Μονοήμερη Απόδραση Στην Θεσσαλονίκη

Εντάξει, το παραδέχομαι ήμουν κουρασμένη. Μα πως να αντισταθώ στην πρόκληση να διασχίσω ένα τόσο μεγάλο ελληνικό κομμάτι, να γεμίσω εικόνες φυσικές σε θαλασσί και πράσινο φόντο και να ξαναδώ το Πύργο τον Λευκό, να αγοράσω τα διάσημα τσουρέκια και τριγωνάκια πανοράματος και να υποστηρίξω τα παιδιά της ομάδας;



"Σοβαρά; Θα έρθετε;" Με ρώτησαν οι παίχτες. "Εμ έτσι θα σας αφήσουμε, χωρίς υποστήριξη;" τους απάντησα εγω. Αλλωστε είχα κι άλλον κρυφό λόγο, μυστικό που ήθελα να κάνω το γρήγορο αυτό ταξίδι.



Δυό αλλαξιές ρούχα στην τσάντα για τον καθένα, ξυπνητήρι στις 4:00 το πρωί, να προλάβουμε την κίνηση και τους τροχαίους - ποιός να ξέρει πότε έχουν όρεξη να γεμίσουν τον κουμπαρά τους - και ύπνο με όνειρα για την επόμενη μέρα.

Ξεκινήσαμε αφού ρούφηξα 3 τζούρες (έκφραση που μου έχει μείνει κι ας πάνε πια κοντά 10 χρόνια μακριά από το τσιγάρο) αέρα πρωινό...

Μακρύς ο δρόμος αλλά ο προορισμός είχε μια έκπληξη. Πόσο εύκολο είναι να θυμηθούμε την αν-υπομονησία την παιδική...

Το αυτοκίνητό μας έτρωγε τα χιλιόμετρα με σχετική άνεση δεν είναι και λίγα τα άλογα του κάτω από το καπώ - αλλά πάντως καμμιά σχέση με τα άλογα, τα καθαρόαιμα της σνομπ, της Φεράρι, ντε.

Σε λίγη ώρα έκανε νυσταγμένη ακόμα την εμφάνισή της η μέρα. Να έφερα και αποδείξεις:

Μας γέμισε χρώματα πρωινά απ΄την παλέτα της η μέρα. Σκέφτηκα πόσο τυχερή είναι η maya που μπορεί να τα κάνει πίνακα και να κρατήσει τη στιγμή. Εγω πήρα την φωτογραφική μηχανή και ευχήθηκα τα 8 της megapixel να ανταποκριθούν και να αποτυπώσουν την ομορφιά που είχα μπροστά μου.


Η θερμοκρασία χαμηλή. Κάπου στα Τέμπη είδαμε και -2. Και ο λεβέντης Ολυμπος με τα πρώτα χιόνια φορτωμένος. Τι ομορφιά κι αυτή:

Οσο ανέβαινα σκεφτόμουν τον Γιάννη, από κει ψηλά είναι και εκείνος. Τι έμπνευση θα του ερχόταν, σκέφτηκα, που θα την ανέβαζε μετά να ξεδιψάσει η ψυχούλα μας με τα λόγια του...

Επιβλητικό το κάστρο, αν θες κάνε τον αδιάφορο. Αποκλείεται να αντισταθεί το βλέμμα σου, θα το κοιτάξει.

Μετά λοιπόν απο 4.5 ώρες δρόμο, να είναι καλά η καινούργια σήραγγα στον Μαλιακό, φτάσαμε Θεσσαλονίκη που μόνο φτωχομάνα δεν είναι πια! Πανέμορφη, στολισμένη με τα Χριστουγεννιάτικά της και μες τον κόσμο που πηγαινοερχόταν. Το βράδυ του Σαββάτου την θαυμάσαμε φωτισμένη με το τεράστιο καραβάκι της να θυμίζει το ελληνικό έθιμο. Ενας γλάρος μας πήγαινε κόντρα απ΄το πλάι:

Πήγαμε αεροδρόμιο να πάρουμε τους αθλητές μας. Σε μια ώρα ξεκινάει το παιχνίδι. Τι καλά! Είδα τους παίχτες του Παναθηναϊκού που θα έπαιζαν ποδόσφαιρο με τον Ηρακλή. Τι τύχη! Να ήταν εδω ο γιόκας μας θα χαιρόταν πολύ.

Αρχισε το παιχνίδι και εγω γνωστοποίησα την παρουσία μου με sms στην έκπληξή μου. Και τι μεγαλύτερη έκπληξη. Ήρθε σε έναν αδιάφορο για εκείνην χώρο, μόνο για να με δει. Για να χορέψουν και οι 5 (πάντα μπερδεύομαι στο μέτρημα και τις βγάζω 6) αισθήσεις και πιο πολύ η καρδιά και η ψυχή μας. Ηξερα πως το πρώτο που ήθελα να κάνω και που θα έστελνα την αμηχανία - τουλάχιστον την δική μου - στη γωνιά της ήταν μια αγκαλιά και σιωπή. Ενα κομμάτι χρόνου της πιο ουσιαστικής επικοινωνίας, αυτής που τίποτα δεν λέει, μα τα λέει όλα!

Ελεύθερο το ποτάμι - ακους Talisker που αγαπάς τα ποτάμια; - να ξεχυθεί, τώρα που το φράγμα των χιλιομέτρων δεν μας κρατούσε πια σε απόσταση. Γέμισε ο τόπος λουλούδια και χρώματα. Το κόκκινο είναι το αγαπημένο μου χρώμα, που το ξερες και ζωγράφισες μ΄αυτό τα μάγουλά σου; Και κείνη η ματιά σου η καθαρή έκανε της καρδιάς μου την φωνή να πει: "είδες, δεν έκανα λάθος¨ στην λογική.

Πέρασαν γρήγορα οι ώρες. Μισή στο παιχνίδι, μισή δίπλα σου. Σε ένιωθα να θες να μου χαρίσεις τον κόσμο όλο. Τον κόσμο σου. Ηθελα να σου χαρίσω τον δικό μου. Να χαθούμε στον κοινό μας χρόνο παρέα να κοινωνήσουμε αυτό που τόσο καιρό κάνουμε μέσα από mail και από τις λέξεις στα blog. Μείναμε να κοιταζόμαστε. "Η σιωπή λέει τα πιο όμορφα λόγια" είπες.

Υστερα έφυγες. "Θα ειδωθούμε κι αύριο" είπες. Σε άφησα στον δικό σου χωρόχρονο ελεύθερη.

Πήγαμε για φαγητό σε έναν γνωστό, γνωστού, στα Λαδάδικα. Πίκρες, αναμνήσεις, σχέδια όλα εκεί σαν πάνω σε λαδόκολλα από φίλους - αντίπαλους στο παιχνίδι. Γέλια, φωτογραφίες που θα κρατήσουν την στιγμή στο άλμπουμ των αναμνήσεων. Κι ύστερα ξενοδοχείο, δεν μου κόλαγε ύπνος, έμεινα να συζητώ με 2 φίλους μέχρι τις 2 το πρωί.

Και το πρωί τα ημιτελικά. Οσοι τα κατάφερναν θα έπαιζαν με αντίπαλο μέχρι να μείνουν δυό. Ανταγωνισμός, πείσμα, παραίτηση, δυσκολία και τέλος χαρά για τον νικητή, όλα εκεί. Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους στις εκδηλώσεις τους. Πήραμε την δεύτερη θέση. Δεν έμεινες στον τελικό.

Διακριτικά έφυγες με την υπόσχεση πως την επόμενη φορά θα ξεκλέψουμε παραπάνω χρόνο, για μας... Πόσο λίγο είναι ένα Ευχαριστώ!!!

Ο δρόμος της επιστροφής μας περίμενε. Η μέρα σύντομα θα γινόταν νύχτα. Σαν να την είδα να μου κλείνει το μάτι. Υπάρχει φιλία. Υπάρχει αγάπη. Υπάρχουν ακόμα καθαρά βλέμματα. Υπάρχει ελπίδα. Θα ξανάρθω!!!

* οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες απο μένα, μέσα από το αυτοκίνητο σε κίνηση.

** Το τραγούδι λέγεται "Ονείρου Γη" το έχει συνθέσει και το τραγουδάει (πρώτη φορά στα
ελληνικά) ο Haig Yazidjian.