Η Μυρωδιά Σου Στα Σεντόνια Μου

... για να πάρετε λίγο από το άρωμα του βιβλίου, σας παραθέτω αποσπάσματα που αγάπησα:

-... η ζωή είναι πουλί, καρδιά μου, κι αν δεν την αρπάξεις στα χέρια σου, την παίρνει ο αλήτης άνεμος, πετά και χάνεται και δεν ξεύρει κανείς αν ήτανε ποτέ κάπου, μήτε αν είναι τώρα πουθενά.

- Κρατήσαμε την στιγμή λίγο ακόμα. Η ομορφιά του ξυπνούσε μυστήριες μουσικές, πραγματοποιούσε κοριτσίστικα όνειρα.

- Συνειδητά, ρούφαγα την κάθε καλή στιγμή, την κάθε ομορφιά, έτσι όπως χρειάστηκε να καταπίνω την κάθε δυστυχία, την κάθε συφορά. Και δόξα τω Θεώ, κατάπια πολλές.

- Οι μέρες πάντα τρέχουν, φτιάχνουνε μήνες ανύποπτα και γρήγορα, τους δασκαλεύουν ύπουλα να σμίξουνε κρυφά φορτώνοντας χρόνια σ΄ό,τι κινείται κι αναπνέει. Ετσι πέρναγε κι ο χρόνος ο δικός μου. Σαν τρένο βιαστικό. Υπερταχεία που αγνοεί τους τόπους, τις εικόνες και τους κόσμους που πατάει. Μόνο τρέχει. Τρέχει. Χωρίς εικόνες, χωρίς ήχο.

- Δεν έχει τόπο η ψυχούλα τ΄ανθρώπου, μάτια μου. Παντρεύεται μονάχα ένα φθαρτό κορμάκι και χορεύει μέσα σ΄αυτό κάτι χρόνια, άλλες φορές πολλά, άλλες λίγα, παίζοντας το παιχνίδι της ζωής ως να γυρίσει ο κύκλος και το πνεύμα να χαθεί πάλι από ΄κει που ήρθε: από το άπειρο. Κι από τη ζωούλα αυτή, δεν περισσεύει τίποτ΄άλλο από μια χούφτα παραμελημένα κόκκαλα και μια παγωμένη ταφόπλακα, που επιμένει για χρόνια να ισχυρίζεται την υλική υπόσταση ενός ζεστού ανθρώπινου κορμιού, που δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά έτσι.

- Τους αγαπημένους, που χάνονται ξαφνικά απ΄τη ζωή μου σαν να μην υπήρξαν ποτέ, μ΄αρέσει να τους σκέφτομαι σαν μικρές, ασθενικές, χάρτινες βαρκούλες, απ΄αυτές που φτιάχνανε τα παιδιά, κάποτε. Ετσι θέλω κι εγώ, να διπλώνω ένα αδύναμο κομμάτι τετράγωνου χαρτιού, να το κάνω πλεούμενο κι ύστερα να το ακουμπώ απαλά σε μια φανταστική λίμνη, ήρεμη κι απέραντη, γεμάτη αστραφτερό, καθαρό νερό. Σ΄αυτό το δικό μου νερό, οι βαρκούλες πλέουν ήσυχα στο άγνωστο άπειρο, πριν χαθούν αργά αργά από τα μάτια μου. Για πάντα. Ετσι. Χωρίς κλάματα, βαριές αρρώστιες και φόβο. Χωρίς βία.

- Βρομότοπος. Θεός χωρίς δίκια. Ανθρωποι χωρίς δική τους μοίρα.

- Κι εμείς; Γεμάτοι λαχτάρα για ζωή, παγιδευμένοι πάλι από το απροειδοποίητο, ψάξαμε να βρούμε τρόπους να ΄μαστε καλά, φοβισμένοι, θυμωμένοι κι άβουλοι θεατές, αλλά πάντα ονειροπόλοι κι ερωτευμένοι.

- Γιατί, βρε απατεώνα θεέ, μουρμούρισα κι ήξερα ότι δεν θα μ΄ακούσει κανείς. Ποιός σ΄έβαλε να σκαρφίζεσαι μοίρες, ποιός σε όρισε να ζωγραφίζεις ουρανούς; Ποιός σ΄έβαλε να σκαρφίζεσαι μοίρες, ποιός σε όρισε να ζωγραφίζεις ουρανούς; Ποιός σ΄άφησε να σκηνοθετείς δράματα, να υπαγορεύεις φτώχειες και πλούτους, να χωρίζεις τους ανθρώπους κατά τσέπη, να κυβερνάς τις αρρώστιες, να νουθετείς χωρίς να δέχεσαι κριτική, είπα και τα χέρια μου σφίχτηκαν ιδρωμένα στο κάγκελο της πλώρης.

- ...όταν κανείς προσπαθήσει ν΄αγγίξει τα όνειρα, ανακαλύπτει ότι αυτά δεν έχουν ύλη, μόνο λίγη μαγεία που σκορπίζει μονομιάς, προδομένη στο τίποτα.

- Ο χρόνος είναι ένα μεγάλο ξύλινο αβούλιαχτο καράβι, που ταξιδεύει σε άγνωστες θάλασσες, ψάχνοντας λιμάνια που δεν τα ΄χει δει ποτέ μάτι ναυτικού.

- Είναι μια λέξη που αναστατώνει χρόνια τώρα τη γλώσσα μου να την πω, γαργαλάει τα δακτυλά μου να την γράψω. Είναι μια λέξη φυσική σαν δροσερό νερό το καλοκαίρι, απαλή σαν τη φωνή των τζιτζικιών το σούρουπο. Κι όσοι τη γέννησαν χαμογελούν τις νύχτες στα όνειρά τους. Οσο περισσότερο την ψάξεις, τόσο μικρότερη πιθανότητα έχεις να την βρείς.

Το φεγγάρι που γεμίζει κάθε τόσο κυβερνώντας αχόρταγα τον ουρανό. Μια γλάστρα με ανθισμένα λουλούδια στον καύσωνα. Η μυρωδιά του πολύχρονου έλατου το μεσημέρι. Δυό σκόρπια ούζα παρέα με φτωχό ελληνικό μεζέ. Το άπλυτο φανελάκι σου στο πλάι μιας καρέκλας. Ενα γέρικο κορίτσι σε άγνωστη επαρχία, που ξέχασε να ονειρευτεί. Ενα τραγούδι που προσπάθησα να πιάσω καλύτερα στο ραδιόφωνο. Και στράβωσα άτσαλα την κεραία του. Ενας μεθυσμένος χορός σε ανεμοδαρμένη σκεπή. Ενα θολό αλκοόλ σε τυχαίο γυάλινο ποτήρι. Ενα μακρινό φως μέσα στην απέραντη βουνίσια ερημιά. Ενα νεαρό αγόρι που χαραμίζει τον πρωινό του ιδρώτα δουλεύοντας για λάθος σκοπό. Μια νυχτερίδα που περιμένει να σκουρύνουνε τα σύννεφα κρυμμένη κάτω από άβολα παλιά κεραμίδια. Ενα θηλυκό σκυλί χωρίς όνομα, με υγρό πλάγιο βλέμμα, που εκλιπαρεί τη μνήμη. Μια φευγαλέα τύψη που φανερώθηκε στο αλλόκοσμο φως των αστεριών. Μια άξαφνη σκέψη που ξεγέλασε μια πίκρα. Ενα "εγω". Ενα "εμείς". Είν΄η αγάπη μου.

- Οι νεράιδες είναι το κομμάτι του μυαλού μας, που θέλει να ονειρεύεται και να γοητεύεται...

- Είναι όμορφη η ζωή, χαρά μου. Είναι μεθυστική κάθε στιγμή, σαν καινούργιο τραγούδι που ακούς απρόσμενα από άξιο ερμηνευτή που αγαπάς. Κι είναι μεγαλειώδης και σαν καθετί μεγάλο, είναι σεμνή κι αυτονόητη, σαν να κατεβάζει η νοικοκυρά τα στρωσίδια το πρωί, σαν μια γάτα που γλείφει κάθε τόσο με πειθήνιο ένστικτο την πλούσια τρίχα της, να καθαρίσει τη σκόνη που την θαμπώνει.

*το βιβλίο είναι του Γιάννη Φιλιππίδη
εκδόσεις ΄Αγκυρα