψεις έκαναν θόρυβο μες το μυαλό μου...

Το κελί έμοιαζε πραγματικό. Τρομακτικές λεπτομέρειες που σε έκαναν να νιώθεις πως πράγματι είχες απέναντι το κελί 58.

Κι ύστερα τα κουβάρια της ζωής καθενός από τους φυλακισμένους, τόσο έντονα δοσμένα... Είναι Κυριακή και η επόμενη μέρα - η μέρα της αποφυλάκισης τους - αργεί να ξημερώσει. Ο απολογισμός τους έχει αρχίσει. Οι εσωτερικοί τους απολογισμοί είναι και αυτοί σε στίχους του Αρη Δαβαράκη και είναι καταπληκτικοί.

Ο Γεράσιμος (Περικλής Ασημακόπουλος), ο Δημήτρης (Τάκης Μόσχος με αρκετό καιρό απουσίας από το θέατρο), ο Αγγελος (Γιώργος Τριανταφυλλίδης) και ο Σπύρος (Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου) Τρανσέξουαλ... Τα όνειρά τους, τα σχέδια για το μέλλον η ελευθερία που χαρίζει αβεβαιότητα και φόβο, η ποίηση, τα βιβλία...

Η υποχρεωτική συνύπαρξη που γεφυρώνει τους ανθρώπους και τους κάνει να βρίσκουν διαύλους επικοινωνίας και η ελευθερία που τους κάνει να ακροβατούν και να ξεχνούν τι ήταν ο ένας για τον άλλον.

Το έργο παίζεται σε μια ανάσα, χωρίς διάλλειμα με πολύ καλές ερμηνείες. Ιδιαίτερα της Ρουμπίνη! Πολύ καλή εντύπωση μου έκανε το "παίξιμο" του ενός εκ των δύο δεσμοφυλάκων.

Σε κάποιο σημείο ο Σπύρος απαντάει στην θεωρία του Αγγελου πως οι άνθρωποι είναι καλοί: "Όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί, αλλά κάνουν πολλές κακές πράξεις" του είπε και εγω το κράτησα.

Μουσική υπόκρουση από παλιά ροκ κομμάτια όπως το Stairway to heaven των Led Zeppelin, το Logical Song των Supertramp και το People are strange των Doors.

Κι όπως λέει στο έργο το 99% είναι αυτό πίσω απ΄την αυλαία, είναι ένα χαμόγελο, ένα χάδι στο κεφαλάκι ενός παιδιού, αν σου 'ρθει μια καλή ιδέα ή μια καλή δουλειά, μια στιγμή έρωτα, αν κολυμπάς κι αισθάνεσαι χαρούμενος. Το 1% είναι το υπόλοιπο, όλο αυτό το αποπνικτικά στενό που ζούμε και που τις περισσότερες φορές προτιμούμε, η πραγματικότητα...

Αλλάζουν οι άνθρωποι; Αλλάζουν όταν το θέλουν...

Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.